အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိချက် (၂)

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ကတိစကားကို ကြားသောအခါ ရုပ်ရှင်ရုံနှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းရေးအဖွဲ့တို့တွင် တစ်ခုခု လှည့်စားထားသည်ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ သာမန်လူများသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းရန်အတွက် တန်းစီရသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ပုံမှန် ဝန်ဆောင်ခများ ပေးဆောင်ရခြင်းကြောင့် အကူအညီကို အလိုအလျောက် ခေါ်ယူနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အဆင်ပြေသည်။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲသည် အချိန်များစွာကို ကုန်ဆုံးစေမည်ဖြစ်ရာ ယန်ကျွင်းဇဲသည် လက်မှတ်ဝယ်ပြီး ပေါက်ပေါက်ဆုပ်နှင့် ရေသန့်ဘူးတို့ကိုပါ ယူဆောင်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရုပ်ရှင်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

“The Lord of the Rings” သုံးပိုင်းတွဲ၏ တစ်ပိုင်းချင်းစီကြားတွင် ပရိသတ်များ အိမ်သာတက်ရန်အတွက် ဆယ်မိနစ် နားချိန်များ ပေးထားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်မှာ နှေးကွေးသဖြင့် သူသည် တစ်ကြိမ်မျှပင် အိမ်သာ မသွားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် တန်ယီခရိုင်ရှိ အစားအစာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ် မရှိခဲ့လျှင် သူသည် လုံးဝ စားလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

“The Lord of the Rings” ကို ကြည့်ရှုသူ များများစားစား မရှိသော်လည်း လူရှင်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ပြီးဆုံးပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ ရုပ်ရှင်ရုံမှ ထွက်လာသောအခါ ဝင်ပေါက်နှင့် အလှမ်းဝေးသောနေရာတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

တက္ကစီအချို့မှာ ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးကြီးကြီးနှင့် တက္ကစီဒရိုင်ဘာတစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်ကို ချကာ “လူကြီးမင်း၊ ကားပေါ် တက်ပါ။

ဒီလောက် ညဉ့်နက်တဲ့အချိန် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်တာ အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ညဘက်ဆို ထူးဆန်းမှုတွေ ပေါ်တတ်တယ်” ဟု အော်ပြောသည်။

အမြန်တက္ကစီ ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လုပ်ထားသော ကြည့်ရှုသူအချို့သည် ကားပေါ် တက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသဖြင့် ထိုအချိန်တွင် တက္ကစီများသည် ပို၍ ပြိုင်ဆိုင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ကားပေါ်တက်ကာ လိပ်စာကို ပြောလိုက်သည်၊ “ဘုန်းကြီးလမ်းကိုပါ”

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ဒရိုင်ဘာက ကားကို စတင်မောင်းနှင်ကာ “ဘုန်းကြီးလမ်းမကြီးအထိပဲ သွားလို့ရမယ်၊ ဘေးလမ်းကြားထဲ မကွေ့ဘူး၊ မီးတိုင်အောက်မှာပဲ ရပ်ပေးမှာ၊ မှောင်တဲ့နေရာတွေမှာ မရပ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ပြဿနာမရှိဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောဘဲ သူတို့သည် ဘုန်းကြီးလမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဆေးခန်း ၁၃၆ ၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်ရန် မရွေးချယ်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲသည် မုတ်ဆိတ်မွေးဒရိုင်ဘာကို မီးထွန်းထားသော လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် စောစောရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ငွေပေးချေပြီး တက္ကစီမှ ဆင်းလာပြီးနောက် သူသည် ကားမောင်းထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ကာ ယန်လုံ၏ ဆေးခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဆေးခန်းသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ အနီးနားတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သော ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှေ့သို့ ဆက်မသွားဘဲ နေ့ဘက်က မြင်ခဲ့ရသည့် နံရံရှိသော အဆောက်အအုံ၏ ဘေးဘက်သို့ ကွေ့ဝင်သွားသည်။

သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဖုန်းမီးဖွင့်ပြီး အရှိန်ယူရန်အတွက် နှစ်လှမ်းမျှ နောက်ဆုတ်ပြီး နံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ နံရံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ခြေထောက်ကို တွန်းကန်လိုက်ပြီးနောက် အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျော်တက်လိုက်သည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သည့်အသံမျှ မကြားရဘဲ အနီးအနားတွင်လည်း မြင်မည်ကို ကြောက်ရမည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

နံရံထောင့်တွင် ရပ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရှုသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အကြောဆေးသွင်းခန်းသည် ဤနေရာမှ ဆယ်မီတာခန့် အကွာတွင် ရှိကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ဤနေရာရှိ မြေပြင်သည် လူသွားလူလာ နည်းပါးသဖြင့် စိုစွတ်ကာ ရေညှိများ ဖုံးနေပြီး လမ်းလျှောက်ရန် ချောနေသည်။

သူသည် ခြေဖျားထောက်ကာ အကြောဆေးသွင်းခန်း ပြတင်းပေါက်သို့ သွားပြီး ပြတင်းပေါက်၏ သော့တံကို အတွင်းဘက်မှ ပိတ်ထားသည်ကို သတိထားမိသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းစွမ်းအား အချို့ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ပြတင်းပေါက် အကွဲအပြဲကြားမှ ဆံပင်တစ်ချောင်းကို ထိုးသွင်းကာ သော့တံကို အလွယ်တကူ ဖွင့်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေးတံခါး မရှိသော ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖြတ်ကျော်၍ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

အကြောဆေးသွင်းခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ယန်လုံ၏ အခန်းသို့ ဦးတည်သည့် တံခါးကို တိပ်ဖြင့် ပိတ်ထားသည်။ သူသည် မဆိုင်းမတွပင် လျှောက်သွားကာ နေ့ဘက်က ပြုလုပ်ထားသော ကြိုတင်ရှိပြီးသား ကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် အသာအယာ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ပျက်စီးမှု တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ယန်လုံ၏ အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ အိပ်ရာသည် လှန်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ မြေအောက်ခန်းသို့ ဝင်ပေါက်နက်ကြီးကို ဖော်ထုတ်ထားသည်။

သူ၏ ဖုန်းမီး၏ အလင်းရောင် အကန့်အသတ်ဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မြေအောက်ခန်း၏ အမှောင်ထုထဲတွင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် မျက်လုံးများကို အားပြုကြည့်ရှုရသည်။

ဖုန်းကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ဆောင်ကာ မြေအောက်ခန်း လှေကားထစ်များကို ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ နားများသည် အမြင့်ဆုံး အနေအထားဖြင့် သတိထားကာ ရုတ်တရက် အသံတစ်စုံတစ်ရာကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သို့သော် ဆင်းသက်နေစဉ် နားထောင်နေသော်လည်း ထူးဆန်းသောအသံ တစ်စုံတစ်ရာ မထွက်ပေါ်လာပေ။ မကြာမီ သူသည် မြေအောက်ခန်း၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နေ့ဘက်က ပြုလုပ်ခဲ့သော မှန်းဆချက်များအပေါ် အခြေခံ၍ ယန်ကျွင်းဇဲသည် “ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်များကို အာရုံခံမှု” ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းရာ တုံ့ပြန်မှုများကို အလျင်အမြန် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ပြည့်စုံသော တာဝန်အသေးစိတ်များ မဟုတ်ဘဲ စွဲလမ်းမှုဆိုင်ရာ စကားစုများ၏ အပိုင်းအစများသာ ဖြစ်သည်။

ရပ်နေရင်း သူသည် အချက်အလက်များကို နားလည်အောင် ကြိုးစားသည်၊ သူ၏ နဖူးသည် တဖြည်းဖြည်း ရှုံ့တွလာသော်လည်း သူသည် ရွေ့လျားခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားစုများ ပြန့်ကျဲနေပြီး အချို့မှာ ရုတ်တရက်နှင့် မပြည့်စုံဘဲ အဓိပ္ပာယ်များမှာ နားမလည်နိုင်ပေ။

“အရမ်းနာကျင်တယ်… ငါ အရမ်းနာကျင်နေတယ်”

“အဲဒီ ခွေးကောင်၊ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်!”

“ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ? ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားရတာလဲ?”

“ငါ စားချင်တယ်…”

“မေမေ၊ ဘယ်မှာလဲ? သား ကြောက်တယ်! အရမ်းကြောက်တယ်!”

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ?”

“မျောလွင့်နေတယ်၊ မျောလွင့်နေတယ်၊ ငါ့၏ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ မာန…”

အထူးသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်မှာ စွဲလမ်းမှု အကြွင်းအကျန်အချို့မှာ တေးဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ ဖုန်းမီးကို မြေအောက်ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့၊ အထူးသဖြင့် တွန်းလှည်းကုတင်အောက်ရှိ မြေပြင်ဆီသို့ ချိန်ပြီး သွားခဲ့သည်။

“ဒီနေရာ ဖြစ်သင့်တယ်” ဟု သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်တွင် ခိုင်မြဲနေသော တွန်းလှည်းကုတင်ကို မရန် ကြိုးစားသည်။ ခြေထောက်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျယ်လောင်သော အသံကို ထွက်ပေါ်စေပြီး တိတ်ဆိတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲကို လန့်သွားစေသည်။

အဓိကအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေခြင်းနှင့် မြေအောက်ခန်းကို ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ယန်လုံမှ တည်ဆောက်ထားခြင်း၊ စွဲလမ်းမှု အကြွင်းအကျန်များစွာ ရှိနေခြင်းတို့က ၎င်းကို ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်စေပြီးဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျွင်းဇဲသည် သူ့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူသည် ဓာတ်မီးဖြင့် လှည့်ကြည့်သော်လည်း မည်သူမျှ မရှိပေ၊ သို့သော် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အမည်းစက်သည် သွေးခြောက်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

လူ၏ သွေးလား၊ တိရစ္ဆာန်၏ သွေးလားဆိုသည်ကို မသိရပေ။

ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဖုန်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်ူမီးအလင်းတန်းကို အပေါ်သို့ ရွယ်ကာ ထားလိုက်ပြီး တွန်းလှည်းကုတင်၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ခြေထောက်များသည် ကြမ်းပြင်မှ လွတ်ထွက်သွားပြီး သူ မတင်လိုက်သောကြောင့် အသံသည် သိပ်မကျယ်တော့ပေ။