ဖော်ပြမရသောရတနာ (၂)

ခရီးစဉ်သည် အတော်အတန် ရှည်လျားခဲ့ပြီး ခရီးသည်လက်ခံသူတစ်ဦး ပေါ်လာရန် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာခဲ့သည်။ ဖုန်းပြောပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ဟိုတယ်အပြင်ဘက်တွင် နာရီဝက်အတွင်း တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် ကျန်းရှောင်မို က ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဖုန်းကိုင်လိုက်သောအခါ သူမက "ဟိုက အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ ယန်လုံ၏ ခိုအောင်းရာကို ပိတ်ဆို့တုန်းက ဘာတွေ့လဲ" ဟု မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ပြောရရင် ရှည်တယ်၊ ဖုန်းနဲ့ ရှင်းပြလို့ မရဘူး။ ငါ ပြန်ရောက်မှ ပြောပြမယ်" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မချေမငံ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါနဲ့၊ မင်း ငါ့အတွက် သက်သေခံ အချက်အလက် တစ်ခုခု ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား"

"ဘယ်လို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု ကျန်းရှောင်မိုသည် ပထမတော့ နားမလည်ခဲ့ပေ။

"ဒီမှာ လုံခြုံရေး ဗျူရိုမှာ သက်သေခံ အချက်အလက် မရှိတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူမအတွက် တရားဝင် ကိုယ်ပိုင် အထောက်အထား တစ်ခု မှတ်ပုံတင်ပေးချင်တယ်။ မင်း လုပ်ပေးနိုင်မလား" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်မံ ရှင်းပြသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက "မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ လုံခြုံရေး ဗျူရိုနဲ့ အနီးကပ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခြေအနေပေါ် မူတည်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"ပြောရရင် ရှည်တယ်၊ ငါ ပြန်ရောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်။

"မင်းကတော့လေ၊ မင်း အပြင်မှာ လုပ်နေတာတွေကို ပြန်ရောက်မှ ပြောမယ်ဆိုပြီး အမြဲ စောင့်ခိုင်းနေတာပဲ" ဟု ကျန်းရှောင်မိုက သက်ပြင်းချပြီးနောက် မေးသည်၊ "မင်း ဒီနေ့ ပြန်လာမှာလား"

"ငါ့ကို လွမ်းနေတာလား" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက တမင်တကာ၊ စနောက်သော အပြုံးဖြင့် မေးသည်။

"ဖု... ဖု... ဖု... လိုင်း... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက် ဆိုးသွားရတာလဲ" ဟု ကျန်းရှောင်မိုသည် ရုတ်တရက် စကားထစ်သွားပြီး၊ "မင်း ပြန်လာမှ ပြောကြတာပေါ့"

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်မှ အလုပ်များနေသော အသံများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မိုသည် သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေမည်ကို သိသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာက သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် သူ တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား ကို ကြည့်နေကျ ပုံစံမျိုးနှင့် ဆင်တူနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လက်ကာပြသည်၊ "ဒါက မင်းအနာဂတ် မရီးလောင်း ပါ၊ ဒါကြောင့် ငါ နည်းနည်း ထူးထူးခြားခြား ပြုမူတာကို နားလည်နိုင်ပါတယ်"

သူ၏ ဆင်ခြေသည် ဆီလျော်သည်ဖြစ်စေ မလျော်သည်ဖြစ်စေ ရှန်းအာသည် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကားရောက်လာသည်ကို စောင့်နေစဉ် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာကို သူ့ရှေ့မှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်စေပြီး အလောင်း လှုပ်ရှားနေသည့် အထင်အမြင်မျိုး မရစေရန် လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရာတွင် မည်သို့ တောင့်တင်းမှု လျှော့ချရမည် ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

ဤလောကရှိ လူများသည် ယခုအခါ အလွန် အထိမခံ ဖြစ်နေကြပြီး မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကိုမဆို ထူးဆန်းမှု နှင့် ဆက်စပ်နိုင်ပါသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် မထင်ပေါ်အောင် နေရန် အရေးကြီးသည်။

ထို့အပြင်၊ ရှန်းအာကို ရင်းနှီးမှု မရှိသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ ရှေ့တွင် မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ရန် သင်ကြားပေးရန်မှာ ပို၍ပင် အရေးကြီးသည်။

ခဏကြာသော် ရှုန့်ဖုန်းပါးပါး ခရီးသည်တင်ယာဉ် ရောက်လာပြီး နှစ်ဦးသား ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းကာ ကားနောက်ခန်းထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာ ကားထဲ ရောက်ပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းသည် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် သူမကို အနည်းငယ် ပို၍ ခိုးကြည့်နေသည် ကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပြုမိသည်။

ဒါက ပုံမှန်ပင်။ ရှန်းအာသည် လမ်းမပေါ်တွင် လူများ ခေါင်းလှည့်ကြည့်နှုန်း မြင့်မားနေပြီး ဖြစ်သည်။

သူ ရေမွှေး အသစ်ဝယ်ပြီး ဖျန်းထားသောကြောင့် ကားထဲတွင် သင်းပျံ့သော ရနံ့ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှန်းအာနှင့် ပိုမို နီးကပ်စွာ ထိုင်နေသော ယန်ကျွင်းဇဲသာ သူမထံမှ ဆေးဝါးနံ့ အနည်းငယ်ကို ရနိုင်ခဲ့သည်။

ကားစထွက်ပြီး မကြာမီ ရှန်းအာသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို တီးတိုး မေးသည်၊ "ရုပ်ရည် လှပသူတွေကိုလည်း လူတွေက စိုက်ကြည့်နေကြသလား"

ရုပ်ဆိုးသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရုံသာမက ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်စေပြီး လူများကို လှည့်ပြေးစေသည် ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ အခြေအနေ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသည်။ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လှပခြင်းကလည်း လူများကို စူးစိုက်ကြည့်စေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ဖြေသည်၊ "အလှတရားက လူတွေကို သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရစေတယ်၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက အလှတရားကို နှစ်သက်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ၊ အလှတရားကို နှစ်သက်တဲ့ အတွေးအခေါ်က ကွာခြားနိုင်ပေမယ့် မနာလိုမှုက ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး။ မင်း လှပတယ်ဆိုတာကို လူတွေကို သိစေရုံသာမကဘဲ မင်း၏ ဝိညာဉ်ကလည်း လှပတယ် ဆိုတာကို ခံစားရဖို့ကလည်း အရေးကြီးတယ်"

ရှန်းအာသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် လျှပ်တစ်ပြက် မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခရီးစဉ်အတွင်း နှစ်ဦးသား အနည်းငယ်သာ စကားပြောခဲ့ကြသည်။

အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် ငါးနာရီကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ထျန်မုန့်မြို့နယ် နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူကာ ပိခ်စီးတီး သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အခြား ခရီးသည်တင်ယာဉ်တစ်စီးကို ခေါ်ယူပြီး ညနေပိုင်းတွင် ကျန်ခရိုင် ဟု ခေါ်သော မြို့ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်ညတာ အနားယူရန် ဟိုတယ်တစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

ရှန်းအာတွင် မည်သည့် သက်သေခံ အထောက်အထား မှ မရှိသောကြောင့် အဆင်မပြေပေ။ သူတို့ နှစ်ရက် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး နောက်တစ်နေ့ နေ့လည်စာ စားချိန်မှသာ ထျန်မုန့်မြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤမျှကြာအောင် မည်သည့်အခါမျှ ယာဉ်ပေါ်တွင် မစီးခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ ဖင်သည် ထိုင်ရသောကြောင့် နာကျင်နေပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်ထက် ပိုမို ပင်ပန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ရှန်းအာကို ကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် အခန်း တစ်ခန်းကို ရှာဖွေငှားရမ်းခဲ့သည်။

ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် ငှားရမ်းရန် အခန်းများစွာ ရှိပြီး ဈေးလည်း ချိုသည်။ အပို အိပ်ယာ စောင် တစ်ထည် ဝယ်ရုံမှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ရှန်းအာသည် သူမ၏ အစားအစာအတွက် ချက်ပြုတ်ရန် မလိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝယ်ယူထားသော အိပ်ယာခင်းများသည်ပင် ပြသရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ငှားရမ်းထားသော အခန်းသည် အနည်းငယ် ကွယ်ဝှက်သော နေရာ တွင် ရှိပြီး၊ တိုက်ဟောင်းတစ်လုံး၏ ဒုတိယထပ်၊ ထောင့်တွင် တည်ရှိသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ တမင်တကာ ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး၊ လူအုပ်နှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေကာ အာရုံစိုက်မှု မခံရစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှန်းအာ၏ လက်ရှိ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့်ဆိုလျှင် အာရုံစိုက်မှု မခံရရန် ခက်ခဲသည်။ ထပ်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမအတွက် ယခင်က မတွေးဖူးသော ဘဝ နှင့် ပြန်လည် ချိတ်ဆက်ရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေး ကိုလည်း ပေးပါသည်။

ရှန်းအာကို အခြေချပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် တယ်လီကွန်းဆိုင် သို့ ဆင်းသွားပြီး သူမအတွက် ဈေးပေါသော မိုဘိုင်းဖုန်း တစ်လုံးနှင့် ဆင်းမ်ကတ် တစ်ခုကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူပြန်လာသောအခါ သူမအား ဖုန်းပေးပြီး သူသည် အနီးရှိ ကျောင်းတွင် စာသင်နေမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမကို နေ့တိုင်း လာတွေ့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

သူမကို မလာရောက်သည့်အခါ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက် ခိုင်းပြီး အခြားသူများနှင့် အလွန်အကျွံ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံခြင်း မပြုရန် ကြိုးစား ခိုင်းသည်။

အမှန်တော့ ရှန်းအာသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အခန်းထဲတွင် မည်သည့်အချိန်မဆို ထားခဲ့ပြီး ရုပ်ဆိုးမလေး ထူးဆန်းသတ္တဝါ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို သူမလိုချင်သည့် အချိန်တိုင်း လာရောက် တွေ့နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမအား ယခင်က စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဖူးသော ဘဝ နှင့် ပြန်လည် ချိတ်ဆက်ရန်နှင့် ဤကမ္ဘာ၏ အလှတရားကို ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုစေလိုသောကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုညနေတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာကို ထားခဲ့ပြီး သူ၏ တက္ကသိုလ် အဆောင်သို့ ပြန်သွားသည်။

လုံခြုံရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဝမ်ထောင် သည် သူ့ကို ချက်ချင်း လာတွေ့သည်။ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော် မှ ဒေသထွက်ကုန်များကို စာတိုက်မှ ပို့ပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သရေစာအချို့ကို လုံခြုံရေးရုံးတွင် ထားရှိကြောင်း ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြောပြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ အခန်းဖော်များ ကို အားလုံးကို သူတို့ အဆောင်သို့ ရွှေ့စေပြီး ဝေငှပေးခဲ့သည်။ ဟယ်ပီရှို သည် အထူးပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ပြီး အားရပါးရ စားသောက်ကာ ထိုညက အိပ်ပျော်နေစဉ်ပင် လေလည်ခဲ့သည်။

အစားအသောက်အဖြစ် ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သော ထုတ်ကုန်များအတွက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဝမ်ထောင်ကို သူ၏ ရှန်ထျန်းမြို့ရှိ နေအိမ် သို့ ပို့ပေးရန် ပြောကြားခဲ့ပြီး သူ၏ မိခင်ကို လက်ခံရန် ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင်၊ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှန်းအာ၏ ကြီးထွားမှုနှင့် ပညာရေးအတွက် အကောင်းဆုံး ဆရာတစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ထိုဆရာမှာ သူ၏ အခန်းဖော် ဟွာဟွာ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယနေ့ အတန်းချိန်တွင် အခြေအနေကို ဟွာဟွာအား ရှင်းပြပြီးနောက် ကြင်နာသော စိတ်ထားရှိသည့် ဟွာဟွာ က အလိုက်သင့်ပင် သဘောတူခဲ့သည်။

ဟုတ် ပေသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ရှန်းအာသည် သူ၏ ကျေးလက်ဒေသမှ ညီမ ဖြစ်ကြောင်း၊ လောကအမြင် နည်းပါး ပြီး လက်ရှိတွင် မြို့ပေါ်၌ အလုပ်လာလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း သွားစရာ နေရာ ရှာမတွေ့သေးကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

အတန်းပြီးနောက် ဟွာဟွာသည် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့်အတူ ရှန်းအာ၏ ငှားရမ်းအိမ်သို့ လိုက်သွားပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းအာနှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူ ထွက်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် အမြင် သုံးချက် ကို ဝေမျှခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ ရှန်းအာသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ညီမနှင့် မတူကြောင်း၊ သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲထက် တစ်ဝက်ခန့် ပိုမြင့် နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ ရှင်းပြရန် လွယ်ကူသည်။ သူသည် သူမက သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ်ခန္ဓာ အမြဲတမ်း သန်မာသည် ဟု ပြောသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ရှန်းအာသည် အမှန်တကယ်ပင် ဗလာစာမျက်နှာကဲ့သို့ ဖြူစင် ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ နည်းနည်း ခေါင်းမာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟွာဟွာသည် ဖိအားကို ခံစားရသော်လည်း သူသည် ရှန်းအာကို ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ အထူးသဖြင့် ရှန်းအာ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က သူမကို အလွန် ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူစေသည် ဖြစ်သောကြောင့် လှုံ့ဆော်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာ ဟွာဟွာကို အံ့အားသင့်စေဆုံး အချက်ဖြစ်သည်။ ရှန်းအာသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားနှင့် မျက်နှာ အသွင်အပြင်များ ရှိသည်။ ဟွာဟွာ၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားမှုများ သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ယခုဆိုလျှင် သူမကို သဘောကျနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသည်။

ဟွာဟွာ၏ ထူးခြားမှုများနှင့် သူ စိတ်အားထက်သန်ကြောင်း မသိခဲ့လျှင် ရှန်းအာကို သင်ကြားပေးရန် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဟွာဟွာက "ကျွင်းဇဲ၊ မင်းကို ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ရုပ်ရည်အရပဲ ယှဉ်မယ်ဆိုရင်၊ ထျန်မုန့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ်က မိန်းကလေးဆောင်က မိန်းကလေး တစ်ယောက်မှ မင်း ဝမ်းကွဲညီမကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူသည် နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်ပြောသည်၊ "သူမ တစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာ နေတာ မလုံခြုံနိုင်ဘူး။ မင်း စောင့်ကြည့် နေတာ ပိုကောင်းမယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှန်းအာကို ပစ်မှတ်ထားသူများသည် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သူများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။ သူတို့သည် ကြောက်လန့်ပြီး မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အရိုက်ခံရပြီး ပွန်းပဲ့သွားသည်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ရှန်းအာကို သတိပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိန်းချုပ်မှု ကို ပြသရမည်ဖြစ်ပြီး သိသာလွန်းသော သို့မဟုတ် အာရုံစိုက်မှု ခံရလွန်းသော မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ရပေ။