လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်

အချိန်က ရေကဲ့သို့ စီးလာသည်။

ရက်အနည်းငယ်က လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကုန်လွန်သွားသည်။

စာကြည့်တိုက်၊ ဧရိယာတစ်၏ ဧည့်ခန်းတွင်။

"ဆရာ... ဒီမှာအစီအရင် ဖွဲ့စည်းပုံ အပြင်အဆင်ကို ကောင်းကောင်း ညှိပေးလို့ရမလား"

ဧည့်ခန်းအစွန်းတွင် လီချင်းဟဲ စာမူစာရွက်ပေါ်ရှိ ဖွဲ့စည်းမှုပုံစံကို ညွှန်ပြပြီး တိုးတိုးပြောသည်။

"ပုံစံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်းတော့ ရှုပ်နေတယ်"

"အဲဒါက ဘာအခက်အခဲရှိလို့လဲ"

ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ထားသော ချင်းယန်သည် အစီအရင်တစ်သောင်း ပုံကြမ်းပေါ်က ပုံစံကို အပြီးသတ်ပြီး ညွှန်ပြချက်အချို့ကို ပေးနေခဲ့သည်။

"မင်းတို့လီမိသားစု ဖုဟိုင်ဗီလာရဲ့ အသွင်အပြင်ကို တွေးကြည့်လိုက်... ဆင်တူယိုးမှားတွေ မရှိဘူးလား"

"ဟမ်... အသိုင်းအဝန်း အသွင်အပြင်?"

လီချင်းဟဲ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချင်းယန်၏ ဦးဆောင်မှုနောက်တွင် သူသည် အသိုင်းအဝိုင်း၏ အသွင်အပြင်ကို သတိရကာ ရုတ်တရက် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းရလာသည်။

နိယာမတစ်ခုတည်းက အားလုံးကို ကွဲပြားစေသည်တဲ့။ သူမနဖူးကို ပုတ်ပြီး ရုတ်တရက်။

"ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ အဆောက်အဦး အပြင်အဆင်က သဘာဝအတိုင်း ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်နိုင်မလား"

သူမစကားပြောနေစဉ်တွင် ချင်းယန်ကိုလည်း ကြည့်ကာ သူ့အဖြေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ ချင်းယန်နှင့် တိုင်ပင်ခဲ့ပြီး များစွာသင်ယူခဲ့သည်။ သူမ၏အစီအရင် ဖွဲ့စည်းခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာသည် ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အစီအရင်တစ်သောင်း ပုံကြမ်းထဲက ပျောက်ဆုံးနေသော အပိုင်းအစများစွာကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။

များစွာအကျိုးရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူမ၏ အသိပညာများ ခုန်ပျံကျော်လွှားလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ချင်းယန်အပေါ် စစ်မှန်သော လေးစားမှုကို ခံစားလာခဲ့ရပြီး သူ့ကို "ဆရာ" ဟုခေါ်ဆိုရန် ပို၍လွယ်ကူလာသည်။

"သိချင်လား?"

ချင်းယန် သူမ၏ မျှော်လင့်ထားသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!"

လီချင်းဟဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အရင်စဉ်းစားပါဦး.."

ချင်းယန် ရယ်မောကာ သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

"အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုမှာ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အောင်မြင်မှုတွေက နည်းပါးလွန်းတယ် လုံလောက်ဖို့ ဝေးနေသေးတယ် မင်းသိခဲ့ရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး!"

"???"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ လီချင်းဟဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ငါ့ကို ကဲ့ရဲ့ပြီးရင် ဘာမှ မပြောတော့ဘူးလား။

"ကျစ် ငါနည်းနည်း ဗိုက်ဆာနေတယ်"

ချင်းယန် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ် ပြန်လှဲလိုက်၏။

"ကျွန်မလုပ်လိုက်မယ် ဆရာ မလှုပ်နဲ့!"

လီချင်းဟဲ အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိပြီး ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ထောင့်ရှိ အရောင်းစက်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ စားပွဲပေါ်တွင် အဖျော်ယမကာ အမြောက်အများ ပေါ်လာပြီး အရောင်အသွေး စူးရှစွာ ခင်းကျင်းထားသည်။

"ဘယ်ဟာလိုချင်လဲ ကျွန်မ ဖွင့်လိုက်မယ်!"

လီချင်းဟဲ စားပွဲပေါ်ရှိ ပုလင်းအဖုံးကို ထွေးပိုက်ကာ ချင်းယန်၏ အမူအရာကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။ သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ချင်းယန်က ဘာမှပြန်မပြောလာပေ။ သူက ရိုးရိုးလက်ဆွဲပြီး တွင်းထွက်ရေ တစ်ပုလင်းယူကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူ သက်တောင့်သက်သာ ဆန့်လိုက်သည်။

လီချင်းဟဲ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချင်းယန်နောက်သို့ အလျင်အမြန်သွားကာ သူ့ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ.. ကျွန်မခွန်အားက သင့်လျော်တယ်လို့ ထင်လာ နည်းနည်းတော့ ပျော့ပျောင်းကောင်း ပျော့ပြောင်းနိုင်ပါတယ်"

သူ့လေသံက ငှက်ကလေးလို နူးညံ့ညင်သာနေ၏။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လီချင်းဟဲဟာ မြေခွေး အဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်မှုအပြည့်ဖြင့် သူမသည် တစ်ချိန်က သူမ၌ ရှိခဲ့ဖူးသော ဆန္ဒရှိပြီး စွဲလမ်းတတ်သော မိန်းမပျိုနှင့် လုံးဝခြားနားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။

"မဆိုးပါဘူး မဆိုးပါဘူး"

ချင်းယန် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ထိုအခိုက် ရှောင်ပိုင်သည် စားပွဲဝိုင်းတွင်ထိုင်ကာ ခေါင်းကိုမော့ကာ ချင်းယန်အမူအရာအား ကြည့်နေသည်။ လီချင်းဟဲ၏ ချော့မော့သော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ ပိုရင်းနှီးလာသည်။

ခြေထောက်တွေကို ဆုပ်နယ်ပြီး ပုခုံးတွေကို နှိပ်ပေးတာ၊ အဆာပြေ အစာပြင်ပေးတာ။

ဒါ ငါ့စတိုင် မဟုတ်ဘူးလား?!

ဟမ်?

ဒီမိန်းမက ငါ့ကို အတုခိုးနေတာလား ?

ရှောင်ပိုင် ခုန်တက်လာပြီး ချင်းယန်၏လက်မောင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်ကာ လည်ပင်းကို ပတ်ထားသည်။ သူမသည် လီချင်းဟဲကို ကိုက်တော့မည့်နှယ် နှင်းဖြူသွားများကို ပြသလိုက်၏။

သူမ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ကြေငြာလိုက်ခြင်းပင်။

လီချင်းဟဲလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"ဆရာ့ရဲ့ မြေခွေးလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

တုန်ရီနေသောလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တင်းမာနေသော ရှောင်ပိုင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အရမ်းရက်စက်တာပဲ... သူ့အစားအစာကို စောင့်နေတဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင် အတိုင်းပဲ"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်ပိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပို၍ပြင်းထန်စွာ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ရာ လူများစွာ၏အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူမ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါ။ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ လီချင်းဟဲရဲ့ လက်ချောင်းကို ကိုက်ချင်နေခဲ့သည်။

"နင်က ငါ့ကို ခွေးလို့ ခေါ်တာလား၊ လွန်လွန်းတယ်!"

ဒီနတ်သမီးက နင့်ကို အသေကိုက်ပစ်မယ်။

သူမသည် မြေခွေးခြေထောက်တိုကို ဆန့်ထုတ်ကာ အမြင့်မှ ခုန်ကာ လီချင်းဟဲကို ခုန်အုပ်တော့မည်။ ဒါပေမယ့် လီချင်းဟဲကို မကိုက်ရသေးခင်မှာ သူ့အမြီးက ရုတ်တရက် တင်းကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟမ်..."

ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားစေ၏။ ချင်းယန် ရှောင်ပိုင်၏ အမွေးထူထူအမြီးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့လက်ထဲသို့ ပြန်ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်တော့...."

ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ခေါင်းကို သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ ထိကပ်ပေးထားကာ လီချင်းဟဲအား တောင်းပန်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကြယ်သားရဲ အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်များ ကမောက်ကမဖြစ်နေရာ သူမသာ မိုက်မဲသောမြေခွေးလို တကယ်ကိုက်မိပါက စစ်ဆေးရန် မနက်ဖြန်တွင် ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းမှ တံခါးလာခေါက်လိမ့်မည် ထင်သည်။

"အရမ်းရက်စက်တယ် ဆရာ... အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ!"

လီချင်းဟဲသည် ချင်းယန်ရင်ခွင်ထဲတွင် တွန့်ကွေးနေသော ရှောင်ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရန်လိုမှုလှိုင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း။

"ဒီခွေး... ဒီမြေခွေးက သူ့ရဲ့ အစာကို စောင့်နေတာလား?"

"သူ စည်းကမ်းမရှိလို့ ဆရာကပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းအတွက် နောက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးမယ်"

ချင်းယန် ပုံကြမ်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ တံခါးဝမှ သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော အရိပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

လီကျစ်ရွှမ်းပါပဲ။

သူမမျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နစ်မွန်းနေသည်။ သူမသည် ခန်းမကို စူးစမ်းလေ့လာပြီးနောက် ချင်းယန် လမ်းလျှောက်လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟေး ညီမကျစ်ရွှမ်း မင်းကဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

လီချင်းဟဲလည်း သူမကိုတွေ့လိုက်ရတော့ အံ့သြသွားပြီး သူမဆီ ချက်ချင်းသွားလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်ပူနေတဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်ကိုမြင်တော့ သူမက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့။

"ကျစ်ရွှမ်း... နင်ဘာလို့ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးနေတာလဲ?"

"အစ်မချင်းဟဲ..."

လီကျစ်ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို ဖြတ်သွားကာ စားပွဲဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမသည် စာမူစာရွက်ကို ကောက်ယူပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ :"ငါ ဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်။ ခဏလောက် ဖယ်ပေးလို့ရမလား"

"ငါ့ကို ဖယ်ခိုင်းတယ်?"

လီချင်းဟဲမှာ စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ထပ် မေးရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်တော့မည်။ ထိုစဥ် ချင်းယန်ကလည်း ချက်ချင်းနောက်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပါ၏။

"ဒါဆို ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါဦး... မင်းရဲ့ ဆရာတူဒေါ်လေးက ငါနဲ့ တစ်ခုခု ဆွေးနွေးဖို့ လိုတယ်ထင်တယ်"

သူပြောပြီးတာနဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းက စားပွဲမှ စာရွက်များကို လီချင်းဟဲလက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

"???"

ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လီချင်းဟဲ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွား၏။

ငါတကယ် အငယ်တန်းပဲလား။

တပည့်ရာထူးကို လုံးလုံးလျားလျား လွှဲအပ်သည်ဟူ၍ လုံးဝ မပြောနိုင်ပါ။

လီချင်းဟဲ မှိန်းနေတာကိုမြင်တော့ ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဘာလဲ? မင်းဆရာ့ရဲ့စကားကိုတောင် နားမထောင်ဘူးလား"

သူပြောပြီးတာနဲ့ လီချင်းဟဲနှာခေါင်းက ထူးထူးခြားခြား ချဉ်လာသည်။

အိုကေ နားမထောင်စေချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း မနေပါဘူး။ ငါလည်း...မကြားချင်ဘူး!

လီချင်းဟဲ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်...။

"ဟူး.... ငါ့ဆရာတူအစ်ကိုကပဲ အစ်မချင်းဟဲကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်..."

သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒသည် မိသားစုတွင် လူသိများသော်လည်း ယခုအခါ ချင်းယန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် သူမသည် လုံးဝ နာခံမှု ရှိလာခဲ့သည်။

"အင်း... ဆရာတူညီမလေး..."

ချင်းယန် ရှောင်ပိုင်ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို ဘာပြောချင်တာလဲ မင်းဝမ်းကွဲကို ဘာလို့ တမင်ရှောင်ခိုင်းနေတာလဲ"

"ဟမ်..."

လီကျစ်ရွှမ်း မျက်လွှာချကာ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မဆိုင်းမတွ အကြည့်ဖြင့်။

"ညီမ အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ..."

ချင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကူညီနိုင်ရင် အစွမ်းကုန်လုပ်ပေးမယ်"

လီကျစ်ရွှမ်း ချင်းယန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"အကိုကြီး... ဆရာ့ကို အခုချက်ချင်း ဆက်သွယ်ပေးလို့ရမလား.. ညီမသူ့ကို တွေ့ချင်တယ်"