ကျေးဇူးတင်ခြင်း၏ မျက်ရည်များ

အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးလမ်းမပေါ်တွင် ချိုးချီသည် သူမ ဒီနေ့ ဝယ်ရမည့် အရာများကို လက်ချိုးရေတွက်နေသည်။

"ငရုတ်ကောင်း… ဝက်ဆီ… ကြက်သွန်မြိတ် သုံးစည်း… ကောင်းလိုက်တာ သူတို့ ဒီနေ့ ကြက်ဥကြော် လုပ်ကြတော့မှာပဲ မဟုတ်လား ဦးလေးဝမ်က နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာ နည်းနည်းလောက် ချန်ထားခဲ့မလား မသိဘူး"

"အား"

ချိုးချီ အရသာရှိသော ကြက်ဥကြော်အကြောင်း စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကြေးပြားစေ့သည် ရုတ်တရက် ချော်ကျကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

"အား မပြေးနဲ့ မပြေးနဲ့"

ဟုတ်ပါတယ် ကြေးပြားစေ့က သူမကို နာခံခြင်း မရှိပေ။

၎င်းက သူ့ဘာသာသူ ရှေ့သို့ လိမ့်သွားသည် ပို၍ ပို၍ မြန်လာသည် နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာပြီး ၎င်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ကြေးပြားစေ့နောက်သို့ လိုက်လာသော ချိုးချီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော လက်၏ ဦးတည်ရာသို့ သူမ၏ အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်သည်။

"ဒါ မင်းဟာလား"

လော့ဝမ်ကျိုးက ကြေးပြားစေ့ကို ကိုင်ရင်း ချိုးချီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချိုးချီက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောမည်ပြုစဉ်မှာပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုက သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ဒုန်း ဒုန်း

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံကိုပင် သူမ ကြားနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောင့်တင်းသွားသော ချိုးချီက ထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့… အဲ့ဒါ ကျွန်မဟာပါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကြေးပြားစေ့ကို ကြည့်ရင်း လော့ဝမ်ကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချိုးချီက ထိုအရာကို အတော်လေး ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကြေးပြားစေ့ကို ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ သခင်လေး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို မင်းနဲ့ စကားပြောခွင့်ရအောင် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့လို့ပဲ"

လော့ဝမ်ကျိုးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဒုန်း ဒုန်း

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချိုးချီသည် သူမ တကယ်ပဲ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို ကြားနေရသည်မှာ သေချာသွားသည်။

၎င်းက သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလိုပင် ခံစားနေရသည်။

သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ချိုးချီ၏ မျက်နှာမှာ ကြက်ဥတစ်လုံး ပြုတ်နိုင်လောက်အောင် နီရဲသွားသည်။

သူမသည် ပြီးပြည့်စုံသော ဝါကျတစ်ကြောင်းကိုပင် မဖွဲ့နိုင်တော့ဘဲ ထစ်ငေါ့သော သံစဉ်များသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှင် ရှင် ရှင်… ကျွန်မ… ကျွန်မ…"

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် အရမ်း ရှေ့ရောက်သွားတယ် ဒီမှာ မင်းရဲ့ ကြေးပြားစေ့"

လော့ဝမ်ကျိုးက သူမ ဘယ်လောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကြေးပြားစေ့ကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် ချိုးချီက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ မဆင်မခြင် ပြုမူမိတုန်းပဲ ဆိုပေမဲ့ အလှမယ်လေးက… ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဒီဈေးလမ်းကို လျှောက်ကြည့်ဖို့ ဆန္ဒရှိမလား မသိဘူး"

ချိုးချီက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒီမှာ လျှောက်ကြည့်စရာ ဘာရှိလို့လဲ"

"ဒါက ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်တာမို့လို့ ကျွန်တော် လျှောက်ကြည့်ချင်ရုံပါပဲ"

"အိုး ဒါဆိုရင် ရှင်က ကျွန်မတို့ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်တာပေါ့ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး"

"ဘာကို အံ့ဩစရာ မရှိတာလဲ"

လော့ဝမ်ကျိုးက သူမ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

ချိုးချီက သူမ တကယ် တွေးနေသော အရာကို "ဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး" ဟု ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ… ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မ ရှင့်ကို လိုက်ပြပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အလှလေး"

ညနေစောင်းသော အခါတွင် ချိုးချီသည် လော့ဝမ်ကျိုးနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ခွဲခွာရန် မလိုလားဘဲ သူမ နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။

"သခင်လေး… ကျွန်မ ပြန်သင့်ပြီ နောက်ကျသွားရင် အိမ်ကလူတွေ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်"

လော့ဝမ်ကျိုးက ချက်ချင်းပင် သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် အပြစ်တွေချည်းပါပဲ ကျွန်တော် မင်းကို နောက်ကျစေတော့မလို့ လာပါ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ချိုးချီက သူ့ကို ငြင်းချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ မငြင်းနိုင်တော့ပေ။

ခေါင်းငုံ့ထားရင်း သူမ အနောက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီဘက်မှာ… အဲ့ဒီနားလေးတင်"

"ကောင်းပြီလေ သွားကြရအောင်"

ချိုးချီနောက်သို့ လိုက်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော စံအိမ်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ လော့ဝမ်ကျိုးက အထင်ကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒါက ယဲ့မိသားစု စံအိမ်ကိုး တကယ်ပဲ ခမ်းနားတာပဲ"

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မတို့ သခင်က ဒါကို ဆောက်ဖို့ လက်မှုပညာရှင်ကြီး အများကြီး ငှားခဲ့တာ ဟိုဘက်က ပန်းခြံကို တွေ့လား လှတယ် မဟုတ်လား"

သို့သော် လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းခါကာ ချိုးချီကို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် ထင်တာတော့ အဲ့ဒီ ပန်းတွေ တစ်ပွင့်မှ မင်းရဲ့ အလှတရား ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုတောင် မမီဘူး"

"အို သခင်လေး ရှင် ကျွန်မကို နောက်နေပြန်ပြီ ရှင်သာ ဒီလိုမျိုးတွေ ဆက်ပြောနေရင်… ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ်ပဲ စကားမပြောတော့ဘူး"

သူမ ထိုသို့ ပြောသော်လည်း ချိုးချီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။

"ကောင်းပြီလေ မကြားချင်ဘူး ဆိုရင် ကျွန်တော် ထပ်မပြောတော့ဘူး ဒါပေမဲ့"

"မဟုတ်… မဟုတ်ဘူး ကျွန်မ မကြားချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မက… ကျွန်မက…"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပြောသင့်လား မပြောသင့်ဘူးလား"

"ကျွန်မ… ကျွန်မ မသိဘူး ကျွန်မ တကယ်ပဲ ပြန်သင့်ပြီ"

ချိုးချီက ခြေဆောင့်လိုက်သော်လည်း ထွက်ခွာရန် မလှုပ်ရှားပေ။

အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လော့ဝမ်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မင်းကို နောက်တစ်ခါ တွေ့ခွင့်ရဦးမှာလား"

"အင်း… သခင်လေးက ကျွန်မကို တွေ့ချင်သေးတယ် ဆိုရင်…"

ချိုးချီက ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ လော့ဝမ်ကျိုး၏ နားနားကပ်၍ တစ်စုံတစ်ခုကို အလျင်အမြန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကြောက်လန့်နေသော ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည်။

…

နောက်တစ်နေ့ ကြက်နာရီတွင် ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုး သူ၏ အစီရင်ခံစာကို အဆုံးသတ်လိုက်သောအခါ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပျောက်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မင်းသာ ယဲ့စံအိမ်မှာ ဆယ်စုနှစ်ချီ မနေခဲ့ဖူးရင် မင်း ဒီလောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး

လော့ဝမ်ကျိုး၏ အစီရင်ခံစာမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အသေးစိတ်ကျသည်။ ယဲ့မိသားစုက ဘိုးဘေးများကို ကန်တော့သည့် အချိန်မှစ၍ အငယ်ဆုံး ကလေးက ဘယ်ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ဆီးသွားရသည်ကို နှစ်သက်သည်အထိ အားလုံးကို တိကျစွာ ရေးသားထားသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းပေရန်သည် သူ့ကို သူ၏ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းနိုင်စွမ်းကြောင့် အတိအကျ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အံ့ဩမိသော်လည်း သူ လုံးဝ အသင့်မဖြစ်သေးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းတယ်"

ကျန်းပေရန်က လော့ဝမ်ကျိုး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ညနေပိုင်း အနားယူလိုက်ဦး ညကျရင် ငါ မင်းကို ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်း အသစ်တစ်ခု သင်ပေးမယ်"

လော့ဝမ်ကျိုး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

သူက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ညစာ ကောင်းကောင်း စားပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးသည် ကျန်းပေရန်၏ ဆေးဖော်စပ်အိုးဘေးတွင် ထိုင်ကာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။

ကျန်းပေရန် ဝိညာဉ်ခရမ်းရောင်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရာတွင် အပူချိန် ထိန်းချုပ်မှုသို့ ရောက်သောအခါ သူ လော့ဝမ်ကျိုးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပထမဆုံး သင်ပေးတုန်းက ပြောခဲ့တာကို မင်း မှတ်မိသေးလား"

"တပည့် နှလုံးသားထဲမှာ စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်သားထားပါတယ်"

"ပြန်ရွတ်ပြ"

"ဆရာ ပြောခဲ့တာက သတ္တုအားလုံးမှာ အဆိပ် ပါဝင်တယ် အဆိပ်အတောက်တွေ ဖယ်ရှားဖို့ သန့်စင်ပြီး အမှုန့်ကြိတ်မထားရင် နတ်ဘုရား ဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရင်တောင်မှ အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက် အဆိပ်အတောက်တွေက ရေရှည် သုံးစွဲရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေမှာ ဒါမှမဟုတ် သေစေမှာပဲ အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူက အသေးငယ်ဆုံး ရှောင်ရန် အချက်တွေကိုတောင် လျစ်လျူရှုခဲ့ရင်ပေါ့"

"ကောင်းတယ် မင်းရဲ့ နဂါးပြာအကြေးခွံခန္ဓာက ဆေးလုံး အဆိပ်အတောက် တချို့ကို ချေဖျက်ပေးပေမဲ့ အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးတွေ လုပ်တဲ့အခါမှာတော့ အဲ့ဒါနဲ့ မလုံလောက်ဘူး ဒါကြောင့် ဒီ ဝိညာဉ်ခရမ်းရောင်ဆေးလုံးနဲ့ အတူ ငါ မင်းကို အဆိပ်အတောက်တွေ ဖယ်ရှားဖို့ ဖားအေးပညာလို့ ခေါ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု သင်ပေးမယ်"

အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသော လော့ဝမ်ကျိုးက မှတ်စုများ ရေးမှတ်ရန် သူ၏ စာရေးစုတ်တံကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ငွေဥသျှစ်က သဲဖြစ်သွားတယ် တောင်အရပ်မှ တင်ခြောက်မည်ရမီးလျှံကို ထုတ်လွှတ်တယ် ယင်ထဲမှာ ယန် ယန်အပြင်ဘက်မှာ…"

တဲ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသော ဝူချင်းစစ်သည် အိပ်ငိုက်ခြင်းက သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ ဤ နက်ရှိုင်းသော နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်များကို သူ လိုက်မမီနိုင်ပေ။

သူ နားထောင်လေလေ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာလေလေ ဖြစ်ပြီး ထိုရှုပ်ထွေးမှုက သူ့ကို အိပ်ချင်စေသည်။

အိပ်ငိုက်နေသော ဝူချင်းစစ်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ ကျောင်းသားဘဝက အတန်းထဲတွင် မအိပ်ပျော်အောင် တိုက်ခိုက်နေရသော သူငယ်ချင်းများကို အမှတ်မရဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထို ရုန်းကန်နေရသော မျက်နှာလေးမှာ တကယ့်ကို ပုံတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ဝူချင်းစစ်ကို အပြစ် မတင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတိုင်းက အရာရာကို တတ်ကျွမ်းသူ မဟုတ်ပေ။

လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်းတွင်ပင် အထူးပြုနိုင်ခြင်းမှာ ချီးကျူးစရာ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သင်ခန်းစာသည် အရုဏ်တက်သည်အထိ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

နံရံဘေးတွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်နေသော ဝူချင်းစစ်သည် ဟောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်က လော့ဝမ်ကျိုးကို ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို နောက်ထပ် သုံးရက် ပေးမယ် အဲ့ဒီ အချိန်ကို သုံးပြီး အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့က တခြား အဓိက မိသားစု သုံးခုရဲ့ အောက်ခြေအထိ တူးဆွလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

လော့ဝမ်ကျိုးက တစ်ညလုံး မအိပ်ရသော်လည်း ခွန်အား အပြည့်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

လော့ဝမ်ကျိုး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က နောက်ထပ် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ခပ်ကာ တဲထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သူက ပန်းကန်ကို ဝူချင်းစစ်၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝူချင်းစစ်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

သူ၏ အကိုကြီး၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ဝူချင်းစစ်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်… ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး တကယ်ပါ ကျွန်တော်"

"ရှင်းပြစရာ မလိုဘူး စားလိုက်တော့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပန်းကန်နှင့် ဇွန်းကို ယူရင်း ဝူချင်းစစ်က ပျော်ရွှင်စွာ စတင် စားသောက်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို စဉ်းစားခိုင်းထားတဲ့ မေးခွန်းအကြောင်း… မင်း အဖြေတစ်ခု ရပြီလား"

ဝူချင်းစစ်က သူ၏ ပန်းကန်ကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ရပါပြီ"

"အိုး"

ဝူချင်းစစ် နောက်တစ်ကြိမ် မှင်သက်မနေသည့်အတွက် အံ့ဩသွားသော ကျန်းပေရန်က အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ပြောကြည်ပါဦး"

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း ဝူချင်းစစ်က ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီး နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ဂိုဏ်းကနေ ထွက်လာတုန်းက လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းကို ကူညီဖို့ပဲ ဖြစ်တယ် ပြီးတော့ အကိုကြီးရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကြောင့်ပဲ တောင်ထွတ်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားနိုင်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ငြိမ်းအေးစေခဲ့တယ်"

သူက ကျန်းပေရန်ကို မော့ကြည့်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့်… ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ် အကိုကြီးရဲ့ လက်ရှိ ခရီးစဉ်ကလည်း အလားတူ အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

စကားပြောပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်က တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

ဘာမှ ပြန်ပြောမလာသောအခါ သူ သတိထားကာ အပေါ်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်… သူ၏ အကိုကြီး၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်တစ်စင်း စီးကျနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အကိုကြီး ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့လား ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ ကျွန်တော် ပြင်ပါ့မယ် ကျွန်တော် တကယ် ပြင်ပါ့မယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်"

သို့သော် ကျန်းပေရန်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး မင်း အရမ်းကောင်းကောင်း ပြောခဲ့တယ် ငါ မင်းအတွက် တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူတယ် သွား ပြင်ဆင်တော့ ငါတို့ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့ကို အတူတူ သွားကြမယ်"

ပျော်ရွှင်ရမည်လား ဝမ်းနည်းရမည်လား မသေချာသော ဝူချင်းစစ်က လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အကိုကြီး"

သူ ထွက်သွားစဉ် ကျန်းပေရန်က ထို မျက်ရည်ကို ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်သည်။

အချို့မှာ ဝူချင်းစစ် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူခြင်း ဖြစ်သော်လည်း… အများစုမှာ အခြား အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းစစ်ပင်လျှင် သိရှိသွားသည် လူယင်လုံသာ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းတွင် သူ နေခဲ့သည့် ငါးနှစ်တာကို အနည်းငယ်မျှ တူးဆွကြည့်ပါက သတိမပြုမိဘဲ နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ သိနှင့်ပြီး ဖြစ်လောက်ပြီ။

ထို့ကြောင့် သူ မကြာသေးမီက အတော်လေး ငြိမ်းချမ်းသော အချိန်ကို ခံစားနေခဲ့ရသော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများ ပေါ်ပေါက်လာပါက ငြင်းပယ်ရန် ပို၍ ခက်ခဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းပေရန်က ထိုအရာကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံနိုင်သည်။

ပထမဦးစွာ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း၏ အမွှေးများက ရိတ်သိမ်းရန် ပို၍ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။

တောင်အောက်မှ သာမန်ပြည်သူများပင်လျှင် အခွင့်အရေးများ နည်းပါးစွာသာ ပေးတော့သည်။ ထိုအရာက အပိုအရည်အချင်း အမှတ်များ ရယူရန် နည်းပါးသွားသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ကျန်းပေရန် မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသာ အရည်အချင်းအမှတ်များ မစုဆောင်းနိုင်ပါက သူသည် လောကတွင် မည်သို့ အနိုင်ကျင့် မခံရသူ ဖြစ်လာမည်နည်း။

ဒုတိယအချက်မှာ သူ မကြာသေးမီက မကြာခဏ ကြုံတွေ့နေရသော မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်မှုများမှာ ယခုအခါတွင် အတော်လေး မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်ယုယန်နှင့်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အံ့ဩစရာများ နောက်ထပ် မရှိတော့သော်လည်း မြေကမ္ဘာအဆင့် အခက်အခဲ သို့မဟုတ် ထိုအောက်ရှိ မည်သည့်အရာမဆို စီမံခန့်ခွဲနိုင်သည်။

သူ သတိထားနေသရွေ့ သူ အဆင်ပြေလိမ့်မည် မြေကမ္ဘာအဆင့် တာဝန်များ တစ်ဒါဇင် တန်းစီ ထိမှန်ရင်တောင်မှ ဖြစ်သည်။

ကျစ် ငါ ဘာလို့ ဒီလို နိမိတ်မကောင်းတဲ့ စကားတွေ လျှောက်ပြောနေရတာလဲ ထွီ ထွီ

ယခုလက်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ရွေးချယ်မှုမှာ အံ့ဩဖွယ်စမ်းသပ်မှု တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသာ ၎င်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့်တိုင် သူသည် အဖွဲ့လိုက် တိုက်ပွဲတွင် ငါးယောက်တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် သူ၏ အခြေစိုက်စခန်းမှ အကြိမ်နှစ်ဆယ် ဆုတ်ခွာပြီး အညံ့ခံနိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက ၎င်းကို ကျော့ရှင်းစွာ ကစားမည် ဖြစ်သည်။

ကျစ် ငါ ဘာလို့ နောက်ထပ် နိမိတ်မကောင်းတဲ့ စကားတွေ လျှောက်ပြောနေရတာလဲ ထွီ ထွီ

ထိုအတွေးများ အားလုံးကို စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ဝူချင်းစစ်နှင့်အတူ တဲမှ ထွက်ကာ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့သို့ ဆင်းသွားသည်။

စီဖန်ခရိုင်တွင် အစည်ကားဆုံး မြို့နယ်ဟု မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူတို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် နေရာသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ အရက်ဆိုင်များနှင့် အလုပ်ရုံများသည် လမ်းများတစ်လျှောက် တန်းစီနေသည်။

ထီးကြီးများအောက်တွင် တည်ခင်းထားသော လမ်းဘေးဈေးသည်များပင် ရှိသည်။

ပိုမို အတွင်းကျကျ သွားသောအခါ မြို့သည် ကြီးမားသော မြို့ပြ မျှော်စင်ကြီးကို ဗဟိုပြုကာ တည်ဆောက်ထားပြီး လူနေအိမ်နှင့် ဆိုင်အဆောက်အအုံများသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တန်းစီနေသည် သာမန် တည်းခိုခန်းများ အသားသတ်ဆိုင်များ အုပ်ချုပ်ရေး ရုံးများနှင့် အခြားအရာများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန် ဤနေရာသို့ အပန်းဖြေရန် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်နေစဉ် အရက်ဆိုင်များနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များမှ စကားပြောဆိုသံများကို အနီးကပ် နားစွင့်နေသည်။

"ဟေ့ မင်း သတိထားမိလား ယဲ့မိသားစုက သခင်လေးတွေ မကြာသေးခင်က အပြင်ထွက် သောက်စားပျော်ပါးတာ ဘယ်လောက် ရှားပါးသွားလဲ"

"ဘယ်သူက သတိမထားမိဘဲနေမလဲ အိမ်မှာ အဲ့ဒီအရှက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ထားတာ… ငါသာ ဆိုရင်လည်း ခေါင်းမဖော်ဘဲနေမှာပဲ"

"ဟားဟား အဲ့ဒီ ကောင်စုတ်လေးတွေ ခံရတာ ထိုက်တန်တယ် သူတို့ကို တကယ့် ဘဝရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းခိုင်းလိုက်"

"ရှူး အသံတိုးတိုးထား သူတို့က အဓိက ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုရဲ့ ပယ်ချတာကို ခံထားရပေမဲ့ ငါတို့ကို ချေမှုန်းဖို့ကတော့ ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် လာ ဒီ ပျော်စရာ အချိန်အခါအတွက် သောက်ကြစို့"

…

ကျန်းပေရန်သည် ထိုသို့သော စကားစမြည်ပြောဆိုသံများကို အတော်အသင့် ကြားခဲ့ရသည်။

မြို့ထဲတွင် ယဲ့မိသားစု၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ မကောင်းမွန်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

အင်း… ဖြုန်းတီးတဲ့ အစ်ကိုကြီး အချို့နဲ့ ဒေါသကြီးတဲ့ ညီမတစ်ယောက်

အဲ့ဒါက အရမ်း ဇာတ်လိုက်ဆန်တာပဲ

ကောလာဟလ အချို့ကို စုဆောင်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဝူချင်းစစ်ကို မြို့အပြင်ဘက်မှ တောအုပ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လော့ဝမ်ကျိုး၏ သတင်းအချက်အလက်အရ ထိုနေရာသည် ယဲ့မိသားစုက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်များကို လေ့ကျင့်ပေးသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ သာမန်အသွင်ပြောင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ဝူချင်းစစ်နှင့်အတူ မြင့်မားသော ထီးပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဆိတ်နာရီတွင် လော့ဝမ်ကျိုး ပြောသည့်အတိုင်းပင် လူငယ် တပည့်တစ်စု ရောက်ရှိလာသည်။

ကျန်းပေရန်သည် ယဲ့ဖန်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း ပုံတူပန်းချီပင် မမြင်ဖူးသော်လည်း အုပ်စုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နောက်ဆုံးမှ ကောင်လေးမှာ သူ ဖြစ်ရမည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကလဲ့စားချေလိုစိတ် တစ်ချက် လက်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်တွင် ပုန်ကန်လိုစိတ် အနည်းငယ် ရှိသည်။ အေးစက်စက် နေတတ်သည်… ပြီးတော့ "ငါ့ကို အထင်သေးရင် မင်းတို့ရဲ့ အန္တရာယ်ပဲ" ဆိုတဲ့ အရှိန်အဝါ အပြည့်နဲ့……ဖြစ်သည်။

သူက အခြားသူများကြားတွင် လက်ညှိုးထိုးပြစရာ ဖြစ်နေပြီး ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးက သူ့ကို ရှစ်သန်းလောက် အကြွေးတင်နေသလို မျက်နှာထားဖြင့် သူသည် ဇာတ်လိုက်မှ ဇာတ်လိုက် အစစ် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့… ဘာလို့ သူ့လက်ချောင်းမှာ လက်စွပ်မရှိတာလဲ အဲ့ဒါကတော့ မကိုက်ညီဘူး

အဲ့ဒါက ရှန်းရှ၀တ္ထုလိုလဲ မဟုတ်ဘူး

ကျန်းပေရန်သည် ထိုကောင်လေး၏ လက်များကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ရှေးကျသောပုံစံရှိ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကိုမျှ မတွေ့ပေ။

သူ သူ့လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတာများလား

ကျန်းပေရန် စဉ်းစားနေစဉ် အောက်မှ တပည့်များသည် လေ့ကျင့်ခန်း စတင်ကြသည်။ ထိုင်ပြီး အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်းများကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော အရာများ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ယဲ့ဖန်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ… တတိယအဆင့် ချီသန့်စင်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စေ့စပ်ပွဲ ပျက်" ဘတ်ဖ် ရပြီးနောက်မှာတောင် သူ၏ စွမ်းအားမှာ မျှော်လင့်ထားသလို ထိုးတက်မသွားပေ။

အဲ့ဒါက သိပ် ဇာတ်လိုက်မဆန်ဘူး

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ယဲ့ဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မသက်မသာဖြင့် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ငါ့ကို စိတ်အာရုံနဲ့ စစ်ဆေးနေတာကို ခံစားမိသွားတာလား တိုက်ဆိုင်မှုလား ဒါမှမဟုတ် သူ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအား တစ်ခုခု ရှိနေတာလား

သို့သော်လည်း ယဲ့ဖန်က ခေတ္တမျှသာ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ကာ ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

ကောင်းတယ်… ကံကြမ္မာရဲ့ ရင်သွေး တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း လက္ခဏာ တချို့ ပြနေပြီ