ဖော်ပြမရသော ရတနာ (၁)

ယန်ကျွင်းဇဲ နိုးလာသောအခါ နေ့လည်ခင်း အလင်းရောင် ထိန်ထိန်သာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဘေးက အိပ်ရာတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း ရှန်းအာ အိပ်စရာ မလိုမှန်း သိထားသောကြောင့် အံ့သြခြင်း မရှိပေ။

သူ အိပ်ရာပေါ် ထထိုင်လိုက်စဉ်တွင် ရှန်းအာ သည် ကြမ်းပြင်-မျက်နှာကျက် ပြတင်းပေါက်ရှေ့၌ အဝတ်မပါဘဲ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် လိုက်ကာအားလုံးကို ဆွဲဖွင့်ထားပြီး အောက်ဘက်လမ်းမပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ယာဉ်များကို သိလိုလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ လိုက်ကာများကို ပြေးဆွဲပိတ်ရင်း "သတင်းစာထဲ ပါချင်လို့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းအာသည် တစ်ညလုံး ရပ်နေခဲ့ပြီး ယခုမှ သူမ၏ မှားယွင်းမှုကို သဘောပေါက်ကာ ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒီ အမျိုးသမီး အလောင်း ကို ပူးကပ်မိကတည်းက ဒီခန္ဓာကိုယ်က အဝတ်အစားတစ်ထည်လိုပဲလို့ အမြဲ ခံစားရတယ်၊ ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေ အဝတ်ဝတ်ထားတယ်လို့ ထင်ပေမယ့်လည်း မရင်းနှီးသေးဘူး"

ယန်ကျွင်းဇဲက သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး၊ "ရပါတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ကျင့်သားရသွားမှာပါ"

သူမ၏ ပခုံးကို ထိလိုက်သောအခါ အေးစိမ့်သော အအေးဓာတ် ဖြတ်သန်းလာသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အေးစက်နေဆဲ အလောင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှ သန့်စင်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ ထွက်လာပြီး အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရှန်းအာကို ပြောသည်၊ "ငါ မင်းအတွက် အခု အဝတ်အစားတစ်စုံ သွားဝယ်ပေးမယ်။ မင်း ဟိုတယ်ထဲမှာပဲ နေရမယ်၊ ဘယ်မှ မသွားရဘူး၊ ဒီအခန်းထဲကနေ မထွက်ရဘူး၊ နားလည်လား"

ရှန်းအာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်ပြောသည်၊ "ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူ့အတွက်မှ တံခါးဖွင့်မပေးနဲ့။ ငါ တံခါးခေါက်ရင် မင်းကို ပြောမယ်- ယန်ကျွင်းဇဲပါ၊ တံခါးဖွင့်ပေးပါ လို့။ ရပြီလား"

ရှန်းအာက ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အခန်းထဲက ထွက်ကာ တံခါးကို ပိတ်ရန် လှည့်လိုက်သောအခါ ရှန်းအာသည် သူ့ကို အမူအရာမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မျက်လုံးများသည် အလွန် တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး ရှန်းအာ၏ အတွေးအစစ်အမှန်များကို တိကျစွာ ထင်ဟပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာ၏ ငယ်ဘဝသည် အလွန် ဆိုးရွားခဲ့ပြီး၊ ဘဝအတွေ့အကြုံ လုံးဝနီးပါး မရှိဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် နာကျင်မှုများဖြင့် ခံစားနေရကာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်ကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင် သည်။

သူမအတွက်၊ ယခု သူမ တွေ့ကြုံခံစားနေရသော ကမ္ဘာသည် လုံးဝ စိမ်းသက် နေသည်။ ရှန်းအာသည် ယခု အလွန် အစွမ်းထက်သော်လည်း၊ သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် အလွန် နူးညံ့ပျက်စီးလွယ် လွန်း၍ မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ နူးညံ့နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် တစ်ညလုံး အိပ်ရာဘေးတွင် နီယွန်မီးရောင်များကို ကြည့်နေနိုင်ပြီး၊ နံနက်ခင်းတွင် လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ယာဉ်များကို ကြည့်ရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟိုတယ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လမ်းလျှောက်ပြီး အနည်းငယ် ခေတ်မီပုံရသော အမျိုးသမီး အဝတ်ဆိုင် တစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် မျက်နှာတွင် ပြုံးပန်းဝေနေသော အမျိုးသမီး အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာပြီး "လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ ရည်းစားအတွက် အဝတ်အစား ဝယ်တာလား" ဟု မေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အနည်းငယ်သာ ပြောပြီး ခေါင်းညိတ်သည်၊ "သူမက ၁.၇၅မီတာ လောက် ရှိမယ်၊ မဝလွန်း မပိန်လွန်းဘူး။ ငါ့ကို တစ်ခုခု အကြံပေးပါ၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုံစံမျိုး လိုချင်တယ်။ ဒါ့အပြင်၊ အားကစားဖိနပ်၊ သူမ ခြေထောက် ဆိုဒ် ၄၀ လိုချင်မယ်၊ ခြေအိတ် နှစ်ရံလောက်လည်း ရွေးပေးပါဦး"

အရောင်းဝန်ထမ်းသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အရပ်အမောင်းကို အပေါ်အောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ သူ ချိန်းတွေ့နေသည့် မိန်းကလေးသည် သူ့ထက် အရပ်ရှည်နေပုံကို တွေးတောနေသည်။ ဒါက သူ့ကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဖိအား မဖြစ်စေဘူးလား။

သို့သော် သူမသည် ခေါင်းကိုသာ အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ဂျင်းဘောင်းဘီ နှစ်ထည်၊ တစ်ထည်မှာ အပေါက်ပါ၊ နှင့် ခေတ်မီသော ပုံစံပါသော hoodie နှစ်ထည် ကို အလျင်အမြန် ယူလာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။

ဈေးနှုန်းသည်လည်း မကြီးလွန်းပေ။ သူသည် ဈေးဆစ်လေ့ မရှိသူဖြစ်သည်။ သူ ပိုက်ဆံပေးရန် အလုပ်တွင် ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်၊ "အတွင်းခံ ရောင်းလား"

"ရောင်းပါတယ်" ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ညအိပ်ဝတ်စုံကော"

"ကျွန်မတို့မှာ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပုံစံနှစ်မျိုးပဲ ရှိပါတယ်"

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

အရောင်းဝန်ထမ်းသည် ရှန်းအာ၏ အရပ်အမြင့်ကို ခန့်မှန်းပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဖော်ပြချက်အရ အတွင်းခံနှစ်စုံ နှင့် အိပ်ဝတ်စုံနှစ်စုံ ကို ရွေးချယ်ပေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပိုက်ဆံပေးပြီး အဝတ်အိတ်များကို ယူကာ၊ "မတော်ရင် ပြန်လဲဖို့ လိုအပ်မယ်" ဟု ပြောသည်။

"အတွင်းခံကို မဝတ်ခင် အရွယ်အစား စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် စမ်းဝတ်ပြီးသွားရင်တော့ ပြန်မယူပါဘူး။

ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်လဲနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဝတ်အစားအားလုံးကို ပြန်မလဲခင် မလျှော်ရပါဘူး" ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြောသည်။

အဝတ်အစားများကို သယ်ဆောင်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဟိုတယ်သို့ မပြန်ဘဲ အနီးနားရှိ အမျိုးသမီး အလှကုန်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ သင်းပျံ့သော ရနံ့ရှိပြီး ကြာရှည်ခံသော ရေမွှေးပုလင်း တစ်ခုကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် တံခါးခေါက်ပြီး "ယန်ကျွင်းဇဲပါ၊ တံခါးဖွင့်ပေးပါ" ဟု ပြောသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာပြီး ရှန်းအာ သည် သူမ၏ အရေပြား နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးလျက် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူ တစ်ဦးဦးက မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်ကာ တံခါးပိတ်ပြီး အဝတ်အစားများကို သူမထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ဝတ်ကြည့်ပြီး တော်မတော် ကြည့်လိုက်ပါ"

ပြောပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောသည်၊ "အတွင်းခံကို အရင် လျှော်ဖို့ လိုမလား"

ထို့နောက် သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် လျှော်သည်ဖြစ်စေ မလျှော်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး"

ရှန်းအာသည် အဝတ်အစားများကို ယူပြီး သူမ၏ ညာလက်သီးကို ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်လုံးများနားသို့ မြှောက်ပြသည်၊ "ကြည့်ပါဦး၊ မနေ့က ပေါက်ပြဲခဲ့တဲ့ အရေပြားတွေ ဒီနေ့ အားလုံး ပြန်ကောင်းသွားပြီ"

ယန်ကျွင်းဇဲက သေချာကြည့်လိုက်ရာ ယန်လုံနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ပေါက်ပြဲခဲ့သော သူမ၏ လက်သီးပေါ်ရှိ အရေပြားသည် ယခုအခါ အရင်ကနှင့် မကွာခြားတော့သည်ကို တွေ့ရသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ရှန်းအာသည် ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကို ပြုပြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဟု ထင်ရသည်။ ကောင်းကင်ကို စိန်ခေါ်ခြင်းမျိုးနှင့် လုံးဝ မကွာခြားပေ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သပ်ရပ်မှုဆိုသည်ကို မသိခဲ့သော ရှန်းအာသည် အဝတ်အစားများကို ဖွင့်ကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စမ်းဝတ်ကြည့်သည်။

အားလုံး အဆင်ပြေပုံရသည်။ သို့သော် ဤအဝတ်အစားများကို အရောင်းဝန်ထမ်းက တွဲဖက်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူမနှင့် ကြည့်ကောင်းနေကာ အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သည်။

သူမသည် အဝတ်အစားများကို ရွေးချယ်ပြီး သွားရန် အသင့်ဖြစ်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အားသွင်းထားသည့် ဖုန်းကို ဖြုတ်ပြီး အက်ပလီကေးရှင်းတစ်ခုတွင် အဆင်ပြေသော ခရီးစဉ်တစ်ခုကို ကြိုတင်မှာယူသည်။ စတင်သည့်နေရာမှာ လက်ရှိရှိနေသော ထျန်းရိမြို့နယ် ဖြစ်ပြီး၊ ဦးတည်ရာမှာ ထျန်းရိနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ထျန်မုန့်မြို့နယ်ရှိ ပိခ်စီးတီး ဖြစ်သည်။

အကွာအဝေးသည် အတော်အတန် ဝေးသောကြောင့် ခရီးစရိတ် အနည်းငယ် ဈေးကြီးသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် ယခု ဤသို့လုပ်ရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ရှန်းအာတွင် မည်သည့် သက်သေခံ အချက်အလက် မှ မရှိသောကြောင့် လေယာဉ် သို့မဟုတ် အခြား သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနည်းလမ်းများဖြင့် ခရီးသွား၍မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထျန်မုန့်သို့ ပြန်ရန်အတွက် ဤနည်းလမ်းသည် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပေသည်။