ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အောင်မြင်ခြင်း

လျန်ယွီ၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်သော အကြည့်သည် ပိုမိုလေးစားလာသည်။

သခင်လေးကျိုးသည်လည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်း၏စကားသည် ကောင်းမွန်လှသည်။

သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း၏ အမည်ဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွင် ပါဝင်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ဤကိစ္စကို အဓိကမျိုးဆက်ထံသို့ အသိပေးခြင်း မရှိသေးပေ။

သခင်လေးလျန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏အင်အားသည် အလွန်နည်းပါးသည်။

သခင်လေးလျန်သာ အမှန်တကယ် မကောင်းသောစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာလျှင် ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဘယ်လိုယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါ့မလဲ။

အကယ်၍ ကိစ္စကြီးလာလျှင် သူသည် အဓိကမျိုးဆက်ထံသို့ အကူအညီတောင်းလျှင် အဓိကမျိုးဆက်သည် သူ့အတွက် ရပ်တည်ပေးပြီး လျန်မိသားစုထံမှ တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သိထားလျက်နှင့် အသိမပေးဘဲ ကျိုးမိသားစုအတွက် ကောင်းမွန်သော စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သော အပြစ်ကို သူ ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သခင်လေးလျန်နှင့် သခင်မလေးလင်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် လာရောက်ခြင်းသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး မကောင်းသော အကြံအစည်များ မရှိပေ။

သို့သော် သခင်လေးလျန် မည်သို့ တွေးသည်ကို သူ့စိတ်ထဲတွင် မသေချာပေ...

သခင်မလေးလင်း၏အကြံပြုချက်သည် ကောင်းမွန်လှသည်၊ သူတို့သုံးယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချည်နှောင်ထားပြီး မည်သူမျှ မကောင်းသောစိတ်များ မဖြစ်ပေါ်စေရန် တားဆီးထားသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငရုတ်သီးက တန်ဖိုးကြီးရတဲ့ အကြီးမားဆုံးအကြောင်းရင်းက ဘယ်လောက်အသုံးဝင်ပြီး စားလို့ကောင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ ဒီအရာက အခု ကျွန်မလက်ထဲမှာပဲ ရှိနေလို့ပါ။ ပြီးတော့ ပြုလုပ်တဲ့နည်းလမ်းကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ သိလို့ပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လျန်ယွီသည် ယပ်တောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖွင့်လိုက်ပြီး အသာခတ်လိုက်သည်။

"ရှားပါးလေ တန်ဖိုးကြီးလေ၊ ဒီစကားက မှန်ပါတယ်"

သခင်လေးကျိုးသည် လျန်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ငရုတ်သီးရဲ့ ရှားပါးမှုကို ကျွန်မလက်ထဲမှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားပြီး ကျွန်မက နှစ်ယောက်လုံးနဲ့ ဆက်လက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသမျှ ဈေးကွက်က ကျွန်မတို့ရဲ့ဟာပဲ ဖြစ်မှာပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လျန်ယွီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဘေးမှ လီရှောင်၏မျက်နှာကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ထို့နောက် ယပ်တောင်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ဒီလျန်က ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး" စကားပြောရင်း သူ၏ အကြည့်သည် လီရှောင်၏ မျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

"ဒီကျိုးကလည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး" သခင်လေးကျိုးသည် အလျင်အမြန် လိုက်ပါ၍ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာ ဝင်းပသွားပြီး လျန်ယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မမြင်ဟန်ဆောင်ကာ အားလုံးကို လျိုအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လျိုအိမ်တော် ဧည့်ခန်းထဲတွင် အရသာရှိသော အစားအစာများ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

အားလုံး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်၍ စတင်စားသုံးကြသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ထိုင်ခုံတွင် မထိုင်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အားလုံးကို စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာအမျိုးမျိုးကို မည်သို့ ချက်ပြုတ်သည်၊ ထိုသုံးမျိုးထဲမှ မည်သည့်အမျိုးအစားကို ထည့်သည်ကို ရှင်းလင်းပြသပေးသည်။

လျန်ယွီနှင့် သခင်လေးကျိုးတို့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ မိတ်ဆက်မှုအောက်တွင် ဟင်းလျာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြည်းစမ်းကြသည်။

မြည်းစမ်းပြီးနောက် အားလုံး ချီးကျူးကြသည်။

ဘေးမှ စားပွဲတစ်လုံးတွင် ကြီးကြပ်သူလျန်၊ သခင်ကြီးကျိုး၊ ရွာသူကြီးတို့သည် ပို၍ အားရပါးရ စားသုံးကြသည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့၏စားပွဲသည် အလုပ်ကိစ္စများ ဆွေးနွေးရန် မလိုအပ်ဘဲ ဟင်းလျာများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤဟင်းလျာများသည် အမှန်တကယ် စားကောင်းလှသည်၊ တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် တူကို ရပ်တန့်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် စားသုံးရင်း စိတ်ထဲတွင် ရွှင်မြူးနေသည်။

သူတို့ ရူယီစားသောက်ဆိုင်တွင် ဤသုံးမျိုး ရှိနေလျှင် စီးပွားရေးသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဟင်းလျာများအားလုံး ရောက်ရှိလာပြီး ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ဟင်းလျာအားလုံးကို မိတ်ဆက်ပြီးနောက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထို့နောက် အဓိကစားပွဲမှ လေးယောက်သည် လွတ်လပ်စွာ ထမင်းစားသုံးကြသည်။

လျန်ယွီနှင့် သခင်လေးကျိုးတို့သည် စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာများကို အလွန်ကျေနပ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့၍ ထမင်းစားနေပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောရန်ပင် မအားလပ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ လီရှောင်ကို အမူအရာပြလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အရက်နှစ်ခွက် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ဤထမင်းစားပွဲသည် အချိန်အရမ်းမကြာဘဲ နာရီဝက်မပြည့်မီမှာပင် အဓိကစားပွဲမှ လေးယောက်သည် တူကို ချလိုက်ကြသည်။

ပန်းကန်ကို ချပြီးနောက် လျန်ယွီနှင့် သခင်လေးကျိုးတို့သည် စားပွဲပေါ်မှ ကျန်ရှိသော ဟင်းလျာများကို ကြည့်၍ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နှမြောသောစိတ်များ ပါဝင်နေသည်။

အရသာရှိသော အစားအစာများ ရှေ့တွင် ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ ဗိုက်ကတော့ မဆံ့တော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည်လည်း ဗိုက်ပြည့်သွားသောကြောင့် ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦးကို ခြံထဲမှ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် အနားယူရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖူကို အခါးရည် စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။

သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ ရောက်သောအခါ...

လျန်ယွီသည် ခုံတန်းရှည်နှင့် ဒန်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အနည်းငယ် ဆန်းသစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

"ဒီလျိုအိမ်တော်က သခင်မလေးလင်း ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာလို့ ကြားတယ်" လျန်ယွီသည် နောက်ပြန်လှည့်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

သခင်လေးကျိုးသည် ဘေးမှ ခုံတန်းရှည်တစ်ခုဘေးသို့ သွားရောက်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီသစ်သားကုလားထိုင်က ဆောင်းရာသီမှာ ထိုင်ရင်တောင် အေးတယ်လို့ မခံစားရဘူး" ထိုင်ပြီးနောက် သူ၏ လက်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပွတ်သပ်လိုက်သေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အရင်က သစ်ပင်အောက်မှာ အေးမြတယ်လို့ တွေးမိလို့ ဒီသစ်ပင်ရဲ့ အရိပ်တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းထားလိုက်တာပါ။

အရင်က အမေက ရွာက အဒေါ်တွေနဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာ ပန်းထိုးရတာ ကြိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဒီခုံတန်းရှည်တွေကို လုပ်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာပါ။ အဒေါ်တွေ လာရင် ထိုင်စရာနေရာ ရှိအောင်လို့ပါ"

လျန်ယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ဒီကုလားထိုင်တွေက ထူးခြားတယ်" ဟု သူ၏ အကြည့်သည် ခုံတန်းရှည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။

ပြန်သွားပြီးနောက် သူလည်း လူတစ်ယောက်ကို ခြံထဲမှာ ထားဖို့ လုပ်ခိုင်းလို့ရတယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ယွီကို ပြုံးလျက် လက်ကမ်းပြလိုက်ပြီး "သခင်လေးလျန်၊ ကြွပါ"

လျန်ယွီသည် ထိုအခါမှ သူ၏အကြည့်ကို ခုံတန်းရှည်မှ ပြန်လည်ရွှေ့လိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်း၊ ညီလေးလီ၊ ကြွပါ" ပြီးနောက်မှ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ကျောက်ဖူသည် လျင်မြန်စွာ အခါးရည် ယူဆောင်လာပြီးနောက် အားလုံးအတွက် အခါးရည် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ယွီနှင့် သခင်လေးကျိုးတို့နှင့် စကားစမြည်ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်မှ သူတို့နှစ်ဦးနှင့် အဓိကကိစ္စကို စတင်ဆွေးနွေးသည်။

နေ့လယ်စာမတိုင်မီက သုံးယောက်စလုံး အခြေခံပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု သဘောတူညီချက် ရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကိစ္စများ ဆွေးနွေးရသည်မှာ အလွန်ချောမွေ့သည်။

တစ်နာရီကျော်သာ အချိန်ယူလိုက်ပြီး သုံးယောက်စလုံး နောက်ဆုံးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အစီအစဉ်ကို သဘောတူညီလိုက်ကြသည်။

ထို့ပြင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွင် ဖြစ်ပေါ်နိုင်သော ပြဿနာကြီးငယ်များနှင့် သက်ဆိုင်ရာ ဖြေရှင်းနည်းများကိုလည်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

အဓိကအကြောင်းအရာများမှာ ပထမ၊ လျန်ယွီနှင့် သခင်လေးကျိုးတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား တစ်ယောက်လျှင် ငွေစ၅၀၀၀နှင့် မြေဧက သုံးရာထက်မနည်းသော ခြံတစ်ခြံစီကို အစုရှယ်ယာအဖြစ် ပေးအပ်သည်။ ဤငွေများနှင့် ခြံများသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်စီစဉ်မှုဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးစာရင်းထဲတွင် ထည့်သွင်းမည်မဟုတ်ပေ။

ငွေကြေးအပိုင်းတွင် ရူယီစားသောက်ဆိုင်သည် ယခင်က လင်းရှောင်ယွဲ့အား ငွေစ၁၀၀၀ ပေးချေပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လျန်ယွီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ငွေစ၄၀၀၀သာ ပေးအပ်သည်။ သခင်လေးကျိုးသည်မူ ငွေစ၅၀၀၀ တိုက်ရိုက်ပေးအပ်သည်။

ခြံအပိုင်းတွင် လျန်ယွီသည် ချင်းရှီမြို့ အရှေ့ဘက်မှ မုန့်မိသားစုခြံကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးခဲ့သည်။ မုန့်မိသားစုခြံသည် စုစုပေါင်း မြေဧက သုံးရာရှစ်ဆယ့်လေးဧကရှိပြီး ချင်းရှီမြို့တွင် ဧရိယာအကြီးဆုံး ခြံကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

သခင်လေးကျိုးသည် လျန်ယွီ၏ ဤမျှလောက် ရက်ရောမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့အား မြေဧကနည်းသော ခြံကို ပေးအပ်ရန် မကောင်းဟု ထင်မိသည်။ ကျိုးမိသားစုခြံဘေးမှ မောက်အာခြံကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။

မောက်အာခြံသည် စုစုပေါင်း မြေဧက ၃၅၈ဧကရှိပြီး ဧရိယာသည် မုန့်မိသားစုခြံလောက် မကျယ်သော်လည်း ကျိုးမိသားစုခြံနှင့် ကပ်လျက်ရှိသည်။

သခင်လေးကျိုးသည် ထပ်မံ၍ လူများ စီစဉ်ပေးပြီး အနီးအနားမှ ရွာသူရွာသားများနှင့် မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှ လူများနှင့် ညှိနှိုင်း၍ ကျိုးမိသားစုခြံနှင့် မောက်အာခြံကို ပေါင်းစည်းပေးမည်ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် အသစ်ဝယ်ယူသော မြေများနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် ဧရိယာသည် မုန့်မိသားစုခြံထက်ပင် ပိုမိုကျယ်ပေလိမ့်မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြားပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သခင်လေးကျိုးအား အကြိမ်များစွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

ဒုတိယ၊ စီမံခန့်ခွဲမှုပြဿနာ ဖြစ်သည်။

လျန်ယွီဘက်တွင် ရူယီစားသောက်ဆိုင်မှ ကြီးကြပ်သူလျန်ကို အလုပ်ရုံနှင့် ဆက်သွယ်ရန်၊ အလုပ်ရုံမှ အကျိုးအမြတ်ခွဲဝေမှုနှင့် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်များတွင် ပါဝင်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျန်ယွီ စီစဉ်သော အစောင့်အရှောက်များသည်လည်း ကြီးကြပ်သူလျန်၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကြီးကြပ်သူလျန်သည် အလုပ်ရုံ၏ အခြားစီမံခန့်ခွဲမှုများတွင် ပါဝင်မည်မဟုတ်ပေ။

သခင်လေးကျိုးဘက်တွင်မူ ယာယီအားဖြင့် သူကိုယ်တိုင် အလုပ်ရုံနှင့် ဆက်သွယ်မည်ဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်များတွင် ပါဝင်ကာ မိမိစီစဉ်သော အစောင့်အရှောက်များကို အမိန့်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

အလုပ်ရုံမှ အကျိုးအမြတ်ခွဲဝေမှုတွင် သခင်လေးကျိုး၏ အပိုင်းသည် ကျိုးရှီထံသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ကျိုးရှီသည် အလုပ်ရုံသို့ ဝင်ရောက်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့်အတူ အလုပ်ရုံကို စီမံခန့်ခွဲမည်ဖြစ်သည်။

တတိယ၊ ပြစ်ဒဏ်ဆိုင်ရာ အချက်များ ဖြစ်သည်။

သုံးယောက်စလုံး သဘောတူညီသည်မှာ ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးခွင့်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံတွင် ရှိသည်။

လျန်ယွီကိုယ်စားပြုသော လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းဖြစ်စေ၊ သခင်လေးကျိုးကိုယ်စားပြုသော ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းဖြစ်စေ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှ ငရုတ်သီးအစေ့ သို့မဟုတ် ပျိုးပင်များကို ခိုးယူပြီး အခြားနှစ်ယောက်ကို ကျောခိုင်း၍ ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးခြင်း သို့မဟုတ် ငရုတ်သီးထုတ်ကုန်များ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အခြားနှစ်ယောက်၏ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေခြင်း မပြုလုပ်ရ။

ဟုတ်သည်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ခြံသုံးခြံအပြင် အခြားမည်သည့်နေရာတွင်မဆို ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးပြီး အကျိုးအမြတ်ရယူခြင်း မပြုလုပ်ရ။

ဤခြံသုံးခြံတွင် တစ်နှစ်လျှင် ငရုတ်သီး သုံးရာသီ စိုက်ပျိုးရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးမှုကို မထိခိုက်သည့်အခြေအနေတွင်သာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြံထဲတွင် အခြားသီးနှံများ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။

ဤအချက်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ အကြံပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မြေတွင် ငရုတ်သီးတစ်မျိုးတည်း စိုက်ပျိုးခြင်းသည် အနည်းငယ် မတန်ဟု ထင်သောကြောင့် ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးမှုကို မထိခိုက်သည့်အခြေအနေတွင် ကန်စွန်းဥ ထပ်မံစိုက်ပျိုးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ကန်စွန်းဥနှင့် ငရုတ်သီးသည် အတူတကွ ရှင်သန်နိုင်ပြီး အချင်းချင်း မထိခိုက်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဤကန်စွန်းဥများကို ဝက်နှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်များကို ကျွေးမွေးနိုင်ပြီး တိရစ္ဆာန်များသည် ခြံအတွက် သဘာဝမြေသြဇာများ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ကန်စွန်းဥများကို ကန်စွန်းဥခြောက်၊ ကန်စွန်းဥမှုန့်နှင့် ကန်စွန်းဥကြာဇံအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ငွေရှာဖွေနိုင်သည်။

အာလူးနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမတွင် ယခုအခါ စိုက်ပျိုးရန် နေရာမရှိပေ။

သို့သော် ယခုအခါ နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်စောသေးသောကြောင့် နောင်တွင် သူမသည် အစ်ကိုဟိုင်ကို အကူအညီတောင်း၍ စုံစမ်းခိုင်းပြီး နွေဦးရာသီမတိုင်မီ ခြံတစ်ခြံ ထပ်မံဝယ်ယူလိုက်လျှင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝယ်ယူ၍ မရလျှင် ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ရွာသူကြီးကို အကူအညီတောင်း၍ မြေကွက်များ ဝယ်ယူနိုင်မည်လားဟု မေးမြန်းနိုင်သည်။

မြေဧက နှစ်ဆယ်ခန့်သာ လိုအပ်ပြီး တစ်နှစ်လျှင် တစ်ရာသီ စိုက်ပျိုးလျှင် သူမ၏ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုရန် လုံလောက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ဆိုင်ခွဲအသစ်များ ဖွင့်လှစ်လိုလျှင်ပင် အာလူးမလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် လျန်ယွီနှင့် သခင်လေးကျိုးတို့သည် သူမကို စိတ်အေးလက်အေး ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးရန်သာ တောင်းဆိုပြီး စိုက်ပျိုးထားသော ငရုတ်သီးများကို သူမကိုယ်တိုင် အသုံးပြုသည်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မရောင်းချရန်သာ တောင်းဆိုသည်။ အခြားအရာများတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် သူမကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပေ။

ဤသဘောတူညီချက်နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့သုံးယောက်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖောက်ဖျက်လျှင် အခြားနှစ်ယောက်အား ငွေစ၂သန်းစီ ပေးချေရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်များပြားသော ပမာဏဖြစ်ပြီး ဤသို့ သတ်မှတ်ရခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ္စာဖောက်ခြင်းကို တားဆီးရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

အခြားအသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုလည်း သုံးယောက်စလုံး စာချုပ်ထဲတွင် အကြောင်းအရာများစွာကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွာသူကြီးကသက်သေနေရာနေကာ သုံးယောက်စလုံး စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် လင်း၊လျန်၊ကျိုး သုံးယောက်စလုံး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် တရားဝင် အောင်မြင်သွားသည်။

စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် လျန်ယွီသည် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် အကြံပြုသောအခါ သခင်လေးကျိုးသည် လျန်ယွီနှင့်အတူ သွားမည်ဟု ဆိုသည်။

လျန်ယွီသည် ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လျိုအိမ်တော်တွင် ဤမျှကြာအောင် နေထိုင်နေခြင်းမှာ လီရှောင်နှင့် စကားပြောရန် အခွင့်အရေးရှာဖွေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီလူက မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ဦးစွာထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

သူသည်လည်း မတတ်သာဘဲ ဦးစွာထွက်ခွာရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လီရှောင်သည် သူ့စိတ်နဲ့သူပေါ်လာသောကြောင့် သူနှင့် စကားပြောလိုသောစိတ် ရှိနေလောက်သည်။ လီရှောင်သည် လျိုအိမ်တော်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေနိုင်သေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၊ လီရှောင်၊ ကျိုးရှီ၊ ရွာသူကြီးတို့သည် နှစ်ဖက်စလုံးကို တံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် လူများ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှ ခြံထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

"ယွဲ့... သခင်မလေးလင်း၊ နောင်နှစ်မှာ မင်းတို့ အလုပ်ရုံမှာ လိုအပ်မယ့် မုန်ညှင်းတွေကို တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ပြန်သွားပြီးရင် ငါ လူတစ်ယောက်ကို အိမ်တိုင်းကို သွားအသိပေးခိုင်းလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် အားလုံးကို စုပြီး ဒီကိစ္စကို ပြောမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မုန်ညှင်းစိုက်ချင်တဲ့သူတွေကို မင်းတို့အိမ်ကို လာပြီး စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်" ရွာသူကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ကျိုးရှီနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်သည်။

"ရွာသူကြီးက ကျွန်မကို ယွဲ့အာလို့ပဲခေါ်ပါ။ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့ဘက်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ရွာသူကြီးက အားလုံးကို စုပြီး ဒီကိစ္စကို ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မတို့လည်း လာပါ့မယ်။

အဲ့ဒီအခါကျရင် စိတ်ဝင်စားတဲ့ အိမ်တိုင်းက ငါတို့နဲ့ နေရာမှာပဲ စာချုပ်ချုပ်လို့ရပါတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် အားလုံး နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မပြေးမလွှားရတော့ဘူးပေါ့"

ရွာသူကြီးသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်းကပဲ စဉ်းစားတတ်တာ။ ဒါဆိုရင် ငါ အခုပဲ ပြန်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ဒီကိစ္စကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ မနက်ဖြန် ညနေ ၅ နာရီမှာ အားလုံးကို ရွာအရှေ့ဘက်မှာ စုခိုင်းလိုက်မယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့အား ခေါ်ဆိုသော အမည်ကို မပြောင်းလဲပေ။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ရွာသူကြီးကိုပဲအားကိုးလိုက်ပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် စကားများများမပြောတော့ပေ။

"အားကိုးတယ်လို့မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ငါတို့ သာ့ရှီရွာအတွက် ကိစ္စကောင်းကြီးပဲလေ။ ငါကသာ အားလုံးကိုယ်စား မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ၊ ငါ... ငါ ပြန်တော့မယ်၊ လိုက်ပို့မနေပါနဲ့တော့" ရွာသူကြီးသည် ပြောရင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ရွာသူကြီးကို တားလိုက်သည်။

"အဲ့လောက် အလျင်မလိုပါနဲ့ဦး"

နောက်ပြန်လှည့်၍ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှန်းရှန်း၊ အမြန်သွားပြီး သုံးဘူး ယူလာခဲ့၊ ရွာသူကြီးကို အိမ်ထည့်ပေးလိုက်ရအောင်။"

ရွာသူကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩသွားပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

ဤသုံးမျိုးကို သူ ကြိုက်နှစ်သက်သည်၊ ထို့ပြင် ဤအရာများသည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည်။

သခင်လေးလျန်ယွီနှင့် သခင်လေးကျိုးတို့ပင် တစ်ယောက်လျှင် သုံးဘူးစီသာ ရရှိပြီး ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် သခင်ကြီးကျိုးတို့ပင် မရရှိပေ။

သခင်မလေးလင်းသည် သူ့ကို သုံးဘူး လက်ဆောင်ပေးမည်ဆိုသည်မှာ... သခင်မလေးလင်းသည် သူ့လိုအဘိုးကြီးကို အမှန်တကယ် မျက်နှာသာပေးပေသည်။

"ဒါ... မင်းလက်ထဲမှာလည်း သိပ်မများလောက်ဘူး၊ ငါအတွက် ထားလိုက်ပါတော့" အလွန်လိုချင်သော်လည်း ရွာသူကြီးသည် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ရပါတယ် ရွာသူကြီးရယ်၊ ယူလိုက်ပါ၊ ကုန်သွားရင် ကျွန်မ ထပ်လုပ်လိုက်ရင် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ရွာသူကြီးက ကျွန်မကို သက်သေအဖြစ် ကူညီပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အားလုံးကို မုန်ညှင်းစိုက်ခိုင်းတဲ့ကိစ္စကလည်း ရွာသူကြီးကို အကူအညီတောင်းရဦးမှာ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရွာသူကြီးကို တားလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ယူလိုက်ပါ" ကျိုးရှီက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ညီမလေးက ရွာသူကြီးကို ပေးသည်ကို မနာလိုခြင်းမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမလည်း ရရှိပြီး နှစ်စုံပင် ရရှိသည်။ တစ်စုံကို ညီမလေးက သူမကို အားလပ်ချိန်တွင် ဖခင်ထံသို့ ပို့ဆောင်ခိုင်းထားသည်။

"ငါက ဘာများကူညီလို့လဲ။ မင်းတို့ကမှ သာ့ရှီရွာကို ကူညီတာပါ" ရွာသူကြီးသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ထပ်မံငြင်းဆန်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ရွာသူကြီးနှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အနှစ်ဘူးများကို ယူဆောင်လာ၍ ရွာသူကြီး၏ လက်ထဲသို့ ပေးအပ်ပြီးနောက်မှ ရွာသူကြီးကို ပြန်စေသည်။

တံခါးဝမှ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မဘက်က သခင်လေးလျန်ကို ကတိပေးထားတယ်၊ နောင်မှာ သူ့ကို ကင်ချီ ပေါင်နှစ်သောင်း ပြင်ဆင်ပေးမယ်လို့။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ရူယီစားသောက်ဆိုင်ဘက်က မြင်းလှည်းတွေ လာသယ်တော့မှာပါ။ ယောင်းမ၊ ကျွန်မတို့ အခုလုပ်ထားတဲ့ ကင်ချီ ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

လျန်ယွီသည် ကင်ချီပိုမိုမလိုချင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ လက်ထဲမှ ငရုတ်သီးသည် အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် ကင်ချီအနှစ်ပြုလုပ်ရန် ငရုတ်သီးပိုမိုခွဲဝေပေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

သူမ၏ လက်ထဲမှ ငရုတ်သီးများသည် ဆိုင်အတွက် အသုံးပြုရန်အပြင် ကောင်းမွန်သော ငရုတ်သီးများကို ရွေးချယ်၍ နောင်နှစ်တွင် ခြံသို့ ပို့ဆောင်၍ မျိုးစေ့ချရန် ပြင်ဆင်ထားရသည်။

ဤမျှလောက် များပြားသော မြေတွင် လိုအပ်မည့် ငရုတ်သီးပျိုးပင်များသည် မနည်းပေ။

ကျိုးရှီ၏မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာ ချက်ချင်းတည်သွားသည်။

"အရင်က သုံးတဲ့ အိုးတွေက အရွယ်အစားမတူညီတော့ အထဲမှာ ကင်ချီ ဘယ်လောက်ထည့်ထားလဲဆိုတာ တွက်ရခက်တယ်။ ဒါပေမယ့် မနေ့က ရောက်လာတဲ့ အိုးတွေက အရွယ်အစားတူညီပြီး အိုးတစ်လုံးအပြည့် ကင်ချီထည့်ရင် အိုးအလေးချိန်ဖယ်လိုက်ရင် ပေါင်ငါးဆယ်လောက် ရှိတယ်"

ကျိုးရှီသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် "မနေ့က ငါတို့ အိုးသုံးဆယ်လောက် လုပ်ခဲ့တယ်။ အရင်က လုပ်ထားတဲ့ ကင်ချီကတော့ ပေါင်တစ်ထောင်လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်က လူတွေ လာပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်သွားတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဂိုဒေါင်က နေရာကျဉ်းမြောင်းပြီး ဆက်လုပ်ကိုင်သွားရင် အိုးတွေ ထားစရာနေရာ မရှိတော့မှာ စိုးရိမ်ရတယ်"

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြန်ဖြေသည်။

"တိုးတက်မှုက နည်းနည်းနှေးနေတယ်၊ နောင်မှာ နေ့စဉ် မုန်ညှင်း ပိုပြီး လက်ခံပြီး သခင်လေးလျန် လိုအပ်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဆုံး လုပ်ပေးရမယ်"

အိမ်တွင် ကင်ချီလုပ်ရသည်မှာ နေ့စဉ် ခြံထဲတွင် လူအများအပြား ရှိနေသောကြောင့် စီမံခန့်ခွဲရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ လုပ်ကိုင်ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အလုပ်စတင်လျှင် အလုပ်ရုံတွင် လုပ်ကိုင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

"မုန်ညှင်းမလောက်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အလုပ်သမားတွေက အခုမှ စလုပ်တာဆိုတော့ မကျွမ်းကျင်သေးလို့ပါ။ ဒါပေမယ့် အခု အခြေအနေက အများကြီး ကောင်းလာပါပြီ"