ဒီ "တပည့်တွေ" ကြောင့် ငါ့ဝန်ဆောင်မှုကို ပေးဆောင်ရတော့မယ်

"ဆရာ့ကို အခုတွေ့ချင်တာလား"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် သူ့ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်၊ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့နှင့် လီကျစ်ရွှမ်းကို တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

"ဟမ်..."

လီကျစ်ရွှမ်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး :"အစ်ကို သားရဲ ဒီရေအကြောင်းကို သိလား"

"ငါနည်းနည်းသိတယ် ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကြယ်သားရဲ အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်တွေကြားမှာ ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်ပြီး အွန်လိုင်းမှာ ကောလာဟလတွေနဲ့ ထင်ကြေးပေးတာတွေလည်း ပေါ်လာတယ်လေ....ဒါပေမယ့် သိပ်လည်းမသိပါဘူး.. သတင်းတချို့ ဖတ်ဖူးရုံပဲ..."

သတင်းအချက်အလက်များသည် အွန်လိုင်းတွင် လျှင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျံ့နှံ့နေသည့် သားရဲဒီရေ ကဲ့သို့သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုသည် အခြားသော ကောလာဟလများဖြင့် လျင်မြန်စွာ လွှမ်းမိုးသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ညီမ နားလည်ပါတယ်"

လီကျစ်ရွှမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆံပင်တွေကို နားရွက်နောက်မှာ ညှပ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ညီမလည်း အစ်ကို သိတဲ့အတိုင်းပဲ အင်တာနက်ကနေပဲ သိထားတာ"

စားပွဲပေါ်က စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်။

"ဒါပေမယ့် မနေ့ကပဲ ညီမ ဆရာလီ နဲ့ စကားပြောခဲ့တယ်... သားရဲဒီရေ အကြောင်းတချို့ပြောပြလာတယ်..."

"ဟင်?"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် အံ့သြသွားသည်။

"လူအိုလီက မင်းနဲ့ စကားပြောခဲ့တာလား?"

"ဟုတ်ကဲ့... ဆရာတူအစ်ကို ဒီသားရဲဒီရေက ညီမတို့ သာမန်လူတွေ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး ဆရာလီ မနေ့က ညီမကို အများကြီးပြောခဲ့တယ်... သားရဲဒီရေတွေကို အဆင့်သုံးဆင့်ခွဲထားတယ်။ လေ့လာတွေ့ရှိချက်တွေအရ ဒီတစ်ခေါက် အရမ်းဖြစ်နိုင်ချေရှိတာက.. ခက်ခဲအဆင့်ပဲ!"

"ခက်ခဲအဆင့်လား?"

ဒါကိုကြားတဲ့အခါ ချင်းယန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ရှဟဲ တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက် ကြားဖူးပေမယ့် သူက အဲဒါကို အတိုချုံးပြောပြီး အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပါဘူး။

“အကိုကြီး နားမလည်ဘူးလား... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ကျန်းဟိုင်ကို တိုက်ခတ်ခဲ့တဲ့ သားရဲဒီရေက သာမန်ပမာဏလောက်ပဲ ဆိုပေမယ့် မြို့သူမြို့သားတွေအတွက် အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့တယ်... မွေးရာပါနယ်ပယ် ထိပ်တန်း သခင်တွေ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ရတယ်"

"ဒီတစ်ခါလာမယ့် သားရဲဒီရေက အရမ်းကြီး ကြီးမားနေတော့ ဂိုဏ်းဆရာအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတောင်မှ အဲဒါကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အခက်အခဲ ရှိလိမ့်မယ်"

သူမ သက်ပြင်းချရင်း :"ဒီရေက မြို့ကို ချိုးဖျက်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျန်းဟိုင် ဒေသတစ်ခုလုံး ဆိုးရွားတဲ့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသေအပျောက်တွေ ဖြစ်သွားပြီး အဲဒီကြယ်သားရဲတွေရဲ့ သားကောင်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆို မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဆရာအရှင်ကို ရှာနေတာလဲ"

ချင်းယန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ သူမ၏ စကားကို စေ့စေ့တွေးကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

"တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံ နေတာကို ထွက်လာခိုင်းချင်လို့လား?"

"ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး...ကျန်းဟိုင်မြို့က သိန်းပေါင်းများစွာသော လူတွေရဲ့ အသက်တွေ အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာအရှင့်ကို ဆက်သွယ်ပြီး သားရဲဒီရေအကြောင်းကို အကြောင်းကြားပေးပါလား"

လီချင်းဟဲ: "ဒီအကျပ်အတည်းက ပြင်းထန်တယ် နေထိုင်သူအားလုံးရဲ့ ဘဝတွေက ဟန်ချက်ညီနေပြီ... သူတို့ အခု ဆရာ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီ အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အကူအညီကို စုဆောင်းဖို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်..."

"ဒါ..."

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် ခဏလောက် ရပ်သွားသည်။

"ငါ စဉ်းစားပါရစေ"

သူ မကူညီချင်တာ မဟုတ်။

မင်းတို့ငါ့ကို ဖိအားပေးနေတယ် မဟုတ်လား

ငါက သာမန်လူပဲ!

ချင်းယန်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို သတိပြုမိသလိုပဲ။

လီကျစ်ရွှမ်း: "အစ်ကို စိတ်မပူနဲ့ မနေ့တုန်းက ဆရာလီ ညီမကို ပြောခဲ့တယ်.... ဆရာသာ ထွက်လာဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့လည်ပတ်မှုက အချည်းနှီးဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူးတဲ့.. ကျန်းဟိုင် မြူနီစီပယ်အစိုးရက သူ့ကို ဆုလာဘ်တွေ- တရားဝင်ရာထူး၊ ဇိမ်ခံအိမ်တွေ စီစဥ်ပေးမှာပါ.. ဆရာ ကြွလာသရွေ့ ဘယ်ဆုလာဘ်ကိုမဆို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်"

"ကျစ်! ဆုလာဘ်လား ..."

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဇိမ်ခံအိမ်...

ဖုဟိုင်ဗီလာရပ်ဝန်းသည် မြို့၏စျေးအကြီးဆုံးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းတွင်ပင် အနည်းငယ်သာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တရားဝင်ရာထူးနဲ့ ပတ်သတ်လို့လား။

လူမှုဆက်ဆံရေးနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများ ပြည့်နှက်နေသည့်အတွက် ပို၍ပင် ဒုက္ခများလိမ့်မည်။ ဒါတွေအားလုံးနဲ့ ယှဉ်ရင် နေ့တိုင်း လမ်းပေါ်ထွက်၊ အဆာပြေဝယ်ပြီး ငါးမျှားတာမျိုးလုပ်ရတာ ပိုပျော်စရာကောင်းလေ၏။

ဒါပေမယ့် သားရဲဒီရေက မြို့ကို ကျူးကျော်လာမယ်ဆိုရင် မြို့သူမြို့သားအားလုံး ထိခိုက်မှာကို ကြောက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဤအလှတရားများ ကွယ်ပျောက်သွားလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်တွင် သူသည် မုန့်ဆိုင်ရှိအမျိုးသမီး၊ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်း၊ စာကြည့်တိုက်ဝန်ထမ်း နှင့် သူ့ကိုယုံကြည်သော မြို့တွင်းရှိ "တပည့်သုံးထောင်" တို့ကိုလည်း ရခဲ့သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူများ၏ ဘဝက ခက်ခဲနေပြီ။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် သို့မဟုတ် လူတို့ဖန်တီးသော ဘေးဆိုးများဖြင့် နောက်ထပ်အသက်ပေါင်း ဘယ်လောက် ဆုံးရှုံးရမလဲ၊ မိသားစုဘယ်လောက် ပြိုကွဲရမလဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။

'ကောင်းပြီ.. ငါနည်းနည်း လုပ်ပေးလိုက်မယ်'

ချင်းယန်ရင်ထဲ သနားကြင်နာမှု တဟုန်ထိုး တိုးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဆိုးဆုံးကတော့ ကြယ်သားရဲတွေကို တွန်းလှန်ဖို့ ကျန်းဟိုင်ရဲ့ အစီအစဥ်ကို ပံ့ပိုးပေးရင်း အခြေအနေကို မြင်ပါက တတ်နိုင်သလောက် ပါဝင်လိုက်ရုံပဲ။

သူသာ ကျန်းဟိုင်က ထွက်သွားရင် ဘယ်မှာ သွားအိပ်ရမလဲ။

တလီတောင်တန်းတွေထဲကို ရောက်သွားပြီး အဲဒီကြယ်သားရဲတွေနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ အိပ်လို့မရပါ။ ဒါကိုစဉ်းစားရင်း ချင်းယန်သည် စိုးရိမ်နေတဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကို ကတိပေးပါတယ် ဆရာနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"

"တကယ်လား?"

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် လီကျစ်ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများ မှိန်မှိန်လေး လင်းလာသည်။ စိတ်ကြွဆေးပြား တခဏအတွင်းတွင် သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးတိုးလာကာ ချင်းယန်ကို ဝမ်းသာအားရ ပွေ့ဖက်လိုက်မိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး...အစ်ကို ညီမအတွက် အကောင်းဆုံးဆိုတာ ညီမ သိတယ်"

"ဟမ့်"

အလယ်တွင် ဖမ်းမိသွားသော ရှောင်ပိုင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လီကျစ်ရွှမ်း၏ သွယ်လျသောခါးကို တွန်းထုတ်ကာ ချင်းယန်အနားမှ သူမအား တွန်းထုတ်ရန်ကြိုးစားသည်။

"နင်လည်း မိန်းမဆိုးပဲ!"

သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတော့ လီကျစ်ရွှမ်းလည်း သူမရဲ့ ဣန္ဒြေမရှိတော့မှန်း သိသွားပြီး အမြန်နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမမျက်နှာမှာ ကြက်သွေးရောင်လို နီမြန်းနေပြီး ဆံပင်များကို နားရွက်ကို ညှပ်ထားရင်း နားရွက်များလည်း နီရဲလာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာတူအစ်ကို... ညီမ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေမိလို့ပါ..."

"အဟမ်း အဆင်ပြေပါတယ်"

ချင်းယန် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းကို ငါရှင်းပြစရာတစ်ခု ရှိတယ်... ငါ ဆရာ့ဆီ သွားနိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွေးချယ်မှုတွေ အားလုံးက သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်နော်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ညီမလေး နားလည်ပါတယ်!"

လီကျစ်ရွှမ်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကျန်တာတွေက ဆရာ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ် ဆရာလီက ဆရာ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဘယ်တော့မှ အချည်းနှီးဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းဟိုင်မြို့က ဆရာ့ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လုပ်လိမ့်မယ်!"

ချင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဲဒါတော့ မဆိုးပါဘူး။

"ဒါဆို ညီမ အစ်ကို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

လီကျစ်ရွှမ်းမှာ ပွေ့ဖက်မိခြင်းကို သတိရကာ ခေါင်းငုံ့ကာ နားရွက်နီမြန်းကာ ရှက်ရှက်ဖြင့် စာကြည့်တိုက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်းယန် ခုံတန်းရှည်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ့စကားများကို ဆက်လက် စဉ်းစားနေလေသည်။

ထိုစဥ် စာအုပ်စင်နောက်ကွယ်မှ လီချင်းဟဲ ထွက်လာ၏။ စကားစမြည် ပြောစကတည်းက သူမသည် အနီးနားတွင် ခိုးနားထောင်နေပြီး ဘာတွေဖြစ်နေပြီလဲဟု ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း တွေးနေမိသည်။

"ဆရာ?"

လီချင်းဟဲ ချင်းယန်နောက်ကနေ တက်လာပြီး သူ့ပုခုံးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဆရာဘိုးဘိုးက ကျန်းဟိုင်ကို တကယ်လာမှာလား?"

အကယ်၍ ဓားနတ်ဘုရားသာ ကျန်းဟိုင်သို့ အမှန်တကယ် ပြန်လာခဲ့ပါက ၎င်းသည် သူမအား သူ့တပည့်ဖြစ်ရန် အခွင့်အရေး ပေးမည်မဟုတ်ပါလား။

ငါရာထူးတက်ရမယ်!

ချင်းယန်သည် လီချင်းဟဲအမူအရာကို ကြည့်ကာ သူမ၏အတွင်းစိတ် အတွေးများကို မြင်နေရသလိုမျိုး ရေအေးတွေ ချက်ချင်း လောင်းချလိုက်တော့သည်။

"ဆရာက ကျန်းဟိုင်မှာ မရှိတော့ အခြေအနေ ကြည့်ရမှာပဲ..."

"အိုး..."

ဒါကိုကြားတော့ လီချင်းဟဲ ချက်ချင်း လဲကျသွားပြီး ပုခုံးနှိပ်နယ်မှုရဲ့ အစွမ်းကလည်း ပျော့ပျောင်းသွားတော့သည်။

"ဒါဆို ဆရာ ဆက်သွယ်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါလား... သေချာပေါက် တပည့်နဲ့ စကားပြောနိုင်အောင်လို့ပါ..."