နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် (၂)

ရုပ်ဆိုးမလေးသည် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း၏ ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှု အနည်းငယ် ပိုတိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသော ယန်လုံထံသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းသွားကာ၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများက ယန်လုံ၏ အသားထဲသို့ စူးနစ်ဝင်ရောက်သွားလောက်အောင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ မြှောက်တင်ပြီး ဝေးရာသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ခုခံနိုင်သည့် ခွန်အား တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ယန်လုံသည် မြေအောက်ခန်း ဝင်ပေါက်မှ ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အပေါ်ထပ် အခန်းထဲသို့ လွင့်စင်သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ကျသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်၊ “အရမ်း အုတ်အော်သောင်းနင်း မဖြစ်စေနဲ့၊ သူ့ကို အောက်ဆွဲချ၊ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ပါ”

ရုပ်ဆိုးမလေး၏ ခြေထောက်များသည် စူပါမန်းကဲ့သို့ တွန်းကန်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မြေအောက်ခန်းထဲမှ အပေါ်ထပ် အခန်းထဲသို့ ခုန်ပျံထွက်သွားသည်။ သူမသည် ယန်လုံကို ဆွဲကိုင်ပြီး မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ခုန်ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ခေါင်းသည် ချက်ချင်း ပြားချပ်သွားသည်။

လက်သီးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ထိုးချနေသည်။ ယန်လုံ၏ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း ပုံစံသည် ထိုအခြေအနေကို ကြာရှည်စွာ မခံနိုင်ဘဲ မကြာမီ အော်ဟစ်ငိုယိုသံ ထွက်လာသော်လည်း ရုပ်ဆိုးမလေးသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ချက်ချင်း လိမ်ချိုးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာ အသွင်အပြင် အားလုံးကို ပျစ်နှစ်စေသည်အထိ ရိုက်ချေပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက် ရိုက်ချေနေခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျွင်းဇဲပင် မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နှစ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် ယန်လုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံရိပ်ယောင် အလင်းစက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လေထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤလူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ပုံရိပ်ယောင်များ လုံးလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်တွင် သူသည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ရုပ်ဆိုးမလေးကို ပြောလိုက်သည်၊ “ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်က မင်းနဲ့ အလွန် လိုက်ဖက်တယ်။ ဒီ ထူးဆန်းမှုတွေ၏ ခွန်အားနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ မင်း ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်နေပြီလဲဆိုတာ ငါတောင် ခန့်မှန်းလို့ မရတော့ဘူး”

ယန်လုံကို ရိုက်ချေပြီးနောက် ရုပ်ဆိုးမလေးသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်နေဆဲဖြစ်ရာ ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရရှိလာခြင်းအတွက် သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

“ဒါနဲ့” ယန်ကျွင်းဇဲသည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “အခု မင်းလည်း လှပလာပြီဆိုတော့ မင်းကို ရုပ်ဆိုးမလေးလို့ ဆက်ခေါ်နေတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား? မင်း၏ နာမည်ရင်းက…”

“ဝမ်ကျန့်ရှန်း” ဟု ရုပ်ဆိုးမလေးက ပြောသည်။

“မင်းက ရှီမျိုးရိုး မဟုတ်လို့ တော်သေးတာပေါ့” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ပါးစပ်က တွန့်သွားပြီး၊ “ငါတို့မှာ တစ်ယောက် ရှိပြီးသားဖြစ်လို့ မင်းကို ရှန်းအာ လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်”

“ကျွန်မမှာ ချစ်စနိုးနာမည် ရှိပါတယ်” ဟု ရုပ်ဆိုးမလေးက ထပ်ပြောသည်။

“ဘာလဲ”

“ကျီအာ”

ယန်ကျွင်းဇဲ: “…”

ခဏတာ ဆိုးရွားစွာ ကို့ရို့ကားရား ဖြစ်စေသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် မြေအောက်ခန်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“ဒီကစပြီး ငါ မင်းကို ရှန်းအာ၊ ဝမ်ရှန်းအာ လို့ပဲ ခေါ်မယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ရှန်းအာ” ဟု ရုပ်ဆိုးမလေးက သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်အောင် မင်း နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်။ အခု မြေအောက်ခန်းကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပါ။ မင်း တူးထုတ်ခဲ့တဲ့ မြေစိုင်တွေကို ပြန်ဖြည့်ပြီး သေသေချာချာ လုပ်ပါ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ညွှန်ကြားသည်။

ရှန်းအာသည် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဘဲ ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ တူးနေခဲ့ပြီး အမျိုးသမီး အလောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည့် တွင်းကို ပြန်ဖြည့်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်၊ “ကြမ်းပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက် ဒူးမထောက်ပါနဲ့၊ မင်း၏ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အရမ်း ကြမ်းတမ်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီခန္ဓာကိုယ်က မင်း၏ အားထားရာပဲ၊ အရေပြား ပေါက်ပြဲတာ၊ ကြွက်သားတွေ ထိခိုက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် အရိုးတွေ ကျိုးတာမျိုး ဖြစ်ရင် ပြဿနာ ရှိနိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝိညာဉ်ကို ဘယ်လို ‌မွေးမြူရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဖုတ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လို ပြုပြင်ရမယ်ဆိုတာ ငါ အခုထိ မသိသေးဘူး”

ရှန်းအာသည် ပြောသည့်အတိုင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဒူးခေါင်းများကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမသည် သူမ၏ လက်သီးကို ထိလိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲအနီးသို့ ယူလာသည်၊ “ကြည့်ပါဦး၊ အစောတုန်းက အဲဒီ ထူးဆန်းမှုကို ရိုက်ချေတုန်းက ဒါ ထိခိုက်သွားပေမယ့် အခု ပြန်ကောင်းနေပါပြီ”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပိုမို နီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်သီးတွင် အရေပြားအချို့ ပေါက်ပြဲနေသည်ကို တွေ့ရပြီး ယန်လုံကို အားပါးတရ ရိုက်ချေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသော်လည်း ပေါက်ပြဲနေသော အရေပြားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ဆွဲဆန့်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းများပေါ်တွင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။

“ယန်လုံက ဘယ်လို ဝိညာဉ်မျိုးကို စီရင်ခဲ့တာလဲ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင် ပြန်ကောင်းနိုင်တယ်!”

သို့သော် သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် အရေပြားသည် ကျန်သော အရေပြားနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းခြင်းမရှိဘဲ ဖုံးအုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ရှူးများ ပြန်လည် ချိတ်ဆက်ရန် အချိန်ယူရမည် သို့မဟုတ် ဤအတိုင်း အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်ရှိနေနိုင်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာကို သတိထားရန် ညွှန်ကြားဆဲဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန် လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်သည်၊ ကောင်းစွာ အသုံးပြုပြီး တန်ဖိုးထားလျှင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးဝင်နိုင်ပေသည်။

ရှန်းအာသည် အပေါက်ကို ဂရုတစိုက် ဆက်လက် ဖြည့်သွင်းပြီးနောက် မြေစိုင်များကို ညီညာစွာ စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်အောင် သူမ၏ ခြေထောက်များဖြင့် နင်းနယ်သည်။ သူမသည် ကုတင်တွန်းလှည်းကို နေရာသို့ ပြန်ရွှေ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ပြန်လည် တပ်ဆင်သည်။

ဤအချိန်အတွင်း ရှန်းအာသည် ဤခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ပိုမို ခိုင်မာသော ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ခံစားလာရပြီး လှုပ်ရှားမှုတွင် သိသိသာသာ ကျွမ်းကျင်လာသည်။ သူမ၏ ခြေလက်များသည် အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အစပိုင်းကဲ့သို့ စက်ရုပ်ဆန်ဆန်နှင့် ကို့ရို့ကားရား ဖြစ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အသားမကျသေးခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အပေါ်ထပ် အခန်းသို့ တက်သွားပြီး အဖြူရောင် ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံတစ်ထည်နှင့် နူးညံ့သော ခြေခုံပါသော သူနာပြုဖိနပ်တစ်ရန်ကို တွေ့ရှိသည်။

ယန်လုံသည် ယခင်က ဆေးခန်း ဖွင့်လှစ်စဉ်က သူနာပြုများကို ငှားရမ်းခဲ့ဖူးပုံရသည်။ အဝတ်အစားများမှာ လက်နှိပ်ရည် ဖြစ်သော်လည်း ရွေးချယ်စရာ နည်းပါးသောကြောင့် အကူအညီ မပေးနိုင်ပေ။

မြေအောက်ခန်းတွင် ရေပိုက်ခေါင်းတစ်ခု ရှိသောကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာကို ရေများ မဖိတ်အောင် ဂရုတစိုက် လက်ဆေးစေပြီးနောက် ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံနှင့် သူနာပြုဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်စေသည်။

သူနာပြုဖိနပ် အနည်းငယ် ရှိပြီး ယန်ကျွင်းဇဲသည် အကြီးဆုံးကို ရွေးချယ်သည်။ ရှန်းအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ၁.၇၅ မီတာ မြင့်သောကြောင့် ဖိနပ်များသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ကိုက်ညီသော်လည်း ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံသည် သူမအတွက် ကျပ်တည်းသော အဝတ်အစားကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် တင်းကျပ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမသည် ကြယ်သီးပင် တပ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု အစက ထင်ခဲ့သော်လည်း ရှန်းအာက တပ်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

သူ့ရှေ့မှ ရှန်းအာကို ကြည့်ရင်း သူသည် ရုတ်တရက် “ဆိုင်းလန့်ဟေးလ်” ဇာတ်ကားထဲမှ ခွဲစိတ်ဓားကို ကိုင်ထားသော လှပသည့် သူနာပြုများကို သတိရသွားသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲမှ ပုံရိပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန် ဆင်တူနေပြီး ပုံတူကူးထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

သူမသာ ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ပြီး အပြင်ထွက်ပါက အထူးသဖြင့် ရှန်းအာ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဆိုလျှင် အမျိုးသားအုပ်စုကို ဆွဲဆောင်မည်မှာ သေချာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ညဥ့်နက်နေပြီ။ မြေအောက်ခန်းကို သေသေချာချာ ထပ်မံ စစ်ဆေးပြီးနောက် အခြား သဲလွန်စများ မတွေ့ရသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာကို အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်ခေါ်ကာ ယန်လုံ ဝင်လာစဉ်က ဖွင့်ထားခဲ့သော တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် လာရာလမ်းအတိုင်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြန်သွားရန် စီစဉ်ကြသည်။

မထွက်ခွာမီ ယန်ကျွင်းဇဲသည် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ယန်လုံ၏ ထူးဆန်းမှုသည် အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာပြီးမှ တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဆေးခန်း၏ အပြင်ဘက်တံခါးရှိ အကာအကွယ်သည် မပျက်စီးသေးကြောင်း တွေ့ရသည်။

လူနှစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်၊ နံရံကို ကျော်ကာ ပြန်တက်လာကြသည်။ ဤအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်တွင် လူသူရှင်းနေသည်မှာ သေချာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲသည် တက်နေစဉ်အတွင်း ရှန်းအာ၏ ကြယ်သီးများ ပြုတ်ထွက်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် အဝတ်အစားသည် ခိုင်ခံ့သည်။

လမ်းမသို့ ရောက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် မြေပုံကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေရန် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ရာ လမ်း၏ ထိပ်တွင် မီတာ ၆၀၀ ခန့်အကွာတွင် “တစ်ပတ် ဆက်သွယ် ဟိုတယ်” (၂၄ နာရီ ဝန်ဆောင်မှု) ရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

သူတို့အတွက် ကံကောင်းသည်မှာ ဤခေတ်တွင် ၂၄ နာရီ ဖွင့်လှစ်ရန် ရဲရင့်သော ဟိုတယ်ငယ်များ အများအပြား မရှိပေ။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် “တစ်ပတ် ဟိုတယ်” ဘေးတွင် လုံခြုံရေး ဗျူရို မရှိကြောင်းနှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ တစ်ဦးကိုလည်း ချထားဖွယ် မရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။

မေးခွန်းများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူသည် ရှန်းအာကို ဆွဲခေါ်ကာ ထိုနေရာသို့ သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် လမ်းမပေါ်တွင် ကင်းလှည့်ကားများ မတွေ့ရဘဲ တက္ကစီနှစ်စီးသာ ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် လမ်းဘေးရှိ အဆောက်အအုံများ၏ အမိုးအောက်ရှိ အရိပ်များတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြပြီး အလွန် ထင်ပေါ်ခြင်း မရှိစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

“တစ်ပတ် ဆက်သွယ် ဟိုတယ်” သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အဓိက တံခါးကို ဖွင့်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် ကြော်ငြာဘုတ်တစ်ခုသာ ချထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရောင်စုံ မီးရောင်များ စသည်တို့ မရှိပေ။

အကယ်၍ ဘုတ်သည် အလွန် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေပါက ဧည့်သည်များကိုသာမက ထူးဆန်းမှုများကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာနှင့်အတူ ဟိုတယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဤနေရာသည် ကိုယ်တိုင် ဝန်ဆောင်မှုပေးသော ဟိုတယ် စစ်ဆေးရေးစနစ်ကို အသုံးပြုကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး တာဝန်ကျသူ တစ်ဦးမှ မရှိပေ။

ကိုယ်တိုင်ဝန်ဆောင်မှု စက်တွင် သူတို့သည် သုတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို မှတ်ပုံတင်၊ ကျန်ရှိနေသော ဟိုတယ်အခန်းများမှ စစ်ဆေး၍ ရွေးချယ်၊ ထို့နောက် ငွေပေးချေရန် စကင်န်ဖတ်လိုက်ရာ စက်အောက်ရှိ ကတ်အပေါက်မှ အခန်းကတ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အိပ်ရာနှစ်လုံးပါသော စံအခန်းကို ရွေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် သူခိုးများကဲ့သို့ ခံစားရင်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ပိတ်ပြီးမှသာ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်—သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လူမြင်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

အဓိကအားဖြင့် ရှန်းအာ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုသည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဟိုတယ်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရပါက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပါးစပ်များ ပြည့်နေသည်ပင်လျှင် မိမိကိုယ်ကို ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လိုက်ကာများကို ဆွဲပိတ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရေမြန်မြန်ချိုးကာ ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်နေသည်။ သူ ရှန်းအာကို ပြောသည်၊ “သွားဆေးကြောလိုက်ပါ၊ မင်းက ငါ့ထက် ပိုညစ်ပတ်နေတယ်”

ရှန်းအာသည် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြီး ရေချိုးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

သူမ သန့်ရှင်းပြီး ထွက်လာချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ရှန်းအာသည် စကားမပြောဘဲ ညစ်ပတ်နေသော၊ ကျပ်နေသည့် ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံကို ပြန်မဝတ်ဘဲ ပြတင်းပေါက်ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ပြီး အောက်ရှိ မှိန်နေသော မီးတိုင်များနှင့် မြို့ပြ၏ နီယွန်မီးများကို ကြည့်နေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သည်ကို မသိလိုက်ဘဲ ရှန်းအာသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော သူမ၏ ရောင်ပြန်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ပခုံးသားများကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပါးပြင်များ၊ မြင့်မားသော နှာတံ၊ ပြည့်ဝသော နှုတ်ခမ်းများ၊ နူးညံ့သော မေးစေ့တို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ခဏကြာမှ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဒါက လှပမှုပဲ”

ပြီးနောက် သူမ ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး “မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ပုံပန်းသဏ္ဌာန်၏ လှပမှုပဲ။ အမှန်တကယ် လှပမှုက ဒီမှာ”

သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ဤခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သူမ၏ နှလုံးသားနေရာကို ထိလိုက်သော်လည်း ခံစားရသော နှလုံးခုန်သံ၊ သွေးစီးဆင်းမှု၊ အသက်ရှင်သန်မှု မရှိပေ။ အရာအားလုံးသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။