နောင်တ (၂)

ယန်ကျွင်းဇဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လျိုဟောင်၏ တိီတိုးပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ငါတို့အတွက်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် စောင့်ခိုင်းလိုက်တာ။ သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး၊ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောဖို့ သေချာပါစေ။”

ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့အားသင့်သွားပြီး အသံကိုလည်း တိုးလိုက်ကာ “သူက…”

“ရှီထိုင်၊ ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ” ဟု ယွီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ရှီထိုင်လား” ယန်ကျွင်းဇဲ နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

လျိုဟောင်က ယွီကို အပြစ်တင်သည့် သဘောမျိုး တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရှင်းပြသည်။ “’အခြား အားကိုးစရာ မရှိ’ ဆိုတဲ့ ‘ရှီ’၊ ‘တည်ငြိမ်စွာ နေ’ ဆိုတဲ့ ‘ထိုင်’။”

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူက ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူလား။

ယန်လုံ၏ နေရာမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တစ်ခုခု တွေ့လို့ သူ ဒီကို ရောက်လာတာလား”

လျိုဟောင် ပြုံးလိုက်ပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဖွဲ့က ရှီထိုင်ကို ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအနေနဲ့ လာဖို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ။ သူ ခဏလေး စစ်ဆေးပြီးတာနဲ့ ပြန်သွားမှာပါ။ အသေးစိတ် ရှာဖွေမှုတွေကိုတော့ ငါတို့ပဲ ဆက်လုပ်သွားမှာ”

ယွီက အမြန် ထပ်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူ့ကို စကားပြောတဲ့အခါ ‘သနားစရာ ဘုန်းကြီး’ ဒါမှမဟုတ် ‘ဘုန်းကြီးအို’ လို စကားလုံးမျိုးတွေ၊ အသံတူတဲ့ စကားလုံးတွေကိုတောင် မပြောမိပါစေနဲ့။ မဟုတ်ရင် ရှီထိုင်က မင်းကို စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်။ သူ စိတ်ဆိုးပြီဆိုရင် အစ်ကိုလျိုရော၊ ကျွန်တော်ပါ သူ့ကို ထိန်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိထားလိုက်ပေမဲ့ ခေါင်းတော့ ညိတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့တဲ့ ပုံစံနဲ့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ “အစ်ကိုကြီးရှီ၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ မနေ့ညက ထူးဆန်းမှုတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းနေရလို့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အိပ်ရာမဝင်ဘဲ ဒီမနက်မှ နောက်ကျမှ နိုးခဲ့တာပါ”

ရှီထိုင်ဟာ ရုပ်ရည် သာမန်ဖြစ်ပြီး အရပ်ကလည်း သိပ်မရှည်ပါချေ။ ဆံပင်ဖြူတွေနဲ့ အသက်ငါးဆယ်ကျော်တဲ့ ကောယိုလျန်နဲ့ ယှဉ်ရင် သူဟာ သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ထက် မပိုသေးသလို ပိုငယ်ရွယ်ပုံရသည်။ သို့တိုင် ရှီထိုင်ဟာ ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါက သူ့မှာ အလွန်ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံကောင်း ရှိရမယ်ဆိုတာကို ပြသနေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ရှီထိုင်က နည်းနည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ စောင့်နေရတာဟာ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ အဖွဲ့အတွက် အချိန်အရ ဈေးကြီးပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ရှီထိုင်ဟာ အားကောင်းတဲ့ ထူးဆန်းမှုတစ်ကောင်ကို ဖယ်ရှားဖို့ အခြား နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ အဖွဲ့ကို ကူညီရန် ရန်နန်ခရိုင်သို့ ချက်ချင်း အမြန်သွားရဦးမှာ ဖြစ်သည်။

ထိုကြောင့် သူဟာ စိတ်ထဲမှာတော့ သိပ်ပြီး ကျေနပ်နေခြင်း မရှိသည်မှာ သေချာသည်။

ရှီထိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ဘာမှ မပြောပါချေ။

“ကျွန်တော်တို့… အခု စဝင်လို့ ရပြီလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက အဆိုပြုသည်။

ယွီက အပြေးသွားပြီး သော့ခတ်ထားတဲ့ ဆေးခန်း၏ အဓိက တံခါးကို ဖွင့်ပေးကာ လျိုဟောင်ကတော့ လုံခြုံရေးဗျူရိုက ချိတ်ထားတဲ့ တံဆိပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ရှီထိုင်က လက်ညှိုးတောင် မထောင်ဘဲ အရာအားလုံးကို ကြည့်နေရုံသာ ကြည့်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို “နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ၊ မင်းက ကြယ် ဘယ်လောက်လဲ” ဟု မေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့၏ ကြေးနီတံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်က တရားဝင် အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်သေးပါဘူး၊ လောလောဆယ် စာချုပ်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာပါ”

ရှီထိုင်၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ရုန်းကန်ရင်း ဆေးခန်း၏ လေးလံသော လိပ်တံခါးကို ဆွဲဖွင့်နေသော ယွီကို ကြည့်လိုက်ကာ “ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းလား” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ထူးဆန်းမှုတွေအပေါ် မင်း၏ သဘောထားက ဘယ်လိုလဲ” ဟု ရှိထိုင်က မေးသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်သူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထူးဆန်းမှုများနှင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေါင်းစပ်ထားသော လူသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤလူများသည် ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်သူများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်များ မသန့်စင်ပါက ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းစွမ်းအားများကို အလွယ်တကူ အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်ကို သိသောကြောင့် ရှီထိုင်ဟာ သူ့ကို မကြိုက်သောကြောင့် အစကတည်းက မေးခွန်းတစ်ခု၊ နှစ်ခုဖြင့် စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ အဖွဲ့က ယန်ကျွင်းဇဲ၏ နောက်ခံကို ကြိုတင် စစ်ဆေးထားပြီးဖြစ်သည်ကို သူ သိသော်လည်း ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ထူးဆန်းမှုတွေကို ဆန့်ကျင်ပါတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဖြေလိုက်လေသည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဆေးခန်းတံခါးကို အခုလေးတင် ဖွင့်လိုက်သော လျိုဟောင်နှင့် ယွီတို့သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ အံ့သြစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ရှီထိုင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့၏ ပါးစပ်ထောင့်များ အကြိမ်များစွာ တွန့်သွားသည်။

“ဘုန်းကြီးလား၊ တစ်သက်လုံးလား” ယန်ကျွင်းဇဲက သေချာ စဉ်းစားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ရိုက်လိုက်သည်။ “လိပ်ပြာသံ ‘ရ’ ပါတဲ့ အသံ ပါနေတယ်။ ရှီထိုင်ဟာ လိပ်ပြာသံနဲ့ မပါတဲ့ အသံ ခွဲခြားမှုကိုတောင် ခံနိုင်ရည် ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား”

“ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက၊ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ထူးဆန်းမှုတွေကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ရည်စူးပါတယ်” ဟု သူသည် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် စကားလုံးများကို ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒါဟာ ရှီထိုင်၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး ထိုလူကို လေးစားမှု ပေးရန် အရေးကြီးသည်။

“ဝင်ကြစို့” ရှီထိုင်က ဘာမှ မကြားသလိုမျိုး ပြောလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လျိုဟောင်နှင့် ယွီတို့က ချက်ချင်း ဦးဆောင်ကာ ဆေးခန်းအတွင်းရှိ မီးလုံးအားလုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သီးခြား စုံစမ်းမှုများကို စတင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲလည်း ရှာဖွေမှု စတင်လိုက်ပြီး ယန်လုံ၏ တပည့်က ထိုအရာများကို ကိုင်တွယ်ရတာ ကြိုက်သောကြောင့် အိုးများ သို့မဟုတ် ခွက်များ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ထောင့်များကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဆရာနှင့် တပည့်တို့သည် ဝိညာဉ်များ မွေးမြူခြင်း နည်းလမ်းများ ဆင်တူနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်လုံသည် ကောယိုလျန်ထက် အသက်မကြီးသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထျန်းယီခရိုင်၏ သတ္တမဆေးရုံမှ အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် ဤဆေးခန်းကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် လူနာအမျိုးမျိုးကို ကုသပေးသော်လည်း အရေပြားရောဂါများအတွက် သူ၏ ကုသမှုများသည် အထူး ထူးခြားသည်။

ဆေးခန်းက သိပ်မကြီးပါချေ။ ရှေ့ဘက်မှာ အနည်းငယ် ကျယ်ဝန်းတဲ့ အခန်းအပြင် အတွင်းဘက်မှာ အခန်းနှစ်ခန်း ရှိသည်။ တစ်ခန်းက ဆရာဝန် အနားယူဖို့ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခန်းကတော့ သွေးကြောထဲ ဆေးသွင်းဖို့ လိုအပ်တဲ့ လူနာတွေအတွက် ကုတင်နှစ်လုံး ပါရှိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၊ လျိုဟောင်နှင့် ယွီတို့သည် အပြင်ဘက်ရှိ ပိုကြီးသော အခန်းကို စစ်ဆေးနေဆဲတွင် ရှီထိုင်က အတွင်းခန်းများထဲမှ တစ်ခန်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်ခန်းသည် ဆေးဗီရိုကြီးများ၊ ရောဂါရှာဖွေရေး စက်ကိရိယာများနှင့် ပရိဘောဂများ ပြည့်နေသောကြောင့် ရှာဖွေရန် ပိုမို အားထုတ်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် အခြားသူများ ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဆေးသွင်းကုတင်များရှိသည့် အခန်းသို့ ဆက်သွားကြရာ အခြားတစ်ဖက်ရှိ တံခါးမှာ ဖွင့်ထားပြီး ရှီထိုင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

သူတို့သည် ဆေးသွင်းခန်းမှတစ်ဆင့် ယန်လုံ ပုံမှန်အသုံးပြုသည့် အနားယူခန်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှီထိုင်က အနားယူရန်အတွက် ကုတင်ငယ်တစ်ခုဘေးတွင် အခန်းအလယ်၌ ရပ်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဆေးပညာ စာအုပ် တစ်ဒါဇင်ကျော် ပြန့်ကျဲနေသည်။

ခဏတာ လာရောက်သူ မရှိခြင်းနှင့် ပြတင်းပေါက် မရှိခြင်းတို့ကြောင့် ကုတင်ပေါ်ရှိ အိပ်ရာခင်းတွင် မှိုအစက်အပြောက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် အခြားသူများ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ရှီထိုင်က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူသည် စားပွဲကို လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် မြှောက်လိုက်ပြီး နောက်နံရံနှင့် ဆယ်စင်တီမီတာခန့် ကွာဝေးအောင် နေရာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် နံရံကို သေချာ စစ်ဆေးရန် ငုံ့လိုက်လေသည်။