ဆရာ

"ဒီအိမ်တော်က ဆောက်လုပ်စရိတ် မနည်းဘူး"

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား "မင်း အမြတ်ကြီးရလိုက်ပြီ" ဟူသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ ကျိုးရှီအား နောက်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သည်။

"အစ်မ နောင်မှာ ခြံထဲကို လာနေချင်ရင် တန်းပြီးလာလို့ရတယ်" ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်တည်း လာနေရတာ ဘာစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလို့လဲ၊ နောက်ကျ မင်း လာလည်တဲ့အချိန် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်" ကျိုးရှီက စိတ်ဆိုးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ မှတ်ထားလိုက်ပြီ"

ကျိုးရှီနှင့် စကားပြောရင်း လူတစ်စုသည် မကြာမီမှာပင် ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် အထက်နေရာတွင် ထိုင်ခိုင်းခြင်းခံရပြီး ကျိုးရှီသည် အောက်ဘက် ညာဘက်နေရာတွင် ထိုင်ခိုင်းခြင်းခံရသည်။

ခြံထဲမှ အစေခံသည် အခါးရည် ယူဆောင်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရေငတ်နေသောကြောင့် အခါးရည်ခွက်ကို ကိုင်၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

"ထိုင်ကြပါ" ဟု အခါးရည်ခွက်ကို ချပြီးနောက်မှ အလယ်တွင် ရပ်နေသော ဖန်မင်တို့ သုံးယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ သခင်မလေး" သုံးယောက်စလုံး ဦးညွှတ်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဖန်မင်သည် ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရာတွင် သွားရောက်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျုံးကွေ့နှင့် ချောင်သယ်တို့သည်မူ ကျိုးရှီနှင့် ဖန်မင်တို့၏ အောက်ဘေးဘက်နေရာများတွင် အသီးသီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်မှာ ဖန်မင်၏ လက်ရှိအဆင့်အတန်းသည် သူတို့ထက် ပိုမြင့်မားသည်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ်သော တုန်လှုပ်မှုတစ်ချက်သာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

"အရင်က လက်ထဲမှာ ကိစ္စတွေ များနေလို့ ခြံထဲကို လာမကြည့်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ရှင်တို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကိုလည်း မလိုက်လျောနိုင်ဘဲ ရှင်တို့ကို သာ့ရှီရွာကို လာတွေ့ခိုင်းလို့ မရခဲ့ဘူး" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။

"အခုတော့ ကိစ္စတွေ တော်တော်များများ ပြီးစီးသွားပါပြီ၊ ဒီအားလပ်ချိန်ကို အသုံးချပြီး ခြံထဲကို လာကြည့်တာပါ။ အရင်ဆုံး ကိစ္စတချို့ကို ရှင်တို့ကို မေးရမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြောရင်း သူ၏ အကြည့်သည် သုံးယောက်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

သုံးယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

သခင်လေး ရှိနေသောကြောင့် သူတို့သည် အထက်နေရာမှ ဖိအားကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသည်။

ထို့ပြင် သခင်မငယ်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။

သူတို့အားလုံး သခင်မငယ်၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိကြသည်။

သခင်မလေး ပထမဆုံးအကြိမ် ခြံထဲသို့ လာရောက်ရာတွင် သခင်မငယ်သည် အဖော်ပြု၍ လိုက်ပါလာသောကြောင့် သခင်မလေးနှင့် သခင်မငယ် သို့မဟုတ် ကျိုးမိသားစုတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ထင်သည်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပေသည်။

ခြံသုံးခြံတွင် ခြံတစ်ခြံစီတိုင်းသည် အစောင့်အရှောက် ဆယ့်ခြောက်ယောက်စီ ထားရှိပြီး လျန်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုတို့သည် ရှစ်ယောက်စီ ပါဝင်သည်။

ထို့ပြင် ဤလူများသည် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း သိုင်းပညာတတ်ကျွမ်းသူများဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်သည် မရိုးရှင်းပေ...

"သခင်မလေး၊ မေးစရာရှိရင် မေးနိုင်ပါတယ်" ဖန်မင်သည် ဖိအားကို အံတု၍ အထက်နေရာမှ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"အိမ်တော်ထိန်းဖန်က အရင်ဆုံး ဖြေတာဆိုတော့ ရှင်ပဲ အရင်ဆုံး ကျိုးမိသားစုခြံရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ပြောပြပါ"

ဖန်မင်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"ကျိုးမိသားစုခြံမှာ လက်ရှိမှာ မြေ..." ထို့နောက် ကျိုးမိသားစုခြံ၏ အခြေအနေကို အသေးစိတ်ပြောပြလိုက်သည်။

ဖန်မင်သည် ကျိုးမိသားစုခြံ၏ မြေ၊ လူဦးရေနှင့် ယခုနှစ်တွင် ကျိုးမိသားစုခြံနှင့် ငှားရမ်းစာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသော၊ နောင်နှစ်တွင် သက်တမ်းတိုးရန် ဆန္ဒရှိသော လယ်သမားအရေအတွက်ကို လျင်မြန်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။

ကျုံးကွေ့နှင့် ချောင်သယ်တို့သည် ဘေးတွင် နားထောင်နေကြပြီး ဤမျှလောက် များပြားသော လယ်သမားများသည် ကျိုးမိသားစုခြံနှင့် ငှားရမ်းစာချုပ်သက်တမ်းတိုးလိုကြသည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာသည်မူ အနည်းငယ်မျှ မပြောင်းလဲဘဲ ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းညိတ်၍ ကိန်းဂဏန်းအချို့ကို မှတ်သားနေသည်။

"မကြာသေးမီက သခင်..." ဖန်မင်သည် စကားမှားသွားပြီး ကျိုးရှီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်၊ "သခင်ကြီးကျိုး..."

"နဲ့ သခင်လေးကျိုးတို့က ကျိုးမိသားစုခြံအနီးအနားက မြေလွတ်တချို့နဲ့ ကျိုးမိသားစုခြံနဲ့ မောက်အာခြံကြားက မြေတွေကို စုစည်းပေးခဲ့ပါတယ်။ မနေ့ကအထိ ဒီမြေလွတ်တွေရဲ့ မြေပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်တွေ အားလုံး ရရှိပြီးပါပြီ။ မနေ့က ကျွန်တော်မျိုး သခင်မလေးဆီ ပို့ပေးချင်ပေမယ့် ညီလေးကျောက်ခန်းက သခင်မလေး ဒီနေ့ ခြံထဲကို လာမယ်လို့ လာအသိပေးတယ်၊ ဒါကြောင့်ကျွန်တော်မျိုးလည်း သခင်မလေး လာမှ ကိုယ်တိုင်အပ်မယ်လို့ တွေးလိုက်ပါတယ်"

ဖန်မင်သည် ပြောရင်း တံခါးဝသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံတို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာသော ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူ့လက်ထဲတွင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဖန်မင်သည် မေးခွန်းထုတ်သော အကြည့်ဖြင့် သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖန်မင်သည် ထိုအခါမှ တံခါးဝသို့ "ဝင်ခဲ့ပါ" ဟုပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" တံခါးဝမှ ယောက်ျားသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက်မှ ခေါင်းငုံ့၍ အိမ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဖန်မင်၏ ဘေးတွင် ရပ်တန့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဖန်ထန်၊ သခင်မလေး၊ သခင်လေးတို့ကို တွေ့ဆုံဂါရဝပြုပါတယ်" ဖန်ထန်၏ အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး သူ၏ သန်မာသော ကြွက်သားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကြည့်ရသည်မှာပင် လန်းဆန်းစေသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သန်မာအားကောင်းသောသူများကို ပိုမိုလေးစားသည်။

ဖန်ထန်ကို မြင်သောအခါ အမြင်ကောင်းသွားသည်။

လီရှောင်သည်လည်း ဖန်ထန်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် ဖန်မင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်မျိုးရိုးလား။ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာရန် အထူးစီစဉ်ထားသည်။

ဤဖန်မင်သည် အလွန်လောကြီးပေသည်။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် ဘေးမှ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဘေးမှ ထွက်ခွာ၍ ဖန်ထန်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဖန်ထန်သည် တောက်လျှောက် ရိုးသားစွာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မော့ကြည့်ရန် မဝံ့ပေ။

ခြေဖဝါးငယ်တစ်စုံသည် မိမိ၏ အမြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မိမိထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သည် လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူ လာရောက်သူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်၊ သူ သူမကို မြင်ဖူးသည်။

ယခင်က တွေ့ဆုံမှုသည် အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ၏အရိပ်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။

ဒုတိယအကြိမ် သခင်လေးကျိုး၏ အိမ်တော်သို့ သွားရောက်သောအခါ သူသည် လူတစ်ယောက်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သူမနှင့် သူမ၏မိသားစုသည် သခင်လေးကျိုး၏အိမ်တော်တွင် မနေထိုင်နိုင်ဘဲ လင်းမျိုးရိုးဖြစ်သော သခင်မတစ်ဦး၏ အိမ်တော်သို့ စီစဉ်ပေးခြင်းခံရကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

မူလက သူသည် အလွန်စိတ်ပျက်နေပြီး နောင်တွင် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ထိုလင်းမျိုးရိုးဖြစ်သော သခင်မသည် သူတို့၏ သခင်အသစ်ဖြစ်ကြောင်း မမျှော်လင့်ဘဲ သိရှိခဲ့ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဤသည်မှာ ကောင်းကင်က သူ့ကို ပေးအပ်သော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖခင်က သူ့အား သူတို့၏ သခင်လေးသည် ဆိပ်ကမ်းတွင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်နေကြောင်း ပြောပြသောအခါ သူသည် ဖခင်အား သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သူ့အသက်သည် မငယ်တော့ပေ။ တစ်သက်လုံး ခြံထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး ဖခင် အနားယူပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းရာထူးကို ဆက်ခံရန် စောင့်ဆိုင်းနေ၍ မဖြစ်ပေ။

အောင်အောင်မြင်မြင်ဆက်ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုတာကို ထားလိုက်ဦး။ သခင်က နောင်တွင် သူ့ကို ဤသို့သော အခွင့်အရေးပေးလျှင်ပင် သူသည် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိလောက်ဟု ထင်မိသည်။

သူသည် မွေးကတည်းက ကျွန်ဘဝဖြစ်သော်လည်း ဖခင်သည် သူ့ကို စေတနာထား၍ ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။

စာပေ၊ စစ်ရေး၊ အရာရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း စာတတ်မြောက်ခြင်း၊ ဆောင်းပါးရေးသားခြင်းနှင့် တုတ်ဓားသိုင်းပညာတို့တွင် သူသည် အနည်းငယ် ကျွမ်းကျင်သည်။

သူ လိုအပ်သည်မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးလျှင် သူ ဖန်ထန်သည် အနှေးနှင့်အမြန် အောင်မြင်ကြီးပွားပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယအနေနဲ့တော့ သူသည် သခင်လေးနောက်သို့ လိုက်ပါလုပ်ကိုင်လျှင် သခင်လေး၏ အားကိုးရသော လက်ရုံးဖြစ်လာနိုင်သည်။

နောင်တွင် လျိုအိမ်တော်သို့ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပြီး သခင်လေးနှင့်အတူ လျိုအိမ်တော်တွင် နေထိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် သူနှင့် မိန်းကလေးရှန်းရှန်းတို့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် အခွင့်အရေးများ ပိုမိုရရှိပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် လျိုအိမ်တော်၏ လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်ပြီး အိမ်တော်ထဲမှ လက်အောက်ငယ်သားများ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းသည် အများအားဖြင့် သခင်များက စီစဉ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် လက်အောက်ငယ်သားများ အချင်းချင်း သဘောကျသွားလျှင် သခင်ထံသို့ ကျေးဇူးတောင်းခံကြသည်။

ဤရလဒ်နှစ်ခုထဲမှ မည်သည့်ရလဒ်ဖြစ်စေ၊ သူ့အတွက် အကျိုးရှိသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည်မူ ဤခဏအတွင်း ဖန်ထန်သည် သူမနှင့်အတူ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကိုပင် တွေးတောနေသည်ကို မသိသေးပေ။

သူမသည် လက်ဆန့်၍ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဖန်ထန်သည် သေတ္တာကို မပေးသေးသည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်တွန်းမည်အပြုတွင် ဖန်ထန်သည် သူမကို မော့ကြည့်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

အလွန်အားကောင်းသော မျက်လုံးတစ်စုံသည် သူမကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

မသိစိတ်ဖြင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် လျင်မြန်စွာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဖန်ထန်ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လက်ဆန့်လိုက်သည်။

"ရှင့်သေတ္တာကို ကျွန်မကို ပေးပါ၊ ကျွန်မ သခင်မလေးကို ဆက်သပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောရင်း ဖန်ထန်ကို မကြည့်ဝံ့ပေ။

ဒီလူ သူမကို ကြည့်သော အကြည့်သည် အလွန်ရိုင်းစိုင်းသည်။

မျက်လုံးများထဲတွင် မကောင်းသောစိတ်မရှိသော်လည်း အလွန်အာဏာပြင်းသည်။ သူမသည် သူ့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် သူမကို အနည်းငယ် ကြောက်လန့်စေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မိန်းကလေးရှန်းရှန်း သေချာကိုင်ပါ" ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ဖန်ထန်၏ စိတ်ထဲမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

သူသည် ယခင်က စာအုပ်များထဲမှ ယောက်ျားမိန်းမတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်များကို မယုံကြည်ခဲ့ဘဲ မိန်းကလေးရှန်းရှန်းကို မြင်တွေ့သောအခါမှ ယုံကြည်သွားသည်။

ဤဘဝတွင် ဤသို့သော လှပသော ဇနီးတစ်ယောက် ရရှိနိုင်လျှင် သူသည် နောင်တရမည်မဟုတ်ပေ။

ဖန်ထန်က သူမအမည်ကို ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အံ့ဩသွားသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ဖန်ထန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယောက်ျား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်များ ရှိနေသကဲ့သို့ ပြုံးလျက် သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ...

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖန်ထန်၏ လက်ထဲမှ သေတ္တာကို လျင်မြန်စွာ ယူ၍ နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်။

သေတ္တာကို လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ ပို့ဆောင်ရာ လမ်းတွင် ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုယောက်ျားသည် အမှန်တကယ် ရိုင်းစိုင်းပေသည်။

အဓိကနေရာတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖန်ထန်နှင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို သတိပြုမိသည်။

အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး ပို၍ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်း၏မျက်နှာ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖန်ထန်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်မင်သည်လည်း သား၏အခြေအနေကို သတိပြုမိပြီး သားသည် သခင့်ရှေ့မှောက်တွင် သခင်၏ အစေခံမလေးကို အခက်အခဲဖြစ်စေသော အပြုအမူအတွက် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသည်။

သူ့သားသည် အမြဲတမ်း အသိတရားရှိပြီး သူ၏ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ခဲ့သည်၊ ဒီတစ်ခါကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်မိုက်မဲရတာလဲ။

အနည်းငယ် လှပသော အစေခံမလေးတစ်ယောက်ကြောင့် မျက်စိလည်သွားတာလား။

ဖန်မင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရွှေ့လိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင် ဤဖန်ထန်သည် ဖန်မင်နှင့် အမှန်တကယ် ဆက်စပ်မှုရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ရှန်းရှန်း ပေးအပ်သော သေတ္တာကို လက်ခံယူ၍ အတွင်းမှ မြေပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို စစ်ဆေးသည်။

ဖန်မင်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ဖန်ထန်ကို ထွက်ခွာရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

ဖန်ထန်သည် သခင်မလေး၏ မကျေနပ်မှုကို ရရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။ ယခုအချိန်က သူ့သားကို မိတ်ဆက်ပေးရန် အကောင်းဆုံးအချိန် မဟုတ်ပေ။

ဖန်ထန်အတွက် လမ်းကြောင်းရှာဖွေပေးသည့်ကိစ္စကို နောင်မှ ပြောဆိုရပေမည်။

ဖန်ထန်သည် ဖန်မင်၏ မျက်ရိပ်ပြမှုကို လက်ခံရရှိသော်လည်း အနည်းငယ် မသွားချင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အဓိကနေရာမှ လီရှောင်သည် ပြောလိုက်သည်။

"ဖန်ထန် ဟုတ်တယ်မလား"

လီရှောင် စကားပြောသည်နှင့် အားလုံး၏အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့အပါအဝင် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေသော ဖန်ထန်သည်မူ အံ့ဩသွားသည်။

အဓိကနေရာမှ လီရှောင်၏အကြည့်ကို ခံစားရသောအခါ မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရှောင်ရှားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဖခင်နှင့်အတူ အတွေ့အကြုံအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဤမျှလောက် အရှိန်အဝါပြင်းသောသူနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူ မြင်ဖူးသော သခင်လေးကျိုးသည် အရှိန်အဝါအမြင့်ဆုံးဖြစ်သော တစ်ယောက်တည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် သူတို့သခင်လေး၏ အရှိန်အဝါသည် သခင်လေးကျိုးထက်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည်။

အဓိကအားဖြင့် သခင်လေး၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေပြီး ဤသို့သော အရှိန်အဝါသည် လူသတ်ဖူးသူ၊ လူအများအပြား သတ်ဖူးသူမှသာ ရှိနိုင်သည်။

သူတို့၏သခင်လေးသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဖန်ထန်သည် စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ လီရှောင်ကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဖန်ထန်ပါ" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ခုနက မင်း အပြင်ကနေ ဝင်လာတာကို မြင်တာတော့ ခြေလှမ်းတွေ တည်ငြိမ်တယ်၊ အရင်က သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

သခင်လေးက ဒီဖန်ထန်ကို သဘောကျသွားတာလား။

ဖန်မင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဖန်ထန်၏မျက်နှာသည်မူ ဝမ်းမြောက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး ငါးနှစ်အရွယ်ကတည်းက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး တုတ်ဓားသိုင်းပညာအားလုံး လေ့ကျင့်ဖူးပါတယ်။ ပြီးတော့ ၁၂နှစ်ပတ်လုံး နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ပြီး ပေါ့ဆခြင်းမရှိခဲ့ပါဘူး"

"အင်း၊ လက်သီးသိုင်း တတ်လား" ဟု ဆက်မေးသည်။

"တတ်ပါတယ်" ဖန်ထန်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင် ထိုးပြစမ်း" လီရှောင်က ထပ်ပြောသည်။

ဖန်ထန်သည် အံ့ဩသွားသည်။

"ဒီမှာလား" ဟု လီရှောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူးလား" လီရှောင်က ဖန်ထန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်ထန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းငုံ့၍ လီရှောင်၏အကြည့်ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသည်။

သခင်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက် ရှိနေသော်လည်း သူ့ကို သတ်မည်မဟုတ်တာကို ဘာလို့ သူက ကြောက်နေရတာလဲ။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဖန်ထန်သည် သတ္တိမွေး၍ နောက်တစ်ကြိမ် လီရှောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"

ထို့နောက် လီရှောင် စကားဆက်မပြောမီမှာပင် ဖန်ထန်သည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ရုပ်သိမ်း၍ လက်သီးထိုးရန် ပြင်ဆင်သော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဘေးမှ သူ့ ဖခင်သည် မှင်သက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်ထန်က "အဖေ၊ ဘေးကို ခဏရွှေ့ပေးပါ"

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် အားလုံးသည် ဖန်ထန်နှင့် ဖန်မင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

အားလုံး၏ အကြည့်သည်လည်း ဖန်မင်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ဖန်မင်၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။

ဤအခါတွင် သူသည် သူ့သားကို သခင်ရှေ့တွင် မိတ်ဆက်ပေးသည့် အမည်သည် တပ်ဆွဲသွားပြီဖြစ်သည်။

"ဟ၊ မင်းရဲ့ သားလား" လီရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဖန်မင်ကို မေးလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လီရှောင်သည် ဖန်ထန်ကို အတော်လေး လေးစားပြီး သူ၏ ပွင့်လင်းသော စရိုက်ကိုလည်း သဘောကျသည်။

ဖန်မင်သည် ဖန်ထန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လီရှောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သခင်လေး" ဟု လက်လျှော့စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် မျက်မြင်ရှိသောသူတိုင်း သိသည်၊ ဖန်မင်သည် လက်လျှော့ခြင်းမရှိဘဲ ဤအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်၏မျက်လုံးများက နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ခုနက သူ ပြောတယ်၊ သူ ငါးနှစ်ကတည်းက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး ၁၂နှစ်ပတ်လုံး မပြတ်မလပ် လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်၊ ဒီကိစ္စက အမှန်လား"

"အမှန်ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး ငယ်ရွယ်စဉ်က လက်သီးသိုင်းပညာအနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းပြီး သားရဲ့ သိုင်းပညာကို ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့တာပါ။ မထင်မှတ်ဘဲ သူရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းနဲ့ ဇွဲလုံ့လက ကျွန်တော်မျိုးထက် သာလွန်ပြီး သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ပြီး ငါးနှစ်အကြာမှာ ကျွန်တော်မျိုး သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်တော့ပါဘူး"

ကျုံးကွေ့နှင့် ချောင်သယ်တို့သည် ဖန်မင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖန်မင်၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်မှုကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။

သားကို သခင်ရှေ့တွင် မျက်နှာသာရအောင် လုပ်ဆောင်ပေးသည့် အခွင့်အရေးကို ဖော်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးနေသည်။

ဤမျက်နှာပြောင်တိုက်မှုသည် သူတို့ကို လေးစားစေသည်။

"မင်းပဲ သင်ပေးတာလား၊ ဆရာ မငှားဖူးဘူးလား" လီရှောင်က ထပ်မေးသည်။

ဖန်မင်သည် အံ့ဩသွားပြီး လီရှောင်သည် ဤအရာကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ကြိမ် လီရှောင်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "သူ့အတွက် ဆရာ မငှားဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဖန်ထန် ၁၀နှစ်အရွယ်တုန်းက အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ခြံထဲကို ဖြတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက သူ့အတွက် နေစရာနဲ့ စားစရာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့လို့ သူ ခြံထဲမှာ ဆယ်ရက် နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက ဖန်ထန်ကို ဆယ်ရက်တာ သိုင်းပညာ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပါတယ်"

လီရှောင်၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်လိုပုံစံလဲ" ဟု လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဖန်မင်သည် ချက်ချင်း ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး လီရှောင်သည် ထိုအဘိုးကြီးကို သိရှိနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသောကြောင့် ထိုအဘိုးကြီး၏ ရုပ်ရည်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးသည် ဆံပင်ဖြူသော်လည်း မျက်နှာနုပျိုပြီး အမူအရာလွတ်လပ်ကာ အရက်နှင့် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်ကို ကြားသောအခါ လီရှောင်သည် သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

ထိုနှစ်တွင် ဖန်မိသားစု သားအဖ တွေ့ဆုံခဲ့သောသူသည် သူ့ဆရာပင် ဖြစ်သည်။

သူ့မွေးစားဖခင်၊ မွေးစားမိခင်တို့ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူသည် လီမိသားစုရွာမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဆရာကို နောက်တစ်ကြိမ် မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။

အကြိမ်များစွာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဆရာသည် သတင်းအစအနမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဇနီးနှင့်အတူ ကျိုးမိသားစုခြံသို့ လာရောက်ရာ လူငယ်တစ်ယောက် သူ့ဆရာ၏ လက်သီးသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

ဟုတ်သည်၊ ဆရာကိုယ်တိုင် တီထွင်ခဲ့သော ဤလက်သီးသိုင်းပညာသည် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေ့ကျင့်လျှင် လူတစ်ယောက်၏ လမ်းလျှောက်ပုံကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။

သိပ်မသိသာသော်လည်း သူသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုလက်သီးသိုင်းပညာကို သူလည်း လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက အဲ့ဒီတုန်းက ဘယ်ကိုသွားမယ်ဆိုတာ ပြောခဲ့သေးလား" လီရှောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် မေးလိုက်သည်။

သူ့ဆရာသည် ဖန်ထန် ၁၀နှစ်အရွယ်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့သော အခုဆို ၇နှစ်ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။

အလွန်ကြာမြင့်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲမည်ဆိုသော်လည်း လီရှောင်ကတော့ ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးသည်။