စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး

"သားရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းနေတယ်လို့တော့ အော်နေသေးတယ်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ့်လောဘကိုပဲ ဖြည့်ဆည်းနေတာပဲ။ တကယ့်ကို 'သူရဲကောင်း' ကြီးပါလား"

"သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ အရေခွံနဲ့ အရိုးတွေကို တပ်မက်ပြီး 'မိစ္ဆာနဲ့အမှောင်ကို နှိမ်နင်းခြင်း' ဆိုတဲ့ အလံကိုလွှင့်ထူရင်း ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို ထောင့်တစ်နေရာဆီ တွန်းပို့ခဲ့ကြတာ မင်းတို့လိုလူတွေပဲ။ ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ကလွဲလို့ သူတို့မှာ ဘာရွေးချယ်စရာရှိသေးလို့လဲ"

"လူတွေကို သူတို့အမေက မွေးဖွားလာသလို ဝိညာဉ်သားရဲတွေကိုလည်း သူတို့အမေက မွေးဖွားလာတာပဲ။ သားရဲတစ်ကောင်မှာလည်း အဖေနဲ့အမေရှိတယ်။ မင်းက သူ့မိဘတွေကို သတ်ခဲ့ပြီး အခုတော့ သားငယ်လေးကို လက်စားချေခွင့်တောင် မပေးတော့ဘူးလား"

"ပိုးသားငြိမ်းချမ်းမြို့နားမှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ယာဉ်တန်းတွေကို ဝင်စီးနေတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေရှိတယ်... ဘာလို့အဲ့ဒီကိုမသွားခဲ့လဲ။ မြစ်ရွာက လယ်ယာမြေတွေ ဖျက်ဆီးခံနေရတယ်... ဘာလို့အဲ့ဒါကို မဖြေရှင်းခဲ့လဲ။ အိုး ဒါပေမဲ့ ဒီသားရဲက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်တွင်းထဲမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေနေလို့ မင်းက သူ့ကိုသတ်ဖို့ ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြန်သုံးသပ်ကြည့်စမ်း။ မင်းဒီကို သားရဲတစ်ကောင်ကိုသတ်ဖို့လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်နိုးထကျောက်ရိုင်းကို လုယူဖို့လာတာလား"

...

ကျန်းပေရန်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက်တွင် မုန်စီပေ့သည် မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ကမ္ဘာ့အမြင် တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူခဲ့ပြီး ဖြောင့်မတ်ဂိုဏ်းများကြားတွင် စံပြတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ သူ့ကိုယ်သူမ မေးခွန်းမထုတ်ဘဲမနေနိုင်တော့ချေ။

‘ဝိညာဉ်သားရဲတွေက တကယ်ပဲ သေသင့်လို့လား။ ငါဒီကူလင်းတကို တရားမျှတမှုအတွက် သတ်ဖို့လာခဲ့တာလား... ဒါမှမဟုတ် သူစောင့်ရှောက်နေတဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထကျောက်ရိုင်းအတွက်လား...’

နောက်ဆုံးတွင် သူမ အဖြေတစ်ခုရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကျောက်ရိုင်းအတွက် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် ယခင်က သားရဲများတွေ့ရှိသည့် ဇာတ်လမ်းများစွာကို ကြားဖူးသော်လည်း များသောအားဖြင့် လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဂိုဏ်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုလားအုတ်ငါးကောင်တောင်တန်းများတွင် ဝိညာဉ်နိုးထကျောက်ရိုင်းရှိကြောင်း... ပြီးတော့ ကြီးမားသောသားရဲတစ်ကောင်က စောင့်ရှောက်နေကြောင်း သူမကိုပြောပြသောအခါ သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သားရဲကိုသတ်ပြီး ရတနာကိုယူရန် အလျင်အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျန်းပေရန်၏ စကားလုံးများအပြီးတွင် သူမသည် "သားရဲကိုသတ်ပြီး ရတနာယူခြင်း" မဟုတ်ဘဲ...

"သားရဲတစ်ကောင်ဆီကနေ သူ့ရတနာကို လုယက်တာပဲ..."

မုန်စီပေ့သည် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

တိုးတိုးလေးရေရွတ်ပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုရှိုက်ကာ ရုတ်တရက် ကျန်းပေရန်ကိုမော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက လူသားတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အတူတကွမတည်ရှိနိုင်ဘူးလို့ အခိုင်အမာဆိုကြတယ် နှစ်ပေါင်းရာချီပြီး..."

သူမစကားမဆုံးမီ ကျန်းပေရန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ လေးနက်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်သောအသံဖြင့် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်အောက်က လူတိုင်းညစ်ပတ်နေရင် ငါတစ်ယောက်တည်း ကြည်လင်နေမယ်၊ လူအားလုံးမူးယစ်နေရင် ငါတစ်ယောက်တည်း နိုးကြားနေမယ်။ သာမန်လူအုပ်ရဲ့အမြင်တွေက ဘယ်တုန်းက အမှန်တရားကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့လို့လဲ"

‘ကောင်းကင်အောက်က လူတိုင်းညစ်ပတ်နေရင် ငါတစ်ယောက်တည်း ကြည်လင်နေမယ်၊ လူအားလုံးမူးယစ်နေရင် ငါတစ်ယောက်တည်း နိုးကြားနေမယ်တဲ့လား။’

ထိုစာကြောင်းနှစ်ကြောင်းကိုကြားသော် မုန်စီပေ့သည် ထိုလူ၏နောက်ကျောမှ ကြီးမားပြီး အဆုံးအစမရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ဟု ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီလိုစိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် တကယ်သန်မာလာနိုင်မှာလဲ၊ ကောင်းကင်အောက်မှာ နံပါတ်တစ်ဖြစ်ဖို့ဆို ဝေးစွ။’

‘ကျွမ်းကျင်သူ... သူဟာ တိုင်းတာလို့မရနိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်။’

ကျန်းပေရန်၏ကျင့်ကြံမှုကို မခန့်မှန်းနိုင်သော မုန်စီပေ့သည် ယခုအခါ သူ့ကို သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းချုပ်ထက်ပင် ပို၍သန်မာသောသူတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်သည်။

[ရွေးချယ်စရာတာဝန် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ ဆု- စစ်တုရင်အတတ် +၁]

‘ဟင် သူမက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ အရှုံးပေးသွားတာလား။’

ကျန်းပေရန်သည် သူ၏နောက်ကျောကိုလှည့်ကာ ဟန်ဆောင်ခြင်းက အားကောင်းသည်ကို သိသော်လည်း တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အလုပ်ဖြစ်သွားမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

သူသည် သူမကို နောက်ထပ်ဦးနှောက်ဆေးကြောရန် ကျွမ်းဇီ၊ မော့ဇီနှင့် ကျန်သူများထံမှ ကိုးကားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

‘ဟင်း... တော်တော်ပျော့ညံ့တာပဲ။’

...

အခြားတစ်နေရာတွင် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏အဓိကကျမ်းနှင့် သွေးချီဆေးလုံးကို အားကိုးကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

သူသည် ဂရုတစိုက်ထကာ ဘေးဂူတစ်ခုသို့ ခြေဖျားထောက်လျှောက်သွားသည်။

တရားထိုင်နေစဉ် သူသည် ထိုဘက်မှ အဆက်မပြတ်အော်ဟစ်သံများကို ကြားခဲ့ရသည်။

စပ်စုစိတ်က သူ့ကို ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

‘ဒါ... ဒါ အင်မော်တယ်လား။’

လက်များကို နောက်ပစ်ကာ တစ်ချက်အကြည့်ဖြင့် ကမ္ဘာကိုအမိန့်ပေးနေသော အင်မော်တယ်ကို မြင်သော် ယဲ့ဖန်သည် မှင်တက်သွားသည်။ အချိန်အကြာကြီးမမြင်ရသော အင်မော်တယ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဒီနေရာတွင် ပေါ်လာသည်ကို သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် သာယာသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေး ဒီနေ့ ရှင့်ရဲ့စကားတွေက ကျွန်မခေါင်းပေါ်ကို ချိုမြိန်တဲ့နှင်းရည်ကျသလိုပါပဲ ဒီကျွမ်းကျင်သူကြီးရဲ့နာမည်ကို မေးခွင့်ရှိမလား"

ထိုအခါမှ ယဲ့ဖန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေယှက်ထိုင်နေသော မုန်စီပေ့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

‘ဒါ... ဒါ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်မုန်လား။’

ယဲ့ဖန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဖီးနစ်နတ်ငှက်... လေးမျက်နှာဂိုဏ်းမှ မုန်စီပေ့တဲ့လား။

မျိုးနွယ်ကြီးလေးခုထဲမှ မျိုးဆက်သစ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယဲ့ဖန်သည် ဒေသခံထင်ရှားသူများအကြောင်း အတော်အတန်သိကျွမ်းသည်။

ဖီးနစ်နတ်ငှက် မုန်စီပေ့သည် လန်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင် အကြီးကျယ်ဆုံးဂိုဏ်း၏ ဒုတိယအကြီးအကဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ခွန်အားသည် ပြည်နယ်တစ်ဝှမ်းတွင် အဆင့်မြင့်သည်။

ယဲ့ဖန် မှင်တက်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းပေရန်က စကားပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့နှစ်ယောက်က အမှတ်မထင်တွေ့ဆုံခဲ့တာပဲ... နာမည်တွေချန်ထားစရာမလိုပါဘူး။ မင်းစဉ်းစားပြီးပြီဆိုရင်တော့ မင်းလမ်းမင်းသွားတော့"

မုန်စီပေ့သည် နောက်ထပ်ပြောချင်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုကျွမ်းကျင်သူ၏ နောက်ကျောသည် သူမကို ကြီးမားသောဖိအားပေးနေသည်။

သူမသည် ဖြည်းညင်းစွာထရပ်ကာ လှပစွာဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးရဲ့ဒီနေ့သင်ကြားမှုတွေကို စီပေ့ နှလုံးသားထဲမှာ စွဲထင်သွားအောင် မှတ်သားထားပါ့မယ် တစ်နေ့နေ့မှာ ရှင်ရဲ့မြင့်မြတ်တဲ့ဆွေးနွေးမှုကို နောက်တစ်ကြိမ်နားထောင်ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး မုန်စီပေ့သည် ဂူဝင်ပေါက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ကူအဆိပ်သည် သူမ၏အတွင်းအားကို တားဆီးထားသော်လည်း သူမကိုလမ်းလျှောက်ခြင်းမှ တားဆီးရန် မလုံလောက်ခဲ့ချေ။

မုန်စီပေ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်သော် ကူလင်းတသည် မှင်တက်သွားသည်။

ထိုလူက ဘာပြောခဲ့သည်ကို ၎င်းနားမလည်သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူသည် ထိုယုတ်မာသောမိန်းမကို မောင်းထုတ်ပြီး ၎င်းကိုကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်အမြင်သည် ကြေမွသွားသည်... လူသားတစ်ဦးက ၎င်းအတွက် စကားပြောလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူကစိတ်ကူးနိုင်မည်နည်း။

ယဲ့ဖန်သည်လည်း တန်းတူပင် အံ့အားသင့်နေသည်။

လန်ပြည်နယ်တွင် ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်မုန်က ခြေတစ်ချက်ဆောင့်ရုံနဲ့ မြေငလျင်လှုပ်စေနိုင်သော်လည်း အင်မော်တယ်၏ရှေ့တွင် သူမသည် နူးညံ့သောအပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။

‘အင်မော်တယ်တစ်ပါးနဲ့ ထိုက်တန်လိုက်တာ...’

ကျန်းပေရန်သည်လည်း မုန်စီပေ့ ဤမျှနာခံစွာ ထွက်ခွာသွားမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

‘သူမက အနက်ရောင်ဧကရာဇ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်လို လိမ်လည်လှည့်ဖျားရလွယ်နေတုန်းပဲ...’

သို့သော် မုန်စီပေ့သည် မူလက ယဲ့ဖန်နှင့်တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို သတိရရင်း ဒီ "စင်ကြယ်သောကညာနှလုံးသား" သည် နားလည်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းပေရန်သည် မလှမ်းမကမ်းမှ ချောင်းကြည့်နေသော ယဲ့ဖန်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ညာလက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းခံရသည့်အတွက် အံ့အားမသင့်သော ယဲ့ဖန်သည် ပြေးတက်လာပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အသက်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်"

အစပိုင်းတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူသည် အင်မော်တယ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဒီနေရာတွင်ရှိသည်ကို အလျင်အမြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။

‘အင်မော်တယ်က ငါ့ကို အရိပ်ထဲကနေ ကာကွယ်ပေးနေတာဖြစ်ရမယ်။’

စိတ်ထဲမှသက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန်သည် ယဲ့ဖန် စိတ်ကူးယဉ်ထားသော ဇာတ်လမ်းကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

‘ဟင်း... ဒီကလေးအတွက် ငါတကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်စပြုနေပြီ။’

အကယ်၍ သူသာ သူမကို မတော်တဆမကြားဖြတ်ခဲ့ပါက ထိုစင်ကြယ်သောနှလုံးသားရှိသော အမျိုးသမီးဧကရာဇ်သည် ယဲ့ဖန်၏ ရွှေရောင်အခွင့်အရေးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သင့်သည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကူလင်းတကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း သူစဉ်းစားလိုက်သည်။

‘မိန်းမက ထွက်သွားပြီ ဒါပေမဲ့ လင်းတက ကျန်နေသေးတယ်... ပြီးတော့ သူကလည်း အတူတူပဲ သန်မာတယ်’

"ထ"

အင်မော်တယ်၏အသံကိုကြားသော် ယဲ့ဖန်သည် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်သည် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အပြာရောင်ကျောက်သလင်းပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို လင်းတကိုကျွေးလိုက်... တစ်လုံးဆိုလုံလောက်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်"

ပုလင်းကိုဖမ်းယူရင်း ယဲ့ဖန်သည် ကူလင်းတထံသို့ ပြေးသွားသည်။

၎င်း၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအသွင်အပြင်သည် သူ့ကို မသက်မသာဖြစ်စေဆဲဖြစ်သော်လည်း အင်မော်တယ်ရပ်နေသဖြင့် သူသည် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းဖြာနေသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ... ဒီမှာ မင်းအတွက် စားလိုက်"

ယဲ့ဖန်က ၎င်းကို လင်းတ၏နှုတ်သီးတွင် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းတသည် ယဲ့ဖန်ကိုကြည့်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့ငါ့ကိုကူညီတာလဲ"

"စားလိုက်"

လင်းတသည် ဆေးလုံးကို အကြိမ်အနည်းငယ်အနံ့ခံပြီးနောက် သူ၏လျှာကိုထုတ်ကာ ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ တည့်တည့်လိပ်ထည့်လိုက်သည်။