အသက်တစ်ချောင်း၏ အကြွေး

"မင်းက မီးလျှံပြာသံတမန်ဆို ဟုတ်ရဲ့လား ဒါပဲလား မင်းသိတဲ့အတွင်းသတင်းက"

မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက်မေးမြန်းပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရှေ့က ခေါင်းပြောင်နှင့်လူသည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ်ခါယမ်းနေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ချေ။

သူ အဆက်မပြတ်ပြန်ပြောနေသည်မှာ သူတို့သည် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့်အခါ မေးခွန်းမေးလေ့မရှိဘဲ အထက်မှလာသော အမိန့်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ကြသည်ဟုသာ ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ ကျွန်တော်ကျိန်ဆိုပါတယ် တကယ်ဘာမှမသိတာပါ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်တော့မှ မမေး..."

"တော်စမ်း မင်းက ကြက်တူရွေးလား"

"ကြက်တူရွေး" ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းမသိသော်လည်း ထူကျန်းသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏အမှားကို ဝန်ခံလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ မကြည့်မိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဆက်မကြည့်နဲ့တော့ မင်းက ဟိုအမာရွတ်နဲ့ကောင် အားဖြည့်ဖို့လူတွေခေါ်လာတာကို စောင့်နေတာမလား မစောင့်နဲ့တော့ သူရောက်လာမှာမဟုတ်ဘူး"

ထူကျန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ရီသွားသည်။

ဟုန်မိသားစုက လေးမျက်နှာဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများကို မခေါ်နိုင်စေရန် သူသည် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်ပြောသော အမာရွတ်နှင့်လူသည်လည်း သူကဲ့သို့ပင် မီးလျှံပြာသံတမန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုန်းလျှိုးကွယ်ဝှက်မှုတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။

ထူကျန်းကိုယ်တိုင်၏ ကျွမ်းကျင်မှုကလည်း အကူအညီပေးထားရာ အနက်ရောင်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအများစုပင် အမာရွတ်နှင့်လူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီလား"

"ငါ့ကိုမေးခွန်းမေးခွင့်ပေးတယ်လို့ ဘယ်တုန်းကပြောလို့လဲ"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မမေးရဲပါဘူး မမေးရဲပါဘူး..."

အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အလွန်နာကြည်းနေသော်လည်း ဒေါသမီးသည် ထူကျန်း၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။

သူသည် စိတ်ပျက်လွန်း၍ အရာအားလုံးကို ပုံအောကာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း မလုပ်ရဲခဲ့ချေ။

သူမလုပ်ရဲရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းပေရန်သည် သူ့ထက်သန်မာမည်ဟု ထင်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုလူသည် ဘယ်လောက်အထိ သန်မာသည်ကို သူလုံးဝမသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ ထိုလူသည် အတွင်းအားအငွေ့အသက်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထုတ်ဖော်ခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း သန့်စင်သောကာယခွန်အားဖြင့်ပင် သူသည် ထူကျန်းကို လုံးဝဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစွမ်းအား... ထူကျန်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ကျိန်ဆဲချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားရသည်။

'ဒါက ဘယ်လိုကံဆိုးမှုမျိုးလဲကွာ ငါက အမွေဆက်ခံဖို့ ညီငယ်တစ်ယောက်ကို လျှို့ဝှက်ပျိုးထောင်နေတဲ့ အနက်ရောင်ဘုရင်တစ်ပါးနဲ့များ တိုက်ဆိုင်တွေ့နေတာလား'

ထူကျန်းထံမှ အသုံးဝင်သောသတင်းအချက်အလက်များ မရနိုင်မှန်း သိသောအခါ ကျန်းပေရန်က ထောင့်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော အမျိုးသမီးများကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"သူတို့ကိစ္စကရော ဘယ်လိုလဲ"

ထူကျန်းက ခေါင်းကိုအလျင်အမြန်ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီခံတပ်ကို စီးနင်းခဲ့တာပါ ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ဒီမှာရှိနှင့်ပြီးသားပါ သူတို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး"

"အဲ့ဒီလိုလား"

ကျန်းပေရန်က ကျောက်တိုင်ကိုဖက်ကာ တုန်ရီနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက နူးညံ့စွာပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

"သူပြောတာ အမှန်ပဲလား"

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်လန့်တကြား ပြူးကျယ်နေသည်။ သူမ၏ပါးစပ်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်ဖြစ်နေသော်လည်း အသံတစ်စက်မျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

သူမ၏ကြောက်လန့်နေသော အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ ကျန်းပေရန်သည် ထူကျန်းက သူမကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သိနားလည်သောအပြုံးဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ထူကျန်း၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုလူ၏မျက်လုံးနှစ်လုံးစလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အား..."

ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကြောင့် ထူကျန်းသည် ရူးသွပ်သွားတော့သည်။ သူသည် အော်ဟစ်ငိုယိုကာ သူ၏ပျက်စီးသွားသော မျက်လုံးပေါက်များကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေတော့သည်။

သူ၏လက်ချောင်းများပေါ်မှ သွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က အေးဆေးစွာပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းမှာ လိမ်ဖို့သတ္တိရှိခဲ့တာပေါ့ အခု အဲ့ဒီမေးခွန်းကို နောက်တစ်ခေါက်ပြန်မေးကြည့်ကြရအောင်"

"အရူးကောင် မင်းက အရူးပဲ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကိုသတ်လိုက်လေ လာစမ်း"

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝပြိုလဲသွားသော ထူကျန်း၏တစ်ကိုယ်လုံးမှ စိမ်းပြာရောင်မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

မီးလျှံပြာဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်နည်းစနစ်ဖြစ်သော "မီးလျှံပြာဇာစ်မြစ် ငရဲမီး" ဖြစ်သည်။ ထူကျန်းသည် ၎င်းကို ပြီးပြည့်စုံသည်အထိ ကျင့်ကြံထားခဲ့သည်။

တောက်လောင်နေသော အရှိန်အဝါသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှလေကို ကွေးညွှတ်သွားစေပြီး အပူရှိန်သည် လူတိုင်း၏ဆံပင်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

အကျဉ်းကျနေသော အမျိုးသမီးများသည် ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်ကာ ကျောက်တိုင်များနောက်သို့ ပုန်းအောင်းလိုက်ကြသည်။

ဟုန်ယာရွှမ်းပင်လျှင် အသက်ရှူရန် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူ၏ခြေထောက်အောက်မှ မြေကြီးသည် အရည်ပျော်စပြုနေသည်ဟု သူမကျိန်ဆိုရဲသည်။

'ဒါက အနက်ရောင်သခင်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားလား... တကယ်ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ'

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် သူမ၏မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်သခင်ကြီးသည် ယခုအခါ မြေပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်လဲကျနေပြီး တိုက်ကွက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလဲထိုးခံလိုက်ရသည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့သူမှာ ထုံးစံအတိုင်းပင် လင်ယွီ၏အစ်ကိုကြီးဖြစ်သည်။

"ဂလု"

ဟုန်ယာရွှမ်းသည် တံတွေးကိုမြိုချလိုက်သည်။ လင်ယွီ၏အစ်ကိုကြီးသည် ဘယ်လောက်တောင် သန်မာသည်ကို သူမ စိတ်ကူးပင်ဖော်ကြည့်၍မရချေ။

ထူကျန်းကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်သတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဖုန်းရှင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မြင်တယ်မဟုတ်လား လိမ်တဲ့လူတွေရဲ့အဖြစ်က အဲ့ဒီလိုပဲ မင်း သူ့လိုအဖြစ်မခံချင်ဘူးမလား"

ထူကျန်း၏အရှိန်အဝါ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားမိသော ဖုန်းရှင်းသည် အကြိမ်ကြိမ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်အကုန်ပြောပြပါ့မယ် အကုန်ပြောပြပါ့မယ် ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ"

"ဟိုမိန်းမတွေကိစ္စက ဘယ်လိုလဲ"

"ကျွန်တော်တို့က အနီးအနားရွာတွေကနေ သူတို့ကိုဖမ်းလာတာပါ တချို့က တခြားသူတွေကို ကယ်ဖို့လာတဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေပါ နှစ်ယောက်ကတော့ မြစ်ရှည်မြို့က ကျမ်းတတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့သမီးတွေပါ"

"ကောင်းပြီ အစောကမေးခွန်းကို ပြန်သွားရအောင် မင်းတို့လူတွေက ဘာလို့ဟုန်မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ"

"ကျွန်တော်တို့က အမိန့်အတိုင်းလိုက်နာရုံပါ တကယ်..."

ကျန်းပေရန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုကို သတိပြုမိသောအခါ ဖုန်းရှင်းသည် အလျင်အမြန်ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်သတိရပြီ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းချုပ်က လေးမျက်နှာဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလို့ဖြစ်မယ် ဒါကြောင့် သူက ဟုန်မိသားစုကနေ စချင်တာ ဒါပဲ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းနဲ့ လပြည့်ဝန်းဂိုဏ်းက ပူးပေါင်းထားပြီး မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်တို့..."

ဖုန်းရှင်းသည် သတင်းအချက်အလက်များစွာကို ရေရွတ်နေစဉ် ကျန်းပေရန်သည် စနစ်မှ ရွေးချယ်စရာတစ်ခုပြသရန် စောင့်နေခဲ့သော်လည်း ဘာမျှပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဖုန်းရှင်းပြောနေသောအရာအများစုသည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် လုပ်ကြံပြောဆိုနေခြင်း သို့မဟုတ် မသက်ဆိုင်သော အရာများဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းရှင်းစကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျန်းပေရန်သည် ရုတ်တရက်လက်မြှောက်ကာ သူ၏လက်ဝါးကို ဖုန်းရှင်း၏နဖူးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘုတ်ခနဲမြည်သံနှင့်အတူ ဖုန်းရှင်းသည် ကြိုးပြတ်သွားသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ပြိုကျသွားသည်။

ကျန်းပေရန်သည် လှည့်ကာ ဟုန်ယာရွှမ်းထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဘုန်း"

သူသည် ဟုန်ယာရွှမ်းရပ်နေသည့်ဘေးမှ နံရံကို လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲသံကြောင့် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ကြောက်လန့်တကြားအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့ ကျွန်မ... ကျွန်မက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ ဂိတ်ပေါက်နားက အဘွားကြီးကို ကျွန်မအမြဲတမ်း စွပ်ပြုတ်နဲ့ခေါက်ဆွဲ သွားပို့ပေးပါတယ် အာတန်ဆိုတဲ့ကောင်လေးအတွက်လည်း သကြားအရုပ်တွေ ဝယ်ပေးဖူးပါတယ် ပြီးတော့ ကျွန်မ... ကျွန်မ ကြောင်လေးတွေကို နို့တိုက်ဖူးတယ် ကျွန်မနို့မဟုတ်ဘူးနော် အဘွားလီဆီက ဆိတ်နို့ပါ"

လက်ပေါ်တွင် သွေးများပေနေသော ကျန်းပေရန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သော် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ၏အသက်ရှင်လိုစိတ်သည် ထိုအခိုက်တွင် အားကုန်ပေါက်ကွဲ ထွက်လာသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား"

ကျန်းပေရန်က သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစေ့ထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အသံမထွက်ရဲတော့ချေ။

"ခုကစပြီး ငါမေးတာကို မင်းဖြေ ရပြီလား"

ယခင်စနစ်ရွေးချယ်စရာက သူသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် အနာဂတ်တွင် ပတ်သက်ရမည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူမကို စောစောစီးစီး လေ့ကျင့်ပေးထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် အရာရာပိုမိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မည်။ သူ၏အမိန့်ကိုကြားသော် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် အပြင်းအထန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နာမည်"

"ဟုန်ယာရွှမ်းပါ ကံကောင်းခြင်းတွေပြည့်လျှံနေတဲ့ 'ဟုန်'၊ သိမ်မွေ့ခြင်းရဲ့ 'ယာ'၊ ပြီးတော့ နတ်နန်းရဲ့ 'ရွှမ်း' ပါ"

"အသက်"

"အရွယ်ရောက်စပဲရှိပါသေးတယ်..."

"မင်းအိမ်မှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ"

"တစ်ဆယ့်ငါးယောက်... မဟုတ်ဘူး ခဏနော် ကျွန်မရေကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

ထိုသို့ဖြင့် သူသည် သူမကို မေးခွန်းတစ်ဒါဇင်ကျော်ဖြင့် ဗုံးကြဲမေးမြန်းလိုက်သည်။

လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရသောအခါ ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းအသက်ကို ငါကယ်ခဲ့တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့" ဟုန်ယာရွှမ်းက အပြင်းအထန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သခင်"

"ကောင်းပြီ ဒါကိုမှတ်ထား ခုကစပြီး ငါမင်းကို ဘာပဲခိုင်းခိုင်း မင်းက ဆင်ခြေတစ်ဝက်တစ်ပျက်တောင် ပေးဖို့ ကြိုးစားရင် အဲ့ဒီအသက်ကို ငါပြန်ယူမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ မနာခံဘဲမနေရဲပါဘူး"

"ဒါဆို မင်းရဲ့ပထမဆုံးတာဝန်က ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောဖို့ပဲ ငါမင်းကို စောင့်ကြည့်နေမယ်"

"ကျွန်မနားလည်ပါတယ်"

"ပြီးတော့ ဟိုမိန်းကလေးတွေကို စီစဉ်လိုက်"

ကျန်းပေရန်က နောက်မှတုန်ရီနေသော အမျိုးသမီးများကို မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သော်လည်း နာခံစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"

"မှတ်ထား ငါစောင့်ကြည့်နေမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ပြန်ကောင်းပြီလား"

လော့ဝမ်ကျိုးသည် ချက်ချင်းမျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

"ကောင်းပြီ မင်းအစောက လွှင့်သွားအောင်ရိုက်ခဲ့တဲ့တစ်ယောက်ကို သွားသတ်လိုက် အလောင်းကိုလည်း ရှင်းလင်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ခါးမှဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ လော့ဝမ်ကျိုးသည် ဖုန်းချင်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို တည့်တည့်ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"ကျန်တာတွေ မင်းကိုလွှဲခဲ့မယ် နောက်တစ်ခါ ငါ့ကိုစိတ်မပျက်စေနဲ့တော့"

"ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး"

လော့ဝမ်ကျိုးက ရိုသေစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်သည် နောက်ဆုံးတွင် တံခါးဝမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဟုန်ယာရွှမ်း၏ရင်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျသွားတော့သည်။ သူမသည် သူက သူမကိုလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသတ်သွားမည်ကို တကယ်ပင်ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

ဖုန်းချင်း၏အလောင်းကို ထူကျန်း၏ဘေးသို့ဆွဲယူလာပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးသည် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကိုထုတ်ယူကာ သူမကိုပေးလိုက်သည်။

"ဒါကိုသောက်လိုက် ပြန်ကောင်းလာဖို့ အထောက်အကူပြုလိမ့်မယ်"

"ကျေး... ကျေးဇူးပါ"

အနှစ်ဓာတ်စုစည်းဆေးလုံးကို မျိုချပြီးနောက် မကြာမီတွင် သူမ၏ရင်ဘတ်သည် ကြည်လင်လာပြီး အသက်ရှူရလွယ်ကူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်သောအခါ ဟုန်ယာရွှမ်းသည် တောင်းပန်စွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မကြောင့် ရှင်သေတော့မလို့ဖြစ်သွားတယ် ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မအမှားပါ"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မပူပါနဲ့ ကျွန်တော့်မှာလည်း အပြစ်ရှိပါတယ်"

ထို့နောက် ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့်ကြည့်ရင်း ဟုန်ယာရွှမ်းသည် နောက်တစ်ကြိမ်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့အစ်ကိုကြီးကိုလည်း ကျွန်မကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပေးပါ အစောက ကျွန်မ အရမ်းကြောက်နေလို့... ပြောဖို့မေ့သွားတာ..."

"ငါ ပြောပေးပါ့မယ်"

"ရှင့် အစ်ကို... သူက ဘယ်သူလဲ အနက်ရောင်သခင်ကြီးတစ်ယောက်တောင် သူ့ကိုမယှဉ်နိုင်ဘူး ပြီးတော့ သူက အရမ်းငယ်သေးတယ်... သူက..."

သူမစကားမဆုံးမီ လော့ဝမ်ကျိုးက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထောင်ပြလိုက်သည်။

" အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးတွေ မမေးနဲ့"

မြေပေါ်မှ အလောင်းသုံးလောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်မြင်သော် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မမေးတော့ပါဘူး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မမေးတော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်"

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကိုပင့်ကာ အကြိမ်ကြိမ်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်... သနားသောအရှင်... ကျွန်မကို ဒီတစ်ခါခွင့်လွှတ်ပါ နောက်ဘယ်တော့မှ မမေးတော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်"

အစောက မောက်မာသောမိန်းမသည် ယခုအခါ လုံးဝနာခံတတ်သောသူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုကြည့်ရင်း လော့ဝမ်ကျိုးသည် စိတ်ထဲမှ မလေးစားဘဲမနေနိုင်တော့ချေ။

'မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ဆရာက တကယ်ကို တခြားလူတွေနဲ့မတူဘူး'

'ဒီနေ့ကစပြီး ဒီဟုန်ယာရွှမ်းက သူပြောတဲ့စကားတစ်ခွန်းကိုတောင် မနာခံဘဲနေရဲမှာမဟုတ်တော့ဘူး'

'တစ်နည်းပြောရရင်... သူမက အခု ဆရာ့ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို လုံးဝရောက်သွားပြီ'

'တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းပဲ'

ထိုအတွေးကို ခံစားပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးသည် စိုးရိမ်နေသော အမျိုးသမီးများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဆုတောင်းမနေကြနဲ့တော့ လုပ်စရာအလုပ်တွေရှိတယ်"

"လာပါပြီ လာပါပြီ"

...

နောက်တစ်နေ့မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျန်ရှိသောအရာများကို စီစဉ်ပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးသည် တောင်ကုန်းငယ်လေးသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် စွပ်ပြုတ်အိုးတစ်လုံးကိုတည်နေသော ကျန်းပေရန်ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ ကျွန်တော်ပြန်ရောက်ပါပြီ"

မော့ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"အမာရွတ်နဲ့တစ်ယောက်ရော အလောင်းကို စီစဉ်ပြီးပြီလား"

"ပြီးပါပြီ"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟွန့် မင်းလုံးဝတော့ မတုံးသေးဘူးပဲ"

ထိုစကားကိုကြားသော် အနီးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဆေးနေသော ဝူချင်းစစ်သည် နားစွင့်လိုက်သည်။

"လုံးဝတော့ မတုံးသေးဘူး" ဆိုသော စကားစုသည် များသောအားဖြင့် သူ့ကိုရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည်။

'ဒါဆို ငါတစ်ယောက်တည်း ငတုံးမဟုတ်တော့ဘူးပေါ့'

အသိဉာဏ်သစ်ရသွားသော ဝူချင်းစစ်သည် နောက်ပိုင်းတွင် လော့ဝမ်ကျိုးနှင့် စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူတို့အစ်ကိုကြီးထံမှ ထိုဘွဲ့ကိုရရန် ဘာအမှားလုပ်ခဲ့သည်ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ..."

"ဘာလဲ"

"ကျွန်တော် သုံးသပ်ချက်တစ်ခုရေးခဲ့ပါတယ် ဖတ်ကြည့်ပေးပါ"

လော့ဝမ်ကျိုးသည် စာရွက်တစ်ထပ်ကိုထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။ စာရွက်များကို လက်ခံယူရင်း ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါဖတ်ကြည့်မယ်"

နောက်တစ်ကြိမ်ဦးညွှတ်ရင်း လော့ဝမ်ကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကိုကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာ နောက်ဘယ်တော့မှ ဒီလိုမိုက်မဲတဲ့အမှားမျိုး ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး"

ကျန်းပေရန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ သွားနားတော့ ထမင်းစားချိန်နီးပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ တဲထဲသို့ဝင်သွားသည်။ သူ၏အစ်ကိုကြီး၏ ကျေနပ်နေသောမျက်နှာကို သတိပြုမိသော ဝူချင်းစစ်သည် စဉ်းစားတွေးတောစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'သုံးသပ်ချက်ရေးတာ... ဒါလည်း နည်းလမ်းတစ်ခုပဲကိုး'

'မှတ်ထားရမယ်'

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကူချင်းဟွမ်း၊ ဝူချင်းစစ်နှင့် လော့ဝမ်ကျိုးတို့သည် စားပွဲတွင် အတူထိုင်လိုက်ကြသည်။ ကူချင်းဟွမ်းသည် ထိုနေ့မနက်စောစောက ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏အစီရင်ခံစာသည် ကျန်းပေရန်ကို အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့နှင့်ပတ်သက်၍ ထိုးထွင်းဉာဏ်သစ်များ ပေးခဲ့သည်။

ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း ကူချင်းဟွမ်းသည် ထိုနေရာတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကွန်ယက်ကို စတင်တည်ထောင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏တူကိုခေါက်ရင်း ကျန်းပေရန်က သုံးယောက်စလုံးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စားကြ"

"ဟုတ်ကဲ့"

သုံးယောက်စလုံးသည် တပြိုင်နက်တည်းဖြေကာ စတင်စားသောက်ကြသည်။

ယနေ့ဟင်းမှာ ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်ဖြစ်သည်။ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အဖြူရောင်ဟင်းရည်သည် အရည်ပျော်နေသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အဆီအနှစ်များနှင့် ပြည့်နေသည်။

ဝူချင်းစစ်သည် ဆိတ်သားနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ဟင်းရည်ကို ညင်သာစွာမွှေလိုက်ရာ ရွှေဝါရောင်ပဲပိစပ်များနှင့် ဖြည်းညင်းစွာချက်ပြုတ်ထားသော နူးညံ့သည့်ဆိတ်သားများ ပေါ်လာသည်။

အသားတုံးများသည် ပျော့အိနေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားမတတ်ဖြစ်သည်။ ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းကိုခပ်သောက်ရင်း ဝူချင်းစစ်၏မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။

ချိုမြိန်ပြီး ကြည်လင်ကာ အညှီနံ့လုံးဝမရှိချေ။ ချောမွေ့မွှေးကြိုင်ပြီး ဝမ်းဗိုက်နှင့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို နွေးထွေးစေသည်။

သူ၏အစ်ကိုကြီးပြုလုပ်ပေးထားသော အချဉ်ရည်ထဲသို့ ဆိတ်သားတစ်တုံးကိုနှစ်ကာ တစ်ကိုက်စားလိုက်သည်နှင့် အရသာများသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

အလျင်အမြန်မျိုချရင်း ဝူချင်းစစ်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး အချဉ်ရည်က... နာနတ်ပွင့်၊ စမုန်စပါးနဲ့..."

"အရင်ကလို အရသာရှိတယ်လို့ပဲ ပြောစမ်း ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ခြောက်မျိုးပါတယ် မင်းမှားတာ သုံးမျိုး"

"အာ..."

မြှောက်ပင့်ရန်ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်သောကြောင့် ဝူချင်းစစ်သည် ခေါင်းကိုကုတ်ကာ ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းထပ်သောက်လိုက်သည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ တကယ်အရသာရှိတယ်"

ပြုံးရင်းခေါင်းခါကာ ကျန်းပေရန်သည် ခုံချန်ချန်၏ စကားထက်မြက်မှုကို သတိရလိုက်သည်။

'အခုပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... သူက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို အမြဲမှန်အောင်ခန့်မှန်းနိုင်တာကလည်း အရည်အချင်းတစ်မျိုးပဲ'

စားပွဲပေါ်မှ အရာအားလုံးရှင်းလင်းသွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏တူကိုချကာ ဝူချင်းစစ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း မနက်ဖြန် ယဲ့မိသားစုဆီ သွားလို့ရပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဝူချင်းစစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် တိမ်တိုက်ဖြင့်ပျံသန်းလာသောကြောင့် စောစောရောက်ရှိခြင်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိနိုင်သည်။

ကျန်းပေရန်က ဝူချင်းစစ်ကို ယဲ့မိသားစုထံမသွားမီ နှစ်ရက်စောင့်ရန် ပြောထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ အချိန်ကိုက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကူချင်းဟွမ်းဘက်သို့လှည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းဟွမ်း မင်းရဲ့တာဝန်က ဆယ်ရက်အတွင်း အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့မှာ မင်းနဲ့ဝမ်ကျိုးအတွက် နာမည်တစ်ခုရအောင်လုပ်ဖို့ပဲ"

ကူချင်းဟွမ်းက အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

နောက်ဆုံးတွင် လော့ဝမ်ကျိုးကိုကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့တာဝန်က ချင်းဟွမ်းနောက်ကိုလိုက်ဖို့ပဲ သေသေချာချာကြည့် ကောင်းကောင်းသင်ယူ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

"ကောင်းပြီ မင်းတို့အားလုံး သွားနားကြတော့ မနက်လင်းရင် ငါတို့ထွက်ခွာမယ်"