ဆုရ သတင်းကြောင့် တုန်လှုပ် ခြင်း၊ ပြင်ဆင်မှုများ

“အသက် လေးဆယ် ငါးဆယ် အရွယ် လူအုပ်က ဆု မရသေးဘဲ ဆယ့်ရှစ် ဆယ့်ကိုး နှစ် အရွယ် ကလေးက အရင် ဆု ရသွားတယ်။ ကျစ် ကျစ် ရှက်စရာပဲ” ဟိုတယ် ခန်းမကြီး ထောင့်တွင် ပန်းချီအသင်း အဖွဲ့ဝင် အချို့က ကျန်းကျဲ့ ပြိုင်ပွဲ ဆု ရရှိသည့် သတင်းကို ကြားပြီးနောက် လှောင်ပြောင် ပြောဆိုကြသည်။

“ဒီ ဒိုင်လူကြီးတွေရဲ့ အဆင့်က သိပ် မမြင့်လို့ နေမှာပေါ့” တစ်စုံတစ်ဦးက ထောက်ခံ သည်။

“ ငါတို့ တွေ ခေတ် နောက်ကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” တစ်စုံတစ်ဦးကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝမ်းနည်းနေမိ သည်။

ဖန်ခွက် ကိုင်ထားသော ထိပ်ပြောင် အမျိုးသား တစ်ဦးက ခန်းမကြီးရှိ လူအများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်နေသည်။ သူက ထို လူအချို့၏ ထူးဆန်းသော စကားကို ကြားသောအခါ လှည့်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင် သော လေသံဖြင့် ထို လူအချို့ကို သတိပေးသည်။ “ပြောတာဆိုတာကို သတိထား။ သူတို့ ဥက္ကဋ္ဌ မင်းတို့ကို ဘာလို့ မကြိုက်တာ လဲ သိလား။ ပြောတာဆိုတာ မယဉ်ကျေး လို့၊ ပန်းချီကောင်းကောင်း မဆွဲ တတ်လို့ပဲ”

'မဆွဲ တတ်' ဟူသော ဒေသယိက စကားတွင် အခြား အဓိပ္ပာယ် တစ်ခု မယဉ်ကျေး ဟူသော စကား လည်း ပါနေ သည်။

ကျန်းကျဲ့ ဟိုတယ် ခြံဝင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် သူ့ကို ဂုဏ်ပြုရန် လာသူ အချို့က ချက်ချင်း တားကြလေ သည်။

သူက ဂုဏ်ပြုသူများအား ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်တုံ့ပြန် သည်။

ဝမ်ကျန်းက ဘေးတွင် စောင့်နေပြီး အခွင့်အရေး ရသောအခါ ကျန်းကျဲ့ကို ပြောသည်။ “အသင်းက ဒီကိစ္စကို ကြော်ငြာ ချင်တာ ဒါ အခွင့်အရေး ကောင်း တစ်ခုပဲ”

ကျန်းကျဲ့က “ကောင်းပါပြီ၊ နောက် မှ ပြောကြ တာပေါ့” ဟု ပြောသည်။ သူက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပြီး သူ့အခန်းသို့ တည့် သွားသည်။ ဒီအချိန် ခန်းမကြီးသို့ သွားလျှင် ဧည့်ခံရန် အချိန် ပို ကုန်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

ဝမ်ကျန်း လိုက်မီလာပြီး မေးသည်။ “နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ”

ကျန်းကျဲ့က လမ်းလျှောက်ရင်း “ပြန်ပြီး ပစ္စည်း သိမ်းဖို့ပေါ့ ”

ဝမ်ကျန်းက ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ “နင်က တကယ့်ကို စိတ် အပူအပင်မရှိဘူး။ ဥက္ကဋ္ဌ ချွေ့က နင် နဲ့ စကား ပြောချင်နေတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ပစ္စည်း သိမ်းပြီးရင် သွားလိုက်ပါ့မယ်။ ကိစ္စတွေ တစ်ခုချင်းစီ လုပ်ရမှာပဲ”

ကျန်းကျဲ့က သူ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို စနစ်တကျ ထုပ်ပိုးသည်။

ယခု အချိန်တွင် သူက ဤကိစ္စကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း အလားတူ ကိစ္စများ ပေါ်လာဦးမည်ပင်။ ထို့ကြောင့် မှန်မှန်ကန်ကန် ရင်ဆိုင်ရန် သင်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သူ ခနနား ပြီး စနစ်ကို စစ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်း သူ့ကို ဖုန်းခေါ်သည့် အချိန်မှ စ၍ ယခု အချိန်အထိ ကျပန်း မစ်ရှင်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေ တိုးတက်မှု မျဉ်းက တစ်ဖြည်းဖြည်း တက်လာပြီး ယခု ၅၇ မှတ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်နာရီ အတွင်း စုဆောင်းမှုက အရင် နှစ်ရက်၏ စုဆောင်းမှုကို ကျော်လွန်သွားလေ သည်။

အရင်က သူ ခန်းမကြီးသို့ မသွားသော်လည်း လူတိုင်း သူ့ကို စကားကောင်း ပြောမည် မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ စနစ် တိုးတက်မှု မျဉ်း က လူများ၏ စစ်မှန်သော အတွေးများ ကို ဖော်ပြထား သည်။

ယခု အရှိန်အတိုင်း ဆိုပါက ပြပွဲ အချိန်တွင် တိုးတက်မှု မျဉ်းက ပြည့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူခန့်မှန်းမိသည်။

သူက ခရီးဆောင်အိတ်နှင့် ပန်းချီသေတ္တာ ကို သယ် ကာ ခန်းမကြီးသို့ လာခဲ့သည်။

မကြာသေးမီ နှစ်ရက် အတွင်း ကျန်းကျဲ့နှင့် ရင်းနှီးခဲ့သော လူများက သူ့ကို လာဂုဏ်ပြု ကြသည်။ ဂုဏ်ပြုရန် လာသူ များစွာ ရှိသော်လည်း ကျန်းကျဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။

ဝမ်ကျန်းက ဥက္ကဋ္ဌ ချွေ့နှင့်အတူ ကျန်းကျဲ့ကို လာရှာသည်။

ဥက္ကဋ္ဌ ချွေ့က ကျန်းကျဲ့နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဒီအဆင့် ပြိုင်ပွဲကို ပထမဆုံး အကြိမ် ဝင်ပြိုင်တာနဲ့ ဆု ရရှိတာ ရှားပါးတယ် ပြန်ရောက်ရင် လက်ရာ ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားပေါ့ ငါတို့ ပြပွဲမှာ သတင်းစာနဲ့ ရုပ်မြင်သံကြား ဌာနတွေကို ဖိတ်ပြီး သတင်း ယူခိုင်းမယ်”

ကျန်းကျဲ့က “ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားပါ့မယ်” ဟု ပြောသည်။

ပြပွဲ နေရာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသောကြောင့် ပါဝင်လိုသူ များစွာ ရှိကာ ဥက္ကဋ္ဌ ချွေ့က လူ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားရန် မလိုပေ။

သို့သော် ကျန်းကျဲ့၏ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ပန်းချီအသင်းက အောင်မြင်သော ပန်းချီ ပြပွဲ ပါဝင်ရန် လိုကာ ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီအသင်းကို လိုအပ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ချက်ချင်း တရားဝင် ဖိတ်ကြားခံရသည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန် ရောက်လာပြီး လူများ စားသောက်ဆိုင်သို့ ဝင်လာကြသည်။

ကျန်းကျဲ့က အားလပ်ချိန် ရကာ စားပွဲသို့ လာပြီး ဆရာ ယင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆရာ ယင်က ကျန်းကျဲ့ကို ပြုံးပြီး “ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ မင်း ငါ့ကို တကယ် ကျော်တက်သွားပြီပဲ”

ကျန်းကျဲ့က “ဒီလို မပြောပါနဲ့ ” ဟု ပြောသည်။

ဆရာ ယင်က “မင်း မရှက် နဲ့။ ငါက စိတ်ထား ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လူ မဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းသားက ဆရာကို ကျော်လွန်သွားတာ မှန်တယ်။ မျိုးဆက်တစ်ဆက် ထက် တစ်ဆက် ပိုဆိုးလာရင် ခေတ် နောက်ပြန် ဆွဲတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

မင်း ပန်းချီဆရာ ဖြစ်ချင်ရင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ရာ ထုတ်ပြီး လူအများကို ပြရမယ်။ ဝေဖန်ခံရတာ ကို မစိုးရိမ်နဲ့။ ငါ အသက် ၅၀ ရောက်မှ ဒီ အမှန်တရားကို နားလည်ခဲ့တာ”

ကျန်းကျဲ့သည် ဆရာ ယင်က သူ့ကို စိတ်ရင်းအ မှန်ဖြင့် ညွန်ပြ နေကြောင်း သိသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်လိုက် သည်။

နေ့လယ်စာက ဤ လှုပ်ရှားမှု၏ နောက်ဆုံး စား ပွဲ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလျာများက အရင် ထက် အနည်းငယ် ပို ပေါများသည်။

ကျန်းကျဲ့က တော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို မကြိုက်ပေ။ သူ အကြိုက်ဆုံးမှာ ဤနေရာရှိ ဥ၊ ကန်စွန်းဥ၊ အချဉ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ရောထားသော ဆန်ပြုတ်ပင်။

အရက် ကြိုက်သူ အချို့က နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင်ပင် ကိုယ်ပိုင် အရက်ကို ယူလာပြီး သူငယ်ချင်းများနှင့် အနည်းငယ် သောက်ကြသည်။

ကျန်းကျဲ့က ညနေ တစ်ကြိမ် ထပ် သောက်ရန် စီစဉ်သူများ ရှိသည်ကိုလည်း ကြားရသည်။

ကျန်းကျဲ့နှင့် ရင်းနှီးလိုသူ များက အရင်က သင့်တော်သော အခွင့်အရေး မရရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ စားသောက်နေစဉ် အခွင့်အရေးကို ယူပြီး စကား အနည်းငယ် ပြောသည်။

မေးရိုး ကျယ်သော လူအိုကြီး ချဲ့က စိတ် တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်ကာ သူငယ်ချင်း တစ်ဦးနှင့်အတူ လိုက်လာသည်။ သူက ဆရာ ယင်နှင့် အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပြီး ကျန်းကျဲ့နှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က သူ့၏ ပြုမူပုံကို ကြည့်ရင်း သူ ပြောသည်ကို နားထောင်ရန် လက်ထဲမှ ပိန်းဥကို ချလိုက်သည်။

လူအိုကြီး ချဲ့က သူ့ ဝိုင်ဖန်ခွက်ဖြင့် ကျန်းကျဲ့၏ လက်ဖက်ရည် ခွက်ကို တိုက်လိုက်သည်။

“ညီလေး၊ အရင်က မင်းရဲ့ အဆင့်ကို မသိလို့ ငါ စကား လွန် သွားတယ်။ အချိန်ကြာကြာ သိလာရင် ငါ လူအိုကြီး ချဲ့ က အရည်အချင်း ရှိသူကို အလေးစားဆုံး ပဲ ဆိုတာ မင်း သိလာလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းကို တစ်ခွက် တိုက်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ”

သူက ခွက်ထဲမှ အရက်ကို သောက်လိုက်ပြီး “ငါ ကိုယ်တိုင် သင်တန်း တစ်ခု ဖွင့်ထားတယ်။ မင်း အားရင် ငါ့ ဆီ လာပြီး သင်တန်း ပေးပေါ့ ငါတို့ ဈေးကွက် ပေါက်ဈေး အတိုင်း ရှင်းပေးပါ့ မယ်”

ကျန်းကျဲ့က သူ ကျောင်းသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု အကြောင်းပြပြီး ဖိတ်ကြားမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုသည်။

လူအိုကြီး ချဲ့ ထွက်သွားသောအခါ ဆရာ ယင်က ကျန်းကျဲ့ကို တိုးတိုး ပြောသည်။ “သူ ပြောတာကို မယုံပါနဲ့။ ငါ သူ့ ဆီ သင်တန်း နည်းနည်း သွားပေးဖူးတယ်။ ခုထိ ငွေ မရှင်းပေး သေးဘူး”

ကျန်းကျဲ့ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဆရာ ယင်လည်း လှည့်စား ခံရဖူးတယ် ပေါ့။

ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်မှာ သူတို့ နှစ်ဦး အဆင်မပြေသည့် ပုံစံကို မပြခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကား မစီးမီ ကျန်းကျဲ့က တကယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဝမ်ကျန်းက ကားအလတ် တစ်စီးကို စီစဉ်ပေးသည်။

ဆရာ ယင်နှင့် အသက်ကြီးသော ပန်းချီဆရာ အချို့က ကားပေါ် ရောက်ပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူ့ဖုန်း တုန်ခါသည်ကို ခံစားရပြီး ထုတ် ကြည့်လိုက်သည်။

အစ်မလျောင် မက်ဆေ့ ပို့ထားသည်။ “နင့်ရဲ့ လက်ရာ ပြိုင်ပွဲ ဆု ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ နင့် အတွက် တကယ် ပျော်တယ်။ ငါ မြို့အပြင် ရောက်နေလို့ နင့်ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ပြန်မလာနိုင်သေး ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ပြန်လာရင် သေချာ လုပ်ပေးမယ်”🤤

ကျန်းကျဲ့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံး ပေါ်လာပြီး မက်ဆေ့ ပြန်ပို့သည်။ “ကျွန်တော် အရမ်း မျှော်လင့်နေပါ့မယ်”

အစ်မလျောင် ပြန် မဖြေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူ ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်သည်။ မျက်လုံး မှိတ်ပြီး အနားယူဟန် ဆောင်ကာ စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဂုဏ်ကျက်သရေ တိုးတက်မှု မျဉ်းက ၆၀ မှတ်ကို ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မစ်ရှင် ပြီးမြောက် ပြီးနောက် ဆုလာဘ် များများ ရရှိရန် သူက ဤ ပြပွဲအတွက် မည်သည့် လက်ရာမျိုး ပြင်ဆင်သင့်သည်ကို စတင် စဉ်းစားသည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ အတွက် ယခု အချိန်တွင် အသေချာဆုံးမှာ ရေဆေး ပန်းချီ ပင်။ ပြည်တွင်း ပန်းချီဆရာများတွင် ရေဆေး ပန်းချီနှင့် ဂူအချေး ပန်းချီ ဖန်တီးမှုတွင် ကျွမ်းကျင်သူ များစွာ ရှိသည်။ ပြပွဲတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်စေရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို စဉ်းစားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူက စနစ်တွင် ဆုလာဘ် တစ်ခု မလဲလှယ်ရသေးသည်ကိုလည်း သတိရသွားသည်။ မာစတာ ပန်းချီ ဆွဲသည်ကို ကြည့်ရှုခွင့် အခွင့်အရေး။

သို့သော် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက် အဖိုးတန်သော အခွင့်အရေးကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

ယခု အချိန်တွင် သူ့ အခြေအနေ မကောင်းပေ။ သင်ယူမှု အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ထိခိုက်နိုင်ပြီး အဖိုးတန် အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးမိနိုင်သည်။

ကားက ပန်းချီပြခန်း အောက်သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာပြီး အဖွဲ့ဝင်များ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဝမ်ကျန်းက ကျန်းကျဲ့ကို ပန်းချီပြခန်းသို့ ဆွဲခေါ် လာသည်။

“ငါ နင့်ကို ကြော်ငြာ ကြောင့် ဓာတ်ပုံ ရိုက်ခိုင်းမလို့ ”

ကျန်းကျဲ့က ဝမ်ကျန်း၏ လုပ်ရပ်ကို နားလည်ပြီး ဓာတ်ပုံဆရာနှင့် ပူးပေါင်း၍ လက်ရာ ဖန်တီးခြင်းနှင့် ပန်းချီပြပွဲ ကြည့်ရှုခြင်း ပုံရိပ် အချို့ကို ရိုက်ကူးကြ သည်။

ဓာတ်ပုံ ရိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းက ကျန်းကျဲ့ကို ပြပွဲ လက်ရာ ဆွဲပြီးသောအခါ သူမကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ရန် မှာကြားသည်။ သူမက လူနှင့် ကား လွှတ်ပြီး ကျန်းကျဲ့၏ လက်ရာကို ပြပွဲသို့ ပို့ပေးမည်။

ကျန်းကျဲ့ အိမ် ပြန်ရောက်လာပြီး တံခါး ဖွင့်လိုက်သောအခါ မိဘများ စကား ပြောသံကို ကြားနေ ရသည်။

“အဖေ အမေ၊ ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ”

ရှောင်ကား က တံခါးဖွင့် သံ ကြားသည်နှင့် ပြေးလာသည်။ ကျန်းကျဲ့ အိမ်ထဲ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ခုန်တက်ကာ ရှေ့လက် နှစ်ဖက်ကို ကျန်းကျဲ့၏ ဘောင်းဘီပေါ်တွင် တင်ပြီး အမြီးကို ရမ်းခါနေသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူ ကိုင်ထားသော ပစ္စည်းများကို ချထားပြီး ခွေး ခေါင်းကို ပုတ်ပေး သည်။

ကျန်းယီနှင့် သူ့ဇနီး အတူတူ ထွက်လာသည်။ “လမ်းခရီး အဆင်ပြေရဲ့လား။... သား ဆာနေပြီလား”

သူတို့ မျက်လုံးထဲတွင် သားက ဤမျှ အသက်ကြီးသည်အထိ ပထမဆုံး အကြိမ် အိမ်မှ သုံးရက် ခွဲပြီး အခြားနေရာ တွင် နေ ခြင်း ဖြစ်သည်။ သား ပြန်လာသည်ကို မြင်မှ သူတို့ စိတ် ချသွားသည်။

ကျန်းကျဲ့က ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ လက်ဆောင် နှစ်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ “အဖေ အမေ၊ ကျွန်တော် ပုဇွန်ခြောက်နဲ့ ပင်လယ် ပုဇွန် ခြောက် ဝယ်လာတယ်။ ဒီရာသီဆို အဲ့မှာ ဒေသထွက် ပစ္စည်းအများကြီး မရှိဘူး”

“လက်ဆောင် ဝယ်လာဖို့ မလိုဘူး။ သား မြန်မြန် ခြေထောက်လက်ထောက် ဆေးလိုက် ဦး”

ကျန်းကျဲ့က သူ လဲထားသော အဝတ်အစားများ အားလုံးကို အဝတ်လျှော် စက်ထဲသို့ ယူသွားပြီး လျှော်လေ သည်။

သူ ခြေထောက်လက်ထောက် ဆေးပြီး ဧည့်ခန်းသို့ လာသည်။ အသီးအနှံ စားရင်း မိဘများကို သဘာဝအလှ ဆွဲ ခြင်း အတွေ့အကြုံကို ပြောပြသည်။

“တကယ် လား၊ သား ပြိုင်ပွဲဝင်ပြီး ဆု ရခဲ့တာ လား”

“အိုး၊ ဒါ သတင်းကောင်း ပဲ” ကျန်းယီနှင့် သူ့ ဇနီး က သား ဆုရသည့် ကိစ္စကို အထူး စိတ်ဝင်စားသည်။

ကျန်းကျဲ့က အထက်တန်း ကျောင်းသား မဖြစ်မီ ဆု မရဖူးသလောက် ဖြစ်ပြီး ကျန်းယီနှင့် သူ့ဇနီးက အခြား သူများ၏ ကလေးကိုသာ အားကျနိုင်ခဲ့သည်။

ယခု ကျန်းကျဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ဆု ရသောအခါ မိဘ အနေဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာကြသည်။

“ဆု ရမှာလား။ ဘယ်အချိန် ရမှာလဲ”

ကျန်းကျဲ့က ပြိုင်ပွဲ အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီး နောက် ပြောသည်။ “ယခု အချိန်အထိ သတင်း ထပ် မရသေးပါဘူး။ ဆုရတဲ့ ကိစ္စကိုလည်း ကျွန်တော် အတိအကျ မသိဘူး”

စနစ် စီစဉ်မှု ရှိသော်လည်း သူက စကားကို အလွန်အကျွံ မပြောချင်ပေ။

“အဖေ အမေ၊ မနက်ဖြန်နဲ့ သဘက်ခါ ကျွန်တော် ပန်းချီခန်း မှာ သွားနေချင်တယ် ”

“ခု မှ ပြန်ရောက် တာ။ ဘာလို့ ပန်းချီခန်းကို ပြန်သွားရတာလဲ” ရှုလီက မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့ ရှင်းပြသည်။ “ပန်းချီအသင်းက ပန်းချီ ပြပွဲ တစ်ခု ကျင်းပမှာ။ ကျွန်တော် ဆု ရဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိလို့ ဖိတ်ကြားတာ။ ကျွန်တော် ပန်းချီအသင်းနဲ့ သဘာဝအလှဆွဲဖို့ သွားခဲ့တယ်လေ ငြင်းဖို့ အားနာတယ်”

ကျန်းယီက “ဒါ ကောင်းတယ်။ ပန်းချီပြပွဲ ဘယ်မှာ ကျင်းပမှာလဲ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က “ပန်းချီပြတိုက်ဟောင်းမှာပါ” ဟု ပြောသည်။

“ဝိုး ဒီ ပန်းချီပြပွဲရဲ့ အဆင့်က မနိမ့်ဘူးပဲ” ကျန်းယီက ပန်းချီပြတိုက် အကြောင်း သူ သိသည်ကို ပြောပြသည်။

“ပန်းချီပြတိုက် စ တည်ဆောက်စဉ် အခါက ပန်းချီဆရာ တစ်ဦးရဲ့ အထိမ်းအမှတ် ပြတိုက် ပေါ့ နောက်ပိုင်းမှာ ပန်းချီပြတိုက် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ အခု ပင်းဟိုင်မှာ ပိုကြီးသော ပြခန်း ရှိပေမယ့် ပန်းချီပြတိုက်ဟောင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။

ဒါနဲ့ ပန်းချီပြပွဲ ထဲ ဝင်ကြည့်လို့ ရလား။ ငါနဲ့ မင်းအမေ သွားကြည့်ချင်တယ်”

ကျန်းကျဲ့က “ဒီ ပန်းချီပြပွဲမှာ အပြင်လူ ဝင်ကြည့်လို့ ရမှာ သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလေ။ သတင်း အတိအကျ ရရင် ပြောပြပါ့မယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းယီက “လက်ရာ ပြင်ဆင်ရမယ်ဆို မင်း သွားဆွဲလေ ” ဟု ပြောသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ကျွန်တော် မနက်ဖြန် မှ သွားပါ့မယ်”

.........

ကျန်းကျဲ့က ချက်ချင်း စ မဖန်တီးပေ ။

သူ သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားကာ လက်ထဲမှ အချက်အလက်များကို လှန်လှောကြည့်ပြီး ဖန်တီးမှု လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားသည်။

သဘာဝအလှ ဆွဲ ခြင်း လှုပ်ရှားမှုတွင် သူ ပန်းချီအသင်း အဖွဲ့ဝင်များ၏ လက်ရာများကို ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသည်။ အလွန် အသေးစိတ်သော လက်တွေ့ဆန် ဟန်ပန် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်စေသော စိတ်ကူးယဉ် ဖန်တီးမှု ဖြစ်စေ လူတိုင်းက ဂရုတစိုက် လေ့လာကြသည်။

သူ့ လက်ရာ ထူးခြားပေါ်လွင်စေရန် သူ့ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားချက် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

သူက လန်ရှန်းရွာတွင် ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများကို ကွန်ပျူတာသို့ ထည့်ပြ နောက် တစ်ပုံချင်းစီ လှန်လှောကြည့်သည်။

ဓာတ်ပုံ ကြည့်ရင်း လန်ရှန်းရွာ၏ အထင်အမြင်ကို ပြန်ပြောင်း အမှတ်ရသွားသည်။

သူ နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံး စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ကူး အချို့ ရရှိခဲ့သည်။

နောက်နေ့တွင် ကျန်းကျဲ့က မနက်စာ စားပြီး ပန်းချီခန်းသို့ လာခဲ့သည်။

သူ စိတ်ကူးထားသည့် အတိုင်း စာမျက်နှာ ၁၆ ရွက် အရွယ်အစား ရေဆေး ပန်းချီ စက္ကူ အချို့ကို ဖြတ်ပြီး တရားဝင် ဖန်တီးမှုအတွက် အရောင် စမ်းသပ်မှုကို စလေ သည်။