အားလုံးက ကျွမ်းကျင်သူတွေချည်းပဲ

ကျောက်ညိုနံရံများ၊ အုတ်နီခင်းကြမ်းပြင်၊ ကျောက်သလင်းနက်ဆေးဖို၊ ကျောက်သလင်းဖြူရေအိုး၊ ဆေးဖော်စပ်စားပွဲ၊ မီးစုံးကျောက်မီးဖို...

ယဲ့မိသားစုက လော့ဝမ်ကျိုးအတွက် အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသော ဆေးကျိုခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း လော့ဝမ်ကျိုးသည် ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။

"ယဲ့ဖန်"

"ရှိပါတယ်"

ယဲ့ဖန်က လှည့်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"မင်းကိုရောဂါမရှာဖွေခင်မှာ အရင်ဆုံးပြောပြဖို့ အချက်နှစ်ချက်ရှိတယ်"

သခင်လင်၏မျက်နှာပေါ်မှ ရုတ်တရက်တည်ကြည်သွားသောအမူအရာကိုမြင်သော် ယဲ့ဖန် အနည်းငယ်တောင့်တင်းသွားသည်။ ခဏမျှရပ်တန့်ပြီးနောက် သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပြောပါ သခင်လင်"

"ပထမအချက်က... အမှန်တော့ သခင်စွန်း၊ သခင်ချင်းစစ်နဲ့ ငါတို့အားလုံးက မင်းအတွက် ဒီကိုလာခဲ့ကြတာ"

"အာ ကျွန်တော့်အတွက် ဟုတ်လား"

လေးနက်သောအဓိပ္ပာယ်များပြည့်နှက်နေသော ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် ယဲ့ဖန်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ထိမှန်သွားသည်။

သခင်လင်ဖြစ်စေ၊ သခင်စွန်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လက်ရှိတွင် သူတို့၏ယာယီနည်းပြအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော ဝူချင်းစစ်ဖြစ်စေ... သုံးဦးစလုံးသည် ယခုအခါ ယဲ့မိသားစုတွင် ထင်ရှားသောပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ငယ်ရွယ်ကြသော်လည်း ယဲ့ဖန်၏အဘိုးပင်လျှင် သူတို့ကို အလွန်လေးစားမှုထားရှိပြီး သူတို့၏စကားများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောမထားရဲချေ။

'ဒီထူးချွန်တဲ့လူသုံးယောက်လုံးက... ငါ့အတွက် လာခဲ့ကြတာတဲ့လား'

ထိုအခိုက်တွင် ယဲ့ဖန်သည် သူ့ကိုယ်သူရွေးချယ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏စိတ်နှလုံးအတွင်းပိုင်းတွင် ထူးဆန်းပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သောခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ့ကိုအချိန်အကြာကြီး ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများသည် လှုပ်ရှားလာကာ ကျိုးပဲ့တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူသည် တစ်ခုခုမေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘယ်ကစရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လော့ဝမ်ကျိုးကိုသာ မှင်တက်ကာ စိုက်ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ထိုသတင်းသည် အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နားလည်ရန် အလွန်လေးလံလွန်းနေသည်။

သူငေးကြောင်နေသည်ကိုမြင်သော် လော့ဝမ်ကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယအချက်ကတော့ မင်းတစ်ချိန်က ဆုံးရှုံးခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရည်အချင်းကို ငါပြန်ယူပေးနိုင်တယ်"

ပထမစကားက ယဲ့ဖန်ကို မှင်တက်သွားစေရုံသာဖြစ်လျှင် ထိုဝါကျသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသကဲ့သို့ ထိမှန်သွားသည်။

သူသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ လော့ဝမ်ကျိုး၏လက်မောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သခင်လင်... ခင်ဗျားပြောတာ အမှန်ပဲလား"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။

"ငါလုံးဝမသေချာရင် ဒီလိုစကားမျိုးတွေ မပြောဘူး"

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ သခင်လင်"

ထိုသို့ပြောပြီး ယဲ့ဖန်သည် ထိုနေရာမှာပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကို သုံးနှစ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး ၎င်းအတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိသည်။

လော့ဝမ်ကျိုးက သူ့ကိုထူပေးကာ သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါမင်းကို သုံးရက်အချိန်ပေးမယ် သုံးရက်ကြာပြီးရင် မင်းဆီက အဖြေတစ်ခုလိုချင်တယ်"

"အဖြေ ဟုတ်လား" ယဲ့ဖန်က မှင်တက်ကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုအဖြေမျိုးလဲ"

"မင်းမှာ စွမ်းအားရှိလာတဲ့အခါ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးသည် လှည့်ကာ ဆေးကျိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ယဲ့ဖန်ကို တစ်ယောက်တည်း အတွေးများဖြင့် နစ်မွန်းနေစေရန် ချန်ထားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖန်၏ ငေးကြောင်နေသောမျက်နှာအမူအရာကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း လော့ဝမ်ကျိုးသည် တစ်ချိန်က သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဆရာက သူ့ကိုစမ်းသပ်ခဲ့သည့်အချိန်ကို မသတိရဘဲမနေနိုင်တော့ချေ... ထိုအခြေအနေသည် ယခုနှင့် ထပ်တူကျသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ထိုအကြည့်ကို သတိမမူမိချေ၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လော့ဝမ်ကျိုး၏မေးခွန်းသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

'ငါ့မှာ စွမ်းအားရှိလာတဲ့အခါ... ငါဘာလုပ်မလဲ'

သခင်လင်က သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့မေးသည်ကို ယဲ့ဖန်နားမလည်သော်လည်း ၎င်းသည် အရေးကြီးသည်ကို သူသိသည်... ၎င်းသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ချထားပေးသော ရှားပါးသည့်အခွင့်အရေးကို ပိုင်ဆိုင်ရန် သူထိုက်တန်ခြင်းရှိမရှိကို ဆုံးဖြတ်ဖွယ်ရှိသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ထိုအဖြေသည် သူကိုယ်တိုင်စဉ်းစား၍ရနိုင်သောအရာမဟုတ်ဟု ယုံကြည်သည်။ ဆရာလင်သည် အဖြေကို တစ်နေရာရာတွင် ဝှက်ထားပြီး သူ့ကိုရှာဖွေတွေ့ရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေရမည်။

အဖြေ ဘယ်မှာရှိသည်ကို သိနိုင်ခြေအရှိဆုံးသူများမှာ... ထုံးစံအတိုင်းပင် ထိုထူးချွန်သောပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦး ပါဝင်သည်။

'ငါအဖြေကို ရှာတွေ့ရမယ်'

စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ကျိန်ဆိုရင်း ယဲ့ဖန်သည် ဆေးကျိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်း ကျင့်ကြံမှုလေ့ကျင့်ချိန်တွင် "အထူးဧည့်သည်တော်နည်းပြ" အဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော ဝူချင်းစစ်သည် ယဲ့မိသားစုတပည့်များကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံနည်းစနစ်များကို သင်ကြားပေးနေသည်။

ဝူချင်းစစ်သည် သန်မာလာရန်အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သင့်ကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကူညီနိုင်သော နတ်ဘုရားတမျှစွမ်းသည့် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ရှိခြင်းဖြစ်သည်ဟု အလွန်ပြောချင်နေသည်။

သို့သော် သူထိုသို့မပြောနိုင်သောကြောင့် သူလုပ်နိုင်သည်မှာ သူ၏အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို ပုံမှန်ဆုံးမလေ့ရှိသော အရာများကို ထပ်ခါတလဲလဲပြောနေရုံသာဖြစ်သည်။

"သန်မာလာဖို့ဆိုရင် မင်းတို့စဉ်းစားဖို့လိုတယ်"

သူက သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ အားသုံးပြီး ဒါမှမဟုတ် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ အောင်မြင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး မင်းတို့စိတ်ကို လေ့ကျင့်ရမယ် ကျင့်ကြံနည်းတစ်ခုက ဘာလို့ ဒီလိုလေ့ကျင့်ခိုင်းလဲဆိုတာ နားလည်အောင်လုပ်ရမယ် မျက်စိမှိတ်ပြီး လိုက်လုပ်နေရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘူး"

"သြော်"

ယဲ့မိသားစုတပည့်တစ်စုလုံးသည် ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဝူချင်းစစ်၏စကားများနောက်က နက်ရှိုင်းသောအဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း ၎င်းသည် နက်နဲသည်ဟုတော့ ထင်ရသည်။

အထူးသဖြင့် ယဲ့ဖန်သည် အာရုံစူးစိုက်နားထောင်နေပြီး နည်းပြဝူထံမှ စာကြောင်းတိုင်းကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် သေသေချာချာသိမ်းဆည်းကာ စာကြောင်းများကြားမှ သူဒွိဟဖြစ်နေသော အဖြေကို ရယူရန် မျှော်လင့်နေသည်။

လွတ်လပ်စွာလှုပ်ရှားချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ယဲ့ဖန်သည် သူ၏နောက်မှ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲနှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟေ့ကောင် ငါမနေ့က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မိုက်တဲ့အကြောင်းတစ်ခုကြားခဲ့တယ်... နည်းပြဝူအကြောင်းပဲ"

"အိုး ဘာလဲ ဘာလဲ ပြောစမ်း"

"ဟေး အခုပဲ" ပထမတစ်ယောက်က သူ၏အသံကို တမင်နှိမ့်လိုက်သည်။

"ဒီသတင်းလေးကိုရဖို့ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး"

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒီည တာအိုအိမ်တော်မှာ ညစာငါဒကာခံမယ်"

"မိုက်တယ် ဒါဆို... ကြည့်ရတာ တောင်ထွတ်ပြည်နယ်က မန်နေဂျာလျို မကြာသေးခင်ကပြန်လာပြီး နည်းပြဝူဒီမှာရှိတယ်လို့ကြားတော့ ဝူက ဒီနှစ်တောင်ထွတ်ပြည်နယ်ကထွက်ပေါ်လာတဲ့ အထူးချွန်ဆုံး လူငယ်ကျင့်ကြံသူပဲလို့ ချက်ချင်းပြောတယ်"

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ"

ဒုတိယတစ်ယောက်က စပ်စုစွာဖြင့် လိုက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟား တောင်ထွတ်ပြည်နယ်ရဲ့အသန်မာဆုံးဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းက လူငယ်သူရဲကောင်းပြိုင်ပွဲတစ်ခုကျင်းပပြီး အသက်နှစ်ဆယ်အောက် ပါရမီရှင်အားလုံးကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ် ဘာဖြစ်သွားလဲ မှန်းကြည့်"

"ဘာဖြစ်သွားလဲ"

"အဲ့ဒီမောက်မာတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့သားတော်တွေအားလုံးထဲက ငါတို့နည်းပြဝူက ပထမနေရာရခဲ့တယ် သူ့ရဲ့အရည်အချင်းက တောင်ထွတ်ပြည်နယ်မှာ တကယ်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ"

"တကယ်လား ဒါဆို သူက တောင်ထွတ်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ အသန်မာဆုံးလူငယ်ကျင့်ကြံသူပေါ့"

"ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါငါပြောနေတာ"

"ဒါဆို သူရှိနေတုန်း ငါတို့တတ်နိုင်သလောက် သင်ယူထားရမယ် ငါအနာဂတ်မှာ လန်ပြည်နယ်ရဲ့ နံပါတ်တစ်ကျင့်ကြံသူမဖြစ်နိုင်ရင်တောင် ဒုတိယ ဒါမှမဟုတ် တတိယရရင်လည်း မဆိုးပါဘူး"

"ဟုတ်တယ်မလား သွားစို့"

ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲနှစ်ဦး ဝူချင်းစစ်နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း ယဲ့ဖန်သည် သူ၏စိတ်နှလုံးအတွင်းပိုင်းတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် အစပိုင်းတွင် ဝူချင်းစစ်ကို အထင်သေးခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် ထိုလူသည် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ယဲ့ဖန်သည် သူအချိန်ကြာမြင့်စွာ ပိတ်မိနေခဲ့သော မကျေနပ်မှုနှင့် အမုန်းတရား ကမ္ဘာထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တွားသွားထွက်လာနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လူများနှင့်အဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်ရှုရာတွင် ပိုမိုဆင်ခြင်တုံတရားရှိလာသည်။

အမုန်းတရား၏ခြုံလွှာ ဖယ်သွားသည်နှင့် ယဲ့ဖန်သည် ထိုနည်းပြဝူသည် အမှန်တကယ် ဘယ်လောက်သန်မာသည်ကို နားလည်သွားသည်... တောင်ထွတ်ပြည်နယ်၏နံပါတ်တစ်။ ဒါက သာမန်ဘွဲ့အမည်တစ်ခုမဟုတ်၊ သူရယူရန် အိပ်မက်ပင်မမက်နိုင်သော ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သောသူတစ်ယောက်က... သူ့အတွက် အထူးတလည် ဒီကိုလာခဲ့သည်။

'ဒါဆိုရင်... ငါလည်း နည်းပြဝူလောက် သန်မာလာဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်ဆိုတဲ့သဘောလား'

ထိုအတွေးပေါ်လာသောအခါ ထိုအတူတူပင်ခံစားချက်... သံကြိုးများကျိုးပဲ့တော့မည်ကဲ့သို့... ယဲ့ဖန်၏အတွင်း၌ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူနားလည်သွားသည်။

ပွင့်လန်းလာသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာငုပ်လျှိုးနေသော ဆန္ဒတစ်ခု... သန်မာကြီးထွားလိုသော ဆန္ဒဖြစ်ကြောင်း သူနောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လေ့ကျင့်မှုပြီးဆုံးသောအခါ ယဲ့ဖန်သည် ဝူချင်းစစ်ကို ချက်ချင်းရှာဖွေလိုက်သည်။

"နည်းပြဝူ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို မေးချင်တဲ့မေးခွန်းတစ်ခုရှိပါတယ်"

ယဲ့ဖန် ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့ဆီသို့ ဆန္ဒအလျောက်လာသည်ကိုမြင်သော် ဝူချင်းစစ်သည် ထိုကောင်လေး၏မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ ပိုမိုကြည်လင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို ငွေရှစ်ရာကျပ်ဖိုးအကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ထိုအမြဲတမ်းအမူအရာသည်လည်း ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ ကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို ရှစ်ဆယ်ကျပ်ဖိုးသာ အကြွေးတင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မြို့ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ရအောင် သွားရင်းစကားပြောကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ"

ဝူချင်းစစ်နောက်သို့ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့၏ ပင်မလမ်းမတစ်လျှောက် လိုက်ပါရင်း ယဲ့ဖန်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မှန်ကန်သောစကားလုံးများကို ဘယ်တော့မှမရှာတွေ့ခဲ့ချေ။

"ငါအရင်က မင်းလိုပဲ"

ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သောစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသော ယဲ့ဖန်က မေးလိုက်သည်။

"နည်းပြဝူ ခင်ဗျား 'ကျွန်တော့်လိုပဲ' လို့ပြောတော့ ဆိုလိုတာက..."

"မင်းလိုပဲ အားနည်းတယ် မင်းလိုပဲ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော်..."

ယဲ့ဖန်က သူ့ကိုယ်သူခုခံကာကွယ်ချင်သော်လည်း ဝူချင်းစစ်မှန်ကြောင်း အလျင်အမြန် နားလည်သွားသည်။ သူ၏ကျင့်ကြံမှုအရည်အချင်းဆုံးရှုံးခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ဒါသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏စိတ်ဓာတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အခု ခင်ဗျားရဲ့စိတ်ထားက ဘယ်လိုလဲ နည်းပြဝူ"

ဝူချင်းစစ်က သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ငါ့အဖြေပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းအခုရှာဖို့လိုတဲ့အဖြေက... မင်းကိုယ်ပိုင်အဖြေပဲ"

ထို့နောက် သူသည် လမ်းဘေးဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင်ရပ်ကာ နဂါးမုတ်ဆိတ်မုန့်နှစ်ခု ဝယ်လိုက်သည်။

တစ်ခုကို ယဲ့ဖန်ထံပေးရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ယူပြီးစဉ်းစားပါ ငါ့လိုပဲ မင်းအဖြေကိုရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်"

ယဲ့ဖန်၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူက လက်ပြကာ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

နည်းပြ၏ မှိန်ဖျော့သွားသောပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ယဲ့ဖန်သည် မုန့်ကိုပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။

နဂါးမုတ်ဆိတ်မုန့်၏အရသာသည် ကြည်လင်ကာ အလွှာလိုက်ဖြစ်ပြီး နူးညံ့သည်။ကိုက်လိုက်တိုင်း ချက်ချင်းအရည်ပျော်သွားပြီး ချိုမြိန်သော အရသာကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ယဲ့ဖန်နားလည်သွားသည်။

'နည်းပြဝူက ဒီမုန့်ကိုသုံးပြီး ငါ့ကိုပြောနေတာ... ခါးသီးမှုနောက်မှာ ချိုမြိန်မှုလာတယ်လို့'

ထိုနားလည်မှုက မုန့်ကို ပို၍ပင်ချိုမြိန်သွားစေသည်။

သူ နောက်ထပ်နှစ်ခုလောက်ဝယ်တော့မည်အပြုတွင် ယဲ့ဖန်သည် သူအမှတ်မထင် တာအိုအိမ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်နေသည်ကို ရုတ်တရက်သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင် သခင်စွန်းရှိသည်ကို သတိရရင်း ယဲ့ဖန်သည် ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။ နည်းပြဝူက သူ့ကို ဒီကို တမင်ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲတွင် သူ့ကိုတိတ်တဆိတ် ကျေးဇူးတင်ရင်း ယဲ့ဖန်သည် လှည့်ကာ တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူဝင်သွားသည်ကို အနီးအနားမှ လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုမှ စောင့်ကြည့်ရင်း ဝူချင်းစစ်သည် သူ၏ပိုးထည်အိတ်ထဲမှ မှတ်စုတစ်စောင်ကိုထုတ်ယူကာ နှစ်ခါပြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"အင်း... ငါဇာတ်ညွှန်းအတိုင်းပဲ လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ အဆင်ပြေမှာပါ"

ဒါက ယဲ့ဖန်အတွက် တာအိုအိမ်တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်းကျင့်ကြံမှုတွင်သာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏တိုးတက်မှုသည် နှေးကွေးသော်လည်း ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူပို၍ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် တစ်သက်လုံး အမှိုက်တစ်စအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ယဲ့မိသားစု၏အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူတွင် အထူးအခွင့်အရေးအချို့ရှိသည်။ သူတန်းစီစောင့်စရာ မလိုချေ။

သူနာမည်ပြောပြီးသည်နှင့် စားပွဲထိုးတစ်ဦးက သူ့ကို ပင်မခန်းမသို့ ချက်ချင်းခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူသည် နွေဦးကြိုဆိုဝိုင်တစ်အိုးမှာကာ သူဌေးစွန်းကို စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှန် ကျွန်တော့်ရဲ့ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြက်က ခင်ဗျားဟာထက် အများကြီး ပိုမြန်မြန်ကြီးတယ်"

"ပိုမြန်တယ် ဟုတ်လား အဲ့ဒါက ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ ငါ့ဟာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပိုပြီးတောက်ပတယ်"

"ပိုမတောက်ပဘူးလို့ ဘယ်လိုပြောတာလဲ ငါ့ဟာက ပြည့်တန်ဆာမလေးရဲ့ပါးနီလို ကြက်သွေးရောင် တောက်နေတာ... ထိပ်တန်းဆေးလုံးတွေ ထုတ်လုပ်မှာသေချာတယ်"

ပြတင်းပေါက်နားမှ အသံအချို့ကိုကြားသော် ယဲ့ဖန်သည် လျှောက်သွားပြီး တာအိုအိမ်တော်ဘေးမှ မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြက်ပင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခုချင်းစီတွင် နာမည်များတပ်ထားသော ဆိုင်းဘုတ်ငယ်လေးတစ်ခုရှိသည်... သူအနည်းနှင့်အများ မှတ်မိသောနာမည်များ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ယဲ့ဖန်သည် ထိုကျိုးနွံသောတည်းခိုခန်းသည် အဘယ်ကြောင့် မြို့ထဲမှ မျိုးနွယ်ကြီးတိုင်း နီးပါးအတွက် ရပ်နားရာတစ်ခုဖြစ်လာသည်ကို ရုတ်တရက်နားလည်သွားသည်။

"မင်္ဂလာပါ သူဌေးစွန်း"

"သူဌေးစွန်း ကျွန်တော်တို့နဲ့လာသောက်ပါဦး"

"သူဌေးစွန်း ကျွန်တော်မကြာသေးခင်က အနုပညာပစ္စည်းတချို့ဝယ်ထားတယ်... ကျွန်တော့်ကို အကဲဖြတ်ပေးပါဦး"

"သူဌေးစွန်း ခင်ဗျားနောက်ဆုံးတစ်ခါသင်ပေးလိုက်တဲ့နည်းက အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ် ဒီမှာ ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်လေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး အားမနာပါနဲ့"

"သူဌေးစွန်း ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကိုကူညီရမယ် ကျွန်တော့်ဇာတ်ရုံက ခင်ဗျားမရှိရင် ဆက်မရပ်တည်နိုင်တော့ဘူး"

...

ယဲ့ဖန် ပြန်ထိုင်တော့မည်အပြုတွင် နှုတ်ဆက်သံများသည် သူ၏နားထဲသို့ လွှမ်းမိုးဝင်ရောက်လာသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် သခင်စွန်းသည် ဖောက်သည်များဝန်းရံလျက် ဒုတိယထပ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ထင်ရှားသောပုံပေါက်သည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် သြဇာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သည်။

'ကြည့်ရတာ သခင်စွန်းက ငါတို့ယဲ့မိသားစုမှာပဲ လေးစားခံရတာမဟုတ်ဘူး... အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တစ်ခုလုံးမှာတောင် သူက မယုံနိုင်လောက်အောင် လေးစားခံရတာပဲ'

ယဲ့ဖန်သည် စွန်းက လူတိုင်းကို ကျက်သရေရှိစွာ တုံ့ပြန်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

လူတိုင်းသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့်လာကြပြီး ကျေနပ်မှုဖြင့်ထွက်ခွာသွားကြပုံရသည်။

"သူဌေးယန် ခင်ဗျားရဲ့ဇာတ်ရုံက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကပဲ စည်ကားနေတာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ယန်က လက်ကို အမြန်ယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အာ ကျွန်တော်တို့က လူအုပ်ကိုဆွဲဆောင်ဖို့ အရှုံးခံပြီးလည်ပတ်နေခဲ့တာပါ ကျွန်တော်တို့ပြန်ပြီး ပိုက်ဆံကောက်တာနဲ့ လူတွေပျောက်သွားတယ် အရမ်းနှမြောတတ်ကြတာပဲ"

ကူချင်းဟွမ်းက ရယ်ကျဲကျဲလုပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ခင်ဗျားရဲ့ပွဲတွေကို သွားကြည့်တုန်းက သူတို့ကျွေးတဲ့ မြေပဲလှော်ကို ကျွန်တော်သဘောကျတယ်"

"မြေပဲ ဟုတ်လား" ယန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကြိုက်ရင် ကျွန်တော့်ဝန်ထမ်းတွေကို နောက်ထပ်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ကူချင်းဟွမ်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ကျွန်တော်ပြောနေတာက... အဲ့ဒါတွေက သော့ချက်ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဟင် ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပါဦး သူဌေးစွန်း"

"ပြန်သွားပြီး 'လက်မှတ်တစ်စောင်ဝယ်တိုင်း မြေပဲအခမဲ့' လို့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုချိတ်လိုက်ပါ ပြီးတော့ မြို့အနှံ့မှာ ကြော်ငြာဖို့ လူတွေလွှတ်လိုက်ပါ"

"အာ" ယန်က ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမြတ်က နည်းနေပြီ ဖောက်သည်တွေကလည်း နည်းတယ်... သရေစာတွေပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ကို လုံးဝနစ်မြုပ်သွားစေနိုင်တယ်"

ကူချင်းဟွမ်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်ပါ အလုပ်မဖြစ်ရင် ကျွန်တော်မနက်ဖြန်ရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုလုံးကို ဝယ်လိုက်မယ်"

"ဘာ…. သူဌေးစွန်း နောက်ထပ်မပြောပါနဲ့တော့ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုယုံကြည်တယ် ကျွန်တော်သွားတော့မယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ယန်ထွက်သွားပြီးနောက် ကူချင်းဟွမ်းသည် ယဲ့ဖန်၏စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ သူ့ကိုယ်သူဝိုင်ငှဲ့လိုက်သည်။

မနေနိုင်ဘဲ ယဲ့ဖန်က မေးလိုက်သည်။

"သခင်စွန်း... အဲ့ဒီမြေပဲအကြံဉာဏ်က တကယ်အထောက်အကူပြုမှာလား"

တစ်ငုံသောက်ရင်း ကူချင်းဟွမ်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသိချင်ရင် ဒီညကိုယ်တိုင်သွားကြည့်လိုက်"

"ကျွန်တော်သွားကြည့်ပါ့မယ်"

ယဲ့ဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်စွန်း... ကျွန်တော်လည်း တစ်ခုခုမေးချင်လို့ပါ"

"မေးလေ"

"ကျွန်တော်..."

ယဲ့ဖန်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မေးခွန်းကိုမဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ့ကိုယ်သူနောက်တစ်ခွက်ငှဲ့ရင်း ကူချင်းဟွမ်းက သူ့ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက စွမ်းအားဆိုတာ ဘာလို့ယုံကြည်လဲ"

"စွမ်းအား ဟုတ်လား"

ယဲ့ဖန်က မေးခွန်းကို အသံထွက်ထပ်မေးရင်း ဖြေရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

"လုံလောက်အောင်မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်လား"

"ဒါဆို ကျင့်ကြံမှုမရှိတဲ့ဘယ်သူမဆို သန်မာတယ်လို့မခေါ်နိုင်ဘူးလား"

"အင်း... အဲ့ဒီလိုတော့လည်း မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ဝိုင်ခွက်ကိုမြှောက်ရင်း ကူချင်းဟွမ်းက သူ၏မျက်နှာကို ယဲ့ဖန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒီအတွေးနောက်ကိုလိုက် စဉ်းစားပေတော့"

ထိုသို့ပြောပြီး သူက လှည့်ကာ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

သူထွက်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း ယဲ့ဖန်၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သောခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သခင်စွန်းဖြစ်စေ၊ သခင်လင်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် နည်းပြဝူဖြစ်စေ... သူတို့တစ်ဦးချင်းစီသည် ယဲ့ဖန်၏စိတ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်သခင်တစ်ပါး၏ပုံရိပ်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာဖော်ဆောင်နေသည်။

သူတို့ပြောသမျှအရာအားလုံးသည် ထိုးထွင်းဉာဏ်နှင့်အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် သခင်လင်၏စကားများကို တစ်ဖန်ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်သည်။

နည်းပြဝူသည် တောင်ထွတ်ပြည်နယ်၏ နံပါတ်တစ်လူငယ်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်က စွမ်းအားဖြစ်သည်။

သခင်စွန်း၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မသိရသော်လည်း သူ၏အဆက်အသွယ်များဖြင့် သူ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တွင် ပိုင်ဆိုင်သောသြဇာအာဏာသည် မည်သူနှင့်မဆိုပြိုင်ဆိုင်နိုင်သည်။

ထိုအရာသည်လည်း စွမ်းအားတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

သခင်လင်၏ကိစ္စမှာ ရှင်းပြရန်မလိုအပ်ပေ။ ထိုသို့ငယ်ရွယ်သောအရွယ်ဖြင့် အဆင့်သုံး ဆေးဆရာတစ်ဦး၊ လန်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် သူ၏နောက်ကွယ်မှ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိသည့် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသုံးဦးစလုံးသည် သူ့ကိုလာရှာခဲ့ကြသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ယခင်ကထက် ပို၍သေချာသွားသည်...

သူသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိသေးသော အလားအလာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမည်။