ဒါဆို သူတို့စောင့်နေတာ မင်းကိုး

ဒီတစ်ခါ ကျန်းပေရန်က ယဲ့ဖန်ကို ပေးလိုက်သောပစ္စည်းသည် အရည်အသွေးမြင့်သည်။

အဆင့်ခြောက် ကြာပြာအမြစ်ဆေးလုံးသည် မီးလောင်ဒဏ်ရာများအတွက် အထူးထိရောက်သည်။

ကူလင်းတ ၎င်းကိုစားသုံးပြီး မကြာမီမှာပင် မုန်စီပေ့၏ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံ ခရမ်းရောင်မီးတောက်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားသော သူ၏ရင်ဘတ်မှဒဏ်ရာသည် သိသိသာသာ ပျောက်ကင်းစပြုလာသည်။

နတ်ဘုရားက ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း ယဲ့ဖန်သည် ကတ္တီပါမြက်လိမ်းဆေးတစ်ပုလင်းကိုယူကာ ကူလင်းတ၏ရင်ဘတ်တွင် လိမ်းပေးစပြုလိုက်သည်။

လိမ်းဆေးကို လိမ်းပေးနေစဉ် ယဲ့ဖန်သည် ကူလင်းတက နတ်ဘုရားထံသို့ အဆက်မပြတ်အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး သူကမူ ရံဖန်ရံခါသာ ပြန်ဖြေသည်။

‘နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ ထိုက်တန်လိုက်တာ... သူက ရှားပါးသားရဲတွေနဲ့တောင် စကားပြောနိုင်တယ်’

ယဲ့ဖန်၏စိတ်သည် နတ်ဘုရားအပေါ် လေးစားမှုဖြင့် လုံးဝပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် သူသည် ရုတ်တရက် သူ့စကားကိုကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီမှာနေပြီး ဒီကူလင်းတကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်လိုက် မင်းမထွက်ခွာခင်မှာ သူလုံးဝပျောက်ကင်းသွားအောင် သေချာလုပ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ယဲ့ဖန်က မတ်မတ်ရပ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

သူပြန်ဖြေသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် နတ်ဘုရားက လှည့်ကာ ထွက်ခွာစပြုနေပြီဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းအဝေးသို့ မှိန်ဖျော့သွားသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကူလင်းတသည် အဆက်မပြတ်အော်ဟစ်နေသည်။

"မသွားနဲ့ ဟေး ပြန်လာခဲ့ မင်းသာထွက်သွားရင် ငါသူ့ကိုစားပစ်မယ် ဟေး ပြန်လာခဲ့ ငါပြောစရာတွေရှိသေးတယ်"

သို့သော် ကျန်းပေရန် အဝေးသို့ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကူလင်းတသည် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် သူ၏အကြည့်ကို ယဲ့ဖန်အပေါ်သို့ လွှဲကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ မင်းအဖေလား သူ့ကိုပြန်ခေါ်လိုက် ငါသူ့ကိုပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်... မြန်မြန်လုပ် မဟုတ်ရင် ငါမင်းကိုစားပစ်မယ်"

ယဲ့ဖန်၏နားထဲတွင်မူ နားမလည်နိုင်သော "ယာ-ယာ-ယာ... ယာ ယာ ယာ ယာ..." အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သားရဲသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသည်ကိုမြင်သော် ယဲ့ဖန်သည် သူ့ကိုယ်သူလက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် သူ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်နားမလည်ဘူး..."

ယဲ့ဖန်ကို နောက်ထပ်ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်ဖြင့် ကြောက်လန့်အောင်ကြိုးစားပြီးနောက် ကူလင်းတသည် သူသည် ရှားပါးသားရဲဘာသာစကားကို တကယ်နားမလည်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

၎င်းသည် သူ၏တောင်ပံများကို နှစ်ကြိမ်ခတ်ကာ ဒေါသထွက်သောဟန်ပန်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖန်သည် ငှက်ကို ဘာကစိတ်တိုစေသည်ကို မသိသော်လည်း နတ်ဘုရားက သူ့ကို တာဝန်တစ်ခုပေးခဲ့သည်ကိုမူ သူသိသည်... ကူလင်းတကို ကုသပေးရန်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သားရဲ၏ရင်ဘတ်တွင် ကတ္တီပါမြက်လိမ်းဆေးကို ဆက်လက်လိမ်းပေးနေသည်။

ကျန်းပေရန်အတွက်မူ ကူလင်းတသည် သူတို့၏အစောပိုင်းက သဟဇာတဖြစ်သော ညှိနှိုင်းမှုအတွင်း သူ့ကို ဝိညာဉ်နိုးထကျောက်ရိုင်းတစ်ခြမ်းပေးရန် သဘောတူပြီးဖြစ်သည်။

သူလာရင်းအရာကို ရရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းပေရန်သည် ထပ်မံမနေတော့ချေ။

သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်အရ အကယ်၍ သူသာမပေါ်လာခဲ့ပါက ကူလင်းတသည် အမျိုးသမီးဧကရာဇ်နှင့် ယဲ့ဖန်တို့၏ ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှုဖြင့် သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာသည်။

တစ်နည်းပြောရရင် မူလက "လူတွေအသက်ရှင်၊ လင်းယုန်သေ" ဖြစ်သင့်သည်။

ယခု လင်းယုန်ကို ယဲ့ဖန်ထံ ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြင့် သူသည် ကံကြွေးတစ်ခုကို ပြန်ဆပ်ပြီးဖြစ်သလို ပျက်စီးသွားသောဇာတ်လမ်းကို "ပြုပြင်ခြင်း" တစ်မျိုးအဖြစ်လည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

ကူညီ၍မရချေ... ဒီကမ္ဘာ့ကောင်းကင်ဘုံတရားက နည်းနည်းရှုပ်ထွေးသည်။

ကျန်းပေရန်သည် ဒီ "ကံကြမ္မာ၏ကလေး" ဖြစ်သော ယဲ့ဖန်၏ကံကြမ္မာကို အလွန်အကျွံပြောင်းလဲခြင်းက ပြဿနာများဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

စနစ်က သူ့ကို မသတိပေးသေးသော်လည်း ဒီမကိုက်ညီမှုများကို နောက်ပိုင်းတွင် ပိုကြီးမားသောတုံ့ပြန်မှုတစ်ခုအတွက် စုဆောင်းထားမည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။

ထို့အပြင် ယဲ့ဖန်၏ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါသည် ကျန်းပေရန်ကို မျက်နှာရှုံ့စေသည်... ၎င်းသည် အလွန်အမင်းပင် ထူထဲလှသည်။

ယခုလောလောဆယ်တွင် ဇာတ်လမ်းက အသာစီးရနေသောကြောင့် အကျိုးအမြတ်အချို့အတွက် လိုက်ပါခြင်းသည် မဆိုးလှချေ။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဇာတ်လမ်းကပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ဘေးအန္တရာယ် ဇာတ်လမ်းဖြစ်လာလျှင်ကော။ ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော အနက်ရောင်ဘုရင်များနှင့် ဧကရာဇ်များ ကောင်းကင်မှမိုးရွာသလို ကျဆင်းလာလျှင် သူသည် ဇာတ်လိုက်၏ကြီးထွားမှုအတွက် စတေးခံရသော "အဘိုးကြီးဆရာ" တစ်ယောက်ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်လော။

ထိုအရာကိုရှောင်ရှားရန် ကျန်းပေရန်သည် အနာဂတ်တွင် စွက်ဖက်မှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖန်၏ကံကြမ္မာသည် ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ သူ့အလိုလိုဖြစ်ပေါ်ပါစေ။

မကြာမီ ဆယ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားသည်။

တစ်နေ့တွင် ယဲ့ဖန်သည် ကူလင်းတ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှ အမွေးသစ်များပေါက်နေသည်ကို ထိတွေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းတော်တော်လေး ပျောက်ကင်းနေပြီပဲ"

နတ်ဘုရားညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း ယခုအခါ လင်းယုန်ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူထွက်ခွာရန်အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

သတင်းမပါဘဲ ဆယ်ရက်ကြာပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏အိမ်မှမိသားစုသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ကူလင်းတသည် သူ၏တောင်ပံများကိုခတ်ကာ နှစ်ကြိမ်အော်ဟစ်ပြီး ယဲ့ဖန်ကို သူ၏အဘိုးကြီး ဘယ်သွားသည်ကို တစ်ဖန်ပြန်မေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ယဲ့ဖန်သည် သူတကယ်နားမလည်ကြောင်း တစ်ဖန်ပြန်လည်အလေးပေးရန် လက်ဟန်ခြေဟန်များကို အသုံးပြုနေစဉ် ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူတို့ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာသည်။

"ယာ့!!!"

အသစ်ရောက်လာသူကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကူလင်းတသည် သူ၏တောင်ပံများကိုခတ်ကာ မတ်တပ်ခုန်ရပ်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်ကို သူ၏နောက်တွင် ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ခဏအကြာတွင် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သူခံစားမိလိုက်သည်။

‘အာ... ဒါဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်မုန်ပဲ’

ယခင်နေ့က သူမ၏စုတ်ပြတ်နေသော အသွင်အပြင်နှင့်မတူဘဲ ယနေ့ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်မုန်စီပေ့သည် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ဝတ်စားထားသည်။

သူမ၏ရှည်လျားနက်မှောင်သောဆံပင်ကို လှပစွာထွင်းထုထားသော သစ်သားဆံထိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ထိန်းထားသော သိမ်မွေ့သည့်လိမ်ပုံဆံထုံးအဖြစ် လိပ်ထားသည်။

သူမ၏မျက်ခုံးများကို မီးသွေးနက်မင်ဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသောမိုးမခပုံစံဆွဲထားပြီး သူမ၏ဖြူဖွေးနူးညံ့သောအသားအရေကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ပါးနီဖျော့ဖျော့တစ်ချက်က သူမ၏ပါးပြင်များကို ပန်းရောင်တောက်ပစေသည်... ဆော့ကစားတတ်ပြီး လှပသည်။

ကူလင်းတကို လှပစွာဦးညွှတ်ရင်း မုန်စီပေ့သည် ယခင်တိုက်ခိုက်မှုအတွက် သူမ၏တောင်းပန်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ကြမ်းတမ်းသောမိန်းမသည် သူမ၏ရတနာကို တစ်ဖန်ပြန်လုယူရန်လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း... ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က သူမဘယ်လောက်ဆိုးရွားစွာ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်သတိရရင်း... ကူလင်းတသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

နားလည်မှုလွဲခြင်း ရှင်းလင်းသွားသည်နှင့် မုန်စီပေ့သည် လင်းယုန်နောက်တွင် ကာကွယ်ထားခြင်းခံရသော ယဲ့ဖန်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မမေးခွင့်ရှိမလား... ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ယဲ့ဖန်သည် ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ ကျွန်တော်မပြောနိုင်ပါဘူး"

"ဒါဆို... ရှင်ဘာလို့ဒီမှာရှိနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မကိုပြောပြလို့ရမလား"

သူမက တစ်ဖန်ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်မတော်တဆ ရောက်လာတာပါ"

ဒီစကားကိုကြားသော် မုန်စီပေ့သည် ပို၍ပင်သေချာသွားသည်။ ဒီကလေးသည် ထိုကျွမ်းကျင်သူနှင့် တစ်စုံတစ်ခု ဆက်စပ်မှုရှိရမည်။

‘သူ့တပည့်တွေထဲကတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မလား...’

ဒီကောက်ချက်သို့ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမသည် ထပ်မံမစူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအစား သူမသည် သူမ၏ခါးမှ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ်ကိုထုတ်ယူကာ ယဲ့ဖန်ထံသို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မက... အိုး မဟုတ်ဘူး ကျွန်မဆိုလိုတာက ကျွန်မက လေးမျက်နှာဂိုဏ်းက ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ်မုန်စီပေ့ပါ ဒါက ကျွန်မရဲ့ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်ပါ... လန်ပြည်နယ်ရဲ့နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာတော့ ဒါက ရှင့်အတွက် အကူအညီအချို့ဖြစ်သင့်ပါတယ်"

"ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်... ကျွန်တော်လက်မခံနိုင်ပါဘူး"

ယဲ့ဖန်က သူ၏လက်များကို အလန့်တကြားဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

မုန်စီပေ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်-

"ဒါကို အရမ်းများတယ်လို့မထင်ပါနဲ့ ကျွန်မရှင့်ကိုဒါကိုပေးရတဲ့အကြောင်းရင်းက..."

သူမစကားပြောရင်း နောက်ကျောလှည့်ထားသော အရပ်ရှည်သောပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ထိုကျွမ်းကျင်သူကို နောက်တစ်ကြိမ်ရှာဖွေရန် ခက်ခဲမည်ကို သူမသိသော်လည်း အကယ်၍ သူမသည် ဤတပည့်နှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်နိုင်ပါက တစ်နေ့နေ့တွင် သူ့ကိုပြန်လည် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

မုန်စီပေ့ ရုတ်တရက် အတွေးများဖြင့် နစ်မွန်းသွားသည်ကိုမြင်သော် ယဲ့ဖန်က သတိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်မုန်"

"အိုး"

မုန်စီပေ့သည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့တစ်ချက် မြင့်တက်လာသည်။ သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကိုလက်ခံမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ဒါကိုဘယ်တော့မှမသုံးရင်တောင် ဒါကို အမှတ်တရပစ္စည်းလေးတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားလို့ရပါတယ်"

"ကျွန်တော်ဒါကို မရထိုက်ပါဘူး ဒါကြောင့် တကယ်ပဲ..."

သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် မုန်စီပေ့သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို သူ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ အနက်ရောင်ဧကရာဇ်အရှိန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အဲ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်မုန် ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်မုန်"

သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ်ခေါ်ပြီးနောက် အရာမထင်သောအခါ ယဲ့ဖန်သည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချကာ ကျောက်စိမ်းပြားကိုထုတ်ယူပြီး သူ့ကိုယ်သူတိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

‘ငါအခု နတ်ဘုရားအတွက် ဒုက္ခရှာပေးမိပြီလား...’

အချိန်အကြာကြီး စိတ်ထဲတွင်ရုန်းကန်ပြီးနောက် ယဲ့ဖန်သည် ၎င်းကို ယခုလောလောဆယ်သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူဒါကိုသုံးစရာ မလိုချေ။

နောက်တစ်ခါ နတ်ဘုရားကိုတွေ့သည့်အခါ သူအရာအားလုံးကို ရှင်းပြပေလိမ့်မည်။

အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တွင် လော့ဝမ်ကျိုးသည် တန်ဆောင်းတစ်ခုအောက်တွင် ဆေးပင်များကို ကြိတ်နေသည်။

ဟုန်မိသားစုမှ အစေခံမလေးတစ်ဦးဖြစ်သော ချင်စွေးရုံသည် အမှုန့်ဖြစ်နေသောဆေးကို ပိုးခေါက်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးနေသည်။

နောက်ထပ်တစ်ထုပ်ပြီးသွားသောအခါ ချင်စွေးရုံသည် လော့ဝမ်ကျိုးကို ရှက်သွေးဖြာစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နဖူးပေါ်မှ ချွေးစက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကိုထုတ်ယူကာ သူ့အတွက် ဂရုတစိုက်သုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ထိတွေ့မှု၏နူးညံ့မှုကိုခံစားရင်း လော့ဝမ်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။

"စွေးရုံ မင်းရင်ဘတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်းခုန်နေတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ချင်စွေးရုံသည် သူဘာလို့မေးသည်ကို အတိအကျနားမလည်သော်လည်း သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့... နှလုံးသားလား"

"အင်း လူတစ်ယောက်မှာ နှလုံးသားဘယ်နှခုရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

"သမားတော်ကျန်းဆီကနေ လူတွေမှာ တစ်ခုပဲရှိတယ်လို့ ကျွန်မကြားဖူးတယ်"

"မှန်တယ် လူအများစုကတော့ ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာတော့ တစ်ခြမ်းပဲရှိတယ်"

"အာ"

ချင်စွေးရုံက အော်ဟစ်ကာ သူမ၏ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့နှလုံးသားရဲ့နောက်တစ်ခြမ်းက ငါတို့တွေ့တဲ့နေ့က မင်းဆီကို သွားခဲ့လို့ပဲ"

"အိုက် ရှင်က လူဆိုးလေးပဲ"

ချင်စွေးရုံက ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် သူ့ကို သူမ၏လက်သီးငယ်လေးဖြင့် ထုလိုက်သည်။

သူမ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှအသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်-

"နင်ဒီကောင်မလေး ငါနင့်ကို ဒီမှာထပ်တွေ့မယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ အိမ်တော်ကနေ အမြဲခိုးထွက်နေတာ... အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက နင့်လစာကိုဖြတ်မှာ မကြောက်ဘူးလား"

သူမ၏သခင်မလေး၏အသံကို မှတ်မိသဖြင့် ချင်စွေးရုံသည် တန်ဆောင်းအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန်ပြေးထွက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး ကျွန်မမှားသွားပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါ"

လော့ဝမ်ကျိုးသည် ဒီမြင်ကွင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ဆေးပင်များကို တိတ်တဆိတ်ပြန်ကြိတ်နေသည်။

"နင်" ဟုန်ယာရွှမ်းက လျှောက်လာပြီး ချင်စွေးရုံ၏နဖူးကို ပြင်းစွာတို့လိုက်ပြီးနောက် တန်ဆောင်းဘက်သို့လှည့်ကာ လော့ဝမ်ကျိုးကို မေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်က ယဲ့မိသားစုက ချိုးချီနဲ့ ရှအိုမိသားစုက တုံခွေးတို့နဲ့ပါ ရင်းနှီးနေတယ်ဆိုတာ နင်သိရဲ့လား"

"ကျွန်မ... ကျွန်မသိပါတယ် သခင်မလေး"

ချင်စွေးရုံက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးညင်းစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နင် ဒီအရူးမလေး ဟုန်မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ချင်လို့ သေမတတ်ဖြစ်နေတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတာတောင် အခွင့်အရေးမရကြဘူး နင်ကတော့ အလကားပေးနေတာ"

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုလင်... အိုး မဟုတ်ဘူး ကျွန်မဆိုလိုတာက သခင်လေးလင်က အဲ့ဒီလူတွေနဲ့မတူဘူး အဖေကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ဆေးက အံ့ဩဖွယ်ကောင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"

"အာ အခုတော့ ငါသူ့ကို ဝေဖန်လို့တောင်မရတော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား နင်သူ့ကို ဘယ်လောက်ကာကွယ်နေလဲကြည့်စမ်း မကြာခင် နင်ငါ့ကို နင့်သခင်မလေးအဖြစ်တောင် မြင်တော့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါကျိန်ဆိုရဲတယ်"

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ သခင်မလေးကလည်း ကျွန်မအတွက် အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်"

"ထားလိုက်တော့"

နောက်ထပ်တစ်ချက်တို့ပြီးနောက် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် တန်ဆောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"သခင်မလေးဟုန် ဒီနှိမ့်ကျတဲ့လူနဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား"

လော့ဝမ်ကျိုးက သူ၏အကြည့်ကိုမြှင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ဟုတ်တယ်" ဟုန်ယာရွှမ်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ကာ မျက်လုံးများဝေ့ဝဲနေသည်။ "ရှင့်ရဲ့အစ်ကိုကြီး... ဒီမှာထပ်မရှိဘူးလား"

"သူမရှိပါဘူး မင်း ငါ့ကို ပြောလို့ရပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့... ဒါက ကိစ္စကြီးတစ်ခု... ကျွန်မရှင့်ရဲ့အစ်ကိုနဲ့ ကိုယ်တိုင်စကားပြောချင်တယ်"

"သခင်မလေးဟုန်က ငါ့ကိုမယုံကြည်ဘူးလား"

"မဟုတ်... အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ဘူး" သူမက ထစ်ငေါ့စွာပြောပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ "အူး ငါရှင့်ရဲ့အစ်ကိုကို တွေ့မှဖြစ်မယ်"

ထိုအသံက ဘယ်လိုထွက်သွားနိုင်သည်ကို နားလည်သွားသဖြင့် သူမက အလျင်အမြန် ပြင်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်မဆိုလိုတာက ဒီကိစ္စက ရှင့်အစ်ကိုရဲ့အကြံဉာဏ်ကို လုံးဝလိုအပ်တယ်"

သူမစိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်ကို မြင်သော် လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ငါနောက်မှ မင်းရဲ့သတင်းစကားကို ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို သဘောတူပြီ မနက်ဖြန် ကျွန်မရှင့်ရဲ့အဖြေအတွက် ဒီကိုလာခဲ့မယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တန်ဆောင်းမှထွက်ခွာရင်း ဟုန်ယာရွှမ်းက ချင်စွေးရုံဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"နင်မပြန်သေးဘူးလား အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက နင့်ကိုရှာနေတယ်"

"အဲ" ချင်စွေးရုံက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာသည် မပြန်ချင်သေးသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။

"မင်းသူ့ကို မနက်ဖြန်ပြန်တွေ့ရမှာပဲ... အခုလာခဲ့"

ဟုန်ယာရွှမ်းက သူမကိုဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံရရင်း ချင်စွေးရုံသည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ လော့ဝမ်ကျိုးကို အပြင်းအထန် လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း သူတို့၏နောက်တွေ့ဆုံချိန်ကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် လော့ဝမ်ကျိုးသည် သူ၏ငရုတ်ဆုံနှင့် ဆေးအထုပ်များကို ထုပ်ပိုးကာ မြို့၏အစွန်အဖျားသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ပေရန်က သူတို့၏ယခင်စခန်းချရာနေရာကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြားချပ်သွားစေခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏စခန်းသစ်သည် ယခုအခါ မြစ်ငယ်လေးတစ်ခုဘေးတွင် ရှိနေသည်။

ဧရိယာနှင့်ရင်းနှီးသော လော့ဝမ်ကျိုးသည် တဲသို့ရောက်ရှိပြီး ကျန်းပေရန်က အေးအေးလူလူ ငါးမျှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆရာ"

သူက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား"

ကျန်းပေရန်က မလှည့်ဘဲမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုန်မိသားစုက ဟုန်ယာရွှမ်းက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုရှိပေမဲ့ ဆရာနဲ့ကိုယ်တိုင် စကားပြောမှဖြစ်မယ်လို့ အခိုင်အမာပြောပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ပြန်ပြောတော့မည်အပြုတွင် ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုသည် သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ တစ်- လော့ဝမ်ကျိုးကို ဟုန်ယာရွှမ်းအား ငြင်းပယ်ခိုင်းပါ။ ဆု- တစ်ကိုယ်တော်လေ ကျမ်းစစ် (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်- တွေ့ဆုံမှုကို လက်ခံပါ။ ဆု- +၁ ကျပန်းအခြေခံအရည်အသွေးအမှတ်]

"ဟင် သူမလား"

မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်ဆုကိုမြင်သော် ကျန်းပေရန်သည် ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်... စနစ်က သူ့ကို အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တွင်နေရန် လိုလားသည်မှာ ယဲ့ဖန်ကိုကာကွယ်ရန်မဟုတ်ဘဲ ဒီကိစ္စအတွက်ပင်ဖြစ်သည်။

‘ဟူး... ကံကောင်းလို့ ငါအချိန်မီနောက်ဆုတ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ရင် ငါဇာတ်လိုက်ကိုကာကွယ်ပေးတဲ့ အဘိုးကြီးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်’

ယခင်က စနစ်သည် သူ့ကို ယဲ့ဖန်၏ဆရာဖြစ်လာရန် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ရွေးချယ်စရာတစ်ခုပင် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုလမ်းကြောင်းကိုကျူးလွန်ခဲ့ပါက သူသည် အလောင်းအစားများတိုးလာပြီး အန္တရာယ်များတိုးလာသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သက်သာရာရစွာဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ရွေးချယ်စရာနှစ်ကို ရွေးချယ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ မနက်ဖြန် ငါမင်းနဲ့အတူ သူ့ကိုသွားတွေ့မယ်"

[အလုပ် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ ဆု- ဝိညာဉ် +၁]

သူ၏ဆရာ သဘောတူသည်ကိုကြားသော် လော့ဝမ်ကျိုးသည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန်အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

နောက်တစ်နေ့နံနက် မြွေနာရီတွင် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ဟုန်အိမ်တော်မှ မသက်မသာသောစိတ်ဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမ၏ဘေးမှ တောက်ပနေသော ချင်စွေးရုံကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း သူမသည် အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ဒီအရူးမလေး နင်ဘယ်လောက်ပျော်နေလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း"

"ဟီးဟီး"

ချင်စွေးရုံက မမှုဘဲ မိုက်မဲစွာရယ်မောလိုက်သည်။ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ဟုန်ယာရွှမ်းသည် သူမကို တန်ဆောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

‘ဟင် လင်လန်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် စစ်တုရင်ကစားနေတာ ဘယ်သူလဲ’

ရောက်ရှိသည်နှင့် ချင်စွေးရုံသည် လင်လန်နှင့် စစ်တုရင်ကစားနေသော ကျက်သရေရှိသောလူတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒါက သူတစ်စုံတစ်ယောက်ကို တန်ဆောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိုလူကို အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တွင် မမြင်ဖူးသည်မှာ သေချာသည်။

"သခင်မ..."

ချင်စွေးရုံသည် သူမ၏သခင်မက ထိုလူကိုသိသလားဟု မေးရန်လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏သခင်မ၏ အမူအရာသည် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်... မျှော်လင့်ချက်၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ အဆုံးမရှိ အပြောင်းအလဲဖြစ်နေသည်။

"သခင်မလေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ချင်စွေးရုံက စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

"အိုး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ဟုန်ယာရွှမ်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုရှိုက်ကာ တန်ဆောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူမစကားမပြောမီ အနက်ရောင်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ချလိုက်သော ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်လာရှာရဲတယ်"

"ကျွန်မ... ကျွန်မဘာမှအမှားမလုပ်ထားဘူး ဒါကြောင့်... ဘာလို့မလာရဲရမှာလဲ"

သူမ၏အသံသည် အနည်းငယ်တုန်ရီနေသည်။

ကျန်းပေရန်က အနက်ရောင်သခင်ကြီးတစ်ဦးကို ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် အမှတ်တရသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏မကောင်းဆိုးဝါးသတိပေးချက်များသည် သူမ၏နားထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤလူသည် လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။

မဟုတ်လျှင် သူသည် ထိုသနားစရာကောင်းသောမိန်းကလေးများအတွက် ဤမျှဒေါသထွက်မည် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ကာကွယ်မှုကို စီစဉ်ပေးမည်မဟုတ်ချေ။

ပြီးတော့ သူက သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမကျန်ရှိနေသောကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရလျှင်ပင် သူမသည် စိတ်ထဲတွင် သူ့ကိုတစ်ဖန်ပြန်တွေ့ချင်စိတ်ကို မငြင်းနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ပုံရိပ်သည် ညအခါ သူမ၏အိပ်မက်များကိုပင် ခြောက်လှန့်နေသည်။

သူမသည် ဤကျေးဇူးရှင်ကို သေသေချာချာကျေးဇူးတင်ချင်သည်။

ဒါဟာ သူမ၏ထူးဆန်းသောအမူအရာနောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်... ဟုန်မိသားစု၏ သမီးအဖြစ် သူမ၏မာနသည် ကျန်းပေရန်အပေါ် သူမ၏လေးစားမှုနှင့်ကြောက်ရွံ့မှုတို့နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။