စိတ်ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှု (၃)

ရသေ့နှင့် စကားပြောဆိုမှုသည် ဝမ်ဝေ့၏ စိတ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူနှင့် ပတ်သက်သည့် ရှုထောင့်သစ်များကို မြင်လာစေသည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှုသည် မပြီးပြည့်စုံသေးဘဲ ထိပ်သီးသို့ ရောက်ရှိရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးကြောင်း ခံစားနေရသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာက ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ထပ်အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဝမ်ဝေ့ ရောက်လာသည်နှင့် ဤကမ္ဘာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မရှိသလောက် နည်းပါးနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤသည်မှာ သေမျိုးကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဝေ့က ကမ္ဘာကို လျှင်မြန်စွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး အနှစ်သာရကို နားလည်လိုက်သည်။ ဤသေးငယ်သော ကုန်းမြေကို မြောက်ပိုင်း ယီလူမျိုးနှင့် တောင်ပိုင်း ယဲ့လူမျိုးဟူ၍ လူမျိုးစုနှစ်ခုက အုပ်ချုပ်နေသည်။ ဤလူမျိုးစုနှစ်ခုသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် နေထိုင်မှုပုံစံ ကွဲပြားကြပြီး အသေးအမွှားနှင့် အရေးမပါသော အကြောင်းရင်းများစွာကြောင့် အချင်းချင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် မုန်းတီးနေကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးရာခန့်က ယီလူမျိုးတို့သည် ရက်စက်သော်လည်း စစ်ရေးအရ ပါရမီရှင်ဖြစ်သော အရူးဧကရာဇ်ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအရူးဧကရာဇ်သည် ယဲ့လူမျိုးအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ကုန်းမြေ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ နှစ် ၅၀ အတွင်း သူက ယဲ့လူမျိုး ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ယဲ့လူမျိုးတို့သည် ခံနိုင်ရည်ရှိ၍ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အရူးဧကရာဇ်သည် အသက်အရွယ်ကြောင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထိုအရူး သေဆုံးပြီးနောက် ကမ္ဘာ၏ ကံကြမ္မာသည် ယဲ့လူမျိုးထံသို့ ပြောင်းသွားပုံရသည်။ နှစ် ၂၀ အတွင်း သူတို့က အရူးဧကရာဇ်၏ အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းပြန်လှန်ခဲ့ပြီး ယဲ့လူမျိုးသည် အမြတ်ဖြတ်သတ်ဖြတ်ခံရမှု ဘေးဆိုးမှ လွတ်မြောက်ရုံသာမက ကမ္ဘာကိုပါ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ယဲ့လူမျိုးတို့ ကမ္ဘာကို အုပ်စိုးပြီးနောက် ဘာလုပ်ခဲ့သလဲ …

သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ဧကရာဇ်ယီလင်သာ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရခဲ့ပါက လူမျိုးနှစ်ခုကြား ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထူထောင်ပြီး အတိတ်သမိုင်း အနာများအားလုံးကို ကုစားပေးခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဧကရာဇ်ယီလင်သည် သူ့ညီ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထိုညီသည် သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ရာဇပလ္လင်ကို သိမ်းယူကာ အပြစ်ကို ယဲ့လူမျိုးများထံ ပုံချခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်ယီတိသည် သူ့အစ်ကိုနှင့် ဉာဏ်ကြီးရှင် နိုင်ငံရေးသမားဖြစ်သည်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာတွင်မှ မတူညီပေ။ ယီတိသည် သူ့အစ်ကို သေဆုံးခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယဲ့လူမျိုးများအပေါ် အဆိုးဝါးဆုံး လက်စားချေမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူက သူတို့ထဲမှ တတ်နိုင်သမျှ များများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကျန်သူများကို ကျွန်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ယဲ့လူမျိုးများကို တစ်သက်လုံး ကျွန်အဖြစ် အာမခံနိုင်မည့် လူမှုအဆင့်အတန်းစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်း သုံးရာကြာပြီးနောက် အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့သော တော်လှန်ရေးပေါင်းများစွာအပြီးတွင် ယဲ့လူမျိုးများသည် သံကြိုးများအောက်၌ ဆက်လက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဝေ့သည် သူ ရောက်ရှိလာသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယဲ့လူမျိုး တစ်အုပ်စုသည် သတ္တုတွင်းများ၊ လယ်ကွင်းများ သို့မဟုတ် အခြား ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများတွင် သူတို့၏ အလုပ်များကို အပြီးသတ်ခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ပိန်လှီနေကြကာ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော သို့မဟုတ် ယားယံနိုင်သော ကြမ်းတမ်းသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်ကို ဝမ်ဝေ့ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤလူများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အရှုံးမပေးသေးပေ။

သူ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မကြာမီပင် ယဲ့လူမျိုးတစ်ရာကျော် စုဝေးပြီး မီးမွှေးကြသည်။ လူများသည် အသင့်လုပ် တူရိယာများကို ယူဆောင်လာကြပြီး လူတိုင်းသည် သူတို့ ကိုယ်တိုင် ငတ်ခံပြီး စုဆောင်းထားသော အစားအစာများကို ယူဆောင်လာကြသည်။ တချို့ဆိုလျှင် လျှို့ဝှက်စွာ ချက်ထားသော အရက်ကိုပင် ယူဆောင်လာကြသည်။ ယဲ့လူမျိုးများသည် သူတို့၏ အစားအစာများကို အိမ်နီးချင်းများနှင့် အဖော်များနှင့် ဝေမျှပြီးနောက် သီချင်းဆို ကခုန်ကြသည်။

ဂီတသည် လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်စေပြီး သူတို့၏ ဘိုးဘွားများအကြောင်းနှင့် ကျွန်မဖြစ်ဘဲ နေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်များအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့အတွက် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်များအတွက် စောင့်ကြိုနေသည့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ဂီတက သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက် ပေးပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြည့်စေသည်။ ထိုညတစ်ညတည်းအတွက် ယဲ့လူမျိုးတိုင်းသည် သူတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပြန်လည် ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး ပိုကောင်းသော မနက်ဖြန်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြသည်။

ငါ တစ်ရက်တာ လွတ်လပ်မှုကို လက်ခံနိုင်မလား …

ဝမ်ဝေ့က ဤလူများ သီချင်းနှင့် အကထဲတွင် နစ်မျောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ မေးမိသည်။ သူက ဤမေးခွန်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မသဘောထားဘဲ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားခဲ့သည်။

နောက်နေ့ ငါ သေရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ် …

ဝမ်ဝေ့က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ဖြေမိသည်။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် သူသည် တစ်ချိန်က အမေရိကန် နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးက "ငါ့ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးပါ မဟုတ်ရင် သေခြင်းတရားကိုပေးပါ" ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ဖတ်ဖူးသည်။ ဝမ်ဝေ့က ထိုစကားကို သဘောတူခဲ့သည်။

ယဲ့လူမျိုးတို့၏ မျှော်လင့်ချက် ပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားပြီး နောက်နေ့တွင် သူတို့၏ ပုံမှန် အလုပ်များသို့ ပြန်သွားကြသည်။ နောက်နှစ် ပွဲတော်အထိ သူတို့ ထပ်မံ အခွင့်အရေး ရတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ဤလူများထဲမှ လူများစွာသည် နောက်နှစ် ပွဲတော်ကို မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။ ဝမ်ဝေ့သည် ယဲ့လူမျိုး သုံးဦး ထိုဧရိယာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

သူတို့သည် တော်လှန်ရေးသမားများထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသည်မှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကြာပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့ လူမျိုးလွတ်မြောက်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ကြပေ။ အမှန်တကယ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ပွဲတော်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၉၀ ခန့်က တော်လှန်ရေးနှင့် ယီလူမျိုးများကြား ညှိနှိုင်းမှုကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသေးငယ်သော ပွဲတော်သည် အရေးမကြီးပုံရသော်လည်း သင့်လျော်သောအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယဲ့လူမျိုးများသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမှုနှုန်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ပွဲတော်က သူတို့၏ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပြန်လည် ဆက်သွယ်နိုင်စေပြီး သူတို့က ကျွန်များထက် ပိုသည်ကို ပြသခဲ့သည်။ ထိုအရာက သူတို့ကို အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်နိုင်စေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဘဝများသည် အမှောင်ဖုံးနေသော်လည်း လူများစွာသည် ပွဲတော်နေ့အထိ အသက်ရှင်ရန်အတွက်သာ စွဲမြဲနေခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ဝေ့က ဤတော်လှန်ရေးသမားများ သူတို့၏ နောက်တိုက်ခိုက်မှု စီစဉ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လွတ်လပ်မှုသည် မည်မျှ တန်ဖိုးရှိသည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ သူ၏ အိပ်မက်အတွက် အကြီးမားဆုံးအတားအဆီးမှာ မဟာတာအိုဖြစ်ပြီး ယဲ့လူမျိုးတို့၏ လက်ရှိ ဘေးဆိုးနှင့် အလွန်ဝေးကွာနေသည်။ သို့သော် သူက ဘဝအားသာချက်များစွာဖြင့် မွေးဖွားလာခြင်းအတွက် ကံကောင်းလှသည်။ လွတ်လပ်မှုကို အပြည့်အဝ ကန့်သတ်မထားသည့် ကမ္ဘာတွင် မွေးဖွားလာခြင်း၊ မဟာတာအိုသည် အသိဉာဏ် မရှိဘဲ အာဏာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူခြင်း မရှိခြင်းအတွက် ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ငါ့အခြေအနေအတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဝါဒဖြန့်မှုလို ခံစားနေရတယ် …

ဝမ်ဝေ့က တွေးမိသည်။ သူ့သံသယစိတ်က မဟာတာအိုသည် ဤအတွေ့အကြုံကို ကြိုးကိုင်ပြီး ဝမ်ဝေ့၏ ဆန္ဒကို တိုးမြှင့်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ယုံကြည်စေသည်။ သူ၌ သက်သေမရှိသော်လည်း ထိုသို့ ခံစားနေရသည်။

ဝမ်ဝေ့က ထိုအတွေးများကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအပေါ် အာရုံစိုက်သည်။ သူက သဘောကျမိသော တော်လှန်ရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိပြီး ထိုသူ၏ အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အိပ်မက်ထဲတွင် စကားပြောခြင်းနှင့် စစ်တုရင်ကစားခြင်းကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ထိုခေါင်းဆောင် နိုးလာသောအခါ သူသည် ဗျူဟာပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဒါဆို မင်း နောက်ထပ် ဧကရာဇ် ယီလင် ဖြစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် ယီတိ ဖြစ်မလား

ဝမ်ဝေ့က တွေးမိပြီးနောက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက သေမျိုးတို့၏ ကမ္ဘာတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း အရာရာသည် ငြိမ်းချမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤအတွေ့အကြုံအတွက် ဝမ်ဝေ့က အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် လူငယ်ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဘဝကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထိုပညာရှင်သည် တော်ဝင်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီးနောက် မြို့တော်ရှိ မှူးမတ်များ၏ ကမ်းလှမ်းမှုအားလုံးကို ငြင်းပယ်ကာ သူ့ငယ်ချစ်ဦးကို လက်ထပ်ရန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုပညာရှင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ဝမ်ဝေ့က ထိုအပြုံးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ လက်ထပ်ပြီးနောက် စာမေးပွဲတွင် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်ငြား သူ့ရွာငယ်လေး၌သာ ခန့်အပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မှူးမတ်များသည် သူ၏ ငြင်းပယ်မှုကို မကျေနပ်သောကြောင့် သူ့ကို ကျေးလက်ဒေသရှိ အသေးအဖွဲ ရာထူးတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုပညာရှင်က ဂရုမစိုက်ဘဲ တော်ဝင်အမိန့်ကို ပြုံးရယ်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။ နှစ်လေးဆယ်အကြာ သားသမီး သုံးဦးရရှိပြီးနောက် ထိုပညာရှင်သည် ကျေးရွာကို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ရွာက သေးငယ်၍ သို့မဟုတ် အရေးမပါ၍ စသည့် ကိစ္စများကို စိတ်ထဲမထားဘဲ သူ့အလုပ်အပေါ် ပျက်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဖခင်နှင့် ခင်ပွန်းတစ်ဦးအဖြစ် သူ့တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုပညာရှင်သည် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ စံနမူနာ၊ ထူးချွန်သော မိသားစုဝင်နှင့် ခြုံငုံ၍ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြစ်စေသော လူသား တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် သူ့အပြုံးနှင့် ကောင်းမွန်သော စိတ်သဘောထားကြောင့် ကူးစက်ခံရပုံရပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း ဆုချခဲ့သည်။ မြို့တော်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ အလုပ်ကို သတိထားမိပြီး နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ထိုပညာရှင်သည် ရာထူးများမှတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာခဲ့ပြီး အမတ်မင်းအထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်သည် သူ၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုမှ မဟုတ်ဘဲ အရပ်သား နောက်ခံမှ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို ချစ်ခင် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထိုပညာရှင် အသက် ၆၀ အရွယ်တွင် ဧကရာဇ် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ရာဇပလ္လင်အတွက် လူတိုင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြသောကြောင့် မင်းဆက် ပြိုလဲစပြုလာခဲ့သည်။ သူသည် ဆယ့်ငါးနှစ်ကြာ အရာအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး မင်းဆက်ကို လုံးဝ ပြိုလဲခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သူ့သားတစ်ဦးက ခုခံကာကွယ်ရင်း သေဆုံးသွားသောအခါ သူသည် ပြုံးရယ်ရင်း ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ ဒုတိယသား လုပ်ကြံခံရသောအခါ … သူ့တတိယသမီးက သူမခင်ပွန်းမိသားစု၏ ပယောဂကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်ပြီး အသတ်ခံခဲ့ရသောအခါတွင်လည်း သူသည် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။

သမီးဖြစ်သူ သေဆုံးပြီးနောက် သူ့ဇနီးသည်က များပြားလွန်းလှသည့် ပူဆွေးဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ကွယ်လွန်သွားသောအခါတွင်ပင် ထိုပညာရှင်က ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ သူ အသက် ၇၀ ကျော်တွင် မင်းဆက်သည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး အုပ်စိုးသူအသစ်က ရင်ဆိုင်မှုတွင် အနိုင်ရခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်က ရာဇပလ္လင်ကို သိမ်းယူပြီးနောက် ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်သည်မှာ ထိုပညာရှင်ကို ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုပညာရှင်သည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး သူ၏ ကံကြမ္မာကို အေးဆေးစွာ လက်ခံခဲ့သည်။

ထိုအသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သည့် ပညာရှင်က သူ့ရွာသို့ ပြန်လာပြီး အသက် ၉၀ ကျော်အထိ ဆက်လက် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ သူ သေဆုံးခါနီးတွင် ရွာသားများ အားလုံးသည် သူ့ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် သူ့အိမ်ရှေ့တွင် တန်းစီနေကြသည်။ လူအများအပြားသည် သူ့ကို ပညာရှိတစ်ဦးအဖြစ် ကိုးကွယ်ရန်အတွက် နတ်ကွန်းများပင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုပညာရှင်လူအိုကြီးက သူ့အား လာတွေ့သူ အားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မလိုအပ်ကြောင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက အတင်းအကျပ် နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဝိညာဉ်မှ နောက်ဆုံး အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ဝေ့က သူ သေဆုံးခါနီးတွင် ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ။ နာကျင်မှုတွေ၊ အတက်အကျတွေ အားလုံးမှာ ဘာလို့ ပြုံးနေခဲ့တာလဲ"

ထိုပညာရှင်က သေမင်း သူ့ထံ ရောက်လာပြီဟု ထင်ကာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် သူက သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ ရောက်လာသည်မှာ သဘာဝကျကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ထိုမေးခွန်းသည် နောင်ဘဝသို့ မဝင်မီ စစ်ဆေးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သူ တွက်ဆခဲ့သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် ပျော်ရွှင်လို့ … ကျွန်တော် ကျေနပ်လို့ပါ”

ထိုပညာရှင်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒါက ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ စိတ်ကျေနပ်မှုကြောင့် ရရှိတဲ့ လွတ်လပ်မှုမျိုးပေါ့” ဝမ်ဝေ့က တီးတိုးရေရွတ်သည်။

"ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုအပေါ် အစွဲအလမ်းကို ငါ့ဘဝအပေါ် အုပ်စိုးခွင့်ပေးလိုက်ရင် အိပ်မက်ကို အောင်မြင်ပြီးတာနဲ့ ပျော်ရွှင်ပါ့မလား။ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်စေမဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ ဖန်တီးနိုင်ပေမဲ့ အဲဒါက ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ ဦးစားပေးတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရမယ်။ ငါ့ အိပ်မက်ကို အောင်မြင်ဖို့ မကြိုးစားခင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျော်ရွှင်ပြီး ကျေနပ်နေဖို့ လိုတယ်။ အဲဒါက ကိုယ့်ဘာသာ ချစ်ခင်ဖို့နဲ့ ငါ့ရဲ့ ချစ်ဇနီး၊ မိသားစုနဲ့ ဂိုဏ်းလို ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို တန်ဖိုးထားဖို့ပဲ"

ဤအသိအမြင်က ဝမ်ဝေ့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခရီးစဉ်ကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သော်လည်း ကျောက်တုံး၏ သက်ရောက်မှုမှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။