အခုမှ ထွက်သွားမယ်ပေါ့ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ

အချိန်က ရေကဲ့သို့ လျှောကျလာပြီး မကြာမီမှာပဲ ညနေစောင်းလာ၏။

မှောင်မိုက်ပြီး လေထန်သော ညတစ်ညပင်။ ဖုဟိုင် လူနေရပ်ကွက် အတွင်းတွင် နောက်ဖွားနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းရှိ လုံခြုံရေးအစောင့် အဖွဲ့များသည် အိမ်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားသောလမ်းများကို ကင်းလှည့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

၎င်းတို့ဟာ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး၏ လုံခြုံရေးကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေ၏။

ထိုစဥ် အရိပ်သုံးခုသည် တံစက်မြိတ်မှာ တစ္ဆေသရဲလို တွယ်ကပ်နေပြီး အောက်ဖက်က ကင်းလှည့် အဖွဲ့များကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်ကာ လီမိသားစုနေထိုင်ရာကို လှမ်းငေးကြည့်နေကြသည်။

"အဓိက ဗီလာဧရိယာက လီတောက်မင်ရဲ့ အိမ်ပဲ..."

အနက်ရောင်အရိပ်တွေထဲက တစ်ယောက်က ခေါင်းကို စောင်းပြီး :"အဆိပ်တွေကို မင်းနဲ့အတူ ယူလာခဲ့လား"

"အင်း...သူ့အနားမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြူခိုးတွေနဲ့ ထိတွေ့မိရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အားနည်းသွားလိမ့်မယ်!"

အနက်ရောင်ဝတ်ထားသော အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ့လက်များကို ရစ်ပတ်ထားသည့် ပန်းမြွေများနှင့် အဆော့ကစားနေ၏။

"ဒီမြွေတွေက သူတို့ရဲ့ အဆိပ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်နေခဲ့တာ... လီတောက်မင် တစ်ယောက်တည်းအတွက် သုံးရတာ နည်းနည်းတော့ ဖြုန်းတီးရာကျတယ် မဟုတ်လား"

"ဟင့်အင်း မဖြုန်းရင် ဒီည စီးနင်းမှုက မအောင်မြင်ဘူး!"

အနက်ရောင်ဝတ် တတိယလူက လက်ပိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်အတွက် ငါတို့ အတူတူ တိုက်ခိုက်ရမယ်... သူ့အသက်ကို သေသေချာချာလေး သတ်ပေးရမယ် !"

အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် အမှောင်ရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေနှင့်နီးကပ်သော နံရံတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေကြသည်။

ဝွီ!

အေးမြသော ညလေညင်းက ညင်သာစွာတိုက်ခတ်လာပြီး လရောင်သည် သစ်ပင်ထိပ်များပေါ်မှ အရိပ်တစ်ခုသွန်းလောင်းကာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်များက လမ်းကြောင်းတိုင်းကို လျှောက်လှမ်းကာ အသံတိတ် ရွေ့လျားနေသည်။ ခဏအကြာတွင်တော့ ၎င်းတို့သည် လီတောက်မင်၏ အခန်းအပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့အသွင်စစ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။

"ဒါပဲပေါ့"

အနက်ရောင် ၀တ်ထားသော အမျိုးသားသည် မြွေနှင့်တူသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝပ်တွားကာ နံရံရှိ အပေါက်ငယ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းများကို သပ်ရပ်စွာ အလှဆင်ထားပြီး ကုတင်၏ အိပ်ယာခုံး။ ကြယ်တွေရဲ့ အရှိန်အဝါ လှိုင်းလုံးတွေနဲ့အတူ သက်ရှိတွေ လွင့်စင်ထွက်လာတဲ့ သက်ရှိတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေ၏။

"လီတောက်မင် အထဲမှာ ရှိတယ်!"

"သတိထား... အဆိပ်ကို ငါလွှတ်ပြီးရင် အငွေ့ပျံဖို့ အချိန်ငါးစက္ကန့်ပဲ...ပြီးရင် သူ့ကြယ်စွမ်းအားကို အားနည်းသွားစေလိမ့်မယ်!"

ပန်းပွင့်မြွေပွေ့နှင့် အနက်ရောင်အမျိုးသားက ဆိုသည်။

"အငွေ့ပျံပြီးသွားရင် အခန်းထဲကလေက လုံခြုံသွားလိမ့်မယ်.. ငါတို့စီစဥ်ထားတဲ့အတိုင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံပဲ!"

"နားလည်ပြီ!"

အခြားအဖော်နှစ်ယောက်က ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ တံခါးနားမှာ စောင့်နေလိုက်သည်။

အဆိပ်လွှတ်ရန် တာဝန်ရှိသော အမျိုးသားသည် ၎င်း၏ အဆိပ်ရှိမြွေကို ဆံထုံးဖြင့် ပင့်တင်ကာ နီမြန်းသော လျှာဖြင့် အသက်ရှုထုတ်စေလိုက်သည်။ သူသည် နံရံရှိ အပေါက်မှတဆင့် သူ့ပါးပြင်ရှိ အဆိပ်ဂလင်းများကို ညှစ်လိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင်တော့ အရောင်မဲ့ အနံ့မရှိသော အဆိပ်ကို အခန်းထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေ၏။ အဆိပ်များက ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်နေသော လီတောက်မင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ငါးစက္ကန့်ကြာသွားပြီ။

အခန်းအလယ်ရှိ ကုတင်ပေါ်မှ အသက်ရှုသံများ ရုတ်တရက် လျော့ပါးလာ၏။

"အောင်မြင်ပြီ!"

ပန်းပွင့်မြွေလက်တံပါသော အမျိုးသားသည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ပြီး သူ့အပေါင်းအဖော်များအား အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဝင်!"

ဝုန်း!

အနက်ရောင် ၀တ်ထားသော အခြားလူနှစ်ဦးကလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ရပ်နဲ့အတူ တံခါးသော့ကို ချိုးဖျက်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ကြယ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းများစွာ ရောယှက်နေသည်။ ၎င်းတို့က ပိုးကုတင်ပေါ်က လီတောက်မင်၏ အရေးပါသော နေရာများကို အတိအကျ ထိထိရောက်ရောက် ထိုးဖောက်ပစ်သည်။

အသွေးအသား ကွဲအက်သံ၊ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကြက်သွေးရောင်သွေးတွေ ထူထဲစွာ စီးကျလာသည်။

"ပြီးပြီလား?"

အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလိုပဲ သေသွားတာ ဆိုရင်တော့ သတ်ပစ်ရတာ လွယ်လွန်း၏။ လီတောက်မင်က ပြန်တွန်းလှန်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမယ့် အရာအားလုံးက အရမ်းချောမွေ့နေသည်။

“လောင်ချီး... သွားကြည့်စမ်း အသက်ငွေ့ ရှိနေသေးရင် ပစ်သတ်လိုက်!”

“ဟုတ်ကဲ့”

မြွေပုံသဏ္ဍာန် လက်နှစ်ဖက်နှင့် အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားသည် ထိုအမိန့်ကို လိုက်နာပြီး ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။ သူသည် အိပ်ယာများကို ဂရုတစိုက် ရုတ်သိမ်းကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်မိတဲ့အခိုက် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

မြင်သမျှက ကုတင်ပဲရှိကာ လီတောက်မင်ရဲ့ လက္ခဏာ လုံးဝမရှိ။

ကြယ်ကျောက်တုံး သုံးလုံးသာ ကျန်ခဲ့ပြီး တုန်ခါမှုများ ထွက်လာကာ အသွေးအသားအဖြစ်မှ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလာခဲ့လေသည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ လောင်တ... ဒါက ငါးစာပဲ!"

ပန်းပွင့်မြွေပွေး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ထိတ်လန့်သွားပြီး။

"လီတောက်မင် ဒီမှာ မရှိဘူး၊ ငါတို့ လှည့်စားခံရပြီ!"

တခြားအဖော်နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် လှည့်ထွက်ကာ နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

တစ်ခုခုမှားနေပြီ။

ငါတို့အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ။

ဒါပေမဲ့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တံခါးဝမှာ မရင်းနှီးတဲ့ လူနှစ်ယောက်က သူတို့ ထွက်ပြေးမယ့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားတာ တွေ့လိုက်ရလေ၏။

လီချင်းဟဲ : "ဟမ့် အခုမှ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားနေတာ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ!"

လီချင်းဟဲ သူမ၏ ဆံပင်တိုတိုကို နောက်သို့ စောင်းထားကာ စုတ်ပြဲနေသော အိပ်ယာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသောလက်ကလေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကြယ်ကျောက်တုံးထဲက အစီအရင် မျက်လုံးကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ လီတောက်မင်က သူမအနားတွင် ကြယ်စွမ်းအင်များဖြင့် ထောက်ပံ့ပေးနေ၏။

ဗုန်း!

ကြယ်စွမ်းအင်များ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

အခန်းထောင့်တွင် ကြယ်ကျောက်ခင်းကျင်းထားသည့် ပုံစံသည် နေလုံးကြီးပမာ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ဘယ်မှာမှ ပုန်းစရာမရှိ၊ တွယ်ကပ်စရာ နေရာမရှိတော့။

အဆင့်၅ စိတ်ကူးယဥ်အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ!

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားများမှာ မျက်လုံးများကို ကာဖို့ အလိုလို လက်မြှောက်ကာ ကြယ်စွမ်းအင်ကို လွှင့်တင်ကာ တံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်တော့မည်။

"မကြောက်နဲ့!"

"သူတို့မှာ မွေးရာပါနယ်ပယ် တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်... ငါတို့သုံးယောက် ကြောက်စရာမလိုဘူး!"

"သူ့သမီးနဲ့ စလိုက်!"

အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်သည် လီချင်းဟဲဆီသို့ အလင်းရောင် တဖျပ်ဖျပ်တောက်ကာ တပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဗုန်း!

ပြင်းထန်သော လေပြင်းကြီး အခန်းထဲ တိုးဝင်လာသည်။ အမှောင်ရိပ်သုံးခု ပြေးဖို့ပြင်လိုက်တာနဲ့ လီချင်းဟဲထံ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ လျှပ်စီးကြောင်းအရှိန်ဖြင့် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဦးခေါင်းခွံကွဲသွားကာ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် ဦးနှောက်များ လွင့်စင်၍ လီချင်းဟဲ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

"ဟားဟား... ဒီပုံစံကလည်း ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး!"

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားခေါင်းဆောင်သည် လီချင်းဟဲ၏ ဦးခေါင်းမဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ရသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ စေးကပ်နေသောသွေးများကို မြင်ရတဲ့အခါ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

"လီတောက်မင် မင်းသမီးတော့ သွားပြီ မင်းဘာလို့ မတားတာလဲ"

လီတောက်မင်မျက်လုံးထဲမှာ သနားခြင်းအရိပ်အယောင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြည့်နေသည်။ သူက ခေါင်းယမ်းကာ။

"မင်းဘာလို့ နောက်လှည့်မကြည့်တာလဲ... ဘယ်သူ့ကို သတ်တာလဲ"

"ဘာ?"

အနက်ရောင် အမျိုးသားက ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီး ခြေရင်းက အလောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ လီချင်းဟဲ၀တ်ရုံက မှိန်ဖျော့သွားကာ ပန်းမြွေ အဖော်အဖြစ်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားခဲ့လေ၏။

"အစ်ကိုကြီး မင်းဘာလုပ်လိုက်တာလဲ?"

နောက်တစ်ယောက်ကလည်း အံ့အားသင့်သွားကာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားသည်။

တိုက်ခိုက်ရန် သဘောတူလိုက်သောအခါက အနက်ရောင် ၀တ်စုံခေါင်းဆောင်က ရုတ်တရက် ထိုးသတ်သည့်ပုံစံကို ပြောင်းလဲကာ ပန်းပွင့်မြွေ အဖော်အား လုပ်ကြံလိုက်လေ၏။

သူ့ဘက်ကလည်း ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်တောင်မှ မရခဲ့။ ထို့နောက် သူက လောင်ချီးရဲ့ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

"ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားပဲ... ဘယ်တုန်းကလဲ?"

အနက်ရောင်ဝတ် ခေါင်းဆောင် အံ့ဩသွားသော်လည်း မကြာမီတွင် သူသည် သူ့အပေါင်းအဖော်ကို သတိဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အခုပဲ လီချင်းဟဲက အတုဖြစ်နေခဲ့ရင် ဒီအဖော်ကရော တကယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဒါမှမဟုတ် လီတောက်မင် ပြောတဲ့သူက အတုအယောင်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာပဲ။

အနက်ရောင် ၀တ်စုံဖြင့် ခေါင်းဆောင်လည်း ရုတ်တရတ် ကြောက်လန့်လာ၏။

မဟုတ်ဘူး!

ဘာ်ဟာက အစစ်လဲ မပြောနိုင်ဘူး!

သူတကယ်မပြောနိုင်ဘူး!

တခဏချင်းမှာပဲ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့အဖော်တွေရဲ့ မျက်နှာတွေ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို ထပ်ပြီး စွပ်စွဲလာကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေရသော အစီအရင်ထဲ၌ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။

….

တံခါးဝမှ လီတောက်မင်ဟာ လက်နှစ်ဖက် နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လှည့်စားမှုကို တည်ငြိမ်စွာ ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပန်းသီးတစ်လုံး ကိုင်ထားသော လီချင်းဟဲသည် တံခါးဝသို့ အေးအေးလူလူ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အခန်းတွင်းက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ လူမည်းနှစ်ဦး ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ဖေဖေ.. ဒီလိုပဲ ပြီးသွားရောလား"

"ပြီးသွားပြီ...."

လီတောက်မင်က တံခါးဝတွင် ပန်းမြွေလက်မောင်းများ ကိုင်ဆောင်ထားသော အနက်ရောင် ၀တ်စုံဖြင့် လူသေကို ငုံ့ကြည့်ကာ :"ဒီကောင်တွေက ငါ့ကို တကယ် အထင်ကြီးနေတာပဲ... ငါ့ကို သတ်ဖို့ မွေးရာပါနယ်ပယ်က လူသုံးယောက်ကိုတောင် လွှတ်လိုက်တယ်!"

"မွေးရာပါနယ်ပယ် ?"

လီချင်းဟဲ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကျေးဇူးတော်ပဲ!

ဆရာဘိုးဘိုးရဲ့ သတိပေးချက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူမအဖေ ဒီည တကယ်သေမှာ ကြောက်ရသည်။

"ချင်းဟဲ... မင်းရဲ့ဆရာနဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုကို နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့တဲ့အခါ အဖေ့ကိုယ်စား သူတို့ကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ကျေးဇူးတင်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့... သူတို့ တစ်ခုခုလိုသေးလား ကြည့်ပါ.. ငါတို့ လီမိသားစုက အဲဒါကို သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ စိတ်မပူနဲ့... သမီး သိပါတယ်"