မင်းက ငါ့ညီအစ်ကိုကိုတောင် ထိရဲတယ်! အသက်ရှင်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီလား
Vol. 10 Ch. 139
"ဒါဆို မွေးရာပါနယ်ပယ်က သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက်တောင်မှ အစီအရင်ကို မချိုးဖျက်နိုင်ဘူးပေါ့!"
အိမ်ဟောင်းက ရှဟဲသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများက ရိုင်းစိုင်းစွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။ မွေးရာပါနယ်ပယ်က သခင် ရှုံးသွားတာမြင်တော့ သူ့အပြုံးသည် ပို၍ ခမ်းနားစွာ ကြီးထွားလာသည်။
"ဟားဟား ဒါပဲလား... မွေးရာပါနယ်ပယ် သန်မာတဲ့လူက ဒီလောက်ပဲ လုပ်နိုင်တာလား"
ယခုပင် သူသည် ဘဝနှင့် သေခြင်းကြားတွင် စက်ဘီးစီးလာခဲ့သည်။ အခုတော့ အရမ်း စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သဖြင့် ခွေးခြေခုံကို ဆွဲယူကာ ခြေထောက်များကို တင်လိုက်သည်။ ပြီးတာနဲ့ ဖုန်းကိုဆွဲထုတ်ကာ "ကံကောင်းခြင်းလာမည်" ဟူသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖွင့်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။
သူ့ဘေးမှာ ကြယ်ကျောက်တုံး ၂တုံး။ ရှဟဲ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရွှင်မြူးနေသော သခင်ငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အေးအေးဆေးဆေးနှင့် အဘိုးအိုကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
သူ့အပြောအဆိုက အထွတ်အထိပ်တောင် ရောက်နေပြီ။
"သတ္တိကောင်းနေလိုက်တာ!"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ လူကြီး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်တော့ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"မင်း သတ္တိကောင်းနေတယ်ပေါ့ ချာတိတ်လေး... ငါ မင်းကို ဖမ်းမိလို့ကတော့ အပိုင်းပိုင်း ကိုက်ဖြတ်ပစ်မယ်"
"လုပ်ချင်တာလုပ်!"
ရှဟဲလေသံသည် ကဲ့ရဲ့သည့်မုဒ်သို့ ဝင်သွားကာ သူ့ဖုန်းပေါ်ရှိ အသံအတိုးအကျယ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဘိုးကြီး မင်း မဝင်လာနိုင်ပါဘူး"
သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောကာ မီးခိုးလုံးများ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။
"မင်း!"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ လူကြီးသည် ဒေါသနှင့် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူအစောက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်ပါပြီ။ ၎င်းက မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်း အဆင့်ထံမှ အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အပေါ်ပိုင်းက အစီအရင် ကန့်သတ်ချက်မရှိ အားကောင်းနေသည့်နှယ် အနည်းငယ်မျှပင် မတုန်လှုပ်ပေ။
"အဆင့် 5 အစီအရင်!"
ဒါကိုတွေးပြီး ပြတင်းပေါက်ရှေ့မှာ ရှဟဲကိုကြည့်ရင်း အဖိုးအိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြေးဝင်လာပြီး ရှဟဲရဲ့လက္ခဏာကို ပိုင်းခြားရန် ကြိုးစားလေ၏။
ဒီကလေးက ရိုးရိုးသာမန်လေးပါပဲ။
သူက ရဲယူနီဖောင်းကို ၀တ်ထားတုန်း ဆိုပေမယ့် နောက်ဖွားနယ်ပယ် ရဲစစ်ဆေးရေးမှူးက ဒီလိုအဆင့်မြင့်တဲ့ အစီအရင်ပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တပ်ဆင်နိုင်မှာလဲ။ ဧကန္တ သူက ကျန်းဟိုင် လီမိသားစုရဲ့ လက်ရှိအမွေဆက်ခံသူလား။
"မဟုတ်ဘူ လက်ရှိ အမွေဆက်ခံသူက အမြောက်စားနပ်ရိက္ခာ ဖြစ်လာမှာလား"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ လူကြီးသည် အတွေးဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူ့အကြောင်းတွေ ပိုတွေးလေလေ စိတ်ရှုပ်လေလေပါပဲ။ သူသည် ရှဟဲ၏ နောက်ခံကို ပို၍ပင် သတိထားလာခဲ့သည်။
"သူ့ကို ကာကွယ်တဲ့ အစွမ်းထက် အစီအရင်ပညာ ရှိတယ်ဆိုရင် သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိရမယ် ဒီကောင်လေးကို အရှင်ထားလို့ မရဘူး။ နောင်မှာ အောင်မြင်သွားရင် အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အကြံအစည်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာ သေချာတယ်"
ဒါကိုတွေးမိတဲ့ ဝတ်ရုံနက်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီး မြေပေါ်လဲကျသွားသည်။ သူ့အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း လူယုတ်မာ ဆန်လာကာ။
"မင်းတို့ ကြွက်အုပ်စု အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခုရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေရုံနဲ့ ငါကမင်းတို့ကို မဖမ်းနိုင်ဘူးလို့များ ထင်နေတာလား"
ပြင်းထန်သောလေသံဖြင့် ပြောလာတဲ့အခိုက် အိမ်ဟောင်း အတွင်းက ရှဟဲ၏ နှလုံးခုန်သံ ခုန်သွားသည်။ ရုတ်တရက် အအေးဓာတ်က သူ့အမြီးရိုးကနေ ဦးခေါင်းခွံဆီအထိ ပြေးသွားတယ်။
"အိုး မဖြစ်တော့ဘူး...ဒီကောင်ကြီးက တကယ် တွယ်တော့မယ့်ပုံပဲ"
"ဟုတ်တယ် ငါဒီအစီအရင်ကို မချိုးဖျက်နိုင်ဘူး ဒါပေမယ့် မင်းကိုသတ်ဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းတစ်ထောင်ရှိတယ်..."
ဝတ်ရုံနက်ကြီးသည် ရှဟဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း ညာလက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ညကောင်းကင်ဆီသို့ သူ့လက်ဖဝါးကို လှည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးမှ နီမြန်းသောသွေးမျဉ်းများ ထွက်ကျလာသည်။ သွေးတွေက လေထုအလယ်မှာ လွင့်မျောနေကာ အိမ်ဟောင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို လက်စွပ်တစ်ကွင်းလို ဝိုင်းပတ်ပြီး ချိတ်ဆက်ပစ်သည်။ ၎င်းက အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံထားချေပြီ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူကြီးသည် သွေးကွင်းအလယ်တွင်ရပ်ကာ သွေးချည်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ပြုံးပြလာသည်။
"မင်းရဲ့ဖွဲ့စည်းမှုဟာ ကြယ်တွေရဲ့စွမ်းအားအားလုံးကို တားဆီးနိုင်ပေမယ့် ငါ့ရဲ့သွေးအနှစ်သာရကို ဓာတ်ကူပစ္စည်းအဖြစ် မီးလောင်ကျွမ်းပြီးရင် မင်းရဲ့လိပ်ခွံကို မီးဖိုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မှာလဲ"
ဝုန်း!
အိမ်ဟောင်းပတ်ပတ်လည်တွင် သွေးချည်များက ရုတ်တရက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသဖြင့် စက်ဝိုင်းအလယ်က အပူချိန်ဟာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ လောင်မြိုက်သော လေက အငွေ့ပျံသွားတဲ့အခါ အပျက်အစီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည်။ တခဏချင်းမှာပဲ မီးတောက်တွေက ကောင်းကင်ကို လိမ့်တက်လာပြီး အိမ်ဟောင်းတစ်ခုလုံး မီးတောက်လောင်သွား၏။
ပြီးသွားသောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ လူကြီး၏ မျက်နှာသည် လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားပေပမယ့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေခဲ့လေသည်။
"ရွေးချယ်ခွင့်ပေးမယ် ကြွက်တွေ!"
"မင်းတို့ရဲ့အခွံကို မီးရှို့သတ်ပစ်ရမလား အပြင်ထွက်ပြီး ငါ့လက်ထဲမှာ အသေသတ်ခံမလား!"
ရှဟဲသည် အပြင်ဘက်ရှိ အဘိုးအို၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို သတိမမူမိဘဲ မီးထဲတွင် ရေကိုရှာဖွေရင်း ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို ဖုံးထားလိုက်သည်။ သူ လုံးဝ လေဖြတ်သွားတယ်။
ရူးသွားပြီ!
ဒီအဘိုးကြီး လုံးဝ ရူးသွားပြီ။
ထိုသို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်သည် မိမိကိုယ်ကို အနစ်နာခံပြီး နောက်ဖွားနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူတွေကို သတ်တာဟာ အမှန်တကယ် ဖြုန်းတီးရာကျလေသည်။
"ဒါနဲ့ထိုက်တန်ဖို့ ငါဘာများလုပ်ခဲ့မိလဲ မသိဘူး"
ရှဟဲနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် အိမ်အတွင်း၌ ရေကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး တချို့ကလည်း ၎င်းတို့၏ကြယ်ပါဝါဖြင့် မီးငြိမ်းသတ်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
ဒါပေမယ့် အသုံးမဝင်ခဲ့ပါဘူး။
ဤသည်မှာ အတားအဆီးမရှိသော သူ့အနှစ်သာရနှင့် သွေးတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသော အဘိုးအို၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နည်းဗျူဟာဖြစ်သည်။ နောက်ဖွားနယ်ပယ်တွေ ဆန့်ကျင်နိုင်သော အရာမဟုတ်နေခဲ့ပေ။
ဝုန်း!
အပူရှိန် တက်လာပြီး နံရံတစ်လျှောက် မီးတောက်များ တွယ်တက်ကာ ကုလားကာများ ပူလောင်ကာ ကောက်ကွေးကုန်သည်။ လေထုထဲတွင်လည်း လောင်ကျွမ်းနေသော အညှော်နံ့များဖြင့်သာ ပြည့်နေ၏။
"ဟင့်အင်း.. ပြီးသွားပြီ ငါတို့ကို အခုပဲ ကင်စားတော့မယ်..."
ရှဟဲနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် မီးခိုးအိုင်ထဲတွင် ဝပ်တွားကာ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းများကို ကာထားကြရသည်။ အငွေ့များ အလွန်အကျွံ ရှူရှိုက်မိခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်လည်း ကြိုးစားနေကြသည်။ တဖြည်းဖြည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်လာသည်အထိ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောမီးများက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
အိမ်အပြင်ဘက်မှာတော့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အော်ဟစ်ရယ်သံတွေက ဆူညံ့လိုပင်။
"ဟာဟား အသုံးမဝင်တဲ့ ရဲအရာရှိတွေကို မီးရှို့သတ်ပစ်လိုက်ပြီ! အဲဒီကောင်ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို လိုချင်တယ်"
"ကြယ်ကျောက်က မင်းရဲ့ဆုဖလားပဲ!"
"ဘာလို့မရီတာလဲ..ဆက်ရီကြဦးလေ...."
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် လှောင်ပြောင်သံများ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွာခဲ့သည်။ မီးဟုန်းဟုန်းက အခြားအရာအားလုံးကို တိမ်မြုပ်သွားစေသည်။
ရှဟဲသည် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုကာ ကြယ်ကျောက်တုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ပူလောင်သောလေက သူတို့၏ အဆုတ်များကို ကြေမွသွားစေပြီး သူတို့တစ်ကိုယ်လုံးကိုပါ ပူလောင်လာစေပါသည်။
ခဏအကြာ၌ သူတို့ အသိစိတ်များ လုံးဝ မှိန်ဖျော့သွားကာ အားလုံး မူးမေ့သွားကြကုန်သည်။ ထိန်းချုပ်သူ မရှိတဲ့ အိမ်ဟောင်းရဲ့ အကာအကွယ်ပုံစံသည်လည်း ပျောက်ကွယ် ပြိုကျလာကာ ကြယ်ရောင်ဖျော့ဖျော့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရန်သူမဝင်ရောက်ဖို့ မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။
"ကွဲသွားပြီ! ဟိုကောင်လေးတွေ သတိလစ်သွားပြီလား!"
မိစ္ဆာများ အလုံးအရင်းဖြင့် ပြေးလာရင်း ဟစ်အော်လိုက်သည်။
"အားလုံး မီးမငြိမ်းမချင်း စောင့်ကြ... ပြီးမှ အဲဒီကောင်လေးကို သွားတူးပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကို စုတ်ထုတ်မယ်"
ဝတ်ရုံနက်အဘိုးကြီးသည် ရက်စက်သောမျက်လုံးများဖြင့် ရွှန်းလဲ့နေပြီး လက်ကိုဆန့်ကာ ကြယ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သွေးလိုင်းမီးများကို ငြှိမ်းသတ်ရန် ပြင်ဆင်ကာ အလောင်းများကို စုဆောင်းဖို့အတွက် သူ့လူများကို မီးထဲသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်!
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တစ်လျှောက်လုံး ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် အသံတစ်သံ ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။
"မင်းက ငါ့ညီအစ်ကိုကိုတောင် ထိရဲတဲ့အထိ သတ္တိရှိတယ်လား? အသက်ရှင်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီလား"
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု၊ တောင်ပြိုကျသကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ၎င်းတို့၏လမ်းကြောင်းပေါ်က နတ်ဆိုးများအားလုံး ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။
"ဘယ်သူလဲ?!"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများသည် အိမ်ဟောင်း၏အထက်တွင် ပြိုကျပျက်စီးနေသော ကွက်လပ်ကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရပြီး ချင်းယန်တစ်ယောက် မီးလောင်နေသော တံစက်မြိတ်များပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
"ဒါဆို မင်းက မီးနဲ့ကစားရတာ ပျော်တာလား"
ချင်းယန် သူ့ရှေ့မှ မိစ္ဆာများကို ငုံ့ကြည့်ကာ လက်နှစ်ချောင်းကို မြှောက်၍ အိမ်ဟောင်းပတ်ဝန်းကျင်က တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များကို ထိန်းချုပ်ပစ်လိုက်သည်။
ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မီးတောက် လေဆင်နှာမောင်းကြီး ပေါက်ကွဲကာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်ကာ ၎င်းတို့ဘေး၌ ပြန်လည် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာများသည် အော်သံလေးတောင် မထုတ်နိုင်ဘဲ ချက်ခြင်းပင် ပြာများအဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။
မီးနဲ့ ကစားရင် လောင်တတ်တယ်။
မီးလျှံသည် သူတို့၏အသားကို လောင်ကျွမ်းပစ်ခဲ့သည်။
"ပြီးပြီ"
ချင်းယန် ချာကနဲလှည့်၍ ဒဏ်ရာရနေသော အရာရှိများထံ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။
မြေပြင်ပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ယူနီဖောင်းများက မီးလောင်ကျွမ်းကာ အသွေးအသားများတောင် လောင်နေပြီ။ သူတို့သည် ပြင်းထန်သော ပူလောင်မှုဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရတာကြောင့် အသက်ရှုကြပ်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။
"မကောင်းတော့ဘူး"
ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းယန် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ဖဝါးကိုလှန်ပြီး သစ်သားနိယာမကို အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။ တက်ကြွလန်းဆန်းသော အသက်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းလာပြီး သူ့လက်ဖဝါးမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့က မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အခန်းနှင့် ဒဏ်ရာရအရာရှိများဆီကို ပြေးဝင်သွား၏။
အသားမှ အညှောက်ပေါက်လာပြီး မီးလောင်နေသော အရေပြား၏ အပြင်ဘက်အလွှာက ပြုတ်ကျသွားသည်။ လူတိုင်းဟာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသလို သူတို့ရဲ့ အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာတဲ့ လက္ခဏာတချို့ကို ပြသလာသည်။
သူ့တာဝန်ပြီးမြောက်ပြီးနောက် ချင်းယန် အဝတ်အစားများကို ခါကာ လေထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။