တတိယအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်တက်လှမ်းခြင်း

ယီထျန်းယွမ်၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အင်အားကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် အသံတစ်စွန်းတစ်စမျှ မထွက်ရဲကြပေ။ အချို့မှာ သူ၏ အငွေ့အသက်ကြောင့် နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်းမရှိကြပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် အခြားကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူများဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ သူငယ်ချင်းအတွက် လက်စားမချေချင်ဘူးလား…”

“ငါတို့က ဒီနေရာရဲ့ ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူတွေပဲ၊ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆင်းလာတာ မဟုတ်ဘူး…”

ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မှ ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူတစ်ဦးက ထွက်လာပြီး ပြောသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မတတ်သာမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အမှိုက်တွေ… အားနည်းသူတွေပဲ... သတ္တိမရှိရင် မရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်စမ်းပါ… တခြားအကြောင်းတွေ ဆင်ခြေမပေးနဲ့… ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူဆိုပြီး တိုက်ခိုက်တာ မလုပ်ဘူးတဲ့လား… မင်းတို့ရဲ့ အရင်သူငယ်ချင်းတွေကရော ဘာလုပ်ဖို့ ဆင်းလာတာလဲ… ဆင်းလာပြီး တိုက်ခိုက်တာပဲ မဟုတ်လား…” ယီထျန်းယွမ်က မထီမဲ့မြင် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပုံစံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ ပုံစံမှာ လွန်စွာခန့်ညားပြီး ရဲရင့်သူတစ်ဦးနှင့်တူသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် စည်းကမ်းမရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ပိုမိုဆင်တူပြီး မာန်မာနဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤပုံစံဖြင့် သူသည် ဤလူများကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို စိတ်ဆိုးဖွယ်ရာပုံကို ဖော်ပြထားလိုက်သည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်အားလုံးကို ရန်သူအဖြစ် ထားလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားကျင့်ကြံသူများကိုမူ သူစိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိပေ။ ယခုအခါ သူသည် မိမိ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော ကောင်းကင်နတ်ဘုရားသွေးရိုးဗီဇစွမ်းအင်ကို အခြားသွေးရိုးဗီဇစွမ်းအင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပြီး တစ်ဖက်လူက ၎င်းကို မသိရှိနိုင်ဟု ယုံကြည်သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့တွင် နဂါးနတ်ဘုရား သွေးရိုးဗီဇစွမ်းအင်သာ ရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

“အားနည်းသူ” နှင့် “အမှိုက်” ဟူသော စကားလုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထုတ်ပြောကာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ကို ထိရောက်စွာ လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ရှေးမင်နတ်ဘုရားမျှော်စင်ကို ၎င်းတို့၏ နယ်မြေအဖြစ် သဘောထားကြပြီး စည်းမျဉ်းများကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ချမှတ်နိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် အာဏာစက်အလုံးအရင်းရှိသည်။

ယခုအခါ ပြင်ပမှလူတစ်ဦးက ၎င်းတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို နင်းခြေနေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့အတွက် ယီထျန်းယွမ်သည် အစာအဖြစ်သာ ရှုမြင်ထားသည့်သူဖြစ်သည်။ အစာဖြစ်သူက ၎င်းတို့ကို စော်ကားနေသည်မှာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်စေသည်။

ချက်ချင်းပင် ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူတစ်ဦးက ဆင်းလာပြီး သူနှင့်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် အခြားကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူများက သူ့ကို ချက်ချင်းဆွဲထားလိုက်သည်။

“ဒီကောင်က ရူးနေတာ… အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ ဒီလောက်အင်အားရှိတယ်… ရောက်ရောက်ချင်းကတည်းက အပြင်းထန်ဆုံးသူကို စိန်ခေါ်နေတာ… တကယ်ကို မာနကြီးတဲ့ကောင်ပဲ… ငါကြည့်ရသလောက် သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် ဒုတိယ ဒါမှမဟုတ် တတိယအဆင့်လောက်ရှိမယ်… ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိအင်အားနဲ့ဆို သူ့ကို မနိုင်ဘူး… အေးအေးဆေးဆေးနေရမယ်… ဆင်းသွားရင် သေရုံပဲ…” ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူတစ်ဦးက စိတ်ထဲမှ အဆက်အသွယ်ပြုလုပ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

လူအများသည် အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်သွားကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဆင်းသွားလျှင် သေဆုံးရုံသာ ရှိမည်ကို သိရှိကြသည်။

“သွားမယ်…”

ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူတစ်ဦးက ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မျက်နှာလွှဲသွားရသည်မှာ မတတ်သာသည့်အရာဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ယီထျန်းယွမ်ထက် နိမ့်ကျနေခြင်းပင်။

၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားသည်။ လှုံ့ဆော်နည်းသည် ထင်သလောက် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသည် မူလအတိုင်း ဆက်လက်သတ်ဖြတ်ခဲ့မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူသည် မကြာမီ တစ်ခုခု မမှန်ကြောင်း သတိပြုမိလာမည်ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်နိုင်သည်။ ဒုတိယတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လျှင်ရော… တတိယတစ်ယောက်ကိုပါ သတ်ဖြတ်လျှင်ရော… အနည်းငယ်နုံသူပင်ဖြစ်စေ တစ်ခုခု မမှန်ကြောင်း သိရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဒေါသမီးများကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်သူများလည်း ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို စိန်ခေါ်ရန် ဆင်းမလာတော့သည်မှာ အကောင်းဆုံး သက်သေဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လူအများသည် ကဲ့ရဲ့သံများ ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြပြီး ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူများသည် စိန်ခေါ်ရန် သတ္တိမရှိတော့သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အနေဖြင့်လည်း ယီထျန်းယွမ်ကို စိန်ခေါ်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။ အကြောင်းမှာ ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသူများကိုပင် လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ အင်အားသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလျက်ရှိသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် လှေကားဆီသို့ တက်လှမ်းသွားပြီး ဖန်ရွှေယွမ်က ချက်ချင်းပင် သူ့ထံသို့ ပြေးလာကာ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးယီ… မင်းတကယ်ကို အံ့သြဖွယ်ပဲ… အရင်က ဟန်ဆောင်ထားတာတွေကို မထင်မှတ်ထားဘူး… ငါက မင်းတကယ် ဒဏ်ရာရထားတယ်လို့ ထင်နေတာ…”

ယခုအခါ ယီထျန်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိတော့ပေ။ အစောပိုင်းက ဟန်ဆောင်ထားသည့် အနည်းငယ်သော အပေါ်ယံဒဏ်ရာများသာ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် အနည်းငယ်သာ စွမ်းအင်လည်ပတ်လိုက်ရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာ ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသွားနိုင်သည်။

“မင်းကိုတောင် လှည့်စားလို့မရရင် ငါ ဘယ်သူ့ကိုများ လှည့်စားနိုင်မှာလဲ…” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်း… မင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး ကဲ့ရဲ့ပြန်ပြီ…” ဖန်ရွှေယွမ်က နှုတ်ခမ်းကို ခပ်စူစူထားကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ကို တစ်ခါ ကယ်ထားတာ မရှိရင် ငါ ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လှည့်စားမခံရဘူး…”

“ကောင်းပြီ… ငါ တက်ရတော့မယ်… ဒီနားမှာ အချိန်ဖြုန်းနေတာ မကောင်းဘူး…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဒီနေရာမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေခဲ့… အပေါ်ထပ်တွေထက် ဒီမှာ ပိုလုံခြုံတယ်… ငါ အခု တက်တော့မယ်… ပြန်သိမ်းမယ်လို့ ပြောထားတာ တကယ်ပြန်သိမ်းမယ်…”

“မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကို အတိအကျ ပြောပါ… ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ ကူညီပေးနေရတာလဲ…” ဖန်ရွှေယွမ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါက မကြာခင် မင်းသိလာလိမ့်မယ်… ငါ ကူညီတာက မင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး… အများကြီးက ငါ့ကိုယ်ကိုလည်း အကျိုးပြုဖို့ပဲ…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖန်ရွှေယွမ်၏ ဦးခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မြို့လယ်ရှိ လှေကားဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှင်တက်မိနေသည့် အမူအရာသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကူညီတာတဲ့လား…”

ဖန်ရွှေယွမ်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မကြာခင် အမီလိုက်ခဲ့မယ်… ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေနေမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ထို့နောက် သူမသည် ဘေးရှိ စင်မြင့်ဆီသို့ ပြတ်ပြတ်သားသား လှမ်းတက်သွားပြီး စင်မြင့်တိုက်ပွဲကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဖန်ရွှေယွမ်ကို တစ်ဆင့်ချင်း လိုက်ပါတက်ရန် မခေါ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ တစ်ဦးတည်း လှုပ်ရှားခြင်းသည် ပို၍ လွယ်ကူသည်မှာ သေချာသည်။ ဤနေရာတွင် စည်းမျဉ်းများစွာရှိနေပြီး တစ်ခုခု ပြဿနာဖြစ်လာပါက သူမကို ကူညီရန် မလွယ်ကူပေ။

ပထမအဆင့်တွင် ဆက်နေခြင်းသည် ပို၍ လုံခြုံသည်။

မကြာမီ သူသည် အပေါ်သို့ လှည့်ပတ်တက်သွားသော လှေကားရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဧရာမလှေကားသည် အကျယ်ပေတစ်ရာခန့်ရှိပြီး ထိုသို့ပင် လှည့်ပတ်တက်သွားသည်။ ယခုအခါ ကျင့်ကြံသူများစွာသည် အပေါ်သို့ တက်လှမ်းနေကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် မီးလျှံသင်္ကေတနှစ်ခုရရှိထားသူများဖြစ်သည်မှာ အပေါ်သို့ တက်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် တက်လှမ်းရာတွင် အင်မတန် ခက်ခဲနေပုံရပြီး တက်လှမ်းခြင်းသည် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြေလှမ်းကို မြှင့်တင်ကာ အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ လှေကားပေါ်သို့ စတင်နင်းလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ မီးလျှံသင်္ကေတက တဖျပ်ဖျပ်လက်သွားပြီး သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသော အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

အကယ်၍ အရည်အချင်းမပြည့်မီပါက လှေကားပေါ်မှ ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခံရလိမ့်မည်။

လှေကားပေါ်သို့ စတင်ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိအားတစ်ခု ဖိစီးလာသည်ကို ခံစားရပြီး လှုပ်ရှားရာတွင် အနည်းငယ်ပို၍ အားစိုက်ထုတ်ရသည်။ သို့သော် ဤဖိအားသည် သူ့အတွက် မဖြစ်စလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းသွားသည်။

တစ်ချက်တည်းဖြင့် အခြားသူများကို ကျော်တက်သွားပြီး ၎င်းတို့သည် မှင်တက်မိစွာ သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။ အခြားသူများသည် အသက်ရှူမဝစွာ တက်လှမ်းနေရသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလွယ်ကူနေသနည်း။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒုတိယအဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားသည်။ လမ်းတွင် ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူများကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခုခု အော်ဟစ်လိုက်ချင်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်သည် အရိပ်မျှပင် မကျန်တော့သည်အထိ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် လိုက်မမီဘဲ နောက်မှ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်နေရသည်။

တက်လှမ်းရသည်မှာ အင်မတန် ဝေးကွာသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ၏ အံ့သြဖွယ်အပြေးအလွှားနှုန်းဖြင့်ပင် အဆုံးသို့ရောက်ရန် အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းစာခန့် အချိန်ယူရသည်။

ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ပထမအဆင့်ထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အောက်ထပ်နှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားမှုမရှိဘဲ စိမ်းလန်းသော တောင်ကုန်းများနှင့် ရေပြင်များဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး နောက်ထပ်သေးငယ်သော ကမ္ဘာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“လူသစ်လား… ငါတို့ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ချင်လား…”

“မဟုတ်ဘူး… ငါတို့ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လိုက်ပါ…”

လှေကားဘေးတွင် လူများသည် ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး မျက်နှာသစ်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လာကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ တတိယအဆင့်လှေကားဆီသို့ တန်းပြေးတက်သွားသည်။ ရပ်တန့်ရန် အနည်းငယ်မျှ စိတ်မရှိပေ။ ဒုတိယအဆင့်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်မနေဘဲ ဤနေရာရှိ မြို့တောင်မှ တစ်စက္ကန့်ပင် မနေချင်ပေ။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ… သူက လူသစ်မဟုတ်ဘူးလား… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတိယအဆင့်ကို တန်းတက်သွားတာလဲ… ဘာအခြေအနေတွေလဲ…”

၎င်းတို့သည် သူ့ကို တတိယအဆင့်သို့ တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မှင်တက်မိသွားကြသည်။