တောင်းပန်ခြင်း (၁)

ကောလာဟလများကို ရှောင်ရှားရန် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ရန် ကျောင်းသို့ တစ်ခါမျှ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ အခန်းဖော်များဖြစ်သော ကျောက်ကျိန့် နှင့် ဟယ်ပီရှို တို့ပင်လျှင် သူမကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးကြသေးပေ။

သူတို့သည် ဟွာဟွာ ထံမှသာ ယန်ကျွင်းဇဲသည် လက်ရှိ ကျောင်းဝန်းပြင်ပတွင် နေထိုင်သည့် ဝမ်းကွဲညီမတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဟွာဟွာသည်လည်း နှုတ်လုံသူ ဖြစ်ပြီး အခြားအချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤဝမ်းကွဲညီမလေးသည် မည်မျှ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသည် ကို သူတို့သာ သိခဲ့ကြပါက ကျောက်ကျိန့်နှင့် ဟယ်ပီရှိုတို့သည် ဟွာဟွာကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမထံ လိုက်သွားကြမည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ဟွာဟွာ၏ ရှန်းအာအပေါ် အကူအညီပေးမှုသည် အလွန် ပြည့်စုံစေ့စပ် လှသည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦး မည်သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်သင့်သည်၊ အခြေခံ လူမှုဆက်ဆံရေး ကျင့်ဝတ်များ၊ တူညီသော သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်ရှင်များနှင့် ဆက်ဆံပြောဆိုပုံ၊ စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေဆိုသည်မှာ ဘာလဲ၊ နှင့် စိတ်ခံစားမှုများ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အဖြစ်သို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်အထိ—ဤအရာအားလုံးသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ရတနာများကို ရွတ်ဆိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ဘဝနည်းပြဆရာ တစ်ဦး၏ ရစ်သမ်နှင့် ဆင်တူသည်။

ထိုနေ့တွင် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် ဟွာဟွာတို့သည် ငှားရမ်းထားသော အခန်းသို့ အတူတကွ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး၊ သူသည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ကာ ရှန်းအာနှင့်အတူ ဟွာဟွာ၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုများ ကို နာခံခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်ပေါင်းပြောသည်၊ "မင်း “တုန်လှုပ်ခြင်း” ပလက်ဖောင်း ပေါ်မှာ ပရိသတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောတုန်းက ငါ အစက မယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ငါ အမှန်တကယ် ယုံသွားပြီ"

မာနပြုံးဖြင့် ဟွာဟွာက ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ ပရိသတ် ၅ သန်း ပြည့်တော့မှာ၊ အလှကုန်တွေ ကြော်ငြာတဲ့ ကြားပေါက် အလုပ်လေးတွေ လည်း လုပ်တယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ ငါ ရှန်းအာအတွက် အခမဲ့ နည်းနည်း ယူလာပေးလို့ရတယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သိသိသာသာ တောင့်တနေသည် ကို သူ ခံစားရသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ကောင်းတာပေါ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုဟွာ" ဟု ရှန်းအာက ပြောသည်။

ဟွာဟွာက သူမ၏ လက်ကို ပယ်ချသည့်ဟန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းသည်၊ "ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ ဟွာဟွာ လို့ပဲ ခေါ်ပါ"

ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဒါမှမဟုတ် အစ်မဟွာ လို့ ခေါ်လို့ရတာပေါ့"

ဟွာဟွာသည် သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို မြှောက်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် ထိုးပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ သတိပေးသည်၊ "ရှန်းအာက ပုံမှန်အားဖြင့် ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူးလား။

သူ့မကိုယ် အပူချိန်က အတော်လေး နိမ့်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ မနေ့က ငါ သူမကို မိတ်ကပ်လိမ်းတာ သင်ပေးတုန်းက သူမ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အေးစက်နေတယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ဖြေသည်၊ "သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဒီလို ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံ ရှိတယ်။ လက်နဲ့ခြေထောက်တွေ အမြဲတမ်း အေးနေတယ်၊ ထုပ်ပိုးထားရင်တောင် နွေးမလာဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကတော့ တကယ်ကောင်းတယ်၊ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

"အင်း၊ ဒါပေမယ့် မိန်းကလေးတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိုဂရုစိုက်ဖို့ လိုတယ်" ဟု ဟွာဟွာက ဆက်လက်ပြောသည်၊ "အထူးသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်နေရာ ကို နွေးအောင် ထားဖို့ တကယ်လိုအပ်တယ်။ အကယ်၍ အမြဲတမ်း အေးလွန်းနေရင် သားအိမ်နွေးကပ်ခွာ တွေကို အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်လို့ရတယ်။ အမှတ်တံဆိပ် ကောင်းတစ်ခုကို ငါ သိတယ်..."

ယန်ကျွင်းဇဲက အလျင်အမြန် ခွင့်တောင်းပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

"မိန်းမချင်း စကားဝိုင်းတွေ" မှာ သူ ဝင်ပြောဖို့ နေရာ မဟုတ်ပေ။

ကျောင်းကို ပြန်ရောက်သောအခါ လုံခြုံရေးမှူး ဝမ်ထောင် က သူ့ကို အဆောင်ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခြား အခန်းဖော်နှစ်ဦး မပြန်သေးသောကြောင့် သူသည် စင်္ကြံတွင် ရပ်နေခဲ့ရာ အခြား အဆောင်နေသူများက ထပ်မံ စစ်ဆေးမှု ရှိသည်ဟု ထင်ကာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် တံခါးများကို ချက်ချင်း ပိတ်ကာ တရားမဝင် ပစ္စည်းများ ကို အလျင်အမြန် ဝှက်ထားကြသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲ ပြန်လာသည်ကို စောင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ ရွှင်လန်းသော အပြုံးဖြင့် "ကျွင်းဇဲ၊ ရွာသားများ၏ ပေးချေငွေတွေ မင်း အကောင့်ထဲ ရောက်ပြီလား" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ မေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ဟုတ်ကဲ့၊ စုစုပေါင်း သုံးသိန်း နီးပါး ရှိတယ်၊ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဝမ်ထောင်က လက်ဝှေ့ယမ်းသည်၊ "သူတို့က မင်းကို ကျေးဇူးတင်သင့်တာ။ သူတို့ ပိုက်ဆံပို့ပြီးပေမယ့်လည်း စိတ်မအေးသေးလို့ ကိုယ်တိုင် ထပ်လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခိုင်းနေတာ"

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သွားများကို ဖော်ပြုံးပြပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းသည်၊ "ဒီလောက် တခမ်းတနားကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"

ထို့နောက် ဝမ်ထောင်က ထပ်ပြောသည်၊ "ဒါနဲ့၊ လမ်းညွှန်မှုရုံးက ဒါရိုက်တာယွမ် မင်းကို ဆက်သွယ်သေးလား"

ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့အားသင့်သွားသည်၊ "မလုပ်ပါဘူး၊ ဘာကိစ္စလဲ"

ဝမ်ထောင်က ပြောသည်၊ "ဒီနေ့ ဒါရိုက်တာယွမ် ဖုန်းပြောနေတာကို ငါ ကြားလိုက်တယ်။ အရေးကြီးတဲ့ ရာထူးတစ်ခုမှာ ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်က သူ့ကို ခေါ်ပြီး မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ကြိုးစားနေပုံရတယ်။

ဒါပေမယ့် ယွမ်ဒါရိုက်တာ ဘာမှ မပြောဘဲ ဆက်ငြင်းဆိုနေခဲ့တယ်"

"အရေးကြီးတဲ့ ရာထူးတစ်ခုမှာ ရှိတဲ့သူလား" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ဟု ဝမ်ထောင်က ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ယွမ်ဒါရိုက်တာက သူ့ကို အရမ်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာမှ မပေးခဲ့ဘူး၊ မင်း အချက်အလက် ဘာတစ်ခုမှ မဖော်ထုတ်ခဲ့ဘူး"

ပြောတာက အဲ့လိုမျိုး ဖြစ်ပေမယ့်၊ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အကယ်၍ တခြားသူက သူ၏ အချက်အလက်ကို တကယ်လိုချင်ပါက ဒါရိုက်တာယွမ်၏ အကူအညီမပါဘဲ ရှာတွေ့နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းများစွာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ဝမ်ထောင် စကားဆုံးတော့ နှစ်ဦးသား ရပ်တန့်သွားသည်။ အနက်ရောင် ဆီဒင်ကား တစ်စီးသည် အဆောင်အောက်ရှိ သစ်ပင်တန်းများကြားမှ လမ်းတစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းလာသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းသည် အပြင်ယာဉ်များ ဝင်ရောက်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်—တရားဝင် ကိစ္စများ သို့မဟုတ် အဆက်အသွယ် ရှိသူ မှလွဲ၍ ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် ဆီဒင်ကား ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ပိန်သွယ်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန် သည် အဝေးမှနေ၍ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှောက်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ သေချာကြည့်လိုက်ရာ လာနေသူသည် လမ်းညွှန်မှုရုံး အကြီးအကဲ ယွမ်လီဆွန် ပင် ဖြစ်သည်။

ဒါရိုက်တာယွမ် ကားဆီသို့ ပြေးလာချိန်တွင် တံခါးဖွင့်သွားပြီး အရပ်ရှည်ပြီး ဝသော အမျိုးသား တစ်ဦး ထွက်လာသည်။

အပြာရောင် ရင့်ရင့် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝမ်းဗိုက် ကြီးမားကာ သူ့နောက်တွင် သူ့အရွယ်ခန့်ရှိ အမျိုးသမီး တစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။

ထိုအမျိုးသမီး ထွက်လာသည်နှင့် သူမသည် အဆောင်အဆောက်အအုံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ဘက်သို့ ကြည့်နေသော ယန်ကျွင်းဇဲ နှင့် ဝမ်ထောင် တို့ကို မြင်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားနှင့် စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက် ဒါရိုက်တာယွမ်သည်လည်း မော့ကြည့်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို မြင်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကားထဲမှ ထွက်လာသူ နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သူတို့ မည်သူဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းမိသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသားသည် ကျိုးကျားကျဲ ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ဆင်တူနေပြီး၊ ဝမ်ထောင်၏ လတ်တလော ပြောပြချက်အရ ယွမ်လီဆွန်နှင့် ဆက်သွယ်နေသော အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ကျိုးကျားကျဲ၏ ဖခင်၊ ရှန်ထျန်းမြို့၏ ဒုတိယမြို့တော်ဝန် ကျိုးကူဟွာ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ကားထဲမှ ဆင်းလာပြီး ကျိုးကူဟွာ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

ယာဉ်မောင်းသည် အပြင်မထွက်ပေ။

ယွမ်လီဆွန်သည် ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားရသည်—သူ ငြင်းဆိုနေသော်လည်း တခြားတစ်ဖက်က တက္ကသိုလ်ကို ရောက်လာလိမ့်မည် ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ယခု ယန်ကျွင်းဇဲသည် အဆောက်အအုံတွင် ရှိနေပြီး မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အစပိုင်းတွင် ဖုန်းပြောစဉ်က ကျိုးကူဟွာသည် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး အနည်းငယ် စွပ်စွဲသည့် လေသံ ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ သိရှိသွားပါက ကောင်းမည်မဟုတ်သောကြောင့် ယွမ်လီဆွန်သည် ယခုအချိန်အထိ သူ့အတွက် ပင်ပန်းကြီးစွာ တားဆီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။