ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ခြင်း

ဖုန်းပြည်နယ်၊ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း၊ ငန်းပျံတောင်ထွတ်။

နီလာနှလုံးခန်းမနှင့် ရေမှန်ခန်းမတို့သည် သူတို့၏ ဆယ်ရက်တစ်ကြိမ်ကျင်းပသော သိုင်းပြိုင်ပွဲကို ကျင်းပနေကြသည်။

"ဝိုး အစ်မဇီဂျင်း နိုင်ပြန်ပြီ"

"အစ်မဇီဂျင်း အရမ်းတော်တာပဲ"

"အစ်မဇီဂျင်း..."

...

ဖန်းချိုးယောင်နှင့် ယွီညီအစ်မများ၏ အားပေးသံများ လှိုင်းလုံးများပမာ ထွက်ပေါ်နေစဉ် နီလာနှလုံးခန်းမမှ ရှီဟယ်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ ထရပ်လိုက်ပြီး လျိုဇီဂျင်းကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အရှုံးပေးပါတယ် ညီမလေးလျို မင်းရဲ့ဓားသိုင်းက ပိုပြီးပြင်းထန်လာတယ်"

လျိုဇီဂျင်းသည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် သူမ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ အရိုအသေပြန်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရှီ ကျွန်မကို အနိုင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကြည့်ရှုစင်မြင့်ဘေးတွင် ယွီမန်ဝင်းသည် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသော လျိုဇီဂျင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် သက်သာရာရမှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဂိုဏ်းသို့ဝင်ရောက်ပြီး တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမနှစ်ခုကြားမှ သိုင်းပြိုင်ပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးငါးဆယ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ထူးချွန်လှသည်။

လျိုဇီဂျင်းသည် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်မှ ဆင်းလာသောအခါ ကျန်းဟယ်ချင်းက သူ၏ခေါင်းကို ယွီမန်ဝင်းဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ ဇီဂျင်းရဲ့ဓားသိုင်းက နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲနဲ့ယှဉ်ရင် အဆင့်တစ်ခုလုံးတက်သွားတယ် ပြီးတော့ သူ့ရဲ့သိုင်းကွက်ထဲမှာ... ငါ မင်းရဲ့ဟန်ကို မြင်နေရသလိုပဲ"

ယွီမန်ဝင်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ကျန်းက တကယ်ပဲ မျက်စိလျင်တာပဲ ဟုတ်တယ် ငါ အဲ့ဒီကောင်မလေးကို မကြာသေးခင်က ဓားသိုင်းတချို့ သင်ပေးနေတာ"

"အိုက်" ကျန်းဟယ်ချင်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ငါက အကင်းပါးတာမဟုတ်ပါဘူး တစ်ပြည်လုံးမှာ ကဟန်ပေါင်းစုံသိုင်းကို ဒီလောက်အဆင့်အထိ ဖျော်ဖြေနိုင်ပြီး သင်ကြားပေးနိုင်တဲ့တစ်ဦးတည်းသောသူက မင်းပဲရှိလို့ပါ စောင့်ရှောက်သူယွီ"

"ခန်းမသခင်ကျန်း မြှောက်လွန်းပါတယ်"

"စိတ်ထဲကလာတဲ့အတိုင်း ပြောတာပါ အမှန်တော့ ငါက အဲ့ဒီ ကဟန်ပေါင်းစုံသိုင်းကွက်အကြောင်း မင်းဆီက လမ်းညွှန်မှုတောင်းခံချင်နေတာကြာပြီ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဒီပြိုင်ပွဲပြီးသွားတဲ့အခါ..."

"ခန်းမသခင်ကျန်း ပွဲစနေပါပြီ"

ယွီမန်ဝင်းက ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ ဟုတ်သားပဲ ပွဲကြည့်ကြရအောင် ပွဲကိုအရင်ကြည့်ကြတာပေါ့"

သူ၏အကြည့်ကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြန်ပို့ရင်း ကျန်းဟယ်ချင်းသည် သူ၏ညာဘက်လက်ညှိုးမှ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်နေသည်။

အတွင်းထဲတွင် သူအလွန်ကြိုးစားပမ်းစားရယူထားသော ပြိုင်ဘက်ကင်းအဆင့် ရိုးစင်းပဲ့တင်သံဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။

စွမ်းအား၌ဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်ခြေ၌ဖြစ်စေ ထိုဓားသည် သူ၏လက်ရှိ အထွတ်အမြတ်ညီညွတ်ဓားထက် များစွာသာလွန်သည်။

သူထိုဓားကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းသည် စောင့်ရှောက်သူယွီနှင့်သာ ထိုက်တန်သော ကိုက်ညီမှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

‘စောင့်ရှောက်သူယွီက သူ့တပည့်တွေကို အရမ်းဂရုစိုက်တာပဲ’

‘သိုင်းပြိုင်ပွဲပြီးသွားမှပဲ သူနဲ့စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုရှာရမယ်ထင်တယ်’

နောက်ထပ်ပွဲတစ်ပွဲပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျန်းဟယ်ချင်းသည် စကားစရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ယွီမန်ဝင်းက ဦးဆောင်စကားစလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ကျန်း"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဟယ်ချင်း၏နှလုံးသားသည် အတိုင်းအဆမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပုံရသည်။ သူ၏အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် အသီးအပွင့်များ သီးလာပုံရသည်။

အပြုံးကို အတင်းအကျပ်ထိန်းချုပ်ရင်း သူသည် ယွီမန်ဝင်းဘက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ခန်းမက တပည့်ကျန်းပေရန်က အခုဘယ်တာဝန်နဲ့ ထွက်သွားလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ သူဂိုဏ်းမှာ မရှိတာကြာပြီ မဟုတ်လား"

"အာ မင်းက ပေရန်ကိုမေးတာလား လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းကို ခရီးထွက်ပြီးကတည်းက သူတော်တော်လေး အလုပ်များနေတယ် သူခွင့်တောင်းတုန်းက နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က မပြီးပြတ်သေးတဲ့ကိစ္စ တချို့ကို ဖြေရှင်းစရာရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကိုလွှတ်တာဖြစ်မယ်လို့ ထင်တာနဲ့ မစူးစမ်းခဲ့ဘူး ဘာဖြစ်လို့လဲ စောင့်ရှောက်သူယွီက အဲ့ဒီကောင်လေးကို ရှာနေလို့လား"

ယွီမန်ဝင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ခန်းမသခင်က သူ့အကြောင်း တစ်နေ့လုံးညည်းနေတာ သူသာမကြာခင် ပြန်မလာရင် အဲ့ဒီပန်းတွေအားလုံး သေကုန်တော့မယ်တဲ့"

"သြော် "

ကျန်းဟယ်ချင်းက အနည်းငယ်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"အမှန်တော့ ပန်းကိစ္စတွေမှာ ငါလည်း အနည်းငယ်နားလည်ပါတယ် စောင့်ရှောက်သူယွီက ကိစ္စမရှိဘူးဆိုရင် ဒီပြိုင်ပွဲပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ခန်းမသခင်ရှီကို သွားကြည့်ပေးဖို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာကူညီပါ့မယ်"

"အာ... ခန်းမသခင်ကျန်းကသာ ငါတို့ခန်းမသခင်ကို သွားတွေ့ရင် နည်းနည်းအဆင်မပြေဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ ပေရန်ပြန်လာတာကိုစောင့်ပြီး သူ့ကိုလာခိုင်းတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"

ကျန်းဟယ်ချင်းသည် သူမ၏စကားကြောင့် သူ၏စိတ်ပျက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်... အဆင့်မြင့်အခြားသူများပင်လျှင် ထိုတောင်ပေါ်မှ မြင့်မြတ်သော ပန်းပွင့်အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ရှားပါးလှသည်။

‘ဟူး တစ်ခါတလေကျရင် နာမည်ခံတပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ရတာတောင် မဆိုးတဲ့အနေအထားပဲလို့ ငါထင်မိတယ်’

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဟယ်ချင်းသည် သူကိုယ်သူ ကျန်းပေရန်ကို အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ယုန်နာရီသို့ရောက်သောအခါ ထိုနေ့၏ပွဲများအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည်။

လျိုဇီဂျင်းသည် စတုတ္ထအဆင့်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း ပထမအဆင့်မှာပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော ယခင်ပြိုင်ပွဲမှ သူမ၏စွမ်းဆောင်ရည်ထက် များစွာတိုးတက်ခဲ့သည်။

"အစ်မဇီဂျင်း အစ်မရဲ့ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းတိုးတက်လာတာပဲ တကယ်အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်"

ဖန်းချိုးယောင်သည် လျိုဇီဂျင်းကို လေးစားမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က သူမသည် လျိုဇီဂျင်းနှင့် အဆင့်တူနီးပါးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇီဂျင်းသည် ယွီမန်ဝင်း၏ တပည့်ဖြစ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ သူမ၏ကျင့်ကြံမှုသည် တံခါးတစ်ချပ်ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ အထက်သို့တိုးတက်သွားသည်။

ယွီညီအစ်မများသည်လည်း လျိုဇီဂျင်းကို ဝိုင်းရံကာ ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောဆိုကြသည်။

"အစ်မဇီဂျင်းက ဒီနေ့တကယ်ပဲ အရမ်းမိုက်တာ"

"နင် ယဲ့ရှင်းချိုင်ရဲ့မျက်နှာကို တွေ့လိုက်လား ဟီးဟီး သူငါတို့အပေါ်မှာ အစ်မကြီးဟန်ဆောင်ရဲသေးလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်"

လျိုဇီဂျင်းက ပြုံးပြီးပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကဲပါ ငါ့ကိုချီးမွမ်းမနေကြနဲ့တော့ မင်းတို့အားလုံးလည်း ဒီနေ့အရမ်းတော်ကြပါတယ်"

ထိုစကားကိုကြားသော် ယွီကွေ့မြောင်၏မျက်နှာ ညှိုးကျသွားသည်။

သူတို့ငါးဦးထဲတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ဒုတိယအဆင့်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ထိုအရာက စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသည်။

ထိုအရာကိုသတိပြုမိသော် လျိုဇီဂျင်းက သူမ၏လက်ကို အလျင်အမြန်ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ မြောင်မြောင် မင်းကံဆိုးပြီး အစ်ကိုကြီးဖန်းနဲ့တွေ့သွားတာပါ သူက ၈ယောက်ပြိုင်ပွဲ အဆင့်တောင် ရောက်ခဲ့တာပဲလေ"

သူမ၏စကားများသည် နာကျင်မှုကို အနည်းငယ်သက်သာစေသော်လည်း ယွီကွေ့မြောင်သည် မပျော်ရွှင်သေးချေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ဖန်းချိုးယောင်က ယွီကွေ့မြောင်၏အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ပြန်ရောက်ရင် ငါမင်းနဲ့အတူ ပိုပြီးလေ့ကျင့်ပေးမယ် နောက်တစ်ခါ ငါတို့သူတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူကြမယ်"

"အင်း"

ယွီကွေ့မြောင်က စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကြည့်ရှုစင်မြင့်ပေါ်တွင် ယွီမန်ဝင်းက ထရပ်ကာ ကျန်းဟယ်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတကယ်ပဲ ကောင်းမွန်တဲ့ပြိုင်ပွဲတစ်ခုပါပဲ ထွက်ခွာခွင့်ပြုပါဦး"

ကျန်းဟယ်ချင်းက အလျင်အမြန်ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပါ"

ယွီမန်ဝင်းက ရပ်ကာလှည့်လိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ကျန်း တခြားကိစ္စတစ်ခုခုရှိသေးလို့လား"

"အဲ..."

ကျန်းဟယ်ချင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ရှိုက်လိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ ညစာအတူစားဖို့ နေခဲ့လို့ရမလား ဒါဆိုရင် ငါတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်ကိုလည်း ဆက်လက်ဆွေးနွေးလို့ရတာပေါ့"

ယွီမန်ဝင်းက အတိုချုံး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဖိတ်ကြားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခန်းမသခင်ကျန်း ဒါပေမဲ့ ငါ့တပည့်တချို့နဲ့ အောင်ပွဲခံဖို့ ကတိပေးထားပြီးသားမို့ တောင်းပန်ရပါမယ်"

"အာ ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ် ဒါဆိုရင် နောက်တစ်နေ့မှ တွေ့ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ပြီ"

ခေါင်းညိတ်ရင်း ယွီမန်ဝင်းသည် လမ်းအတိုင်းဆင်းသက်သွားသည်။ သူမ၏ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း ကျန်းဟယ်ချင်းသည် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် အလျင်အမြန် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။

‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ စောင့်ရှောက်သူယွီက နောက်တစ်နေ့တွေ့ဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်’

တစ်ခဏအတွင်း ကျန်းဟယ်ချင်း၏နှလုံးသားသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ့ပါးသွားသည်။

ထိုနေ့ညတွင် လျိုဇီဂျင်းနှင့်အခြားသူများကို ခဏချီးကျူးပြီး သူတို့နှင့်အတူ ညစာစားပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်းသည် သစ်ခွရေစင်အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမ ခြံဝင်းတံခါးများမှ ဝင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှီဖုန်းလန်သည် အပြုံးများနှင့်မေးခွန်းများဖြင့် ပြေးလာသည်။

"မေးခဲ့လား မေးခဲ့လား"

ယွီမန်ဝင်းက ရယ်ကျဲကျဲလုပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ မေးခဲ့ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ခန်းမသခင်ကျန်းကလည်း ကျန်းပေရန်ဘယ်သွားလဲဆိုတာ မသိပုံပဲ"

"အူး..."

ရှီဖုန်းလန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"တစ်လနီးပါးရှိနေပြီ သတင်းတောင်မရှိဘူး တကယ်ပဲ"

"သူမကြာခင်ပြန်လာမှာပါ သူမထွက်သွားခင်က အကြာကြီး မကြာဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်"

"ဟွန့် ဒီတစ်ခါသူပြန်လာရင် ငါသူ့ကို ငါနဲ့အတူ သုံးရက်ဆက်တိုက်ကစားခိုင်းမယ် မဟုတ်ဘူး... ငါးရက်"

ယွီမန်ဝင်းက ရယ်စရာအဖြေအနည်းငယ်ပေးခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ကျန်းပေရန်သည် စကားနှင့်အလုပ်နှစ်ခုစလုံးတွင် အမြဲတိကျသည်။

သူမကြာမီပြန်လာမည်ဟုပြောပြီး ဤမျှကြာအောင်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေရမည်။

‘သူဒုက္ခများ တွေ့နေလားမသိဘူး’

...

ထိုအတူတူပင်အခိုက်အတန့်တွင် အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့၌ ကျန်းပေရန်သည် အောက်မှ ကျင့်ကြံနေသော ယဲ့ဖန်ကို သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်မှ တိတ်တဆိတ်စောင့်ကြည့်နေသည်။

ထိုလက်ကောက်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ ချက်ချင်းပြန်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်... စနစ်က ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုဖြင့် ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင်။

[ရွေးချယ်စရာ တစ်- စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းဆု- ကျောက်စိမ်းမြဲမြံ ဝိညာဉ်ကျမ်း (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်- အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တွင် နေပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းဆု- +၁ ကျပန်းအခြေခံ အရည်အသွေးအမှတ်]

ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုသာရှိသော်လည်း ကျန်းပေရန်သည် ၎င်းတို့မှ များစွာခံစားမိနိုင်သည်။

ရွေးချယ်စရာတစ်က ဂိုဏ်းသို့ပြန်ရန် အတိအကျညွှန်ပြပြီး ရွေးချယ်စရာနှစ်က မြို့တွင်ကျန်နေရန် အလေးပေးသည်။

ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းမှာ သူ့ကိုစောင့်နေတဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့်ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု ကောင်းကင်ဘုံက တိုက်ရိုက်ပို့လိုက်တာလား။ သို့မဟုတ် မြို့မှထွက်ခွာခြင်းက ၎င်းကိုဖြစ်ပေါ်စေမှာလား။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းပေရန်သည် ရွေးချယ်စရာနှစ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသံသယရှိသည်မှာ လက်ကောက်အတွင်းမှ "အဘိုးကြီး" ဝိညာဉ်သည် လက်ကောက် ပျက်စီးသွားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသေးပြီး အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ယဲ့ဖန်ထံသို့ ပြန်လာနိုင်သည်။ ပြီးတော့ လုံးဝထိန်းချုပ်နိုင်သွားသည့်အခါ မလွဲမသွေ ပြဿနာများတစ်ဖန်ပြန်ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ထိုအရာသည် စနစ်က သူ့ကိုဒီနေရာတွင် ထားရသည့်တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝူချင်းစစ်နှင့်အခြားသူများကို မြို့တွင်ခဏနေရန် ညွှန်ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏အချိန်ကို ယဲ့ဖန်ကို အရိပ်ထဲမှစောင့်ကြည့်ရာတွင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏မွေးရာပါအရည်အချင်းများကို ပြန်လည်ရရှိသည့်အချိန်မှစ၍ ယဲ့ဖန်သည် ကံကြမ္မာ၏ ကလေးတစ်ယောက်ထံမှ မျှော်လင့်ထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြီးထွားမှုကို အတိအကျပြသခဲ့သည်။

ဆယ်ရက်တာကာလတစ်ခုအတွင်းမှာပင် သူသည် အဆင့်ခြောက်ဆင့်တက်လှမ်းပြီး အနက်ရောင် ကျင့်ကြံသူအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် အဆင့်တက်ခြင်းသည် မခက်ခဲသော်လည်း နှစ်ရက်တစ်ခါ အဆင့်တက်ခြင်းသည် မကြားဖူးသောအရာဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖန်၏ ကျင့်ကြံမှုတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ကြီးထွားမှုနှင့်အတူ ယဲ့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရရာမှ သူတို့၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာအဖြစ် တစ်ဖန်ပြန်လည်ကြိုဆိုခြင်းခံခဲ့ရသည်။

အတိတ်က သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်ခဲ့သူများသည် အထူးသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ခဲ့သော ယဲ့ယုံထက် ပို၍စိုးရိမ်သူမရှိချေ၊ သူသည် ယခုအခါ သူ့ကိုတက်ကြွစွာ ရှောင်ရှားနေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အတက်အကျများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော ယဲ့ဖန်သည် ထိုအရာကို ခေါင်းထဲမထည့်ခဲ့ချေ။

သူသည် ယဲ့ယုံကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲလူများအပေါ် လက်စားချေလိုစိတ်လည်း မရှိခဲ့။

သူသည် သန်မာလာရန်နှင့် တစ်နေ့နေ့တွင် အင်မော်တယ်ကို အကူအညီပေးနိုင်ရန်သာ လိုလားသည်။

"ဟူး..."

နောက်ထပ်အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းတစ်ကြိမ် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏အတွင်းမှ တိုးပွားနေသောအတွင်းအားကို ခံစားရင်း သူသည် ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ဖန်ဦးညွှတ်လိုက်သည်... သူရရှိသမျှအားလုံးသည် အင်မော်တယ်ထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူသတိပေးရင်းနှင့် ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုကြီးယဲ့ဖန် နောက်တစ်ခါ အဆင့်တက်တော့မယ်ထင်တယ်"

ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူနှင့်အတူရှိနေခဲ့သော ရှင်းတုံအာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အနားသို့တိုးကပ်လာသည်။

"အင်း တက်လုနီးပါးပဲ"

ယဲ့ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါအရမ်းကောင်းတာပဲ ကျွန်မသိသားပဲ အစ်ကိုကြီးယဲ့ဖန်က အကောင်းဆုံးပဲလို့"

တုံအာ၏ ရိုးသားပြီးပျော်ရွှင်သောမျက်လုံးများကိုကြည့်ရင်း ယဲ့ဖန်၏နှလုံးသားသည် နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်စေ၊ ယဲ့မျိုးနွယ်၏အရှက်တရားဖြစ်စေ ဤမိန်းကလေးသည် သူ့ဘေးတွင် အတူတူရပ်တည်ခဲ့သည်။

သူမသည် တစ်သက်တာကာကွယ်ပေးရန် ထိုက်တန်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

သို့သော် သစ်ပင်ပေါ်မှ ကျန်းပေရန်သည် ၎င်းကို လုံးဝ ရင်ခုန်ဖွယ်အဖြစ်မမြင်ချေ။

ရှင်းတုံအာအပေါ် သူ၏အကြည့်သည် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်... သူမအတွက်မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ယဲ့ဖန်၏အရည်အချင်းပြန်လည်ရရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ "နတ်ဘုရားကောင်းချီး" ဇာတ်လမ်းဖြစ်သော စေ့စပ်ပွဲပျက်ခြင်းသည်လည်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ဇာတ်လမ်းပိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်တစ်ခုခုက တုံအာကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းများ ပါဝင်လာမည်လား... အနက်ရောင်ဘုရင် အဆင့်ရှိသော ဂိတ်စောင့်များဖြင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ယဲ့ဖန်၏ငြိမ်းချမ်းသောနေ့ရက်များသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူသည် သူမနှင့်ထိုက်တန်ရန်အတွက် နာကျင်သောကြီးထွားမှုလမ်းကို လျှောက်လှမ်းရပေလိမ့်မည်။

‘စနစ်က ငါ့ကို သူ့အတွက် အဘိုးကြီးအခန်းကဏ္ဍကနေ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်’

‘ဒါက... အသက်ကိုစွန့်ရတဲ့အလုပ်မျိုးပဲ’

သို့သော် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ ယဲ့ဖန် သို့မဟုတ် ရှင်းတုံအာက သူနှင့်ဘာဆိုင်သနည်း။ စနစ်သည် သူ့ကိုအမြဲတမ်း အသက်ရှင်ရန် လိုလားသည်၊ အခြားသူများကို ကလေးထိန်းရန်မဟုတ်ချေ။

‘ဟူး... ရက်နှစ်ဆယ်ကျော်သွားပြီ’

‘ယဲ့ဖန်က ဘယ်လောက်ထူးဆန်းအံ့ဩဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ငါမြင်ပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ ငါဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေရမှာလဲ’

ရှင်းတုံအာယူဆောင်လာသော အချိုရည်ကိုသောက်ပြီးနောက် ယဲ့ဖန်သည် သူမနှင့်အတူ သူတို့၏နည်းပြအဖြစ် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်နေသော ဝူချင်းစစ်ထံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"နည်းပြဝူ"

ယဲ့ဖန်က ရိုသေစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖန်၏စိတ်ထဲတွင် ဝူချင်းစစ်မြို့ထဲတွင်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး အင်မော်တယ်သည် အနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်... ထို့ကြောင့် သူသည် အင်မော်တယ်ကို စိတ်မပျက်စေရန် သူတတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ရမည်။

ရိုသေသောယဲ့ဖန်ကိုကြည့်ရင်း ဝူချင်းစစ်ကိုယ်တိုင်သည်လည်း ရောထွေးသောခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ဤညီငယ်လေး၏ တကယ့်အစ်ကိုကြီးတပည့်အဖြစ် ရေတွက်ရမည်လားဆိုသည်ကိုပင် မသိသော်လည်း သူခံစားရသောဖိအားသည် ကြီးမားလှသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချီသန့်စင်ခြင်း ၄ မှ အနက်ရောင်ကျင့်ကြံသူသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းခဲ့ရုံသာမက သူသည် နှေးကွေးသွားမည့်လက္ခဏာမပြချေ။

သူသည် အနက်ရောင်ကျင့်ကြံသူ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူချင်းစစ်ကိုယ်တိုင်သည် ဤလဝက်အတွင်း အဆင့်တစ်ဆင့်သာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ဆရာ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပထမတပည့်အဖြစ် သူ၏နေရာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူသည် လုံးဝမပေါ့ဆရဲဘဲ အားလပ်ချိန်တိုင်းကို ကျင့်ကြံမှုတွင် မြှုပ်နှံထားသည်။

လေ့ကျင့်မှုဖျက်သိမ်းပြီးနောက် ယဲ့ဖန်သည် ကွင်းပြင်မှထွက်ခွာစဉ် ချဉ်းကပ်လာသော အိမ်တော်ထိန်းနှင့် တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

"သခင်လေးဖန် သခင်ကြီးက ခင်ဗျားကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ့ကိုလာတွေ့စေချင်ပါတယ်"

"ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ"

ခေါင်းညိတ်ရင်း ယဲ့ဖန်သည် ရှင်းတုံအာဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တုံအာ ငါအဘိုးဆီကို သွားလိုက်ဦးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ ခါတိုင်းလိုနေရာမှာ စောင့်နေမယ်"

သူမပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တုံအာကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း ယဲ့ဖန်သည် ပင်မခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အဘိုး"

ဝင်ရောက်သည်နှင့် ယဲ့ဖန်သည် နက်ရှိုင်းစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ယဲ့ဖန်သည် သူ့ကိုတစ်ချိန်က မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော ထိုမျိုးနွယ်ဝင်များ၏ မြှောက်ပင့်ဖားယားလုပ်ခြင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ချေ။

သူ၏နှလုံးသားသည် မလှုပ်မယှက်တည်ရှိနေသည်။

သို့သော် သူ့အပေါ်အမြဲကောင်းခဲ့သော အဘိုးအပေါ်တွင်မူ ယဲ့ဖန်သည် ရိုးသားသောလေးစားမှုကို ထားရှိသည်။

သူ၏အဖေမှလွဲ၍ ဤမျိုးနွယ်တွင် သူ့ကိုတကယ်ဂရုစိုက်သော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သူ၏အဘိုးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

"ဒီနေ့မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လိုလဲ"

ယဲ့လင်ထျန်က ပြုံးရင်းမေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖန်ပြန်ကောင်းလာသည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် တစ်ခါမှမပျော်ရွှင်ဖူးအောင် ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ သူသည် အစာစားတိုင်း ပန်းကန်တစ်လုံးပိုစားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

"အဘိုးကို သတင်းပို့ပါတယ် နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော် စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်သင့်ပါတယ်"

"ကောင်းတယ်"

ယဲ့လင်ထျန်က သူ၏ထိုင်ခုံလက်တန်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံခဲ့ရတာတွေက အချည်းနှီးမဟုတ်ခဲ့ဘူးထင်တယ် အခုအခွင့်အရေးရောက်လာတော့ ဆုလာဒ်အားလုံးက မင်းဆီကို နောက်ဆုံးမှာ ရောက်လာပြီ"

ယဲ့လင်ထျန်သည် သူ၏မြေး၏အရည်အချင်းများ မည်သို့ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ချေ။

သူသည် ယဲ့ဖန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မကြားဖူးသောအခက်အခဲတစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သည်ဟုသာ စိတ်ကူးနိုင်သည်။ ကောင်းကင်သို့ပျံတက်ပြီး ယဲ့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးနှင့် အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တစ်ခုလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။