ကန္တာရကမ္ဘာတွင် မိုးရွာခြင်း

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်တောင်တန်း။

သားရဲစားသုံးခန်းမအတွင်း။

အားကောင်းသော မိစ္ဆာသားရဲသုံးကောင် ထိုင်နေကြ၏။

အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသူခြင်္သေ့ကုလားအုတ်တောင်တန်း၏ သခင်ဖြစ်ပြီး သူ့ခေါင်းကို အညိုရောင်အမွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ဖိနှိပ်ကြီးစိုးနေသည်။

အခြားမိစ္ဆာသားရဲနှစ်ကောင်မှာ တစ်ဦးမှာ ဖူယောင်နန်းတော်မှ ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ဆိုင်းငံ့ကျွန်းမှ ပင်လယ်နက်မြွေမိစ္ဆာ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား၊ ခြင်္သေ့အိုကြီး၊ မင်း တကယ်ပဲ ဒဏ်ရာရသွားတာလား"

ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာက စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏လေသံတွင် နောက်ပြောင်ဟန် ပါဝင်နေသည်၊ "တာအိုဂိုဏ်းမှာ အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ မင်းကို လူသားအဆင့်မြင့်မဟာသူတော်စင်ထံပတချို့က အလစ်အငိုက်တိုက်ခိုက်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"ဟွန်း၊ အဆင့်မြင့်မဟာသူတော်စင်တချို့ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တဲ့သူက အဲဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ပဲ"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဤဒဏ်ရာသည် သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်တိုစေ၏။

"ဘာ။ ခြင်္သေ့အိုကြီး၊ မင်းနောက်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပင်လယ်နက်မြွေမိစ္ဆာသည်လည်း တုန်လှုပ်သောအမူအရာတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်၊ "အဲဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်က အဆင့်မြင့်မဟာသူတော်စင်တစ်ယောက်အတွက်တောင် သွေးနှင့်ချီနယ်ပယ်ရဲ့ ခင်ဗျားအပေါ် ဖိနှိပ်မှုက… သိပ်မပြင်းထန်သင့်ဘူး မဟုတ်လား"

"ဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ရဲ့ သွေးနှင့်ချီနယ်ပယ်က အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ဒါက ငါ့ရဲ့စွမ်းအား သုံးပုံမှ လေးပုံအထိ ဖိနှိပ်နိုင်တယ်"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ့ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်တောင်တန်းရဲ့ အဆင့်မြင့်မဟာသူတော်စင်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တိုက်ခိုက်ရေးကိုယ်ထည်နဲ့တောင် တိုက်ရိုက်ဖိနှိပ်ခံရပြီး ပြိုကွဲသွားခဲ့တယ်"

မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်နှစ်ယောက်သည် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်များအဖြစ် သူတို့၏ခွန်အား သုံးပုံမှ လေးပုံအထိ ဖိနှိပ်ခံရခြင်းသည် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သူတို့သိကြသည်။

အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်အဆင့်တစ်ယောက်ကို တိုက်ပွဲထဲထည့်လိုက်သည်နှင့် တိုက်ပွဲ၏ အလှည့်အပြောင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်သည် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်အဆင့် သတ်ပွဲတွင် အမြဲတမ်း အသာစီးရခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် တာအိုဂိုဏ်း၏ အကြွင်းမဲ့သူတော်စင် ပိုင်ဟယ် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အားသာချက်မှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာခဲ့သည်။

သို့သော် အကယ်၍ ထိုလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်၏ စွမ်းအား၏ သုံးပုံမှ လေးပုံအထိ အမှန်တကယ် ဖိနှိပ်နိုင်ပါက ၎င်းသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် လူသားမျိုးနွယ်ကြားရှိ ထိပ်တန်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးခွန်အားကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သည်။

"အဲဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအားက ဒီလောက်ပြင်းထန်ရင်တောင် သူက ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒဏ်ရာရစေနိုင်မှာလဲ"

ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်တောင်တန်းက မဟာသူတော်စင် ကူရီကို အရင်က မှတ်မိသေးလား"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဆိုလိုတာက အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံလား"

ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာက ပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် ဤသတင်းကို လက်ခံရရှိသောအခါ အနည်းငယ် မယုံကြည်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း… မြေခွေးနတ်ဆိုး၏ နတ်ဆိုးရုပ်သေးပင်လျှင် တိုက်ရိုက်အသတ်ခံခဲ့ရပြီး အဆုံးတွင် ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်တောင်တန်း၏ မဟာသူတော်စင် ကူရီသာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်၊ နှစ်ကြိမ်တောင်။ ကံကောင်းလို့ အဲဒီလူသားက တတိယတစ်ကြိမ် မထုတ်လွှတ်ခဲ့ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါအသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ မသိဘူး"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီခေါင်းလောင်းသံက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား"

ပင်လယ်နက်မြွေမိစ္ဆာ၊ ဆိုင်းငံ့ကျွန်း၏ သခင်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကြောက်ဖို့ကောင်းတာထက် ပိုတယ်၊ ဒါက ဒီကမ္ဘာလောကက စွမ်းအားတစ်ခု မဟုတ်ဘူး"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ရဲ့ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အပေါ် ခြိမ်းခြောက်မှုက တကယ်ပဲ သာမန်မဟုတ်ဘူး"

ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ဒီလျှို့ဝှက်အန္တရာယ်ကို စောစောစီးစီး မရှင်းလင်းနိုင်ရင် ဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်က အဆင့်မြင့်မဟာသူတော်စင်၊ ဒါမှမဟုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်တစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးထွားလာတာနဲ့… ဒါက ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာလောက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီသွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်က သေမျိုးဘုံရဲ့ အတားအဆီး မပိတ်ခင်က သိုင်းသူတော်စင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာ၊ ဒါဘယ်လောက်များကြာသေးလို့လဲ။"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ယခင်က မဟာသူတော်စင် ကူရီပြောသော ခေါင်းလောင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုအကြောင်းကို သူသည် မကြုံဖူးခဲ့ရာ သူသည် ၎င်းကို အလေးမထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံပြီးနောက် သူ့တွင်အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်၊ အဲ့ဒါကို အမြန်ဆုံးရှင်းပစ်ရမယ်။

ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းသံနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးနှင့်ချီနယ်ပယ် နှစ်ခုစလုံးသည် လူသားတစ်ဦးတည်းဆီမှာပင် ပေါ်ပေါက်လာရာ အမှန်တကယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထွက်ပြေးစဉ်က သူသည် သန့်စင်ထားသော မိစ္ဆာရတနာ၊ အနက်ရောင်အကြေးခွံ ဝိညာဉ်ခွဲချိုကို ပစ်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမည်လားဆိုသည်ကို သေချာပေါက် အာမမခံရဲပေ။

ထိုမိစ္ဆာရတနာကို သူသည် လုံလောက်စွာ ကြာရှည်စွာ မသန့်စင်ခဲ့ရာ ၎င်းသည် အများဆုံး အဆင့်မြင့်မဟာသူတော်စင်တစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်ရုံသာဖြစ်သည်။

"ခြင်္သေ့အိုကြီး၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ အဲဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ငါတို့ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ လူသားသိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး… ငါတို့ လူသားနယ်မြေထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်သွားတာနဲ့ အန္တရာယ်က အရမ်းကြီးတယ်"

ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာ၊ ဖူယောင်နန်းတော်၏သခင်က ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ကျုံးမော်တောင်က တစ်ယောက်က ပိုပိုပြီး အရေးတကြီး တိုက်တွန်းနေတယ်၊ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က ငါတို့ရဲ့အရေးကြီးတဲ့ စခန်းအများအပြားကို မတိုက်ခိုက်ခင်က စုဆောင်းထားတဲ့ အသက်စွမ်းအင်နဲ့ သန့်စင်ထားတဲ့ မသေမျိုးသွေးတွေ တော်တော်များများ ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်… ငါထင်တာတော့ အဲဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ကိစ္စကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားသင့်တယ်… အရင်ဆုံး အဲဒီတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ပြီးအောင်လုပ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ စားဖို့ ကောင်းတဲ့အသီးအနှံ မရှိတော့ဘူး"

ပင်လယ်နက်မြွေမိစ္ဆာ၊ ဆိုင်းငံ့ကျွန်း၏ သခင်က ပြောလိုက်သည်။

"လူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ကို အရင်ရှင်းပစ်၊ ပြီးတော့ လူသားအသက်စွမ်းအင်ကို ငါတို့ရဲ့အစွမ်းအကုန်နဲ့ စုဆောင်း၊ ဒါက အကောင်းဆုံးဗျူဟာပဲ… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးတယ်၊ ကျုံးမော်တောင်ဘက်က၊ ငါတို့ နည်းနည်းနှောင့်နှေးတာက ပြဿနာကြီးမဟုတ်ဘူး"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ သူသည် ထိုလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ကို ချန်ထားခြင်းသည် သေချာပေါက် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

"ငါတို့သုံးယောက်တည်းလား။ မင်းကလည်း ဒဏ်ရာရထားတယ်… အကယ်၍ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်က အဲဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်ကို အသုံးပြုပြီး ထောင်ချောက်တစ်ခု တည်ဆောက်၊ ငါတို့ကို အဲဒီထဲကို ဆွဲဆောင်ရင်…"

ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ "အဲဒီမြေခွေးမနဲ့ အဆိပ်မိစ္ဆာအိုက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှိနေတုန်းပဲ…"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်သည် စကားမပြောခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာပြောသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိကြောင်း သူသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးဦးစလုံးသည် သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် သွေးနှင့်ချီနယ်ပယ်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရပြီးနောက် ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းသံ၊ လူသားအကြွင်းမဲ့သူတော်စင်နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက် ရှိနေသရွေ့… သူတို့သည် သေချာပေါက် ပြန်မလာနိုင်တော့ပေ။

မြေခွေးမနှင့် အဆိပ်မိစ္ဆာအိုတို့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုမှ ထွက်ခွာရန် စောင့်ဆိုင်းနေရလျှင် သူတို့သုံးဦးသည်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုသို့ ဝင်ရောက်ရမည်။

မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ၊ အန္တရာယ်မှာ အမှန်ပင် အလွန်ကြီးမားလှသည်။

"ခြင်္သေ့အိုကြီး၊ ငါ အရင်ဆုံး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ ပြန်သွားမယ်၊ မြေခွေးမနဲ့ အဆိပ်မိစ္ဆာအိုတို့ ထွက်လာတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက် အရေးယူဆောင်ရွက်ဖို့ ဆန္ဒရှိမလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ပင်လယ်နက်မြွေမိစ္ဆာ၊ ဆိုင်းငံ့ကျွန်း၏ သခင်သည် ထရပ်ကာ ခန်းမမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"ငါလည်း ပြင်ဆင်ဖို့ ပြန်သွားရမယ်"

ရွှေတောင်ပံဖန်းငှက်မိစ္ဆာက လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်နှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဤမိစ္ဆာအိုများသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် လွယ်လွယ်ကူကူ စွန့်စားမှုများ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။

သူတို့သည် ထိုလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်၏ စစ်မှန်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို အမှန်တကယ် မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

"မင်းတို့ မစိုးရိမ်မှတော့ ငါက ဘာတွေစိုးရိမ်နေရမှာလဲ၊ ငါ အနာဂတ်မှာ အဲဒီလူသား သွေးနှင့်ချီမဟာသူတော်စင်နဲ့ ဝေးဝေးနေလိုက်ရုံပဲ"

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သားရဲစားသုံးခန်းမတစ်ခုလုံး၏ ခန်းမတံခါးသည် တဂျိမ်းဂျိမ်းမြည်သံနှင့်အတူ ပိတ်သွားပြီး ခန်းမကို လုံးဝတံဆိပ်ခတ်လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခန်းမနံရံများပေါ်တွင် ထူထပ်သော ထူးဆန်းသည့် အလင်းရောင်ပုံစံများ ပေါ်လာသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မိစ္ဆာကိုယ်ထည်ရှိ ဒဏ်ရာများကို စတင်ကုသလေသည်။

.........

အချိန်ခေါင်းလောင်းစင်မြင့်။

ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မြေအောက်နန်းတော်တွင်။

လီချန်က စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ "ဗလာသို့ပြန်ခြင်း" ဟူသော စကားလုံးများသည် မသေချာမရေရာ တောက်ပနေသည်။

သို့ဖြစ်၍ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဗလာသို့ပြန်ခြင်းအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

သဲကန္တာရကမ္ဘာ။

လီချန်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ယနေ့သည် ပူပြင်းသော နေမင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား ကောင်းကင်သည် မှိုင်းညို့နေပြီး အလွန်ပူအိုက်နေသည်။

"အမ်၊ မိုးရွာမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

လီချန်သည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် သဲကန္တာရကမ္ဘာသို့ ဤမျှအကြိမ်များစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် အေးစက်သော ည သို့မဟုတ် ပူပြင်းသော နေ့သာ ဖြစ်သည်၊ မိုးနှင့်ပတ်သက်၍… သူသည် တစ်ခါမျှမကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ၎င်းသည် အကြိမ်အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးသောကြောင့် အဓိကဖြစ်သည်။

လက်တွေ့ဘဝတွင်ပင် လပေါင်းများစွာ မိုးမရွာခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိရာ ဤလိမ့်တက်နေသော အဝါရောင်သဲမြေတွင် မပြောနှင့်တော့။

လီချန်သည် သားရဲအလောင်း၏ တည်နေရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ ခြေရာများစွာ မကျန်တော့ပေ။

၎င်းသည် များစွာပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံခံထားရသည်။

လီချန်သည် ချက်ချင်း အလုပ်ကြိုးစားပြီး သားရဲအလောင်းကို တူးဖော်တော့သည်။

ပူပြင်းသော နေမင်းမရှိဘဲ အလွန်ပူအိုက်သော်လည်း ၎င်းသည် သည်းခံရန် ဤမျှခက်ခဲသည်မဟုတ်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီချန်သည် ချွေးများ အလွန်အကျွံထွက်လျက် နောက်ဆုံးတွင် သားရဲအလောင်းအချို့ကို တူးဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

ကိရိယာများ ချို့တဲ့ခြင်း၊ အဝါရောင်သဲ၏ အပူရှိန်ကြောင့် လက်နှစ်ဖက်တည်းကိုသာ အားကိုးရာ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်နိမ့်ကျပြီး တူးဖော်ရန် လုံးဝမလွယ်ကူပေ။

ဤမျှကြာအောင် တူးဖော်ပြီးနောက် လီချန်သည် ဆာလောင်ပြီး ရေငတ်နေရာ သူသည် ချက်ချင်းပင် မာကျောသော အလောင်းကို ကိုက်ဖြတ်စပြုလာသည်။

"အရမ်းမာတာပဲ"

လီချန်၏ သွားများ ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခြေသည်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ အလွန်ချွန်ထက်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ခြေသည်းဓားတစ်ချောင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ပါက ၎င်းသည် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်ချောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် ကြိုးစားခဲ့ကာ ခြေသည်းသည် ကျိုးပဲ့နေသော်လည်း ၎င်းကို လုံးဝချိုးဖျက်ရန် အခက်အခဲမှာ အလွန်မြင့်မားနေဆဲဖြစ်သည်။

မာကျောသောအသားပင်လျှင် ဆုတ်ဖြဲရန် ခက်ခဲရာ အရိုးများနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ခြေသည်းကို မပြောနှင့်တော့။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာ နေပူခံခြင်းနှင့် အေးခဲခြင်းအပြီးတွင်… ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဆက်သွယ်ထားသော အရိုးများသည် ပျော့ပျောင်းလာလိမ့်မည်၊ သို့သော် ဤအချိန်မှာ အလွန်ရှည်လျားဖွယ်ရှိသည်။

ခြောက်သွေ့သောအသားအနည်းငယ်ကို စားပြီးနောက် လီချန်၏ သွားများ နာကျင်သော်လည်း ပို၍နာကျင်သည်မှာ သူ့အစာအိမ်ဖြစ်ပြီး ပူပြင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

သို့သော် ဤခြောက်သွေ့သောအသားသည် အလွန်ထိရောက်သည်၊ ၎င်းသည် သူ့အစာအိမ်တွင် ကြေညက်သွားသည်နှင့် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

......

ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။

သို့သော် လီချန်သည် ကောင်းကင်ရှိ အမှောင်တိမ်တိုက်များသည် ပိုမိုထူထဲလာသည်ကို ခံစားမိပြီး မုန်တိုင်းကျတော့မည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ညဘက်မှာ မိုးရွာမှာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

လီချန်က သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ညဘက်တွင် အလုံအလောက် အေးစက်နေပြီ၊ အကယ်၍ ထပ်မံမိုးရွာပါက ၎င်းသည် ဒုက္ခများလိမ့်မည်။

နေ့လည်ခင်းသည် အနည်းငယ် ပိုကောင်းသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ အပူချိန်သည် မြင့်မားသည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့် အပူချိန်သည် ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

လီချန်သည် လျင်မြန်စွာ သားရဲအလောင်းအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

သူသည် တုန်ရီနေပြီး အအေးဒဏ်ကို ခေါင်းမာစွာ သည်းခံနေကာ ရံဖန်ရံခါ ခြောက်သွေ့သောအသားအချို့ကို စားသုံးပြီး သူ့အစာအိမ်ရှိ နာကျင်မှုကို အသုံးပြု၍ အပြင်ဘက်အအေးက ဆောင်ကြဉ်းပေးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို လျော့နည်းစေသည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ကောင်းကင်တွင် ရုတ်တရက် လျှပ်စီးများလက်၍ မိုးခြိန်းလာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မိုးရွာတော့မှာပဲ"

လီချန်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွေခွေလေးနေသည်၊ သူသည် အေးစက်သော လေသည် တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အပူဓာတ်ကို ယူဆောင်သွားသည်ကို သူခံစားနိုင်သည်။

သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ခြောက်သွေ့သောအသားအချို့ကို ဆက်လက်ကိုက်ဖြတ်ရန်သာ တတ်နိုင်ပြီး အေးခဲသေဆုံးမသွားအောင် ကြိုးစားနေသည်။

ပေါက်… ပေါက်… ပေါက်…

ရုတ်တရက် မိုးစရွာတော့သည်။

မိုးရေသည် သွန်ချနေသလိုမျိုး ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။

လီချန်သည် လက်ဆန့်တန်းကာ ရေအချို့ကို ခံယူရန် ကြိုးစားပြီးနောက် ၎င်းကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်… ချက်ချင်းပင် သူသည် သူ၏ပါးစပ်မှ လည်ချောင်း၊ ထို့နောက် အစာအိမ်အထိ ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ရေသောက်နေသည်မဟုတ်ဘဲ ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ်ကို သောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါ ဘယ်လိုမိုးရေမျိုးလဲ"

လီချန်သည် နာကျင်နေပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် တုန်ရီနေကာ သူသည် နှလုံးကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်…

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုအလယ်တွင် သူသည် အအေးကို မခံစားမိဘဲ အစား သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပူပြင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး အလွန်ပူပြင်းသည်ဟု ခံစားမိ၏။

"ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် လုံးဝဆုံးရှုံးသွားတာလား"

အသိဉာဏ်တစ်စသည် လီချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည်။

သူသည် အပူချိန်ကျဆင်းမှု ပြင်းထန်ပါက အဆုံးတွင် ပုံရိပ်ယောင်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပူပြင်းပုံရကာ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်မည်… အေးခဲသေဆုံးသွားသူများစွာသည် အဆုံးတွင် အဝတ်အစားများ မရှိကြဘဲ သူတို့အားလုံးသည် မှုန်ဝါးသော အသိဉာဏ်အခြေအနေတွင် သူတို့၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်ခဲ့ကြသည်။

မည်မျှကြာမြင့်သွားသည်ကို သူမသိ၊ လီချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ နာကျင်မှုသည် လျော့နည်းသွားသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲမှာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ခံစားချက်ပင်။

"ရေသောက်တာက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေနိုင်တာလား"

လီချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး သူသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ရေသောက်ပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နာကျင်မှုကို တွေးမိလျှင် သူသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူသည် ရေသောက်ရန် နောက်ထပ်မရဲဝံ့တော့ပေ။

အပြင်ဘက်ရှိ မိုးသည်းထန်စွာသည် ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီချန်သည် မူးဝေနေစဉ်မှာပင် မိုးသည် ရပ်တန့်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် အအေးကြောင့် တုန်ရီနေပြီဖြစ်ပြီး သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အခြောက်အသားအချို့ကို ဆက်လက်စားသုံးရန်သာ တတ်နိုင်ပြီး အေးခဲသေဆုံးမသွားအောင် ကြိုးစားနေသည်…

အလင်းတန်းတစ်စသည် အမှောင်ကန့်လန့်ကာကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး လီချန်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ထွန်းလင်းလာသောအခါ သူသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အခက်ခဲဆုံးသော ညကို ရှင်သန်ကျော်လွှားခဲ့သည်။

သို့ဖြစ်၍ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်…

.........

သူသည် အသိဉာဏ်ပြန်လည်ရရှိသောအခါ သူသည် မြေအောက်နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနှင့်ပြီ။

လီချန်သည် ရုတ်တရက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွေခွေလေးနေပြီး သူ့မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ သူ၏ဝမ်းဗိုက်တွင် အဆင့်မြင့်စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သောင်းကျန်းနေသည်။

အကယ်၍ သူသည် ယခင်က သဲကန္တာရကမ္ဘာမှ ပြန်လည်ယူဆောင်လာခဲ့သော စွမ်းအင်သည် အမျှင်တစ်မျှင်ဖြစ်ပါက ဤစွမ်းအင်သည် ယခုအခါ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော အမျှင်များ၊ သို့မဟုတ် ရာပေါင်းများစွာသော အမျှင်များပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက အဲဒီကမ္ဘာလောကက ငါသောက်ခဲ့တဲ့ ရေကြောင့်လား"

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုအလယ်တွင် လီချန်၏ အတွေးများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်နေသည်။

ခေါင်းလောင်းသံသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် မြည်ဟည်းခဲ့သည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မမှတ်မိတော့ပေ။

သူသည် ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံနေရကြောင်းသာ သိသည်၊ ၎င်းသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်… သဲကန္တာရကမ္ဘာထက်ပင် ပိုမိုခက်ခဲသည်။

အကယ်၍ သူ၏အသိဉာဏ်သည် မကြည်လင်ပါက သူသည် သတိလစ်မေ့မြောသွားရန် မျှော်လင့်လိမ့်မည်…

မည်မျှကြာမြင့်သွားသည်ကို သူမသိ၊ လီချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မြေအောက်နန်းတော်၏ ထိပ်ကို ကြည့်နေသည်၊ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

"မမျှော်လင့်ဘဲ အဲဒီကမ္ဘာလောကက ရေက ဒီလောက်ထိရောက်တာပဲ"

လီချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဘုံအဆင့်တက်ခြင်းတိုးတက်မှုသည် သုံးရာခိုင်နှုန်းမှ ငါးရာခိုင်နှုန်းသို့ တိုးပွားသွားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းသည် ရာခိုင်နှုန်းနှစ်မှတ် တိုးပွားခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ ရေတစ်ငုံသောက်ရုံမျှသာ။

"ရေက ငါ့အစာအိမ်ကနေ လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်လို့ ဖြစ်လောက်တယ်… အဲဒီအလောင်းရဲ့အသားကတော့ ကြေညက်ဖို့ ပိုခက်တယ်"

လီချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ရေတွင် စွမ်းအင်ပိုမိုပါဝင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ကံဆိုးတာက ငါနောက်တစ်ငုံ မသောက်ခဲ့ဘူး၊ မဟုတ်ရင် စုပ်ယူတဲ့စွမ်းအင်က ပိုများသင့်တယ် မဟုတ်လား"

လီချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အကယ်၍ သူသည် သူ့ကို ဒုတိယတစ်ငုံ သောက်ခိုင်းမည်ဆိုပါက သူ့တွင်သတ္တိမရှိပေ။

သူသည် ဤမျှပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို သည်းခံနိုင်ရန် လုံလောက်သော ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဟု မိမိကိုယ်ကို ယူဆသော်လည်း သူသည် ထိုရေတစ်ငုံကြောင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဗလာသို့ပြန်ခြင်း အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်သော နာကျင်မှုသည် ပို၍ပင် ရှည်လျားသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားကြရအောင်၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်စရာမလိုဘူး၊ အရမ်းနာကျင်တယ်"

လီချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤဗလာသို့ပြန်ခြင်းက ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးများသည် ယခင်အကြိမ်အားလုံးပေါင်းထက် ပိုသည်… သို့သော် သူသည် ၎င်းကို ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ကြုံခံစားချင်စိတ် လုံးဝမရှိပေ။

"ဘုံအဆင့်တက်ခြင်းတိုးတက်မှု ငါးရာခိုင်နှုန်း… ကျင့်ကြံမှုအရှိန်၊ နားလည်သဘောပေါက်မှု၊ တိုက်ခိုက်မှုမြှင့်တင်မှုအားလုံးက ငါးရာရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီ… ငါ့ရဲ့လက်ရှိခွန်အားက အဲဒီခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်မလား မသိဘူး"

လီချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် လှုပ်ရှားသွားသည်။

သို့သော် သူသည် မလုံလောက်ဟု ခံစားမိ၏။

သူသည် ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို မရရှိနိုင်ခြင်းပင်။

သူသည် တန်းတူညီမျှသော တိုက်ပွဲများ၊ သို့မဟုတ် အဆင့်ကျော်တိုက်ခိုက်မှုကို မကြိုက်ပေ။

သူအကြိုက်ဆုံးမှာ တခါတည်းအမြစ်ဖြတ်ပြီးရလာသည့်အောင်မြင်မှု ဖြစ်သည်။

ယခင်အကြိမ်အနည်းငယ်တွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အန္တရာယ်ရှိသောအခြေအနေများတွင် ထားရှိခဲ့ရာ နောက်ဆုံးသုံးသပ်ချက်တွင် သူသည် အလွန်မဆင်မခြင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ကံသည် ကောင်းမွန်ပြီး သူသည် ကပ်ဘေးတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင်ရော။

သို့ဖြစ်၍ သူသည် လေးနက်သော ကိုယ်တိုင်ပြန်လည်သုံးသပ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်၊ နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝမရှိစေရ။

တာအိုဂိုဏ်းမှ အန္တရာယ်များသော တာဝန်ကို သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ရွှေ့ဆိုင်းလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အထွတ်အထိပ်အကြီးအကဲ၏ အဆင့်အတန်းကို လက်ခံသောအခါ သူသည် သေချာပေါက် တာဝန်ဆောင်ရွက်ပေးမည်ဟု ကတိမပေးခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က ငါ ကျောက်မန်တောင်မှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် မဟာသူတော်စင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာသူတော်စင်တွေ အများကြီးသတ်ခဲ့တယ်… တာအိုဂိုဏ်းက ငါ့ကို စစ်နိုင်ပစ္စည်းတွေကို ဝေစုမခွဲပေးသေးဘူး"

လီချန်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။

သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်က လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း… ထိုစစ်နိုင်ပစ္စည်းများသည် သေချာပေါက် ရှိနေသေးသည်။

မဟာသူတော်စင် ကျိုးယန်သည် ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ရာ အခြားမဟာသူတော်စင်များ၊ သိုင်းသူတော်စင်များနှင့် အခြားသိုင်းလမ်းကျွမ်းကျင်သူများသည် အခြေခံအားဖြင့် မည်သည့်အန္တရာယ်တွင်မျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့ဖြစ်၍ လီချန်သည် သူ၏စစ်နိုင်ပစ္စည်းဝေစုကို ပြန်လည်ရယူရန် တာအိုဂိုဏ်းသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ကျောက်မန်တောင်ရှင်းလင်းသုတ်သင်ရေးတာဝန်သည် မည်သို့ ပေါက်ကြားခဲ့သည်ကိုလည်း သိရှိလိုသည်။

***