လက်သီးတစ်ချက်၏ စွမ်းအား

"ဆရာ ယဲ့ဖန် နိုးပါပြီ"

ကျန်းပေရန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ လက်ကောက်ကိုကြည့်ရင်း နက်နက်နဲနဲစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လော့ဝမ်ကျိုးသည် တဲထဲမှထွက်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် လက်ကောက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ တဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကျန်းပေရန် ဝင်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏အလွန်အမင်း အားနည်းနေမှုကြားမှ ခုတင်ပေါ်မှ ထိုင်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း အားအင်ကိုမစုစည်းနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒါကို သူ့ကိုကျွေးလိုက်"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းပေရန်သည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ခုတင်ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကူချင်းဟွမ်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကူချင်းဟွမ်းက ဆေးလုံးကိုဖမ်းယူကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟုပြောပြီးနောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဆေးလုံးကို ယဲ့ဖန်၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဆေးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်"

အားမရှိသောအသံဖြင့် ယဲ့ဖန်သည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် ဆေးလုံးကိုကိုက်ကာ မျိုချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ယခင်က နာကျင်ကိုက်ခဲပြီး ထုံကျင်နေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်"

သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်နှင့် ယဲ့ဖန်သည် ချက်ချင်းပင် ခုတင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ဦးခိုက်တောင်းပန်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ချီကိုလည်ပတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူဖို့ကြိုးစားကြည့်"

ကျန်းပေရန်စကားပြောစဉ် သူသည် ယဲ့ဖန်၏ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ်တုန်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီးနောက် အသံထဲတွင် တုန်ရီသောအသံဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာမှ ယဲ့ဖန်သည် ခုတင်ပေါ်တွင် ခြေယှက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မသက်မသာဖြစ်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အတိတ်တွင် သူ၏အဖေနှင့်အဘိုးက ကျွမ်းကျင်သောသမားတော်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခေါ်ကုသပေးပြီးနောက် ယဲ့ဖန်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် တရားထိုင်လေ့ရှိသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထုံကျင်မှုသည် သူ၏စိတ်ထဲမှ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူ၏နှလုံးသည် တဒုန်းဒုန်းခုန်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာခံစားမိသည်... ယခင်ကထက် ပိုမြန်ပြီး ပိုအားကောင်းသည်။

သူသည် အနီးအနားတွင်ရပ်နေသော လူသုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဦးချင်းစီသည် သူ့ကို ခိုင်မာသောအထောက်အပံ့ပေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အင်မော်တယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ အံ့အားသင့်မှု သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ချက်မဟုတ်ဘဲ သူတို့ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးစက်သောအမူအရာပင်ဖြစ်သည်။

ဤလောက၏မည်သည့်ကိစ္စမျှ သူ့ကိုမသက်ဆိုင်သကဲ့သို့... သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... အရာအားလုံးသည် သူ၏တွက်ချက်မှုများထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။

မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ ယဲ့ဖန်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ယဲ့မိသားစု၏ အဓိကသိုင်းကျမ်းဖြစ်သော တောနက်ရှန်ဓားသိုင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

"ဒုန်း ဒုန်း"

တောနက်ရှန်ဓားသိုင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ၏နှလုံးခုန်သံသည် သူ၏နားထဲတွင် တိုက်ရိုက်မြည်ဟည်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း"

သူ၏နားစည်များကို ကွဲကြေသွားစေလုမတတ်သော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ချင်းစီနှင့်အတူ ယဲ့ဖန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စုစည်းလာသည်ကို ခံစားမိသည်... အလျင်အမြန်ပွားများလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရှိန်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ယဲ့ဖန်ကိုစောင့်ကြည့်နေသော ဝူချင်းစစ်နှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်သောအမူအရာများကို မပြဘဲမနေနိုင်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယဲ့ဖန်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အတွင်းအားသည်... ပြောင်းလဲနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် အဆင့်တက်ခြင်း၏ ရှင်းလင်းသောလက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်၏အမူအရာသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏အတွေးများသည် ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။

‘ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ... ဒီကလေးက နာလန်ထပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းအဆင့်တက်ပြတယ် ဟုတ်လား ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် သူက ဘာလို့လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို လိုအပ်တော့မှာလဲ အဲ့ဒီလက်ကောက်ကိုသာ ချွတ်ပစ်လိုက်ရင် သုံးနှစ်အတွင်း လူချင်းယင်လိုတစ်ယောက်ကို ချေမှုန်းဖို့က လက်သန်းတစ်ချောင်းမြှောက်တာထက်တောင် အားစိုက်ရမှာမဟုတ်ဘူး’

‘ခဏနေဦး...’

ရုတ်တရက်အတွေးတစ်ခုသည် ကျန်းပေရန်၏စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

‘အကယ်၍ ဒီကလေးက လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်အတွင်း ဘယ်အချိန်မှာမဆို အဲ့ဒီလက်ကောက်ကို ချွတ်ခဲ့ဖူးရင် သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို ပျက်စီးစေတာ အဲ့ဒါပဲဆိုတာ သူသိသွားမှာပဲ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူတစ်ခါမှမချွတ်ခဲ့ဘူး ဟုတ်လား ပြီးတော့ ယဲ့မိသားစုထဲက ဘယ်သူကမှလည်း အဲ့ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတာဘာမှ သတိမထားမိဘူးလား’

ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းပေရန်သည် ထိုလက်ကောက်သည် ရိုးရှင်းသောပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်ထပ်အတွေးတစ်ခုသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စတင်ပုံပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်"

ကျန်းပေရန် လက်ကောက်အကြောင်း စဉ်းစားနေစဉ် ယဲ့ဖန်သည် ခုတင်ပေါ်မှခုန်ဆင်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

သူပြန်လာပြီ။ သူ၏အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရည်အချင်းသည် အပြည့်အဝပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီ။

ယဲ့ဖန်သည် သူပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ သိမြင်နိုင်ရုံသာမက ၎င်းကို အတွင်းအားအဖြစ်သို့ ပိုမိုလွယ်ကူစွာ လမ်းကြောင်းပြောင်းနိုင်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

ထိုလက်ဆောင်ကို သူသည် အခြားအရာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အင်မော်တယ်၏ အစောပိုင်းက အပြစ်ပေးခြင်း... ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုးကိုးချက်ကြောင့်ဟုသာ မှတ်ယူသည်။

အကယ်၍ သူလုပ်နိုင်လျှင် သူတကယ်ပြောချင်သည်မှာ…..

"အင်မော်တယ် ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ခါထပ်ရိုက်ပါ"

ယခုအခါ သူ၏ကျင့်ကြံမှုအရည်အချင်းကို အပြည့်အဝပြန်လည်ရရှိသွားသော ယဲ့ဖန်ကိုကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် သူတိတ်တဆိတ် စွန့်ပစ်ရန်ရည်ရွယ်ထားသော အနက်ရောင်လက်ကောက်ကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှထုတ်ယူကာ ယဲ့ဖန်ထံသို့ ကိုင်မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလက်ကောက်... မင်းဘယ်ကရခဲ့တာလဲ"

ယဲ့ဖန်က လက်ကောက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စကားပြောရန်ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏မှတ်ဉာဏ်ကို ခဏရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်မမှတ်မိတော့ဘူး"

‘မမှတ်မိဘူး ဟုတ်လား’

ထိုစကားကိုကြားသော် ကျန်းပေရန်သည် ထိုလက်ကောက်သည် ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပို၍ပင်သေချာသွားသည်။

သူသည် ယဲ့ဖန်က ၎င်းသည် မျိုးနွယ်အကြီးအကဲတစ်ဦးထံမှ လက်ဆောင် သို့မဟုတ် သူ၏အရည်အချင်းကို မနာလိုဖြစ်သော မျိုးနွယ်တူတစ်ဦးက သူ့ကိုဖျက်ဆီးရန် ကြံရွယ်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း ပြောလျှင် ပို၍လိုလားပေမည်။

နောက်ဆုံးတော့ 'ငါမင်းကိုမနိုင်ရင် မင်းကို ဒုက္ခအောင်လုပ်မယ်' ဆိုသောနည်းဗျူဟာသည် ဂိုဏ်းများတွင်သာ မြင်တွေ့ရသောအရာမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ... လက်ကောက်၏ဇာစ်မြစ်သည် သာမန်ထက် ကျော်လွန်သည်မှာ သေချာသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"သေချာစဉ်းစား... မင်းဒါကို ကိုယ်တိုင်ရခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကိုပေးခဲ့တာလား ဒါအရေးကြီးတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ အင်မော်တယ် ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်သတိရဖို့ အချိန်ပိုပေးပါ"

ယဲ့ဖန်က စိတ်အားထက်သန်စွာခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်တူးဆွရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်ကောက်နှင့်ပတ်သက်လာလျှင်... သူသည် ၎င်းကို ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ သူ၏မှတ်ဉာဏ်တွင် ၎င်း၏ခြေရာအစအနမျှပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။

ယဲ့ဖန် ချွေးများရွှဲနစ်သည်အထိ စိုးရိမ်နေသည်ကိုမြင်သော် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ခန့်မှန်းချက်ကို ခိုင်မာစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြန်သတိမရနိုင်ရင် ထားလိုက်တော့"

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် အနက်ရောင်လက်ကောက်ကို တစ်ဖန်ပြန်မြှောက်လိုက်သည်။

အတွေးတစ်ခုသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူဒါကို ယဲ့ဖန်ထံ ပြန်ပေးသင့်သလား။

ရုတ်တရက် ရွေးချယ်စရာလေးခုသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ တစ်- လက်ကောက်ကို ယဲ့ဖန်ထံ ပြန်ပေးပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းဆု- ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့် (ကောင်းကင်သတ် ဖျက်ဆီးခြင်းသိုင်း)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်- လက်ကောက်ကို အခြားတစ်ယောက်အား လက်ဆောင်ပေးပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းဆု- မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့် အထွတ်အမြတ်ရတနာကျမ်း)]

[ရွေးချယ်စရာ သုံး- လက်ကောက်ကို သိမ်းထားပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းဆု- အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်အလတ် (လကျမ်းလိပ် ဓားသိုင်း)]

[ရွေးချယ်စရာ လေး- လက်ကောက်ကို ဖျက်ဆီးပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းဆု- +၁ ကျပန်းအခြေခံအရည်အသွေးအမှတ်]

‘... ဒီလက်ကောက်က တကယ်ပဲ ကြောက်စရာတစ်ခုခုပဲ’

‘ဒါက ဘာနဲ့များ ဆက်စပ်နေတာလဲ’

ပထမကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ရွေးချယ်စရာ၏ဆုသည် ထိုအတူတူပင် "ကောင်းကင်သတ် ဖျက်ဆီးခြင်းသိုင်း" ဖြစ်သည်ကိုမြင်သော် ကျန်းပေရန်သည် ပို၍ပင်သိချင်လာသည်။

သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့်ရွေးချယ်စရာများစွာတွင် တူညီသောသိုင်းကွက်ပေါ်လာသည်ကို မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်သိုင်းကွက်များသည် အလွန်ရှားပါးသောကြောင့် တိုက်ဆိုင်စွာ သုံးကြိမ်ထပ်တူကျခြင်း...

သို့မဟုတ် ဤသည်မှာ ယဲ့ဖန်သည် ထိုကောင်းကင်သတ် ဖျက်ဆီးခြင်းနည်းစနစ်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ဆက်စပ်မှုရှိပြီး အကယ်၍ ကျန်းပေရန်က ၎င်းကိုရွေးချယ်လိုက်ပါက... သူက ၎င်းကိုလုယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။

သို့မဟုတ်...

ထိုတတိယသီအိုရီသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် ကျန်းပေရန်သည် ထိုအကြောင်းကို လုံးဝမစဉ်းစားတော့ဘဲ စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်အခက်အခဲရှိသော ရွေးချယ်စရာကို ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ချေ။

‘အသက်ရှင်နေရတာ မကောင်းဘူးလား’

သူသည် ရွေးချယ်စရာလေးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်သည် အနက်ရောင်လက်ကောက်ကို သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို တင်းကျပ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို အားသုံးကာ တိုက်ရိုက်ချေမှုန်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

‘ဟင်’

သူအံ့အားသင့်စွာပင် သူအသုံးပြုခဲ့သောအားဖြင့် လက်ကောက်သည် ဆံခြည်မျှင်ခန့်ပင် အက်ရာမထင်ခဲ့ချေ။

‘ဒီပစ္စည်းကို လက်နက်အဖြစ်တောင် သုံးလို့ရနေပြီ’

ဤလက်ကောက်သည် ဘယ်လောက်ကြာရှည်ခံသည်ကို နားလည်သွားသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် အံကြိတ်ကာ သူ၏လက်ထဲသို့ အားပိုထည့်လိုက်သည်။

"ရပ်... ရပ်လိုက်... မင်းဒါကို ချိုးဖျက်တော့မယ်"

ကျန်းပေရန် လက်ကောက်နှင့် စစ်ဖြစ်နေစဉ် အသံတစ်သံသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

‘တော်တော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းနေတာပဲ ဟုတ်လား’

ကျန်းပေရန်သည် လက်ကောက်အတွင်းမှ အစွမ်းတစ်ခုခုက သူ့ကိုစကားပြောရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ချက်ချင်းခံစားမိလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ၎င်းနှင့် စကားစမြည်ပြောရန် စိတ်ရှည်သည်းခံမှုမရှိတော့ချေ။

စနစ်ဆုများနှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်များကြားတွင် သူသည် ကောက်ချက်ချပြီးဖြစ်သည်။ ဤလက်ကောက်အတွင်း၌ ဘာပဲရှိရှိ၊ ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ 'အကြီးအကဲ' တစ်ဦးဖြစ်လျှင်ပင် ၎င်းက သူ့ကိုအန္တရာယ်သာ ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ပြန်မဖြေဘဲ သူသည် သူ၏ခွန်အားကို တစ်ဖန်ပြန်တိုးလိုက်သည်။

"ငါရပ်ခိုင်းနေတယ်လေ ငါ့စကားကိုနားထောင် ငါတစ်ချိန်က အနက်ရောင်ဧကရာဇ်တစ်ပါးပဲ ကံဆိုးမှုတစ်ခုကြောင့် ဒီလက်ကောက်ထဲမှာ ယာယီနေနေရတာ ငါမင်းကိုကူညီနိုင်တယ် ငါ... ဟေး မင်းညှစ်နေတုန်းပဲလား ငါတကယ်ကျိုးတော့မယ် ဒါသာပျက်စီးသွားရင် ငါမင်းကို မကူညီနိုင်တော့ဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါ"

သို့သော် ကျန်းပေရန်သည် နားမထောင်ခဲ့ချေ။

ဤအမည်ခံ အနက်ရောင်ဧကရာဇ်သည် အဘယ်ကြောင့် အစောပိုင်းက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ယခုမှ ကျန်းပေရန်က သူ့ကိုချေမှုန်းနိုင်သည့်နည်းလမ်းရှိမှန်း သိပြီးနောက် ပေါ်လာခဲ့သည်ကိုလည်း သူ မမေးခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတော့ မြွေ သို့မဟုတ် ကင်းမြီးကောက်ကဲ့သို့ ပုန်းအောင်းနေသူတစ်ဦးသည် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူနှင့်စကားပြောခြင်းသည် ဒုက္ခကိုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

‘ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက တကယ်ပဲ မာကျောတာပဲ’

‘ဒါကိုချိုးဖျက်ဖို့ ငါအလေးအနက်ထားရတော့မယ်ထင်တယ်’

ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် တဲထဲမှအခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့ကို အရင်ပြန်ကြ ငါလုပ်စရာကိစ္စ တချို့ရှိတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

သုံးဦးသား ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ် ခင်ဗျားထွက်ခွာတော့မှာလား"

ထိုကောင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ကူချင်းဟွမ်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ချင်းဟွမ်း သူ့ကိုစည်းကမ်းတွေ သင်ပေးလိုက်"

ထိုသို့ပြောပြီး သူက တဲမှထွက်ခွာသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး" ကူချင်းဟွမ်းက အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် မှင်တက်နေသော ယဲ့ဖန်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မမေးသင့်တာကို မမေးနဲ့ ဒါက ဒီအဖွဲ့အစည်းရဲ့စည်းကမ်းပဲ"

ယဲ့ဖန်သည် "မမေးသင့်တာ" ဟုဆိုရာတွင် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို အလွန်မေးချင်သော်လည်း ၎င်းသည် မိုက်မဲသောမေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်မည်ကို သူသိသောကြောင့် သူသည် သူကိုယ်တိုင်ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ"

ခေါင်းညိတ်ရင်း ကူချင်းဟွမ်းက ယဲ့ဖန်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

"လာ မြို့ထဲပြန်ကြစို့"

လူကြီးလူကောင်းသုံးဦး တစ်ဦးချင်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ဖန်သည် ထိုအင်မော်တယ်သည် အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲဟု အလွန်မေးချင်သော်လည်း သခင်စွန်းက ခုနကပြောခဲ့သော... "မမေးသင့်တာကို မမေးနဲ့"... ကို သတိရရင်း သူသည် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့သို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ရှေ့မှ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်နေသော ဆရာသုံးဦးကို ကြည့်နေသည်။

တစ်ခဏမျှ အရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ်မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိပ်တန်းအရည်အချင်းရှိသူသုံးဦးကို လမ်းညွှန်နိုင်သောလူတစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းက သူ့ကို သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ဒုက္ခပေးခဲ့သော "ကျိန်စာ" ကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။

သူသည် အင်မော်တယ်၏ တပည့်မဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခြင်းသည် ကြီးမားသောကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးရင်း ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ရွှေရောင် အစီအရင်ပြားကိုထုတ်ယူကာ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အလယ်တွင် "ကျင့်" ဟူသောစာလုံးကို ထွင်းထုထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

‘ဒါက... ငါမမေးသင့်တဲ့အရာထဲမှာ မပါလောက်ဘူးမလား’

ဤအတွေးကိုသယ်ဆောင်ရင်း ယဲ့ဖန်သည် ကူချင်းဟွမ်းထံသို့ ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်စွန်း ဒီပြားပေါ်က 'ကျင့်' ဆိုတဲ့စာလုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား"

ကူချင်းဟွမ်းသည် ဤအစီအရင်ပြားကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးသော်လည်း သူက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းသိသင့်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် ပုံမှန်အတိုင်း မင်းသိလာလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်"

အနည်းငယ်ရှက်သွားသလိုခံစားရရင်း ယဲ့ဖန်သည် အဖွဲ့၏နောက်သို့ အလျင်အမြန်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး မျက်လုံးတစ်စုံက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အစီအရင်ပြားကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် မနာလိုမှုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ချေ။

"အဟမ်း"

ကူချင်းဟွမ်း ချောင်းဟန့်သည်ကိုကြားသောအခါ ဝူချင်းစစ်သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏အကြည့်ကိုလွှဲကာ အနေရခက်စွာဖြင့် သူ၏ဆံပင်ကိုသပ်တင်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

‘အစ်ကိုကြီးဆီမှာ ငါ့အတွက်လည်း တစ်ခုရှိမှာပါ... ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဟုတ်တယ်မလား’

မကြာမီ လေးဦးသား မြို့သို့ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အသားဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင်ရပ်ရင်း ကူချင်းဟွမ်းသည် အခြားသုံးဦးဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ယဲ့အိမ်တော်ကို အရင်သွားနှင့်ကြ ငါ..."

သို့သော် သူစကားစသည်နှင့် သူသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ မြေကြီးတုန်ခါနေသည်ကို ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရသည်... ပြီးတော့ ၎င်းသည် ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။

"မြေငလျင်လှုပ်ပြီ ပြေးကြ"

"နုအာ အမေ့ဆီကို ဒီကိုလာ"

"မင်းက မင်းရဲ့လက်ဝတ်လက်စားတွေကို ထုပ်ပိုးနေတုန်းလား အခုချက်ချင်းထွက်ခဲ့စမ်း"

...

တစ်ခဏအတွင်း အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားသည်။

မြို့သူမြို့သားအားလုံးသည် သူတို့၏အိမ်များမှ အလျင်စလိုပြေးထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် အတိအကျဘယ်ကိုပြေးရမည်ကို မသိသော်လည်း အတွင်း၌နေလျှင် သေမည်မှာသေချာကြောင်း သိကြသည်။

သို့သော် လူအုပ်သည် လမ်းများပေါ်သို့ ပြေးထွက်နေစဉ်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုများသည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။

ဝူချင်းစစ်နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒါက သူတို့၏အစ်ကိုကြီး(ဆရာ) ကြောင့်ဖြစ်သည်မှာ သူတို့အတွက် ရှင်းလင်းနေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်လိုတိုက်ဆိုင်မှုမျိုးဖြစ်နိုင်မည်နည်း... သူက သူတို့ကိုထွက်ခွာရန်ပြောပြီးနောက် ရုတ်တရက် မြေကြီးစတင်လှုပ်ခါသည်။

ယဲ့ဖန်သည်လည်း လူသုံးဦး၏အမူအရာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

‘ခုနကမြေငလျင်က... အင်မော်တယ်က ပြုလုပ်လိုက်တဲ့ အရာတစ်ခုလား’

အဝေးတစ်နေရာတွင် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏လက်ကိုခါယမ်းကာ သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ ကြီးမားသောတွင်းကြီးကိုကြည့်ပြီး လျှာသပ်လိုက်သည်။

‘နည်းနည်းများ လွန်သွားလားမသိဘူး’

လက်ဖြင့် လက်ကောက်ကို မဖျက်စီးနိုင်ပြီးနောက် သူသည် အားအပြည့်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အနည်းငယ်လွန်သွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

‘ထားလိုက်ပါတော့’

‘ပြဿနာက ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ’

ကျန်းပေရန်ထံမှ လက်သီးတစ်ချက်အပြည့်ထိမှန်ခဲ့သော အနက်ရောင်လက်ကောက်သည် ယခုအခါ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

လေနှင့်အတူ ၎င်းသည် မကြာမီ ပျံ့လွင့်သွားလိမ့်မည်။

ညှိနှိုင်းရာမှ တောင်းပန် ၊တောင်းပန်ရာမှ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းသို့ပြောင်းသွားသော အသံသည်... လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

[ရွေးချယ်စရာ ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ ဆု- ခွန်အား +၁]

အချက်ပြမှုကိုမြင်သော် ကျန်းပေရန်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် ယုံကြည်မှု့ ရှိလာသည်။

လက်ကောက်ထဲမှ အနက်ရောင်ဧကရာဇ်က သူဖျက်ဆီးခံရစဉ် သူ့ကို မည်သို့ပင်မကောင်းသော ကျိန်စာများတိုက်ခဲ့ပါစေ ၎င်းသည် ကျန်းပေရန်၏စနစ်အပေါ် မယိမ်းမယိုင်သောယုံကြည်မှုကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

အကယ်၍ စနစ်က ပြီးပြီဟုဆိုလျှင် ပြီးပြီဖြစ်သည်။

‘ဟင် တစ်ယောက်ယောက်ရောက်လာပြီလား’

ကျင့်ကြံသူအရှိန်အဝါအချို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် နေရာမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် မြို့ထဲမှ မျိုးနွယ်ကြီးများ၏ အိမ်တော်ထိန်းအချို့သည် ကျန်းပေရန်က မြေကြီးထဲသို့ထိုးချခဲ့သော ကြီးမားသည့်တွင်းကြီးဘေးသို့ မှင်တက်သောအမူအရာများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျန်းတစ်ရာနက်သော တွင်းကြီးထဲသို့ ခုန်ဆင်းရင်း ယဲ့မိသားစုမှ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူ အတွင်းအားလှိုင်းတွေကို ခံစားမိလိုက်သေးလဲ"

အခြားအိမ်တော်ထိန်းများအားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် တစ်ဦးချင်းစီ သူတို့၏မျက်နှာများသည် တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤမျှကြီးမားသောတွင်းကြီးကို ဖောက်ခွဲထုတ်ခဲ့သည်။

ထိုအရာကို သူတို့နားလည်နိုင်သည်။

သို့သော် ထိုသို့သောစွမ်းအားသည် ကြီးမားသောအတွင်းအားလှိုင်းနှင့်အတူ ကြီးမားသောစွမ်းအင်ကို ကုန်ဆုံးစေသင့်သည်။

သို့သော်... ဘာမျှမရှိခဲ့ချေ။

ထိုသို့သောအစွမ်းထက်သောတိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ရှိသင့်သော ပေါက်ကွဲစွမ်းအင်၏ ခြေရာအစအနမျှမရှိ။

တစ်ခုတည်းသောကောက်ချက်မှာ...၎င်းကို အတွင်းအားအသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ အကြမ်းပတမ်းအားဖြင့်... ကာယခန္ဓာတစ်ခုတည်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

‘ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ’

ကျင့်ကြံသူများသည် အားကောင်းကြသည်မှာ သူတို့သည် အတွင်းအားကို အသုံးချနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ကာယခွန်အား... တစ်ခုတည်းက... သူတို့ကို အားသာချက်ပေးသောအရာ ဘယ်တော့မှမဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူတို့၏သာမန်အသိကို ချိုးဖျက်သောအရာတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မည်သည့်အိမ်တော်ထိန်းမျှ အများကြီးမခန့်မှန်းရဲကြတော့ချေ။

သူတို့သည် သူတို့၏သက်ဆိုင်ရာသခင်များထံသို့ သတင်းပို့ရန် အလျင်အမြန်ပြန်သွားကြသည်။

ခွေးနာရီသို့ရောက်သောအခါ ယဲ့အိမ်တော်တွင် မျိုးနွယ်တပည့်တစ်စုသည် ညစာစားနေစဉ် ယဲ့ဖန်ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲတစ်ဦးက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်-

"ဟေ့ မင်းတို့အားလုံး ဒီနေ့မွန်းလွဲက တုန်ခါမှုအကြောင်းကြားကြလား"

"အေး လူတော်တော်များများ အပြင်ထွက်ကြည့်ကြတယ်"

"တစ်ယောက်ယောက်က ကျန်းတစ်ရာနက်တဲ့တွင်းကြီးကို ဖောက်ခွဲထုတ်ခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်"

‘ကျန်းတစ်ရာ ဟုတ်လား’

ထိုစကားကိုကြားသော် ယဲ့ဖန်သည် စားနေရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း သူသည် တွင်းကို ကိုယ်တိုင်သွားမကြည့်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းသည် ကျန်းတစ်ရာနက်သည်ဟု ကြားရသောအခါ သူသေချာသွားသည်... ၎င်းသည် အင်မော်တယ်၏လက်ရာဖြစ်ရမည်။

‘မယုံနိုင်စရာပဲ...’

"ဟေ့ အဲ့ဒီလိုတွင်းကြီးကို ထိုးထုတ်ဖို့ ဘယ်လိုကျင့်ကြံမှုအဆင့်မျိုး လိုအပ်လဲ"

"အနက်ရောင်သခင်ကြီး ဖြစ်နိုင်မလား"

"မဟုတ်ဘူး ငါထင်တာတော့ အနည်းဆုံး အနက်ရောင်ဝိညာဉ်အဆင့်ပဲ"

"ဟုတ်တယ် ငါလည်း အနက်ရောင်ဝိညာဉ်လို့ထင်တယ်"

ထိုအတွေ့အကြုံမရှိသေးသော ကောင်လေးများ၏မျက်လုံးထဲတွင် အနက်ရောင်ဝိညာဉ်အဆင့်သည် မြင့်မားသောစွမ်းအားအဆင့်တစ်ခုဖြစ်နေပြီ... လူအများစုသည် သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်တော့မှမရောက်ရှိနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။။

ထိုသို့သောအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးသာ ကမ္ဘာပျက်မတတ်အံ့ဩဖွယ်ရာကို ဖန်တီးနိုင်သည်။

ယဲ့ဖန်တစ်ဦးတည်းသာ တိတ်တဆိတ်ခေါင်းခါကာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်-

‘အနက်ရောင်ဝိညာဉ် ဟုတ်လား အဲ့ဒါ ဘာမှမဟုတ်ဘူး’

‘အဲ့ဒီလူက... အင်မော်တယ်တစ်ပါးပဲ’