အသားပေါင်း

"ဥပမာ၊ ဘယ်နေရာကို သီးသန့်လိုချင်တယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။ တကယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ပေါင်ငါးရာကို ကျွန်တော့်ဘက်က စုပေးလို့မလောက်မှာ စိုးရိမ်ရတယ်" သူသည် တစ်နေ့လျှင် အများဆုံး ဝက်သုံးကောင် သတ်နိုင်ပြီး စုစုပေါင်း အသားပေါင်တစ်ထောင်ကျော် ရရှိနိုင်သော်လည်း နေရာတစ်ခုစီမှ အသားသည် ထိုမျှသာ ရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် စဉ်းစားကာ "နေရာသတ်မှတ်စရာမလိုပါဘူး၊ ဒီလိုလုပ်ကြစို့။ ရှင် ဝက်နှစ်ကောင် သတ်ပြီး ပေါင်ငါးရာ၊ ခြောက်ရာလောက် စုပေးပါ၊ သိပ်မများသွားရင် ဖြစ်ပါတယ်၊ အသားအားလုံးကို ကျွန်မ ယူမယ်။

အသားတွေ ပြင်ဆင်ပြီးရင် အားလုံးကို သာ့ရှီရွာ လျိုအိမ်တော်ကို ပို့ပေးပါ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် အိမ်တော်ထိန်းက ရှင့်ကို ငွေရှင်းပေးပါလိမ့်မယ်"

ဤသို့ဆိုလျှင် သူမသည် ရွာထဲတွင် ဝက်ဝယ်ပြီး လူငှား၍ သတ်ခိုင်းလျှင် ပို၍တန်ပေသည်။

သို့သော် ရွာထဲတွင် ဝက်သတ်လျှင် လူများ အကူအညီတောင်းရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် နေရာကို ညစ်ပတ်စေမည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် မြို့ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းအသားသည်ကို တိုက်ရိုက်လုပ်ခိုင်းလိုက်လျှင် ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။

"ရတယ် ရတယ်၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပေါင်သုံးရာကျော်ရှိတဲ့ ဝက်နှစ်ကောင်ကို ရွေးပြီး သတ်လိုက်မယ်။ ဈေးနှုန်းအပိုင်းမှာတော့ သခင်မလေးလင်း စိတ်ချပါ၊ ဒီအလုပ်အတွက် ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီကနေ ကြေးပြား၅၀၀ပဲ ယူပါ့မယ်၊ ပိုမယူပါဘူး။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အသားထွက်လာရင် အားလုံးကို ခင်ဗျားအိမ်တော်ကို ပို့ပေးပါ့မယ်" ကျန်းအသားသည်သည် ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ကြေးပြား၅၀၀တွင် ဝက်သတ်ခြင်း၊ အသားပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ခြင်းတို့ ပါဝင်သောကြောင့် အလွန်တန်ရှိသည်။

ဤကျန်းအသားသည်သည် အနည်းငယ် လိမ်ညာပြောဆိုလျှင်ပင် အလွန်အကျွံ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငွေအနည်းငယ်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်သက်သာလျှင် သူမသည် ပျော်ပျော်ကြီးပေးချေလိုက်မည်ပင်။

ဟဲဟဲ အခုချိန် သူမအိတ်ထဲမှာ ငွေအပြည့်ပဲမဟုတ်လား။

"နောက်ပြီး ရှင့်ဆီမှာ ဝက်အူ ရှိသေးလား" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြောရင်း ကျန်းအသားသည်၏ အသားတန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းအသားသည်ထံတွင် ဝက်အူမှလွဲ၍ အခြားဝက်ကလီစာများကို သူမတို့ဆိုင်က ကြိုတင်မှာယူထားသည်။

ဝက်အူသည် ပြင်ဆင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသောကြောင့်သာ ဆိုင်က မမှာယူခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဝက်အူချောင်း ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသောကြောင့် ဝက်အူသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

ကျန်းအသားသည် အံ့ဩသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဝက်ကလီစာသည် အနံ့ဆိုးပြီး အနံ့ပြင်းသောကြောင့် အလွန်ဆင်းရဲပြီး အသားအနည်းငယ်လောက် စားသုံးချင်သော အိမ်ထောင်စုများသာ ဝယ်ယူကြသည်။

ထိုအထဲတွင် အခြားကလီစာများသည် လုပ်ရလွယ်ကူသော်လည်း ဝက်အူနှင့် ဝက်အစာအိမ်သည် အနံ့ဆိုးဆုံး၊ အနံ့ပြင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ပြင်ဆင်ရ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသားတန်းတွင် ရံဖန်ရံခါ ရောင်းမထွက်လျှင် ခွေးကျွေးရန်ပင် ယူဆောင်သွားသည်။

သခင်မလေးလင်းသည် ယခင်က သူ့ထံမှ ဝက်ကလီစာ မှာယူသောအခါ သူသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်မှ အသားတံစို့ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် နားလည်သွားသည်။

အခုတော့ သူ့ဆီက ဝက်အူ ဝယ်ဖို့မေးနေတယ်ပေါ့။ သူ နားကြားမှားနေတာလား။

ဝက်အူသည်လည်း ထိုအရသာရှိသော မာလာချွမ့်အဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်တာလား။

"သခင်ကြီးကျန်း" ကျန်းအသားသည်၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်သည်။

"အိုး" ကျန်းအသားသည်သည် အလျင်အမြန် သတိပြန်လည်ရရှိလာသည်။

"သခင်မလေးလင်း၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ဝက်အူ လိုချင်တာလား" ဟု အနည်းငယ် မသေမချာဖြစ်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရ၍ ကျန်းအသားသည်ကို "ကျွန်မရဲ့ အဲ့ဒီဝက်နှစ်ကောင်ကို ဝက်ကလီစာတွေ၊ ဝက်အူနဲ့ ဝက်အစာအိမ်အပါအဝင် ကျွန်မကို ပို့ပေးရမယ်နော်"

ကျန်းအသားသည်သည် အံ့ဩသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ"

ကြည့်ရသည်မှာ ဝက်အူနှင့် ဝက်အစာအိမ်သည်လည်း မာလာချွမ့်အဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်ပုံရသည်...

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုအခါမှ နောက်တစ်ကြိမ် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေ့ရဲ့ ဝက်အူတွေ မရောင်းရသေးဘူး၊ နှစ်စုံ ရှိတယ်၊ သခင်မလေးလင်း လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကြေးပြားသုံးဆယ်နဲ့ ယူသွားပါ"

သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအရာကို တစ်ပေါင်လျှင် ကြေးငါးပြားဖြင့် ရောင်းချပြီး ဝက်အူတစ်စုံသည် လေးငါးပေါင်ခန့် ရှိသော်လည်း တစ်နေ့လျှင် နှစ်စုံ ရောင်းမကုန်ပေ။

သခင်မလေးလင်း လိုချင်လို့ နှစ်စုံကို ကြေးသုံးဆယ်ဖြင့် ပေးလိုက်လျှင်တောင် သူ အရှုံးမရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရောင်းမကုန်လျှင် သူသည် ခွေးကျွေးရန်သာ ယူဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါဆိုရင် သခင်ကြီးကျန်း ထည့်ပေးပါဦး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ကျန်းအသားသည်သည် ပြန်ဖြေသည်။

ချက်ချင်းပင် ဝက်အူထည့်သော တောင်းကို သွားယူသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မြင်းလှည်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ဝက်အူထည့်ရန် အရာမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့တောင်းကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။

"ဒီတောင်းကို ခင်ဗျားကို ငှားလိုက်မယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ခင်ဗျားအိမ်တော်ကို ကုန်ပို့ရမှာဆိုတော့ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော် ပြန်ယူတော့မယ်" ကျန်းအသားသည်က ပြောသည်။

"အဆင်ပြေတာပေါ့၊ ဒါဆိုရင် သခင်ကြီးကျန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"သခင်မလေးလင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပြီ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ငွေပေးချေပြီးနောက် ကျန်းအသားသည်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အခြားအသားတန်းများသို့ သွားရောက်၍ ဝက်အူခြောက်စုံ၊ ဝက်ခေါင်းသားနှင့် ဝက်ကလီစာအချို့ကို ဝယ်ယူပြီးနောက်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မတတ်နိုင်ပေ၊ သူမ ဝက်အူချောင်းကို တကယ် ကြိုက်သည်။

ထို့ပြင် ဝက်အူဝယ်ယူပြီးနောက် သူမသည် အသားပေါင်းအချို့ ပြုလုပ်စားသုံးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းချခြင်း စတင်သည်မှစ၍ သူမသည် နေ့စဉ် ခြေမချနိုင်အောင် အလုပ်များနေသည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း နောက်ဆုံးတွင် အားလပ်သွားသောကြောင့် အရသာရှိသော အစားအစာအချို့ ပြုလုပ်စားသုံးခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဆုချခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အနောက်ဈေးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အထွေထွေကုန်စုံဆိုင်နှင့် ဆေးဆိုင်သို့ သွားရောက်၍ အသားပေါင်းပြုလုပ်ရန် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထို့နောက်မှ သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ခဲ့သည်။

.......

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝက်အူတောင်းနှင့် အခြားကလီစာများကို မြင်းလှည်းပေါ်မှ ချယူလိုက်သည်။

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့ အံ့ဩသွားကြသည်။

"သခင်မလေး၊ ဒါ... ဒါက သခင်မလေးပြောတဲ့ ကောင်းတဲ့အရာလား" မာရှီသည် နှာခေါင်းပိတ်ရန်ပင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ချန်ရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အနည်းငယ် ပြောရခက်နေသည်။

ဒါကဝက်ကလီစာတွေမဟုတ်ဘူးလား။ ထို့ပြင် အများစုမှာ ကလီစာထဲမှ သန့်ရ အခက်ခဲဆုံး ဝက်အူ ဖြစ်သည်။

သာမန်ဆင်းရဲသော အိမ်ထောင်စုများပင် မစားသုံးသော အရာကို သူတို့၏ သခင်မလေးက ဝယ်ယူလာပြီး ရတနာဟုပင် ဆိုသည်။

အလုပ်ရုံဘက်တွင်မူ ဝက်ကလီစာကို အမြဲတမ်း အသုံးပြုနေသော်လည်း ဝက်အူကို အသုံးပြုသည်ဟု မကြားဖူးပေ။

သူတို့သခင်မလေး အလိမ်ခံလိုက်ရတာလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပျော်ရွှင်နေသည်။

"ဒါက ကြည့်ရင်တော့ အမြင်ဆိုးပြီး အနံ့မကောင်ပေမယ့် လုပ်လိုက်ရင် အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ်။

ဆားနဲ့ ဂျုံမှုန့်နည်းနည်း ယူလာခဲ့၊ ပြီးတော့ သစ်သားပန်းကန်တချို့ ယူလာခဲ့၊ ပြီးရင် ကျွန်မနဲ့အတူ စမ်းချောင်းဘေးကို လိုက်ခဲ့၊ အရင်ဆုံး ဒါတွေကို ဆေးကြောလိုက်ရအောင်"

မာရှီသည် ချန်ရှီကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အခက်အခဲတွေ့နေသည်။

သခင်မလေးက ဒီဝက်အူကို တကယ်စားမယ့်အပြင် ကိုယ်တိုင်ပါလုပ်ဦးမှာလား။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချန်ရှီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရုန်းကန်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် မာရှီကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး မာရှီနှင့်အတူ လင်းရှောင်ယွဲ့ မှာကြားသော အရာများကို သွားယူသည်။

ခဏအကြာတွင် သုံးယောက်စလုံး ပစ္စည်းများ ကိုင်ဆောင်၍ ဝက်အူကို စမ်းချောင်းဘေးသို့ ယူဆောင်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့အား ဝက်အူဆေးကြောနည်းကို ပြသရင်း လျင်မြန်စွာ ပြုပြင်ဆေးကြောနေသည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့သည် ဝက်အူဆေးကြောနည်းကို ကျွမ်းကျင်သွားကြသည်။

"သခင်မလေး၊ ဒါတွေကို ကျွန်မတို့ကိုပဲ အပ်ထားလိုက်ပြီး သခင်မလေး အရင်ပြန်နှင့်ပါ" ချန်ရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သခင်မလေးသည် ဤဝက်အူကို ပြုလုပ်စားသုံးမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် သခင်မလေးကို ကူညီပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော အလုပ်ကြမ်း၊ ညစ်ပတ်သောအလုပ်များသည် သူတို့ကဲ့သို့သော လက်အောက်ငယ်သားများ လုပ်ဆောင်ရမည့်အလုပ်ဖြစ်ပြီး သခင်မလေးကို ပင်ပန်းစေရန် မဝံ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဘေးမှ ကျန်ရှိသော ဝက်အူတောင်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရေအေးဖြင့် အေးခဲ၍ နီရဲနေသော လက်ချောင်းထိပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။

မနက်ဖြန်တွင် ဆောင်းရာသီ စတင်မည်ဖြစ်ပြီး ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အပူချိန်သည် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး ရေသည်ပင် အေးခဲနေသည်။

မကြာမီမှာပင် နှင်းကျပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ရှင်တို့ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ၊ ကျွန်မ ပြန်ပြီး တခြားဟင်းလျာတွေ ပြင်ဆင်ထားမယ်၊ ခဏနေရင် အတူတူ ပေါင်းကြတာပေါ့"

အသီးအရွက်များသည်လည်း ပေါင်းနိုင်ပြီး ကြက်ဥ စသည်တို့လည်း ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပေါင်းရည်တစ်အိုး ပြင်ဆင်ပြီးလျှင် တော်တော်များများပေါင်းနိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စကားဆုံးသည်နှင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

.......

လျိုအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကုန်ကြမ်းများ ပြင်ဆင်ခြင်းကို စတင်သည်။

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့သည် ဝက်ကလီစာအားလုံးကို ဆေးကြောပြီး ပြန်ယူဆောင်လာသောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်ရှီကို မီးမွှေးခိုင်းပြီး ပေါင်းရည်ကို စတင်ကျိုချက်သည်။

မာရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ အသားပေါင်းလုပ်နည်းကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် မီးဖိုချောင်တွင် ကူညီနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပူနွေးနေသော ဝက်ခေါင်းသားပေါင်း၊ ဝက်နားရွက်ပေါင်း၊ ဝက်အသည်းပေါင်း၊ ဝက်အစာအိမ်ပေါင်း၊ ဝက်အူပေါင်းစသည်တို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဒယ်အိုးထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး မွှေးကြိုင်သော အသားအနံ့ကို ရရှိသောအခါ တံတွေးမျိုချမိကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အခြေအနေသည်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် မထိန်းချုပ်ဘဲ ဓားတစ်ချောင်း ယူလာ၍ ဝက်အူချိုပေါင်းတစ်ပိုင်းကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဤဝက်အူချိုပေါင်းတစ်ပိုင်းကို အပိုင်းငယ်လေးသုံးပိုင်းအဖြစ် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်တိုင် တစ်ပိုင်းကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် အရသာသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါမှ ကျန်နှစ်ပိုင်းကို ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့အား ပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ခုနက ဝက်အူချိုပေါင်းစားသုံးသည်ကို မြင်တွေ့ပြီး အမူအရာသည်လည်း အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့် ဝက်အူချိုပေါင်းကို ရရှိပြီးနောက် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။

နူးညံ့သော အရသာသည် လျှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားသည်။

"သခင်မလေး၊ ခုနက ကျွန်မတို့ စားလိုက်တာ တကယ်ပဲ ဝက်အူလား" မာရှီသည် ပါးစပ်ထဲမှ အသားကို မျိုချပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဘေးမှ အသားပေါင်းပန်းကန်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် အထူးသဖြင့် အသားပေါင်းများထဲမှ ဝက်အူချိုပေါင်းများပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

ချန်ရှီသည်လည်း မာရှီနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဝက်ကလီစာထဲမှ အစားရအဆိုးဆုံး ဝက်အူက ဒီလိုအရသာမျိုးရှိနေတာလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် "ဘာလို့ ဝက်အူချို မဟုတ်ရမှာလဲ၊ ခုနက ကျွန်မ လုပ်နေတာတွေအားလုံးကို ရှင်တို့ မမြင်လိုက်ဘူးလား"

ဟု ပြောရင်း နောက်တစ်ပိုင်းကို လှီးဖြတ်၍ အပိုင်းငယ်လေး ၃ပိုင်းအဖြစ် ထပ်ခွဲလိုက်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် တစ်ပိုင်းစားသုံးပြီး အခြားနှစ်ပိုင်းကို သူတို့နှစ်ဦးအား ပေးလိုက်သည်။

မာရှီနှင့် ချန်ရှီတို့သည် အလျင်အမြန် လက်ခံယူလိုက်ပြီး စားသုံးလေလေ အရသာရှိလေလေ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တွေ့ပြီး အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

"ဒီအသားပေါင်းကို ငရုတ်ဆီလိုမျိုးနဲ့ ရောစပ်လိုက်ရင် အရသာက ပိုကောင်းနိုင်သေးတယ်"

အရင်ဘဝ ကမ္ဘာပျက်မတိုင်မီက သူမသည် အသားပေါင်းကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။

သို့သော် အသားပေါင်းသည် ဈေးကြီးသောကြောင့် သူမသည် အများအားဖြင့် အသီးအရွက်အချို့ကို ဝယ်ယူ၍ ထမင်းစားလေ့ရှိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အသီးအရွက်များသည်လည်း ဈေးကြီးသည်ဟု ထင်သောကြောင့် အင်တာနက်တွင် ချက်ပြုတ်နည်းကို ရှာဖွေ၍ အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင် ပေါင်းရည်ကို ကျိုချက်၍ အသားပေါင်းပြုလုပ်စားသုံးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူမသည် လမ်းဘေးတွင် အသားပေါင်းရောင်းချရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်...

ဤအရာများကို သတိရသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဤအတွေ့အကြုံများကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် ယခုအခါ သူမသည် ကုန်ကြမ်းများ ရရှိလျှင်ပင် အသားပေါင်းပြုလုပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

"သခင်မလေး၊ ငရုတ်ဆီက အသင့်ရှိပါတယ်၊ ဘာတွေ လိုသေးလဲ" မာရှီက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မာရှီကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အရသာစပ်တဲ့ကိစ္စကို အလျင်မလိုနဲ့ဦး၊ ကျွန်မတို့ အရင်ဆုံး အသားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ပေါင်းပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

ဟု ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်ရှီကို ထင်းထည့်ခိုင်းပြီး ဆက်လက်၍ အလုပ်များနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝက်ကလီစာ ပန်းကန်ကြီးနှစ်လုံးနှင့် အသီးအရွက်နှင့် ကြက်ဥပေါင်း ပန်းကန်ကြီးသုံးလုံးကို ပေါင်းထုတ်လိုက်သည်။

ပြင်ဆင်ထားသော ကုန်ကြမ်းများ ကုန်သွားသောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လုံလောက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီပေါင်းရည်တွေက သုံးလို့ရသေးတယ်၊ ခဏနေရင် ရှင်တို့ သိပ်မသုံးတဲ့ ဒယ်အိုးတစ်လုံးနဲ့ ထည့်ထားလိုက်။

နောက်တစ်ခါ အသားပေါင်းစားချင်ရင် ဆူအောင်တည်ပြီး ဆက်ပေါင်းလို့ရတယ်။ အရသာပေါ့သွားရင် ကျွန်မကို ရှာလိုက်၊ ကျွန်မ ပြင်ပေးမယ်"

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့၏ မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး" ဟု အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအခါမှ အရသာစပ်ခြင်းကို စလုပ်သည်။

အဓိကအားဖြင့် ငရုတ်ဆီဖြစ်ပြီး ကျန် ကြက်သွန်နီ၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူရေ စသည်တို့မှာ သာမန်များ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့သည် ဘေးတွင် ကူညီနေကြပြီး အလွန်အလေးအနက်ထား ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ သိသည်၊ သခင်မလေးသည် သူတို့ကို တမင်သင်ကြားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် သူတို့သည် ဤအရာများကို မပြုလုပ်တတ်သောကြောင့်သာ သခင်မလေးသည် မီးဖိုချောင်သို့ လာရောက်သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် သူတို့ သင်ယူပြီးနောက် ဤအလုပ်များသည် သူတို့၏အလုပ်များ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသားပေါင်းပန်းကန်တစ်လုံးကို အရသာစပ်ပြီးဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသီးအရွက်များအတွက် ငရုတ်သီးနည်းသော ငရုတ်ဆီကို ရောစပ်လိုက်သည်။

ပေါင်းအသီးအရွက်သည် အသားနှင့် မတူဘဲ များစွာ မလိုအပ်ပေ။

"ဒီအသားပေါင်းပန်းကန်နှစ်လုံးကို ခဏနေရင် ရှင်တို့ ပန်းကန်ခွဲပြီး လေးပန်းကန် ချန်ထားလိုက်။

ဧည့်ခန်းကို နှစ်ပန်းကန် ပို့ပြီး ကျန်တဲ့နှစ်ပန်းကန်ကို မီးဖိုချောင်မှာ ထားပြီး ရှင်တို့ စားပါ။ ကျန်တာတွေကို အလုပ်ရုံဘက်ကို ပို့ပြီး အားလုံးကိုလည်း မြည်းခိုင်းလိုက်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့၏ မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။

"ကျေးဇူးပါ သခင်မလေး" သခင်မလေး ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်သော အရာကို သူတို့ကဲ့သို့သော လက်အောက်ငယ်သားများပင် နှစ်ပန်းကန် ရရှိသည်။ သခင်မလေးသည် သူတို့ကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်။

"နောက်ပြီး ကျန်တဲ့ အသားပေါင်းတွေကို ခြောက်သွားရင် ဆီစိမ်စက္ကူ ယူလာပြီး အသားမျိုးစုံရောပြီးထုပ်ပေး၊ လေးငါးပေါင်လောက် ပြင်ဆင်ထားပါ။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရှန်းရှန်း မြို့ပေါ်ကို သွားတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့အစ်မဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချန်ရှီက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရ၍ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် "ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး ယူလာပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်သုံးထားတဲ့ ဟင်းလျာနည်းနည်းလောက် အာယာ့အတွက် ထည့်ပေးလိုက်ပါဦး၊ သူမ အလုပ်ဆင်းရင် ယူသွားခိုင်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး" မာရှီက ပြန်ဖြေသည်။

သခင်မလေးသည် ဝမ်မိသားစုအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ဝမ်မိသားစုအတွက် ဟင်းလျာများ ပို့ဆောင်ရန်ပင် စဉ်းစားသည်။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြန်ဖြေသည်။

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့ကို ထမင်းချက်ခိုင်းပြီးနောက်မှ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

.........

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လျိုအိမ်တော်၏ ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် အသားပေါင်းများ ပေါ်လာသည်။

လျိုရှီသည် အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး ထမင်းကို ပုံမှန်ထက် တစ်ပန်းကန် ပိုစားသုံးခဲ့သည်။

ဟင်းလျာအသစ်သည် သူမသမီး ပြုလုပ်သည်ကို သိရှိရသောအခါ လျိုရှီသည် သမီးကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဒီငရုတ်သီးက ဟင်းထဲထည့်ရင် တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ၊ ဒီအသားပေါင်းက လုပ်ရခက်လား" ဟု ပြောရင်း လျိုရှီ၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အမေ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မသိသေးပေ။

"မခက်ပါဘူး၊ ပေါင်းရည်ကို ပြင်ဆင်ပြီးရင် ထပ်ခါထပ်ခါ သုံးလို့ရတယ်၊ အဲ့ဒီမာလာဟင်းရည်နဲ့ တူတူပဲ"

လျိုရှီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် အစ်မချန်နဲ့ မာရှီတို့လည်း လုပ်တတ်ပြီလား" စိတ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်၍ လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြန်ဖြေသည်။

ပေါင်းရည်သည် အသင့်ရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် အပူပေးပြီး ကုန်ကြမ်းများကို ထည့်ပြုတ်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး မခက်ခဲပေ။

"ဒါဆိုရင် ငါ သူတို့ကို လုပ်ခိုင်းပြီး မာလာချွမ့်နဲ့ တွဲရောင်းရင် ဘယ်လိုလဲ" လျိုရှီသည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဟင်းလျာညှပ်သော လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

သမီးက နောက်ပြန်လှည့်၍ မိမိကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုရှီသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အိမ်က မာလာချွမ့်ရောင်းအားက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကောင်းပါတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီအသားပေါင်းက အရသာကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် အသားပေါင်းနဲ့ တွဲရောင်းရင် ငါတို့အိမ်ရဲ့ စီးပွားရေးက ပိုကောင်းလာမှာ သေချာတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခက်ခက်ခဲခဲပြုံးလိုက်သည်။ သူမအမေရဲ့စီးပွားရေးအမြင်က တော်တော်လေးပွင့်လာတာပဲ။

"ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ဒီအသားပေါင်းတွေက မာလာချွမ့်လိုပဲ အများစုက ဝက်ကလီစာနဲ့ ဝက်ခေါင်းသားနဲ့ လုပ်ထားတာ။ ဒါတွေက ကုန်ကျစရိတ်မမြင့်ဘူး၊ လုပ်ပြီးရောင်းရင် ငါတို့ အမြတ်အစွန်းရမှာ သေချာတယ်" လျိုရှီသည် ဆက်လက်၍ ပြောနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် လက်ဆန့်၍ သူမအမေကို ဆက်မပြောရန် တားဆီးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် မီးဖိုချောင်မှ ဧည့်ခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။

"သခင်မလေး..."

မိန်းကလေးသည် အလွန်အလျင်အမြန် ပြေးလာသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာပင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တူကို ချလိုက်ပြီး ထရပ်ရန်ပင် ပြင်ဆင်နေသည်။

"သခင်မလေး၊ ဒီအသားပေါင်း..." ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရှေ့မှ စားပွဲပေါ်တွင် စားသုံး၍ မကျန်တော့သော အသားပေါင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်နှာတွင် မေးခွန်းထုတ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

အသားပေါင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ။

"သခင်မလေး၊ ဒီအသားပေါင်းကို ကျွန်မတို့ ဆိုင်မှာ ထပ်ထည့်ရောင်းလို့ရမလား" ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ထပ်ပြီးအံ့ဩသွားရပြန်သည်။