ထူးဆန်းသောမေးခွန်း

"ရှောင်ယာ ဘာလို့ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး ငါ့နောက်လိုက်နေရတာလဲ"

ဟုန်အိမ်တော်တွင် ဟုန်တိဖုန်းသည် သူ၏ညီမငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အိုး အစ်ကိုကြီးမိသွားပြီ တကယ်တော့ ဒီနေ့ ဖုန်းရှန်းအထည်ဆိုင်မှာ ပိုးထည်အသစ်တွေ ရောက်လာတယ် အရမ်းလှတာပဲ"

"ဘာလဲ အဖေက မင်းကိုမဝယ်ခိုင်းဘူးလား"

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ဟုန်တိဖုန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး အစ်ကိုကြီးက တကယ်သိတာပဲ"

"မင်းကတော့လေ ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ပိုးထည်တွေအများကြီးရှိနေတာတောင် အပြင်ကနေ ထပ်ဝယ်ချင်နေတုန်းပဲ... အဖေက သဘောမတူတာ မဆန်းပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဒါအသစ်ရောက်တာလေ အိမ်မှာ ဒီလိုမျိုးတွေမရှိဘူး"

အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါရင်း ဟုန်တိဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယညီဆီမှာ ငွေသွားတောင်းလိုက် ငါက ငွေသိပ်မရှိဘူး"

"ကောင်းပါပြီ"

ဟုန်ယာရွှမ်းက သူမ၏စကားကို သီချင်းဆိုသလိုဆွဲငင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဒီကောင်မလေးက တော်တော်လက်တွေ့ကျတာပဲ"

ဟုန်ယာရွှမ်း၏ ပြတ်သားသောဆုတ်ခွာမှုကိုကြည့်ရင်း ဟုန်တိဖုန်းသည် မျက်လုံးလှန်မိတော့သည်။

ဟုန်တိဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ ဟုန်ယာရွှမ်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

‘ဟူး... အစ်ကိုကြီးက ဒီလောက်မြန်မြန်သတိပြုမိမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး’

‘ကံကောင်းလို့ ငါက ဉာဏ်ပြေးတာပဲ’

သူတို့၏မနေ့က အစီအစဉ်ဆွဲပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဟုန်ယာရွှမ်းကို ပေးခဲ့သောတစ်ခုတည်းသောတာဝန်မှာ အိမ်ပြန်ပြီး အိမ်တော်ပတ်လည်မှ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ်ကွဲပြားမှုတစ်ခုခုရှိမရှိ ဂရုတစိုက်စောင့်ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

အသေးစိတ်တစ်ခုမျှ လွတ်သွားခြင်းမရှိစေရ။

ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် သူမ၏အစ်ကိုကြီးမှ စတင်စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများကို အများဆုံးသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်မနက်လုံး သူ့နောက်လိုက်ပြီးနောက်မှာပင် သူမသည် သူ့အပေါ်တွင် မည်သည့်ကွဲပြားမှုမျှ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

သူတစ်ခါတစ်ရံ ပြသလေ့ရှိသော ဝမ်းနည်းသောအမူအရာပင်လျှင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

‘လျိုမိသားစုက ယူဆောင်လာတဲ့ဒုက္ခက ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလား’

အရာရာသည် ထိုမျှလောက်ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ဟု တွေးရင်း ဟုန်ယာရွှမ်းသည် စဉ်းစားကာ သူမ၏ဒုတိယအစ်ကိုကို နောက်တစ်ကြိမ်သွားရောက်စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယုန်နာရီ (ညနေ ၅ နာရီမှ ၇ နာရီ) သို့ရောက်သောအခါ အစီအစဉ်အတိုင်း ဟုန်ယာရွှမ်းသည် တန်ဆောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"တစ်ခုခုရှာတွေ့ခဲ့လား"

တန်ဆောင်းတွင်ထိုင်နေသော ကျန်းပေရန်က မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဒုတိယအစ်ကိုက ကျွန်မရဲ့မရီးနောက်ကွယ်မှာ ခိုးစားနေတာကို ထပ်တွေ့ခဲ့တယ်"

ကျန်းပေရန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။

"တခြားဘာရှိသေးလဲ"

"ဒါတကယ်ဆိုးတယ် ကျွန်မရဲ့မရီးက အရမ်းသီလရှိပြီး ကြင်နာတတ်တာကို သူက..."

သူမ၏စကားတစ်ဝက်တွင် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ကျန်းပေရန်၏မျက်လုံးထဲမှ တဖြည်းဖြည်းစူးရှလာသော အရိပ်အယောင်ကို ဖမ်းမိလိုက်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ချေ။

"ငါမင်းတို့မိသားစုရန်ဖြစ်တာကို စိတ်မဝင်စားဘူး တကယ့်ကိစ္စကိုပြော"

"အိုး... ကျွန်မ ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးကို တစ်နေ့လုံးလိုက်ခဲ့ပါတယ် ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ ဘာမှမရှာတွေ့ခဲ့ဘူး သူတို့က ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ပြုမူနေကြတယ်"

"ဟူး….. ကြည့်ရတာ ငါမင်းကို အထင်ကြီးလွန်းသွားပုံပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ဘေးတွင်ရပ်နေသော လော့ဝမ်ကျိုးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ချန်ယိကို သွားခေါ်ခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ တန်ဆောင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

မကြာမီ ကူချင်းဟွမ်းကို တန်ဆောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။ သူက အရိုအသေပေးကာ ကျန်းပေရန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး"

ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ဤသူဌေးစွန်းကို အိမ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ်တွေ့ဖူးသည်။ သူမ၏အဖေပင်လျှင် သူ့ကို အပြုံးဖြင့်နှုတ်ဆက်ပြီး ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်အဖြစ် ဆက်ဆံသည်ကို သူမသိသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဒီသူဌေးစွန်းက... သူမအဖေရှေ့မှ အိမ်တော်ထိန်းကျန်း ပြုမူပုံနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။

‘ဒီလူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ...’

ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ကျန်းပေရန်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ခိုးကြည့်မိတော့သည်။

ကျန်းပေရန်က ကူချင်းဟွမ်းကို အခြေအနေကို အသေးစိတ်ရှင်းပြပြီးနောက် သူက ဟုန်ယာရွှမ်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ငါချန်ယိကို မင်းတို့အိမ်တော်ကို သွားခိုင်းမယ် မင်းလုပ်ရမှာက ဘယ်သူမှမရှိတဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခုကိုရှာပြီး အဲ့ဒီမှာစောင့်နေဖို့ပဲ နားလည်လား"

"ဘယ်သူမှမလာတဲ့ နေရာလွတ်မှာစောင့်နေ ဟုတ်လား ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

ဟုန်ယာရွှမ်းက ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က သူမကို ပြန်မဖြေခဲ့။ ထိုအစား သူက ကူချင်းဟွမ်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းအစီအစဉ်ကို နားလည်ပြီလား"

"ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ"

ကူချင်းဟွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

‘ဟင် အစီအစဉ် ဟုတ်လား ဘာအစီအစဉ်လဲ’

ဟုန်ယာရွှမ်းသည် လုံးဝရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမသည် တစ်လျှောက်လုံးနားထောင်နေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် "အစီအစဉ်" ကိုမျှ မကြားခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို သွားတော့ လမ်းမှာ သူလုပ်ရမှာတွေကို သူ့ကိုသင်ပေးလိုက်"

"နားလည်ပါပြီ"

ကူချင်းဟွမ်းက ကျန်းပေရန်ကို အရိုအသေပြုပြီးနောက် လုံးဝရှုပ်ထွေးနေသော ဟုန်ယာရွှမ်းကို တန်ဆောင်းမှ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကူချင်းဟွမ်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုးဘက်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း လျိုအိမ်တော်ကို သွားစုံစမ်းလိုက် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခုရှိမရှိ ကြည့်ခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

လော့ဝမ်ကျိုးသည်လည်း အရိုအသေပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျောက်စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘယ်ကမှန်းမသိသော အနက်ရောင်ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ရှေ့မှ စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် ချလိုက်သည်။

သူ၏အကြည့်သည် စူးရှလာသည်။

"တော်ဝင်အိမ်တော်နဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ လျိုမိသားစုနဲ့ လေးမျက်နှာဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်တဲ့ ဟုန်မိသားစု... ဒီအင်အားနှစ်ခုတိုက်မိရင် ဘယ်လိုစွမ်းအင်မျိုး ထွက်ပေါ်လာမလဲ..."

သူက နောက်ထပ်အနက်ရောင်ကျောက်တုံးအချို့ကို စားပွဲခုံပေါ်တွင် ချလိုက်သည်။

"လန်ပြည်နယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ခြေချတာနဲ့ အာဏာလွန်ဆွဲပွဲတွေရဲ့ အလယ်ဗဟိုထဲကို ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတယ် ဒါကိုထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဖြေရှင်းချင်ရင် ငါပိုပြီးဂရုတစိုက် ဆက်လုပ်ရမယ်"

သူစကားပြောရင်း အဖြူရောင်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ကံကောင်းစွာနဲ့ ငါ့မှာကစားစရာကျောက်တုံးတွေ အများကြီးရှိတယ်... ပြီးတော့ ငါက ဖြည်းဖြည်းကစားတဲ့ဂိမ်းကို အရမ်းကျွမ်းကျင်တယ်"

တောက်ခနဲအသံနှင့်အတူ ကျန်းပေရန်သည် အဖြူရောင်ကျောက်တုံးကို အနက်ရောင်အစုအဝေးနှင့် အဝေးတစ်နေရာတွင် ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့မွန်းတည့်ချိန်တွင် နေ့လယ်စာစားပြီးသည်နှင့် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ခြံဝင်း၏ ဆိတ်ငြိမ်သောနေရာတစ်ခုမှ အလှဆင်ကျောက်တောင်တစ်ခုဘေးတွင် ရပ်နေသည်... လူများပုံမှန်မလာသောနေရာတစ်ခု။

ဒါဟာ လင်ယွီ... ထိုအစ်ကိုကြီး၏... ဖော်ပြချက်နှင့် ထပ်တူကျသည်။

‘သူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ ပြီးတော့ သူဘာလို့ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့ကို အစကတည်းက လာခဲ့တာလဲ ငါအကူအညီတောင်းတယ်ထင်ပြီး ကျားတွင်းထဲကို ခြေချော်ကျသွားတာများလား’

သူမ၏အတွေးများ လွင့်မျောစပြုနေစဉ် သူမသည် ရုတ်တရက် သူမ၏နောက်ကျောကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း မနေ့က သူဌေးစွန်းပြောခဲ့သည်ကို သတိရရင်း သူမ၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန်ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမတွေ့လိုက်သည်မှာ ဝတ်ရုံရှည်ဝတ်ဆင်ထားသော သူဌေးစွန်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

"သူ... သူဌေးစွန်း ရှင်ဘယ်လိုလုပ် ဒီထဲရောက်နေတာလဲ"

မနေ့က လင်ယွီ၏အစ်ကိုကြီးက သူဌေးစွန်းကို သူတို့အိမ်တော်သို့လာရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြောင်း ကြားသောအခါ သူမသည် ရှေ့တံခါးမှ တရားဝင်လည်ပတ်မှုတစ်ခုဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မနေ့က သူဌေးစွန်းနှင့်စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ရှေ့မှဝင်လာရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း သူမသိခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူမစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သူဌေးစွန်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် လေထဲမှပေါ်လာသည်ကို မြင်ရခြင်းက သူမကို ထိတ်လန့်သွားစေဆဲဖြစ်သည်။

ကူချင်းဟွမ်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာနိုင်ရခြင်းအကြောင်းမှာ သူသည် သာမန်ရုပ်ဖျက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်က သာမန်ဝတ်စုံများ၏ ဒီဇိုင်းများသည် အလွန် ပုံတုံးသည်ဟု ညည်းညူသည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် ၎င်းတို့ကို အမျိုးမျိုးသောရုပ်ဖျက်ဝတ်စုံများအဖြစ် ပြုပြင်မွမ်းမံစပြုခဲ့သည်... နောက်ဆုံးတော့ သာမန်ရုပ်ဖျက်ဝတ်စုံ၏ အဓိက အနှစ်သာရသည် အသွင်အပြင်တွင်မဟုတ်ဘဲ အတွင်း၌ ထည့်သွင်းထားသော အစီအရင်များတွင် တည်ရှိသည်။

ဟုန်ယာရွှမ်းကို စိတ်တည်ငြိမ်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ပေးပြီးနောက် ကူချင်းဟွမ်းက မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးဟုန် မေးခွင့်ရှိမလား မင်းတို့မိသားစုက အိမ်သုံးစရိတ်တွေမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြုန်းတီးတတ်သလား"

‘ဖြုန်းတီးတဲ့စရိတ်တွေ ဟုတ်လား’

ဟုန်ယာရွှမ်းသည် သူဌေးစွန်းက အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့မေးသည်ကို မသိသော်လည်း သူမက စဉ်းစားတွေးတောစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"... ကျွန်မအဖေက ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေကို ဘာမှမဖြုန်းတီးဖို့ မကြာခဏပြောပါတယ် သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အရမ်းချွေတာတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ"

"ပြီးတော့ နေ့စဉ်အစားအသောက်အတွက်ရော ဇိမ်ခံတာမျိုးရှိလား"

"အစားအသောက် အတွက်လား"

သူမမျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကျွန်မအဲ့ဒါကို တကယ်ဂရုမစိုက်မိဘူး..."

တစ်ခုခုသတိရလာသောအခါ သူမရုတ်တရက် လက်ညှိုးထောင်လိုက်သည်။

"အိုး ဟုတ်သားပဲ စွေးရုံသိမှာပဲ ကျွန်မသူ့ကို သွားခေါ်လိုက်မယ်"

မကြာမီ ဟုန်ယာရွှမ်းသည် ချင်စွေးရုံကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် သခင်စွန်း"

ချင်စွေးရုံက ကူချင်းဟွမ်းကိုမြင်သော် ယဉ်ကျေးစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ကူချင်းဟွမ်းက အရိုအသေပြန်ပေးလိုက်သည်။

လမ်းတွင် ချင်စွေးရုံသည် သူမ၏သခင်မလေးထံမှ ထိုအကြောင်းကို ကြားသိပြီးဖြစ်သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ်ခါတလေ ကျွန်မ ကွေ့ရှန်းနဲ့အတူ ဈေးကိုသွားပါတယ်... အိုး ကွေ့ရှန်းက ဈေးဝယ်တာဝန်ယူတဲ့ အိမ်ဖော်မလေးပါ သူကျွန်မကိုပြောဖူးတာက ကျွန်မတို့အိမ်တော်ရဲ့စည်းကမ်းက အလတ်ဆတ်ဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ စားရမယ် ပြီးတော့ ကျွန်မတို့သခင်က ဘာဖြုန်းတီးမှုကိုမှ ခွင့်မပြုဘူး ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ လိုအပ်သလောက်ပဲ ဝယ်ပါတယ်"

ဒီစကားကိုကြားပြီးနောက် ကူချင်းဟွမ်းက နှစ်ကြိမ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူဌေးစွန်းက ဤမေးခွန်းအားလုံးကို အဘယ်ကြောင့်မေးသည်ကို မရှင်းပြသောကြောင့် ဟုန်ယာရွှမ်း၏စပ်စုစိတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

"ကျွန်မမေးခွင့်ရှိမလား သူဌေးစွန်းက ဘာလို့ဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းတာလဲ"

ကူချင်းဟွမ်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီနေ့နေ့လယ်စာစားနေတုန်းက အရှေ့မီးဖိုချောင်ကို သွားကြည့်ခဲ့ပြီး ပိုလျှံတဲ့အစားအစာတော်တော်များများ လွှင့်ပစ်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ် တော်တော်လေး ဖြုန်းတီးပုံပဲ"

"ဟင်"

ဟုန်ယာရွှမ်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမထပ်မမေးမီ ကူချင်းဟွမ်းက ချင်စွေးရုံဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးစွေးရုံ နောက်ထပ်တစ်ခုလောက် ဒုက္ခပေးလို့ရမလား"

"ပြောပါ သခင်လေး"

ချင်စွေးရုံက အလျင်အမြန်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းတစ်ခါတလေ မီးဖိုချောင်မှာ ကူညီပေးတတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ ရံဖန်ရံခါတော့ ကူညီပါတယ်"

ချင်စွေးရုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ပုံမှန်အတိုင်းပဲပြုမူပြီး ကျွန်တော့်အတွက် အရာတချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမေးကြည့်ပေးပါ..."

ရှင်နာရီ (ညနေ ၃ နာရီမှ ၅ နာရီ) တွင် ကွေ့ရှန်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကိုသယ်ဆောင်ကာ အရှေ့မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ချိုင် ဈေးမှာဒီနေ့ မုန်ညင်းဖြူတွေရှိတယ် ကျွန်မပိုဝယ်ခဲ့တယ် အအေးသုပ်တစ်မျိုး လုပ်ကြရအောင် ဟုတ်တယ်မလား"

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဆွတ်ခူးနေသော လက်များဖြင့် လဲ့တုံသည် ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါရှားပါးတဲ့အစာပဲ မတွေ့ရတာကြာပြီ ဘာလို့ဒီနေ့ရုတ်တရက် ရောက်လာတာလဲ"

ရေခဲသိုလှောင်မှုမရှိသောကြောင့် မုန်ညင်းဖြူကဲ့သို့သော ရာသီပေါ် တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် များသောအားဖြင့် အချိန်တိုအတွင်းသာ ရရှိနိုင်ပြီး ထိုအခါမှာပင် ချမ်းသာသော အိမ်ထောင်စုများထံသို့သာ ရောက်ရှိသည်။

ခြင်းတောင်းကိုချရင်း ကွေ့ရှန်းက ဂုဏ်ယူစွာပြုံးလိုက်သည်။

ဦးလေးကျားက တောင်ပေါ်တက်ပြီး အများကြီးတူးခဲ့တာ"

"သေရော သူတောင်ပေါ်တက်သွားတာလား သူ့မှာသတ္တိရှိတာပဲ အထူးသဖြင့် မကြာသေးခင်က သားရဲတွေလှည့်လည်နေတာနဲ့ အခုရှားပါးသားရဲတွေတောင် ပေါ်လာတယ်လို့ကြားတယ်"

"ပြောမနေနဲ့တော့ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့သတ္တိကြောင့် ငါတို့အားလုံး အရသာရှိတဲ့အစာစားရတာပေါ့"

သူတို့စကားပြောနေစဉ် ချင်စွေးရုံသည် ပြေးလွှားရောက်ရှိလာသည်။ ခြင်းတောင်းထဲမှ မုန်ညင်းဖြူကိုမြင်သောအခါ သူမက ပျော်ရွှင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဝိုး ဒီနေ့ငါတို့တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စားရမယ်"

ကွေ့ရှန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"အရင်ကလိုပဲ နှာခေါင်းစူးရှတုန်းပဲ အစားကောင်းရှိတဲ့အခါ မင်းအမြဲပေါ်လာတာပဲ"

"လာစမ်းပါ ကျွန်မခင်ဗျားကိုလွမ်းလို့ လာတာပါ"

"ဒါဆို ဘာလို့စောစောမလာပြီး ဈေးမှာငါနဲ့မပူးပေါင်းခဲ့တာလဲ"

"ကျွန်မမနက်ဖြန် စောစောလာခဲ့မယ် ကတိပေးပါတယ်"

ဖော်ရွေသောစကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ချင်စွေးရုံသည် လဲ့တုံဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ချိုင် ကျွန်မဒီနေ့မီးဖိုချောင်မှာ ကူညီလို့ရမလား"

ဟုန်မိသားစုသည် သူတို့၏အစေခံများကို ကြင်နာစွာဆက်ဆံသည်။

ပင်မအိမ်တော်သို့ ကျွေးမွေးသောဟင်းလျာများကို အစေခံများနှင့်လည်း မျှဝေပြီး အရှေ့မီးဖိုချောင်တွင် ကူညီသူများသည် အပိုပင်ရနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လဲ့တုံသည် ချင်စွေးရုံက ထိုမုန်ညင်းဖြူဟင်းကို စားချင်နေသည်ဟု အလွယ်တကူခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒါပေမဲ့ မင်းကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ရမယ်"

"ကျွန်မ တာဝန်သာထားလိုက်"

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အရှေ့မီးဖိုချောင်မှအရာများသည် တဖြည်းဖြည်းငြိမ်သက်သွားသည်။

လဲ့တုံ၏လက်ထဲမှ ပေါင်းအိုးတစ်လုံးကိုမြင်သော် ချင်စွေးရုံက မေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ချိုင် ဒီနေ့ဘာလို့ပေါင်းမုန့်တွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ ကျွန်မနောက်ဆုံးဒ ီမှာရှိတုန်းကထက် အများကြီးပိုများတယ် အိုး ကျွန်မသိပြီ ဒါက..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေမပြောနဲ့"

လဲ့တုံက ချက်ချင်းသူ၏မျက်နှာကို တင်းမာလိုက်သည်။

"အကြီးဆုံးသခင်လေးက ငါ့ကိုဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ပေါင်းမုန့်တွေပိုပေါင်းခိုင်းတယ်"

"အိုး..."

ချင်စွေးရုံက နားလည်သဘောပေါက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလူလည်လေး မင်းငါ့ကိုဘာထင်နေတာလဲ ဟမ်..."

"ဟီးဟီး ကျွန်မဆိုလိုတာက သခင်လေးက ရှင့်ရဲ့ပေါင်းမုန့်တွေကိုကြိုက်လို့ ပိုတောင်းတာဖြစ်မယ်လို့ပဲ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ"

"ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်လေး ဘေးဖယ် မင်းပစ္စည်းတွေနဲ့မတိုက်မိအောင် သတိထား"

ထို့နောက် သူမ၏မီးဖိုချောင်အလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာပင် သူမသည် ပုံမှန်ထက်ပို၍ သနပ်ချဉ်များထုတ်ယူထားသည်ကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်... ဒါလည်း အကြီးဆုံးသခင်လေး၏အမိန့်အရဖြစ်သည်။

ညကိုးနာရီသို့ရောက်သောအခါ ချင်စွေးရုံသည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် နောက်ဥယျာဉ်သို့သွားပြီး သူမ၏သခင်မကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

"အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးရပြီလား"

ဟုန်ယာရွှမ်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အကုန်ရပါပြီ"

ချင်စွေးရုံက အပြင်းအထန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို အထဲဝင်ကြစို့"

သူတို့ကျောက်တောင်သို့ရောက်သောအခါ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြည့်မီမှာပင် သူဌေးစွန်းသည် ကျောက်တုံးများနောက်မှ ထွက်လာသည်။

သူက သူတို့ကိုအရိုအသေပေးပြီးနောက် ချင်စွေးရုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး"

"ဒုက္ခမရှိပါဘူး ဒုက္ခမရှိပါဘူး"

ချင်စွေးရုံက သူမ၏လက်ကို အလျင်အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကျွန်မကို ရှာခိုင်းသမျှအရာအားလုံး ကျွန်မရှာတွေ့ခဲ့ပါပြီ အရှေ့မီးဖိုချောင်က လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အစားအစာတွေ တကယ်ပိုလုပ်နေပါတယ် အားလုံးက အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့အမိန့်အရပါ"

ဒီစကားကိုကြားသော် ဟုန်ယာရွှမ်းသည် အံ့အားမသင့်ဘဲမနေနိုင်တော့ချေ။

ဒီသတင်းအချက်အလက်က အသုံးဝင်သည်ဖြစ်စေ မဝင်သည်ဖြစ်စေ သူဌေးစွန်းက တစ်ရက်ခွဲအတွင်းမှာပင် သံသယဖြစ်ဖွယ်တစ်ခုခုကို သတိပြုမိခဲ့ခြင်းသည် သတိပြုစရာဖြစ်သည်... အထူးသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်က ထိုဘက်သို့ ကြည့်ရန်ပင်မစဉ်းစားမိခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင်ပင် ဖြစ်၏။

‘ဟူး... သူငါ့ကို ဉာဏ်ထိုင်းတယ်လို့ ထပ်ခေါ်တော့မယ်’

‘မဟုတ်ဘူး စောင့်ဦး မဟုတ်ဘူး ငါမတုံးဘူး’

‘ငါအရမ်းတော်တယ် ဟွန့်’

စိတ်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူနှစ်သိမ့်ပြီးနောက် သူမ၏စပ်စုစိတ်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မမေးခွင့်ရှိမလား ဒီသတင်းအချက်အလက်က ရှင့်အတွက် ဘာအကူအညီဖြစ်လဲ"

"သခင်မလေးဟုန်ကို နောက်ထပ်ဒုက္ခပေးစရာ မလိုအပ်တော့ပါဘူး ငါတို့ရလဒ်ရတာနဲ့ ငါရဲ့အစ်ကိုက မနက်ဖြန်တန်ဆောင်းမှာ မင်းကိုအကြောင်းကြားပါလိမ့်မယ် အခုလောလောဆယ်တော့ ထွက်ခွာခွင့်ပြုပါ"

ထိုသို့ပြောပြီး ကူချင်းဟွမ်းသည် သူ၏နူးညံ့သောဦးထုပ်ကိုဆောင်းကာ အတုပြုလုပ်ထားသော တောင်ကျောက်တုံးနောက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။

ဟုန်ယာရွှမ်းနှင့် ချင်စွေးရုံတို့ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လိုက်သွားသောအခါ... မည်သူမျှမရှိတော့ချေ။

ည၏အအေးဓာတ်ထဲတွင် ချင်စွေးရုံသည် သူမ၏သခင်မ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနည်းငယ်တုန်ရီစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသခင်စွန်းက တော်တော်ထူးဆန်းတာပဲ"

"အင်း"

ဟုန်ယာရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမကိုပို၍အံဩစေသည်မှာ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤသို့ထူးဆန်းသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို အမိန့်ပေးနိုင်လျှင် သူသည် မည်သို့သောလူစားမျိုးဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုညတွင် ဟုန်ယာရွှမ်း အိပ်မပျော်ခဲ့ချေ။ သူမသည် လူးလိမ့်နေပြီး သူဌေးစွန်းက ဘာကိုရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ကို... ဟုန်မိသားစုအတွက် ဘာကိုဆိုလိုမည်ကို... သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

‘ငါအမှားကြီးတစ်ခု လုပ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...’

သူမသည် ခဏမျှထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် သူ့ကိုယ်သူတည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။

သူမ၏ပင်ကိုအသိစိတ်က ဤလူသည် သူမကိုမထိခိုက်စေဟု ပြောနေသည်။

‘ဒါပေမဲ့... ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ...’

ထိုသို့ဖြင့် သူမသည် မိုးလင်းသည်အထိ လူးလိမ့်နေသည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အိပ်မပျော်သောညတစ်ညသည် သိပ်မများလှချေ။

သူမသည် ယုန်နာရီသို့ရောက်သည်အထိ တွန်းအားပေးကာ တန်ဆောင်းသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ သွားခဲ့သည်။

"ဟူး..."

သူ့ကိုယ်သူတည်ငြိမ်စေရန် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုရှိုက်ရင်း ဟုန်ယာရွှမ်းသည် တန်ဆောင်းခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး လင်ယွီနှင့်အခြားသူများ အတွင်း၌စောင့်ဆိုင်းနှင့်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမနှုတ်ဆက်ရန် အရိုအသေပေးတော့မည်အပြုတွင် ကျန်းပေရန်က သူမကိုလက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့သတင်းပို့စရာမလိုတော့ဘူး အိမ်ပြန်ပြီးစောင့်နေ ကိစ္စပြီးရင် ငါတို့မင်းကိုပြောမယ်"

"အာ"

ဟုန်ယာရွှမ်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမက မမေးဘဲမနေနိုင်ခဲ့။

"ကျွန်မမနေ့ကအကြောင်း မေးချင်လို့ပါ အဲ့ဒီစွန်း..."

"မင်းအခုသွားလို့ရပြီ ငါထပ်မပြောချင်တော့ဘူး"

ကျန်းပေရန်၏စူးရှသောအကြည့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် လည်ပင်းကိုကျုံ့ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

သူမသည် တန်ဆောင်းနှင့်မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်တောငယ်လေးတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး နှစ်ကြိမ်ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

"လူဆိုး ငါ့ကိုအမြဲအော်နေတာပဲ အရမ်းဆိုးတာပဲ"

အနည်းငယ်မတရားခံရသလိုခံစားရရင်း သူမသည် ခဏမျှ သူ့ကိုယ်သူညည်းညူနေသည်။

သို့သော် ထိုကောင်သည် အရာအားလုံးကို တကယ်သိပြီးလောက်ပြီဟု သူမတွေးလိုက်သည်... မဟုတ်လျှင် အိမ်တော်အတွင်းမှတစ်စုံတစ်ယောက်၏အကူအညီကို အဘယ်ကြောင့် မလိုအပ်တော့မည်နည်း။

‘ကောင်းပြီလေ သူကိစ္စတွေကို ဒီလောက်အလေးအနက်ထားနေမှတော့ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကိုခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်’