ဓားနတ်ဘုရား ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှ ကျန်းဟိုင်မြို့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ

ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ၊ အဓိကဝင်ပေါက်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မေပယ်ပင်များသည် အဝါရောင်စွန်းထင်းကာ ဆောင်းဦးရွက်များ ကြွေကျလာခဲ့သည်။

လူအိုလီသည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ့နောက်ကျောတွင် လက်နှစ်ဖက်ပစ်လျက် လမ်း၏အဆုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဝင်ပေါက် အပြင်ဘက်တွင် လူပင်လယ်ကြီးတစ်ခုက ပြည့်နေသည်။

သတင်းထောက်များသည် မိုက်ခရိုဖုန်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကင်မရာများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လူအုပ်ကြီးကလည်း ညည်းညူကြသည်။

"စီနီယာလင် ပြန်ရောက်လာတယ်လို့ကြားတယ် "

"သခင်တစ်ယောက်က ကျန်းဟိုင်မြို့ကို ပြန်လာပြီ"

"ဒီမြို့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီ... ငါတို့ဘက်က သခင်ကို လုံးဝ လိုအပ်တယ်"

အားလုံးဝိုင်း ဆွေးနွေးကြသလိုပဲ ကြယ်သိုင်းရဲစခန်း ယာဉ်တန်းသည် ၎င်းတို့ခေါင်းများကို ပေါက်ကွဲမတတ် လူအုပ်ကြီးကို တားထားရသည်။

ရှည်လျားသော အနက်ရောင် ဇိမ်ခံကားတစ်စီး မြင်ကွင်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး လမ်းဘေးသို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ ယာဉ်မောင်းက ထွက်လာပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ရာ လင်မော့ဖုန်း ထွက်လာခဲ့၏။

"ဆရာ။"

လင်မော့ဖုန်းက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ လူအိုလီထံ ချဉ်းကပ်ကာ :"ကျနော် ဒီတခေါက် ရုတ်တရက် လာခဲ့တာ ဆိုတော့ ဆရာ့ကို ကြိုမပြောခဲ့ရဘူး"

"ရပါတယ် ကျန်းဟိုင်မြို့တော်က ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီ မင်း အင်ပါယာမြို့တော်ကနေ ပြန်လာပေးရတာကို အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်"

လူအိုလီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အနီးနားရှိ လူအုပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ရုံးကို သွားပြီးတော့ ဆွေးနွေးကြရအောင်”

"ကောင်းပြီ ဆရာ"

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထန်ဖေး အဆောက်အဦး၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ ရုံးခန်းဆီသို့ တက်လာခဲ့ကြလေသည်။ အောက်ထပ်မှ သတင်းထောက်များက အနီးကပ်လိုက်ကာ တံခါးကို ကင်မရာများ ချိန်ထားကြသည်။ လင်မော့ဖုန်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောက်ချက်ချကာ လူအုပ်ကလည်း အချင်းချင်း တီးတိုးတီးတိုး ပြောကြသည်။

...

ဌာနမှူးရုံးအတွင်း။

စားပွဲပေါ်ရှိ သံရေနွေးအိုးမှ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တွင် ထွင်းထားသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် လက်ဖက်ရည်၏ ရနံ့သည် လေထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

"မော့ဖုန်း.. မင်း ဒီအချိန်မှာ ရောက်လာတာက ကျန်းဟိုင် ဒီရေအတွက်လား"

လူအိုလီသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွကိကို ငှဲ့၍ လင်မော့ဖုန်းထံ ပေးလိုက်သည်။

“အမှန်ပါပဲ ဆရာ.. ဒီသားရဲဒီရေ ထူးခြားတယ်!"

လင်မော့ဖုန်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ တက်လာနေသော လက်ဖက်ရည်အငွေ့များကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။

"အိမ်ကို ပြန်လာဖို့ အင်ပါယာမြို့ကိုလည်း အတိအကျ လျှောက်ထားခဲ့တယ် ဆရာ့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူစကားပြောနေစဉ် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီသားရဲဒီရေရဲ့ သက်ရောက်မှုက ဆရာ မျှော်မှန်းထားတာထက် အများကြီး ပိုပြင်းထန်တယ်။ အဲဒါက ကျန်းဟိုင်မြို့ကို ထိခိုက်ရုံတင်မကဘဲ တစ်နိုင်ငံလုံးကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေတာ.... ကျန်းဟိုင်ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီက ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ယောက် အနေနဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေ ပြန်လည်ပေးအပ်ရမှာက ကျနော့်တာဝန်ပါ"

"မော့ဖုန်း.. မင်းစိတ်က ပျော့ညံ့တယ်"

လီလောင်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး :"မင်းအခု ဂိုဏ်းဆရာကြီးဖြစ်သွားပြီလေ မင်းရဲ့အကူအညီ ပြန်ရတာက အချိန်မီအကူအညီလိုပါပဲ... တကယ်ကို စဉ်းစားစရာပဲ... အခု မင်းကို ငါတို့ရနေပြီပဲ... ကျန်းဟိုင် အောင်ပွဲရဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေ အရမ်းများလာပါပြီ..."

လင်မော့ဖုန်းသည် ယခုအခါ ဂိုဏ်းဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမူအရာတစ်ခုတည်းက တောင်များနှင့် မြစ်များကို ဖြိုခွဲနိုင်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ခွန်အားကို နားလည်မှုပေါ်တွင်သာ အခြေခံခဲ့သည်။

သူသည် ဓားသိုင်းတွင် ထူးထူးခြားခြား အရည်အချင်းများရှိပြီး ကြယ်သားရဲလှိုင်းကြီးများကို ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဓားသူတော်စင်လောက် ကြောက်စရာကောင်းတာ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီပြဿနာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီး ကျန်းဟိုင်မြို့ရဲ့ ခံစစ်တွေမှာဆို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သက်သာစေဖို့ လုံလောက်ပါ၏။

သို့သော် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လင်မော့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ မှိန်သွားကာ ခေါင်းကို ခိုကိုးရာမဲ့ ခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး မလုံလောက်သေးဘူး ဆရာ... ကျနော်ရောက်လာရင်တောင် သားရဲဒီရေကို အောင်ပွဲခံနိုင်ခြေက နည်းနေသေးတယ်..."

"ဘာလို့... မော့ဖုန်း မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

ဒါကိုကြားတော့ အဘိုးကြီးလီ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက ခပ်တည်တည် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းနဲ့တောင် ငါတို့ စိတ်မချရသေးဘူး ဆိုရင် ဒီသားရဲဒီရေက ခက်ခဲအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား"

"ဟုတ်တယ်..."

လင်မော့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချရင်း :"ဆရာ့မှာ သတင်းအချက်အလက် ချန်နယ်တွေ နည်းတယ် အင်ပါယာမြို့တော်မှာ ရှိတဲ့ သူတွေလောက် ကောင်းကောင်း သတင်းမရသေးဘူး...

အတင်းအဖျင်းတွေကနေတစ်ဆင့် အင်ပါယာမြို့ရဲ့ ကြိုတင်လေ့လာ တွေ့ရှိချက်တွေကို ကျွန်တော်ရရှိခဲ့တယ်... ဒီသားရဲဒီရေ အတိုင်းအတာက ယခင်နှစ်တွေထက် အများကြီး ကြီးမားမယ်... အရှိန်ကလည်း အရမ်း ကြီးမားတယ် ခက်ခဲတဲ့အဆင့်ကို ရောက်သွားနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ်... အဲဒါက 'ငရဲအဆင့်' ရဲ့ အစွန်းနားကို ရောက်တော့မယ်..."

သူပြောပြီးသည်နှင့် လူအိုလီ၏ အမူအရာ ရုတ်တရက်ပြောင်းသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်သည်ပင် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသည်။

"တကယ်က ခက်ခဲတဲ့အဆင့်လား?"

ခက်ခဲသောအဆင့်ရှိ သားရဲဒီရေသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က ကျန်းဟိုင်မြို့ရှိ သားရဲဘေးအန္တရာယ်သည် အလယ်အလတ်အဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်းသည် အပြစ်မဲ့နိုင်ငံသားများစွာကို သေဆုံးစေခဲ့ပြီး မျိုးဆက်တစ်ခုအတွက် ရှည်လျားသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤခက်ခဲအဆင့်ဖြင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ပြင်းထန်မှုသည် အဆတိုးမြင့်လာသည်။ ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ ကြယ်သားရဲတစ်ကောင်ပင် ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ကောလဟာလများ ရှိခဲ့သည်။

ကျန်းဟိုင်မြို့တော်သည် လက်ရှိတွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် မီးတောက်လောင်နေသည့် အတွက် ပြည်သူများ အထိတ်တလန့် ဖြစ်စေသည်။ ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းကလည်း အလုပ်ရှုပ်ကုန်၏။

ခက်ခဲအဆင့်သားရဲဒီရေ တကယ်ရောက်လာရင် လင်မော့ဖုန်း ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦး လာကူညီမည်ဆိုလျှင်ပင် အကျိုးမရှိနိုင်ပေ။

"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?"

လူအိုလီသည် နိုင်ငံသားများအကြောင်း တွေးတောရင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ သူ့နဖူးကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဒီအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အစီအစဉ်ကောင်းရှိလား"

"ဆရာ စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီအချိန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ လက်ဗလာနဲ့ လာမှာ ဆရာ့ကို ကြိုပြီး အကြောင်းမကြားတာအပြင် ကျနော် အင်ပါယာမြို့ကနေ စစ်ကူယူလာဖို့ လူတစ်ယောက်ကို တောင်းဆိုခဲ့ပြီးပြီ... ကျန်းဟိုင်အတွက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်တချို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လှူခဲ့ပြီးပြီ... အချိန်တန်ရင် လှုပ်ရှားဖို့ ဦးစီးချုပ်ကို တောင်းဆိုလိုက်ရုံပဲ..."

"ကောင်းပြီ ဒါစဉ်းစားစရာပဲ တကယ်စဉ်းစားစရာပဲ!"

လူအိုလီက လက်ခုပ်တီးပြီး ပြုံးပြီး :"မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုက ငါ့ကို စိတ်ချစေတယ်"

"ဒါပေမယ့် ဆရာ...ကျနော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်"

လင်မော့ဖုန်းက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပါ၏။

"ကျနော် ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့တောင် ဒီသားရဲဒီရေမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းနေသေးတယ်"

"ဒါဆို ငါတို့ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"

လီအိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ အင်ပါယာမြို့တော်မှ စစ်ကူများနှင့် ရန်သူများ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များ နည်းပါးနေပါက အနာဂတ်တွင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ.. ထွက်လမ်းက အမြဲတမ်းရှိပါတယ်... သားရဲဒီရေ အကျပ်အတည်းကို ဘေးကင်းကင်း ဖြေရှင်းချင်ရင် ကျနော်တို့မှာ တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးတယ်...အဲဒါက ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရားကို ကြားဝင်စွက်ဖက်ခိုင်းတာ"

သူက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဂိုဏ်းဆရာထက် သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆို ဒီသားရဲဒီရေ ထိုးဖောက်မှုကို လုံး၀ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ဒီဘေးအန္တရာယ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို တိုက်ရိုက် ဖယ်ရှားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်"

"ဒါ....."

ဒါကိုကြားတာနဲ့ လူအိုလီရဲ့ မျက်ခုံးတွေက အနည်းငယ် ဖြေလျှော့သွားတော့သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင်ရွှံ့စေးလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်အငွေ့အသက်များကို မှုတ်ထုတ်ရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်မှ လေးလေးနက်နက် အတွေးအမြင်များ ပေါ်လာသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ လင်မော့ဖုန်းလည်း လူအိုလီ ဘာတွေးတောနေမှန်း သိလိုက်တဲ့အတွက် စကားမပြောတော့ပါ။

“အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရား…”

လူအိုလီ ညည်းညူလိုက်မိသည်။

အမှန်မှာ သူသည်လည်း ဤအကြံအစည်ကို အစောကတည်းက ခံစားမိပြီး ဓားနတ်ဘုရားအား တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေရာက ထွက်လာအောင် လေးစားစွာ ဖိတ်ကြားချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒုတိယအတွေးနဲ့တော့ သူ စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူက စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် သွားလာတတ်သူ ဖြစ်ပြီး၊ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စရိုက်ရှိသူဖြစ်၏။ သာမန်လူများ၏ အရေးကို ဂရုစိုက်မည်လား မသေချာ။

ယခုမူ မော့ဖုန်းက ရောက်ရှိလာပြီး ဤသားရဲဒီရေ၏ ပြင်းထန်မှုကို ရှင်းပြသည်။ အကြီးအကဲအား ဖိတ်ခေါ်ရန် စိတ်ကူးကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်ပုံရသည်။

လူအိုလီလည်း သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုနဲ့အတူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အဲ့ဒီကောင်မလေး ရွှမ်းရွှမ်းနဲ့ စကားပြောဖို့ လိုလာပုံရတယ်..."