အကြံပြုချက်

"ထမင်းဟင်းတွေ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ၊ သခင်မလေး၊ သခင်လေး၊ သခင်မငယ်တို့ ဘေးခန်းကို ကြွပြီး သုံးဆောင်ကြပါဦး။" ဖန်မင်သည် သူတို့အား ပြောလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် သူ့ဇနီး ရောက်ရှိနေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ထမင်းဟင်းများ ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"အတူတူသွားကြစို့၊ နေ့လယ်စာစားပြီးရင် နေ့လယ်ပိုင်းမှာ အားလုံးအတူတူ လယ်ထဲကို သွားကြည့်ကြမယ်" တစ်မနက်လုံး ပြောဆိုပြီးနောက် သူမ၏ဗိုက်သည် အမှန်တကယ် အနည်းငယ် ဆာနေသည်။

"ကျေးဇူးပါ သခင်မလေး" ဖန်မင်တို့သည် အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကြသည်။

ထို့ကြောင့် အခန်းထဲမှ လူများသည် ဖန်မင်နောက်သို့ လိုက်ပါ၍ ဘေးခန်းသို့ သွားရောက်ကြသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အစေခံမလေးဖြစ်သောကြောင့် မူလက လိုက်ပါသွားနိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သီးသန့်ပြောဆို၍ သူမကို လိုက်ပါစေသည်။

ထို့ပြင် အားလုံးကို ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ယခုအခါ သူမတို့ဆိုင်၏ ကြီးကြပ်သူဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။

အိမ်တော်ထိန်းသုံးယောက်အား ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ လက်ရှိအဆင့်အတန်းသည် သူတို့ကဲ့သို့သော ခြံထဲမှ အိမ်တော်ထိန်းများထက် မနိမ့်ကျကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြောကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအပေါ်တွင် အိမ်တော်ထိန်းများသည် အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဖန်မင်သည် ဤအခြေအနေကို သိရှိရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ရမည်လော၊ ဝမ်းနည်းရမည်လော မသိတော့ပေ။

ယခုအခါတွင် သူ့သား၏ စိတ်သည် ခုနက ဧည့်ခန်းတွင် မျက်လုံးရှိသောသူတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ဤမိန်းကလေးကျောက်သည် သခင်မလေး၏ ယုံကြည်မှုကို အလွန်ရရှိပြီး အရေးကြီးသော တာဝန်ကိုပါ အပ်နှံခံရသည်။

ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးက အလွယ်တကူ လက်ထပ်လို့ရနိုင်ပါ့မလား။

သူ့သားသည် သူမကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်မိဘဲ ဒုက္ခမရှာမိစေရန်သာ ဆုတောင်းရမည်။

ဖန်မင်သည် အခွင့်အရေးရှာဖွေ၍ သူ၏ သားကို သတိပေးရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

တစ်ခုတည်းသော စိတ်ပျက်သူမှာ ဧည့်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဖန်ထန်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဧည့်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် အမြဲတမ်း စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းမှာ အတွင်းမှ ဆွေးနွေးမှုများ ပြီးစီးသွားလျှင် သူသည် မိန်းကလေးရှန်းရှန်းကို ထမင်းစားရန် ခေါ်ဆောင်သွားရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ရလဒ်မှာမူ မိန်းကလေးရှန်းရှန်းသည် သခင်မလေး၏ အလေးထားခံရသော ဆိုင်၏ ကြီးကြပ်သူဖြစ်ပြီး သခင်မလေးက ဘေးခန်းသို့ ထမင်းစားရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူနှင့် မိန်းကလေးရှန်းရှန်း ရင်းနှီးရန် အခွင့်အရေးသည် ဤသို့ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်...

.......

ဘေးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ...

ထမင်းစားပွဲ နှစ်လုံး ပြင်ဆင်ထားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီးနောက် များများစားစား မစဉ်းစားတော့ပေ။

သူမသည် ရိုးရှင်းစွာ တွေးမိသည်၊ ရှေးခေတ်တွင် အဆင့်အတန်းသည် တင်းကျပ်သည်။

ကျွန်သည် သခင်နှင့် တစ်စားပွဲတည်း ထမင်းစားသုံးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ တစ်ခန်းတည်းတွင် ထမင်းစားသုံးခြင်းသည် အများဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် အားလုံး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၊ လီရှောင်နှင့် ကျိုးရှီတို့သည် တစ်စားပွဲတည်း ထိုင်ကြသည်။

ကျန်သူများသည် အခြားစားပွဲသို့ သွားရောက်ကြသည်။

စားသောက်ပွဲတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖန်မင်သည် အလွန်ဖော်ရွေစွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ကို မျက်နှာသာရအောင် ပြောဆိုသည်။

ကျုံးကွေ့နှင့် ချောင်သယ်တို့သည် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မခံချင်စိတ်ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ကို မျက်နှာသာရအောင် ပြောဆိုကြသည်။

အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကြားရသည်မှာ သဘောကျသော်လည်း များများကြားရသောအခါ စိတ်ဝင်စားမှုမရှိတော့ပေ။

"အရက်တော့ မသောက်တော့ဘူး၊ အားလုံး ထမင်းစားကြပါ၊ ထမင်းစားပြီးရင် လယ်ထဲကို သွားကြည့်ရဦးမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောသည်။

အိမ်တော်ထိန်းသုံးယောက်သည် အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေကာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ ထမင်းစားသုံးကြသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် သူအ=မသခင်မလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် လေးစားသွားသည်။

သခင်မလေးသည် ဤသုံးယောက်ကို လက်ထဲတွင် အမှန်အကန်ထိန်းချုပ်ထားပေသည်။

အခြားထမင်းစားပွဲတွင် ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်သော အကြည့်ထဲတွင်လည်း လေးစားမှုအချို့ ပါဝင်နေသည်။

သူမသည် ယခင်က သူမ၏ဖခင်သည် ကြီးကြပ်သူဖန်နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပုံ၊ အခြားလက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပုံကို မြင်ဖူးသည်။

သူမ၏ဖခင်သည် သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံသည့်အခါ သူမသည် ဩဇာအာဏာကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ညီမလေးထံသို့ ရောက်သောအခါမူ ဩဇာအာဏာသည် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လူသားဆန်မှုအချို့ ပါဝင်လာသည်။

အင်း... လူသားဆန်မှုဟု ဆိုလျှင်လည်း မပြည့်စုံပေ၊ ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ သူမ ထင်သည်မှာ အကယ်၍ သူမသာ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်လျှင် ဤသို့သော သခင်နောက်သို့ လိုက်ပါလိုပေလိမ့်မည်။

ဟုတ်သည်၊ သူမသည် ထိုသို့ကြိုးစားအားထုတ်သော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ရမည်။

အချိန်ဖြုန်းနေသောသူများမူ ထားလိုက်ပါတော့၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ညီမလေး၏ တောင်းဆိုချက်သည် အမှန်တကယ် မနိမ့်ကျပေ...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤအရာများကို မသိပေ၊ လီရှောင်သည် သူမအား ဟင်းလျာများ ထည့်ပေးသောကြောင့် သူမသည် ထမင်းကိုသာ အေးအေးဆေးဆေးစားနေသည်။

ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းလျာများကို စားသုံးပြီးနောက် လီရှောင်သည် သူမအား ဟင်းလျာများ ထပ်မံထည့်ပေးမည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ပန်းကန်ကို အုပ်ထားလိုက်သည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူမသည် အိမ်တွင် ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့ ပြုလုပ်သော အမွှေးအကြိုင်များ အပြည့်အစုံပါဝင်သော ဟင်းလျာများကို စားသုံးနေကျဖြစ်သည်။

မျက်စိရှေ့မှ ဤစားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာများသည် အထူးဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသည်ကို သိရှိသော်လည်း အရသာပိုင်းတွင်မူ သူမကို မကျေနပ်စေနိုင်ပေ။

လီရှောင်၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်၊ "ဒီနေ့လို အရသာပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားရတာ ရှားတယ်၊ အသီးအရွက်ကို များများစား" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

မနေ့ကမှ သူနှင့် အပူတက်သည်ဟု ပြောထားသည်။

ယနေ့တွင် အရသာပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားသုံးရသည်ကို တွေ့သောအခါ အသီးအရွက် နှစ်ဖတ်စားပြီးနောက် မစားချင်တော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမခင်ပွန်း စိတ်ဆိုးမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် ပန်းကန်ပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထို့နောက် တောင်းပန်သော အကြည့်ဖြင့် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသခင်ကြီးသည် သူမအား ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်သာ ထည့်ပေးရန် မျှော်လင့်သည်။

သူမသည် အမှန်တကယ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို သိပ်မကြိုက်ပေ၊ သူမသည် အသားကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး အရသာပြင်းသော အသားကို ပိုတောင်ကြိုက်သည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ဟင်းလျာများ ထည့်ပေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အများအပြား ထည့်ပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မျက်လုံးများက ဒေါသထွက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသည်။

"ဟဟ..." ကျိုးရှီသည်မူ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဤရယ်သံသည် လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့၏ အာရုံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည်မူ ဘာအမူအရာမှ မရှိသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးရှီ၏အကြည့်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်သောအခါ နောက်ပြောင်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ညီမလေးသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ မထင်မှတ်ဘဲ သူမခင်ပွန်းကိုတော့ ကြောက်တာပဲ။

တကယ်ကို တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ...

မသိစိတ်ဖြင့် ကျိုးရှီသည် သူမခင်ပွန်းကို သတိရသွားသည်။

သူမခင်ပွန်းသည် အပြင်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်သော်လည်း သူမအပေါ်တွင်မူ ဘာမှမတတ်နိုင်...

ကျိုးရှီ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ယနေ့ညတွင် သူမသည် လျိုအိမ်တော်သို့ မသွားဘဲ အိမ်ပြန်ရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ကျိုးရှီ၏ အမူအရာကို မမြင်ဟန်ဆောင်ဘဲ ဟင်းလျာများကို လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အမြန်စားရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် လူများပြားသောကြောင့် လီရှောင်နှင့် ဈေးဆစ်ရန် မဝံ့ဘဲ ခေါင်းငုံ့၍ ဟင်းလျာများ စားသုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဓိကစားပွဲနှင့် ဘေးစားပွဲတို့တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

ဘေးစားပွဲမှ လူအနည်းငယ်သည် အဓိကစားပွဲ၏ အခြေအနေကို အမြဲတမ်း သတိထားနေကြသည်။

ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်သော်လည်း ခုနက သူတို့၏ သခင်လေးနှင့် သခင်မလေးတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်ချင်းစီ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့ဩနေကြသည်။

သခင်မလေး၏အိမ်တွင် သခင်လေး၏အဆင့်အတန်းသည် ဒီလောက်တောင် မြင့်တာလား။

ဤမျှလောက် ဩဇာအာဏာရှိသော သခင်မလေးသည် သခင်လေးကို "ကြောက်" တယ်တဲ့လား။

သို့သော်လည်း ဟုတ်ပေသည်၊ သခင်လေးသည် အိမ်ပါသားမက်ဖြစ်သော်လည်း ထိုရုပ်ရည်၊ ထိုကိုယ်ခန္ဓာ... မကြောက်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်သည် ဤကိစ္စကြောင့် အိမ်တော်ထိန်းသုံးယောက်သည် သူ့အပေါ် ပိုမိုလေးစားလာသည်ကို မသိသေးပေ။

ထမင်းဟင်းများ အရသာမရှိသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် များများစားစား မစားခဲ့ပေ။

ထမင်းတစ်ပန်းကန်စားပြီးနောက် ပန်းကန်ကို ချလိုက်သည်။

ကျိုးရှီသည်လည်း လျိုအိမ်တော်၏ထမင်းဟင်းများကို စားသုံးနေကျဖြစ်သောကြောင့် ဤထမင်းဟင်းများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ လိုက်ပါ၍ ပန်းကန်ကို ချလိုက်သည်။

လီရှောင်သည်မူ တစ်ပန်းကန်ပိုစားသုံးခဲ့သော်လည်း ထပ်ပြီး ထမင်းမထည့်တော့ပေ။

သူသည် အမြဲတမ်း အစားအသောက်မရွေးချယ်တတ်သော်လည်း ဆိပ်ကမ်းမှ ဆိုင်ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် သူသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဆိုင်တွင်သာ ထမင်းစားသုံးလေ့ရှိသည်။

တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်၊ ယခုအခါ သူသည် အမှန်တကယ် စပ်သောအစားအစာများကို မခွဲခွာနိုင်တော့ပေ။

ယနေ့တွင် ကျိုးမိသားစုခြံသို့ ဤထမင်းစားပွဲကို လာရောက်စားသုံးခြင်းမရှိလျှင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အစားအသောက်ရွေးချယ်တတ်ပြီး အစားအသောက်အပေါ် မကျေနပ်တတ်သည်ကို မသိနိုင်လောက်ပေ။

အဓိကစားပွဲက ပန်းကန်ကို ချလိုက်သောကြောင့် ဘေးစားပွဲမှ လူများသည် ဆက်မစားတော့ဘဲ လိုက်ပါ၍ ပန်းကန်ကို ချလိုက်ကြသည်။

ဖန်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပြီး ထမင်းဟင်းများ ကောင်းစွာမစီစဉ်ထားသောကြောင့် သခင်မလေးသည် စားချင်စိတ်မရှိဟု ထင်မိသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည်မူ သူ့ကို စိတ်အေးစေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သခင်မလေးတို့သည် အပြင်မှ အစားအစာများကို မကျင့်သားမရသောကြောင့်သာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသောအခါမှ သူ စိတ်အေးသွားသည်။

ဤကိစ္စကြောင့် ဖန်မင်သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းအပေါ် အနည်းငယ် သဘောကျသွားသည်။

သူ့သားသာ ကျောက်ရှန်းရှန်းနှင့် အမှန်တကယ် ပေါင်းဖက်နိုင်လျှင် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်ဟုပင် ထင်မိသည်။

....

ထမင်းစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖန်မင်ကို သူတို့ကို လယ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခိုင်းသည်။

လီရှောင်သည် ဖန်ထန်ကိုလည်း လိုက်ပါရန် အထူးမှာကြားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဖန်မင်နှင့် ဖန်ထန်တို့ သားအဖနှစ်ယောက်သည် လမ်းပြသူများ ဖြစ်လာကြသည်။

လယ်ထဲမှ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ဖန်ထန်သည် ဖန်မင်ထက်ပင် ပိုမိုသိရှိသောကြောင့် မကြာမီမှာပင် ဖန်ထန်သည် ဖန်မင်ကိုယ်စား အားလုံးကို မိတ်ဆက်ရှင်းလင်းပြသသူ ဖြစ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဖန်ထန်အပေါ် အမြင်ကောင်းသွားသည်။

"ခြံထဲက မြေများပြီး အရမ်းကျယ်တယ်။ ရေသွင်းတာ၊ မြေသြဇာကျွေးတာက နည်းနည်းခက်ခဲနိုင်တယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဆုံးအစမရှိသော မြေကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးသည် ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံကြသည်။

ယခင်က မြေသည် လယ်သမားများကို ငှားရမ်းထားသောကြောင့် ရေသွင်းခြင်း၊ မြေသြဇာကျွေးခြင်းတို့သည် လယ်သမားများ ကိုယ်တိုင်စီစဉ်ရပြီး သူတို့သည် ဤအရာများကို စဉ်းစားရန်မလိုအပ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ မြေကို အပြင်သို့ မငှားရမ်းတော့ဘဲ သူတို့က လူငှားပြီး စိုက်ပျိုးခိုင်းသည်။

လုပ်အားကို ချွေတာရန်အတွက် နည်းလမ်းရှာဖွေရမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီမြေတွေကို ဧရိယာခွဲလိုက်ကြစို့။ ပြီးတော့ ဧရိယာတစ်ခုစီမှာ ရေကန်နဲ့ မစင်ကန်တစ်ခုစီ ဆောက်လုပ်ကြမယ်။ ပုံမှန် မိုးရွာတဲ့အခါ ရေကို ရေကန်ထဲကို သွင်းပြီး သိမ်းဆည်းထားမယ်၊ ပြီးတော့ လယ်ထဲမှာ ရေသွင်းဖို့ လိုအပ်တဲ့အခါ ရေကန်ထဲကနေ တိုက်ရိုက်ရေယူမယ်။

မစင်ကန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ နောင်မှာ ဝက်ခြံနဲ့ ကြက်ခြံထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ သဘာဝမြေသြဇာတွေကို ပုံမှန် မစင်ကန်ထဲကို ပို့မယ်။ သုံးဖို့ လိုအပ်တဲ့အခါ အနီးအနားကနေ ယူသုံးလို့ရတယ်။ ခြံထဲက အိမ်သာထဲကနေ ခပ်စရာမလိုတော့ဘူး"

ဝက်ခြံနှင့် ကြက်မွေးမြူရေးခြံမှ ထွက်လာသော သဘာဝမြေသြဇာသည် ခြောက်သွေ့ပြီး သယ်ယူရလွယ်ကူသည်။

လယ်ထဲတွင် မြေသြဇာကျွေးရန် လိုအပ်သည့်အခါ မစင်ပုံးဖြင့် ခြောက်သွေ့သော သဘာဝမြေသြဇာအချို့ကို ယူပြီးနောက် ရေနှင့်ရောလိုက်လျှင် သီးနှံများကို မြေသြဇာကျွေးနိုင်သည်။

ဤသို့ မစီစဉ်လျှင် ထိုအချိန်တွင် ခြံထဲမှ မစင်ခပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ခပ်သော မစင်ရေသည် စိုစွတ်ပြီး လယ်ထဲသို့ ခပ်လျှင် အကွာအဝေးသည် အလွန်ဝေးသောကြောင့် အလွန်ပင်ပန်းပေလိမ့်မည်။

သူမသည် ဤသည်မှာလည်း ငယ်စဉ်က အဘွား၏လယ်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့သော ရေကန်နှင့် မစင်ကန်ကို အတုယူခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့မြေများသည် အိမ်နှင့် အတော်လေးဝေးသောကြောင့် တောင်သူများသည် လယ်ထဲတွင် ရေကန်နှင့် မစင်ကန်ဆောက်လုပ်ရန် အတွေးကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အားအင်နှင့် အချိန်များစွာကို ချွေတာနိုင်သည်။

အားလုံးသည် ကြားပြီးနောက် အံ့ဩသွားကြသည်။

"သခင်မလေးရဲ့ ဒီနည်းလမ်းက အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် အားအင်အများကြီး ချွေတာနိုင်တယ်" ဖန်ထန်သည် ဦးစွာပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လယ်ထဲသို့ ဆင်းပြီး မစင်ခပ်၍ မြေသြဇာကျွေးခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များကို မကြာခဏ လုပ်ဆောင်ဖူးသောကြောင့် ဤအလုပ်သည် မည်မျှပင်ပန်းသည်ကို သိရှိသည်။

ဖန်မင်သည် သူ့သားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်ပြီး "သခင်မလေး ဉာဏ်ပညာရှိပြီး ထက်မြက်ပါတယ်၊ ရေကန်နဲ့ မစင်ကန်ဆောက်လုပ်တဲ့ကိစ္စကို ကျွန်တော်မျိုး မှတ်သားထားပါ့မယ်"

"အင်း၊ အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးကွေ့နှင့် ချောင်သယ်တို့သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးကြသည်။

မောက်အာခြံနှင့် ကျိုးမိသားစုခြံတို့သည်လည်း လယ်ထဲတွင် ရေကန်နှင့် မစင်ကန်ဆောက်လုပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

သူတို့သည် ယခုအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ အမှန်တကယ် လေးစားသွားကြသည်။

သခင်မလေး၏ အသိပညာနှင့် အတွေးအခေါ်သည် သာမန်အမျိုးသမီးများနှင့် မတူညီပေ။ အိုး... မဟုတ်ဘူး၊ ယောက်ျားများပင်လျှင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအခါမှ ဖန်ထန်ကို ဆက်၍ လမ်းပြခိုင်းပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့လူစုသည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤတောင်သည် သိပ်မမြင်ဘဲ သာ့ရှီရွာ လျိုအိမ်တော်ဘေးမှ ထိုတောင်နှင့် လုံးဝမတူညီပေ။ သို့သော် ဤတောင်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး ကျိုးမိသားစုခြံ၏ မြေအလယ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် နေရာအများအပြားကို နေရာယူထားသည်။

"ဒီတောင်ကလည်း ခြံထဲကလား" လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးမိသားစုခြံ၏ မြေသည် အလွန်များပြားသောကြောင့် မြေပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို သူမ ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း သိပ်မသေချာပေ။ ဤတောင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိမရှိ မသေချာပေ။

သို့သော် ဤတောင်ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြေအားလုံးသည် ကျိုးမိသားစုခြံပိုင် ဖြစ်သည်။

ဤတောင်သည်လည်း အများအားဖြင့် ဝယ်ယူထားပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်မလေး၊ ခြံထဲကပါ" ဖန်မင်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"တောင်အောက်က ဒီမြေတွေက မြေဆီလွှာ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ဖန်မင်ကို မေးလိုက်သည်။

ဖန်မင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အတွေးကို မသိဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်၊ "အားလုံး အထက်တန်းစားမြေတွေပါ"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ကွေးညွတ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အားလုံး၏ အကြည့်အောက်တွင် မျက်လုံးများသည် တောင်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားသည်။

"ကျွန်မ ကြည့်ရတာ ဒီတောင်က သိပ်မမြင့်ဘူး၊ ပြီးတော့ တောင်ခါးလယ်လောက်အောက်မှာ အများစုက မြက်ရိုင်းတွေ၊ သစ်ပင်တွေ နည်းပါးတယ်။ ဒီမြေတွေကို ရှင်းလင်းလိုက်ရင် လယ်မြေကောင်းဖြစ်နိုင်ခြေက ပိုများလောက်တယ်"

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် အားလုံးသည် အံ့ဩသွားကြသည်။

သခင်မလေးသည် မြေရှင်းလင်းချင်ပြီး တောင်ပေါ်မြေကို ရွေးချယ်သည်လား။

ဖန်မင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ တောင်အောက်က ဒီမြေတွေက အထက်တန်းစားဖြစ်ပေမယ့် တောင်ပေါ်က အခြေအနေက တောင်အောက်နဲ့ မတူညီဘူး၊ တကယ်ရှင်းလင်းလိုက်ရင် အခြေအနေဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ တောင်ပေါ်မြေက မညီညာဘူး၊ စိုက်ပျိုးရတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်။ ဒီလိုမြေကို ရှင်းလင်းတာက သိပ်မတန်ဘူး"

ဤတောင်သည် အမှန်တကယ် ကျိုးမိသားစုခြံ၏ နေရာအများအပြားကို နေရာယူထားပြီး ယခင်က သခင်ကြီးကျိုးသည် ကြည့်ပြီးနောက် မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။

ဤတောင်ကို ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းအချို့ကိုလည်း စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ထိုနည်းလမ်းများသည် လူအင်အားနှင့် ပစ္စည်းအင်အား အလွန်များပြားသောကြောင့် တစ်ခုမျှ အကောင်အထည်မဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။

တောင်ပေါ်တွင် မြေရှင်းလင်းခြင်း၊ ဤအတွေးသည် သခင်မလေးသည် ပထမဆုံး တင်ပြသူဖြစ်သည်။

သူ့အမြင်တွင်မူ ဤအတွေးသည် မယုံကြည်ရဆုံးသော အတွေးဖြစ်သည်။

ဤတောင်သည် အလွန်မတ်စောက်ခြင်းမရှိသော်လည်း အစောင်းသည် အတော်လေးမြင့်မားသည်။

တကယ်လို့ အပေါ်မှာ မြေရှင်းလင်းရင် ရှင်းလင်းပြီးရင်တောင်မှ စိုက်ပျိုးရတာ အရမ်းခက်ခဲမှာပါ။ ဒီအလုပ်ကို လုပ်တာက အပင်ပန်းခံပြီး အကျိုးမရှိဘဲ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး "မညီညာရင် ညီညာအောင် လုပ်လိုက်ပေါ့"

အားလုံး၏ မျက်နှာများ အံ့ဩသွားကြသည်။

တောင်ပေါ်မြေကို ညီညာအောင် လုပ်မည်လား။ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ သခင်မလေးက ဒီတောင်ကို ဖြိုချင်တာလား။

ဤခန့်မှန်းချက်ကို တွေးမိသောအခါ အားလုံး၏အမူအရာသည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

ကျုံးမင်နှင့် ချောင်သယ်တို့သည် ဖန်မင်ကို ကြည့်သော အကြည့်ထဲတွင်လည်း သနားကြင်နာမှုနှစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။

သခင်မလေးသာ ကျိုးမိသားစုခြံတွင် ဤအလုပ်ကို အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်လျှင် ထိုဖန်မင်၏ ငွေစ၂၀၀၀ဘတ်ဂျက်သည် တောင်ဖြိုချသည့်ငွေပင် မလုံလောက်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားလုံး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ကျွန်မက တောင်ဖြိုချင်တာ မဟုတ်ဘဲ ဒီတောင်ကို ပြုပြင်ချင်တာပါ။ ဒီတောင်ရဲ့ တောင်ခါးလောက်အောက်က နေရာကို လှေကားထစ်စိုက်ခင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်တာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်မင်၏ မျက်နှာ ကောင်းမွန်သွားသည်။

"သခင်မလေး၊ လှေကားထစ်စိုက်ခင်းဆိုတာ ဘာလဲ"

ကျန်သူများသည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသစ်အဆန်းဖြစ်သော အကြံအစည်တစ်ခုခုကို တွေးမိသည်လောဟု စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး "လှေကားထစ်စိုက်ခင်းဆိုတာ တောင်ကုန်း၊ တောင်စောင်းပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့၊ တောင်စောင်းအလိုက် လှေကားထစ်ပုံစံ ဒါမှမဟုတ် လှိုင်းပုံစံ လယ်ကွက်တွေပါ။

ဒီလယ်ကွက်တွေက ရေထိန်းသိမ်းနိုင်တယ်၊ မြေဆီလွှာထိန်းသိမ်းနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ တောင်စောင်းပေါ်မှာ ဖြစ်ပေါ်တတ်တဲ့ ရေတိုက်စားမှုကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။

ပြီးတော့ လှေကားထစ်စိုက်ခင်းရဲ့ လေဝင်လေထွက်၊ အလင်းရောင်ရရှိမှုကလည်း ပိုကောင်းတယ်၊ သီးနှံတွေ ကြီးထွားဖို့နဲ့ အာဟာရဓာတ်တွေ စုစည်းဖို့ အထောက်အကူပြုတယ်၊ ပြီးတော့ သီးနှံတွေကို အထွက်နှုန်းတိုးစေနိုင်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုလည်း ရှိတယ်"

အားလုံးသည် ကြားပြီးနောက် အံ့ဩသွားကြသည်။

"ဒီလိုလယ်ကွက်မျိုး ရှိတာလား" ချောင်သယ်သည် အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို တည်ဆောက်ရမလဲ" လီရှောင်သည်လည်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူမခင်ပွန်းမျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုအလွန်ပြင်းထန်သည်ကို မြင်သောအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို တုတ်တစ်ချောင်း ယူပေး၊ ကျွန်မ ဆွဲပြမယ်၊ ရှင်တို့ ကြည့်လိုက်ရင် သိသွားမှာပါ" ဟု ခြေအောက်မှ မြေကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော် သွားမယ်" လီရှောင် မလှုပ်သေးမီမှာပင် ဖန်ထန်သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီရှောင်၏အဖြေကို မစောင့်ဘဲ လူသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် ဖန်ထန်သည် လမ်းဘေးတွင် သစ်ကိုင်းငယ်တစ်ကိုင်းကို ချိုးလိုက်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ထို့နောက် သစ်ကိုင်း၏ အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များကို ဖယ်ရှား၍ တစ်မီတာခန့်ရှည်သော တုတ်တစ်ချောင်းအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

တုတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဖန်ထန်သည် ပြန်ပြေးလာပြီး တုတ်ကို ကျောက်ရှန်းရှန်းအား ပေးလိုက်သည်။