အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားက တကယ် ဆန်းကြယ်တာပဲ

"ဆရာ.... ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ကျန်းဟိုင်ကို ပြန်လာပြီလား"

လီချင်းဟဲ ခဏတာ အံ့အားသင့်နေခဲ့ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"ကျန်းဟိုင်မြို့ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာလဲ ဆရာ တပည့်ကို ပြောပြပါ..."

ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ စကားများသာ ဆိုပါက သူမသည် မေးခွန်းတစ်ခုမျှမရှိဘဲ ၎င်းတို့ကို လုံး၀ ယုံကြည်၏။

နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ တာဝန်က ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ဖြစ်ပြီး အခုနောက်ဆုံးတော့ သူမသတင်းရလို့ လွှတ်မချနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

"ဟူး သူပြန်မလာသေးဘူး..."

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို မြင်တော့ ချင်းယန်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလာသည်။

"မင်းတို့မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကို သူကြိုတင်ခန့်မှန်းမိတယ်တဲ့... ငါ မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ ဆရာကလည်း မင်းကို သတင်းပြောပြခိုင်းလိုက်တာ"

"အိုး"

ဒါကိုကြားတော့ လီချင်းဟဲ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပြီး သူ့လက်ထဲက ကြယ်ကျောက်တုံးကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။ အစက ဓားနတ်ဘုရား ရောက်လာပြီဟု သူမထင်ခဲ့သည်။

ယခုတော့ သတင်းစကား ပေးပို့ခြင်းမျှသာဖြစ်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ ထပ်တွေးလိုက်မိတော့ အခုတုံ့ဆိုင်းရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး ဆိုတာပင်။

ဓားနတ်ဘုရားက သူမအား ကိုယ်တိုင်သတိပေးခဲ့သောကြောင့် ဝင်လာသောရန်သူမှာ သာမန်လူမဟုတ်လောက်ချေ။ သူ့မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိကာ ချင်းယန်အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီး အိမ်ပြန်ပြီး အဖေ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ မင်းခရီး သတိထားပါ..."

ချင်းယန် သန့်စင်ခန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့သော နတ်ဆိုးက သူ့စိတ်ထဲ ပြန်ဝင်လာသည်။ ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့တတ်သည်။

ပြီးတော့ ဒီနတ်ဆိုးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေကို ဂရုမစိုက်တဲ့ အရူးအမူး လူသတ်သမားတွေသာ။ ကြယ်ကျောက်ဗုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရန်သူ ရှစ်ရာကို သတ်ပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာ ဒဏ်ရာရသွားလျှင် လမ်းပေါ်ရှိ လီချင်းဟဲဆီသို့ ပြေးသွားပါက ဘာဖြစ်မလဲ။

နတ်ဆိုးတွေ သေသွားရင်တောင် ၎င်းတို့သည် ပြည်သူများ၏ လုံခြုံရေးကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော လူမှုရေး ကင်ဆာရောဂါများအဖြစ် ကျန်ခဲ့ဦးပင်။

ဒါပေမယ့် လီချင်းဟဲ သေသွားပါက စနစ်ကို အသုံးချမယ့် မိမိကိရိယာ ဆုံးရှုံးသွားပါမည်။

ဒါကိုစဉ်းစားရင်း ချင်းယန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြို့ထဲက မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပြီ... အထူးသဖြင့် အဲဒီနတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေရမယ် တပည့် မင်း သူတို့ကို ထိပ်တိုက်မတွေ့ရဘူး"

"ကောင်းပါပြီ တပည့် နားလည်ပါတယ်"

လီချင်းဟဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ့ရဲ့စိုးရိမ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ငါနားလည်ပါတယ်... ငါပြောစရာရှိတာ ဒါပဲ ဂရုစိုက်ပါ!"

ချင်းယန် သူမဘေးမှ ထွက်သွားကာ ငါးဖမ်းခဲ့ရာ နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ပြီးတာနဲ့ ရှောင်ပိုင်ကို ခေါ်ကာ အလုပ်ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး တတ်နိုင်သမျှ ကူညီခဲ့ပြီးပြီ။ အစီအရင်ပုံစံ ရေးထိုးထားသော ကြယ်ကျောက်တုံး အကူအညီက လီမိသားစုအား ဤခက်ခဲသောအချိန်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပိုပါသည်။

"နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ညဘက် တိုက်ခိုက်မှု..."

လီချင်းဟဲ ချင်းယန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို သတိရကာ မက်ဆေ့ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး စာကြည့်တိုက်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

  …

  …

ကျန်းဟိုင်မြို့၊ အရှေ့တောင်ခရိုင်။

ဖုဟိုင် ခရိုင်။

စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေများက ဝန်းရံထားသည်။ ထိုနေရာတွင် လက်ရာမြောက်သော အိမ်ကြီးတန်းများသည် တောင်ချောင်းများကြားတွင် ကရိန်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ဤသည်က လူသားနှင့် သဘာဝတရားက ပြီးပြည့်စုံသော မျှတမှု ဖြစ်လေသည်။

တောင်များနှင့်မြစ်များသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ သဘာဝဝိညာဉ်ရေးရာ စုရုံးရာနေရာအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားကြသည်။ ဤနေရာသည် ကျန်းဟိုင်မြို့၏ စျေးအကြီးဆုံးနေရာ ဖြစ်ပြီး မြေတစ်လက်မတိုင်းက ကံဇာတာနှင့် ထိုက်တန်သည်။

ပြီးတော့ ဈေးတွေက အရမ်း မြင့်ပြီး ဝယ်ယူနိုင်သူလည်း မရှိချေ။ ဤအိမ်ကြီးတစ်လုံးကို တတ်နိုင်သူများသည် အမြဲတမ်း အဆင့်မြင့်အရာရှိများ၊ စီးပွားရေးသမားများ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးသမားများ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်များတွင် အရေးပါသောရာထူးများကို ကိုင်စွဲထားကြသည်။

လီချင်းဟဲသည် ဗီလာလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာကာ လီမိသားစု နေထိုင်ရာ အဆောက်အအုံ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် တတိယထပ်က စာဖတ်ခန်းထဲသို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ဒေါက် ဒေါက်!

"ဝင်ခဲ့!"

လီတောက်မင်၏ အသံ စာဖတ်ခန်းထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်သည်။ လီချင်းဟဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး စာသင်ခန်းထဲဝင်သွားပြီးနောက် နောက်ပြန် ပိတ်လိုက်သည်။

"ချင်းဟဲ? ဒီနေ့ ဘာလို့အစောကြီး ပြန်ရောက်နေတာလဲ"

လီတောက်မင်က စာရွက်စာတမ်းများ လက်မှတ်ထိုးရန် အလုပ်များနေသဖြင့် သူ့စားပွဲပေါ်တွင် လှဲနေသည်။ “တိုးတက်မှု ရှိလား” ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

"ဖေဖေ သမီး သတင်းပို့စရာရှိတယ် အရေးတကြီးသတင်းပဲ"

လီချင်းဟဲ စားပွဲခုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားကာ သူ့စကားများကို ဉာဏ်ဖြင့် စီစဉ်လိုက်သည်။ သူမက လေးလေးနက်နက် အသံနဲ့ပြော၏။

"ဖေဖေ သမီး သတင်းရလိုက်သေးတယ် တစ်ယောက်ယောက်က သမီးတို့ လီမိသားစုကို ညလုံးပေါက်စီးနင်းဖို့ စီစဉ်နေတာတဲ့!"

သူပြောပြီးသည်နှင့် လေထုက တိတ်ဆိတ်သွားကာ လီတောက်မင်လည်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားကာ။

"ဒီသတင်းကို မင်းဘယ်မှာကြားလိုက်တာလဲ ချင်းဟဲ...အဲဒါ... မင်း ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလား"

"ဟမ်..."

လီချင်းဟဲ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။

အမှန်ပင် သူမ ဓားနတ်ဘုရား၏ တပည့် ဖြစ်လာပါပြီ။ ဒါပေမယ့် မြေးတပည့်တစ်ယောက်သာ။ ဒါဟာ သူမရဲ့ မူလပန်းတိုင်နဲ့ ဝေးကွာလွန်းလို့ ပြောဖို့တောင် ရှက်စရာကောင်းနေ၏။

ဒါကိုစဉ်းစားရင်း သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လီတောက်မင်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ လိမ်ညာခဲ့သည်-

"ဟုတ်တယ် အဖေ... သမီး ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်ဖြစ်သွားပြီ ဒါက သမီးကို ဆရာတူအစ်ကို ပြောတာပါ တခြားတော့ ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး"

"အဆင်ပြေပါတယ် သမီး ထပ်မပြောနိုင်လည်း အဖေ နားလည်တယ်!"

ဒါကိုကြားတော့ လီတောက်မင် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီး :"အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားမှာ ထူးခြားတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိတယ်... သူ့မှာ သူ့အလေ့အကျင့်နဲ့သူ ရှိရမယ် စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ တခြားသူကို မပြောဘူး!"

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ :"သမီးလည်း အခုကစပြီး အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့လာသင့်တယ် အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ သေချာပေါက်ရလိမ့်မယ်!"

"ဟမ်..."

စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အဖေ့ကိုကြည့်ရင်း လီချင်းဟဲ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားနေရသည်။

ပြီးသွားပြီ။

ဖေဖေ တကယ်ယုံကြည်သွားပြီ။

သူမ ချင်းယန်ဆီက ဒီလှည့်ကွက်အားလုံးကို သင်ယူခဲ့တာ!

"စကားမစပ် ဖေဖေ... ဆရာတူအစ်ကိုက သမီးတို့အတွက် ပေးထားတဲ့ ကြယ်ကျောက်တုံးတွေရှိတယ်... ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာမှာ သုံးရမယ်တဲ့ သမီးတို့ကို ဘေးကင်းစေတယ်လို့ ပြောတယ်..."

သူစကားပြောနေစဉ် လီချင်းဟဲ သူ့အိတ်ထဲမှ ကြယ်ကျောက်တုံးများကို ဆွဲထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

"ကြည့်!"

"ဟမ်...အဖေ ကြည့်ကြည့်ရအောင်"

လီတောက်မင် ကြယ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ခင်းကျင်းထားသည့် အစီအရင် ပုံစံကို ဂရုတစိုက် လေ့လာကာ သူ့မျက်လုံးများက လေးနက်နေလေသည်။

လီချင်းဟဲ အဖေဖြစ်သူကို ကြည့်နေသည်။ သူ့အမူအရာသည် ခံစားချက်နှင့် အံ့သြခြင်းတို့ဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့လက်ထဲက ကြယ်ကျောက်တုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မလွှတ်နိုင်တော့ပေ။

ရံဖန်ရံခါ အံ့သြတကြီး ထအော်တတ်သည်။

အစီအရင် ဖွဲ့စည်းခြင်းပညာ ဆိုတာ လေးနက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်။ လီချင်းဟဲက အဆင့်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးဆင့်သာရှိသဖြင့် ၎င်းကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် လီတောက်မင်က ကြယ်ကျောက်တုံးကို ချလိုက်ပြီး သူ့ရုံးခန်းကုလားထိုင်ကို နောက်ပြန်မှီကာ မျက်နှာကျက်ပေါ်ရှိ အလှဆင်ထားသည့် ပစ္စည်းများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချရင်း။

"လူငယ်တွေက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ.. တကယ်ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်..."

"ဘယ်လိုလဲ ဖေဖေ ဒီအထဲမှာ ဘာမြင်လဲ?"

"ဒီကြယ်ကျောက်တုံးက မှတ်သားစရာပဲ ချင်းဟဲ ဒါတွေက မင်းဆရာတူအစ်ကိုက တကယ်လုပ်ထားတာလား"

လီတောက်မင် ကြယ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ ခင်းကျင်းမှုပုံစံများကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။

"ထွင်းထုထားတဲ့ လိုင်းတွေကို မှန်ကန်တဲ့အထူနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီခြယ်ထားတယ်... လမ်းဆုံတွေက လေးနက်ပြီး အဆင့်၅ အထွတ်အထိပ်လောက် ရောက်နေပြီ!"

"ဘာ?! အဆင့်၅ အထွတ်အထိပ်!?"

ချင်းယန်၏ အစီအရင် ခင်းကျင်းမှုများက အားကောင်းကြောင်း သူမ သိပါသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအဆင့်၅ အထွတ်အထိပ်...

သူသည် ယခု အသက်ငယ်သေးပြီး သူမအသက်နှင့် အတူတူပင်။ ဒါပေမယ့် မိမိက အဆင့် ၂၊ ၃ မှာရှိနေတုန်း တစ်ဖက်လူက အဆင့်ငါးရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။

ဒေါသထွက်စရာပဲ။

လီချင်းဟဲ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားသည်။

"ဟုတ်တယ် ငါမမှားပါဘူး ဒီပုံစံတွေက အဆင့်ငါးရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ"

လီတောက်မင်က ချီးကျူးစကားဆိုသည်။

"အဲဒါတွေကို ငါ ဖန်တီးနိုင်ပေမယ့် ပြင်ပကဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု မရှိရဘူး... ရေချိုးဖို့နဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ လိုအပ်ပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်လခွဲလောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ် ဒီလို တပည့်တွေကို သင်ပေးနိုင်ဖို့ အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားကတော့ တကယ် ဆန်းကြယ်တာပဲ!"