တောင်းပန်ခြင်း

အခန်း (၃၄၆) တောင်းပန်ခြင်း (၂)

ယခုအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယွမ်လီဆွန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို အထင်အမြင်သေးမည်ကို စိုးရိမ်နေပြီး၊ သူ၏ ယခင်က ကြိုးပမ်းခဲ့သော ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုများအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ထိုသို့ မတွေးပါ။ သူသည် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်သွားပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် မသင့်လျော်ဟု ခံစားရသောကြောင့် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူ့အတွက် ပိတ်ဆို့ကာကွယ်ပေးနေသည်။

မကြာမီပင် ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးသည် လှေကားပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ အသက်ရှူမြန်နေသော်လည်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကြသည်။ ယွမ်လီဆွန်သည် မျက်နှာညိုညိုဖြင့် သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ထိုစုံတွဲကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးသည်ကို တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်စေရန် လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ၎င်းတို့ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို မသိကျိုးနွံပြုဟန်ဖြင့်၊ "ခွင့်လွှတ်ပါခင်ဗျာ၊ ဒီကို ဘာလုပ်ဖို့ လာတာပါလဲ" ဟု မေးသည်။

ကျိုးကူဟွာက သူ့ကို မဖြေဘဲ၊ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အခန်းအတွင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ "ခွင့်လွှတ်ပါ၊ မင်းက ယန်ကျွင်းဇဲလား" ဟု မေးသည်။

တစ်ဝက်တစ်ပျက် လှဲလျောင်းနေသော ယန်ကျွင်းဇဲသည် မလိုအပ်သည့် စကားများ မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားတို့ ပြန်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မလိုဘူး။ ကျိုးကျားကျဲ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာ၊ ဒီကိစ္စမှာ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး"

ကျိုးကူဟွာသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ထောင်နှင့် ယွမ်လီဆွန်တို့သည် ဂရုတစိုက် နားထောင်ရန် သူတို့၏ နားများကို စွင့်ထားကြပြီး၊ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတင်းအဖျင်း သင်္ကေတကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပုံရသည်။ အမျိုးသားများသည် အတင်းအဖျင်းကို မနှစ်သက်ကြဟု မည်သူပြောသနည်း။

အချိန်အခါသာ အရေးကြီးသည်။

ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်သာလျှင် ချက်ချင်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်၊ "တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူးလို့ ဘယ်လိုပြောနိုင်ရတာလဲ။ မောင်ရင်၊ ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ လက်ခုပ်တီးဖို့ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ရပါ့မလား။

မုန်းတီးမှုမရှိရင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မရှိဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ အဲ့ဒီ့ ပေါင်ကျယ် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးမှာ တာဝန်မရှိဘူးလား"

"မှန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျား မှန်တယ်။" ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထထိုင်ပြီး တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်၊ "ပေါင်ကျယ်မှာ အမှားတွေ ရှိခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ၊ သူမ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဒါက ကျွန်တော်တို့ အမြင်ပါ။ ပါဝင်ပတ်သက်သူအတွက်၊ သူမသည်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးခဲ့ရပြီး၊ ကျိုးကျားကျဲကို ထားခဲ့ဖို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ သားက နောက်ဆုံးမှာ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ဆက်ပြောသည်၊ "ပေါင်ကျယ်က အပြီးအပိုင် စွန့်လွှတ်ပြီး ကျိုးကျားကျဲကို ထားခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တိုင်း၊ ခင်ဗျားတို့၏ သားက ရုတ်တရက် သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်လာတဲ့ 'လက်ဖွာတဲ့သူ‌ဌေးသား' တစ်ယောက်လို ပြုမူပြီး သူမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ပြန်လည် ထွန်းညှိပေးခဲ့တယ်၊ သူမ အရင်ကလို ဆက်ဆံနိုင်အောင် သူ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြန်ရဖို့ အမျိုးမျိုးသော လက်ဆောင်တွေ ပေးကမ်းတာမျိုးကိုတောင် လုပ်ခဲ့တယ်"

ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဆက်လက်ပြောသည်၊ "ဒီလိုပြောပါရစေ၊ ခွေးတွေဟာ လူတွေအပေါ် အရမ်း သစ္စာရှိတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိပါတယ်။ ဥပမာ၊ ခင်ဗျား ခွေးတစ်ကောင်ကို မွေးထားပြီး အကြိမ်တိုင်း ခင်ဗျားက သူ့ကို ဓားနဲ့ခုတ်တယ်၊ ပြီးရင် အစာကျွေး၊ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးပြီး ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးတယ်။ ခဏကြာတော့ ခင်ဗျားက သူ့ကို ထပ်ခုတ်တယ်၊ အဆင့်တွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီ့ခွေးဟာ ခင်ဗျားကို မုန်းရမလား၊ ချစ်ရမလား မသိတော့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရလဒ် သုံးခုသာ ရှိတယ်- ခွေးက ရူးသွပ်သွားတယ်၊ ပိုင်ရှင်ကို သတ်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတယ်။

ရှင်းပါတယ်၊ ပေါင်ကျယ်က နောက်ဆုံးတစ်ခုကို ရွေးခဲ့တာ"

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ထောင်နှင့် ယွမ်လီဆွန်တို့သည် အခြေအနေကို နားလည်သယောင် ရှိသော်လည်း ကျိုးကျားကျဲ၏ မိဘများက ယခု ယန်ကျွင်းဇဲကို အဘယ်ကြောင့် ရှာနေရသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

"ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ပါစေ..." ကျိုးကူဟွာက ပြောသည်၊ "ငါ့သားက သူ့အမှားကို သိနေပါပြီ။ သူက အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ၊ လူသတ်သမား မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဒီလောက် ခံစားနေရတာမျိုး မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ သူ အခုရက်ပိုင်း ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲ မင်း သိလား။ သူဟာ လူမဟုတ်သလို ဖြစ်နေပြီး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတယ်။ ငါတို့တောင် သူ့ကို မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပါပြီ"

"ဟင်၊ ယန်ကျွင်းဇဲက အဲ့ဒီ့ ကျိုးကျားကျဲ ဆိုတဲ့ကောင်ကို ဘာတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ" ဝမ်ထောင်သည် ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ယွမ်လီဆွန်လည်း ထိုသို့ပင် တွေးမိသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးက ဝင်ပြောရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပခုံးတွန့်ပြသည်၊ "ကျွန်တော် သူ့ကို လွှတ်ပေးထားခဲ့ပြီးပါပြီ။ သူ ပေါင်ကျယ်ကို တကယ် ချစ်တယ်လို့ ခံစားရအောင် ခွင့်ပြုလိုက်တာနဲ့၊ ခံစားရတဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်မှာပဲ သူမ ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားများက ဝမ်ထောင်နှင့် ယွမ်လီဆွန်တို့ကို ချက်ချင်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားစေပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားကြသည်။

ဒီလောက်ကြာအောင် စကားပြောပြီးနောက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ထူးဆန်းမှု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျိုးကျားကျဲ ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ခြောက်လှန့်နေပုံရသည်။

"သူ အဲ့ဒီ့ ထူးဆန်းမှုကြောင့် သေလောက်အောင် ကြောက်နေတယ်၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် ချစ်နိုင်မှာလဲ။ ပြောပါဦး၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် ချစ်နိုင်မှာလဲ" ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်သည် ဒေါသထွက်၍ အော်ဟစ်တော့မလို ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အသံသည် တိုးလာသည်။

ဤအချိန်မှာ အဆောင်က တခြားသူများလည်း စိတ်ဝင်စားစွာ လာကြည့်နေကြပြီး တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့ဟန်ဖြင့်၊ "ဒါက သူ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘဲ ဆက်ပြီး ခုခံနေတုန်းပဲ ဆိုတဲ့ သဘောပါ။ သူ့ကို အရင်ဆုံး လွှတ်ချလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ လက်ခံလိုက်ပါ။ သူ အဲဒီလို လုပ်နိုင်ရင် ပေါင်ကျယ်ဟာ အဆုံးမရှိ တွယ်ကပ်မနေဘဲ ဒီနေ့ပဲ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားနိုင်တယ်"

"ဒါက အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်လား" ကျိုးကူဟွာသည် အလျှော့ပေးလိုသည့် လေသံဖြင့် ပြောသည်၊ "ငါတို့... အဲ့ဒီ့... တားမြစ်ချက်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး တခြား နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတွေ ကို ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲက ပခုံးတွန့်ပြသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အဲဒီ့ တားမြစ်ချက်ကို မချမှတ်ခဲ့ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဟော်ကျစ်စန်း ဆိုတဲ့ ဗိုလ်ကြီးနဲ့ သွားပြောနိုင်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ ဟော်ကျစ်စန်းဆီ သွားပြောပြီးပါပြီ" ကျိုးကူဟွာက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။ "သူက ကျွန်တော်တို့ကို အတူတူပဲ ပြောတယ်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ခင်ဗျားဆီ လာဖို့ပဲ ပြောလိုက်တာ"

"သြော်၊ ဒီလိုကိုး" ယန်ကျွင်းဇဲက တင်းမာစွာ ပြုံးပြပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှ စုံတွဲသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် ကျိုးကူဟွာသည် အလွန်ထက်မြက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရာထူးဂုဏ်ပုဒ် သို့မဟုတ် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းရန် နည်းလမ်းအဖြစ် အသုံးမပြုသင့်ကြောင်း သူ သိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ကျွင်းဇဲကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးနှိမ်သူ အတွက်၊ ရာထူး၊ အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည် သူ စိတ်ပူစရာ အနည်းဆုံး အရာများ ဖြစ်နိုင်ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှု ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ငါးမိနစ်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် စုံတွဲသည်လည်း မထွက်ခွာဘဲ၊ ယန်ကျွင်းဇဲလည်း ထပ်မပြောဘဲ ရပ်နေသည်။

ဝမ်ထောင်နှင့် ယွမ်လီဆွန်တို့သည် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို တစ်နည်းအားဖြင့် နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။

နှစ်ဦးစလုံးက ဘယ်သူက အလုံးစုံ မှန်ကန်ပြီး ဘယ်သူက အလုံးစုံ မှားနေသည်ဟု တိတိကျကျ ပြောရန် မလွယ်ကူကြောင်း ခံစားရသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အမြင်အရ၊ ကျိုးတာလီနှင့် ဆက်ဆံရေးနှင့် သူတို့၏ ကျောင်းနေဖက်ဟောင်းများ အဖြစ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင်တောင် သူသည် ပေါင်ကျယ် ဘက်က ရပ်တည်ပေလိမ့်မည်။

အခန်း (၃၄၇) တောင်းပန်ခြင်း (၃)

အကယ်၍ လုံးဝသက်ဆိုင်မှုမရှိသော တတိယပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှ အခြေအနေကို ကြည့်မည်ဆိုပါက နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အမှားရှိသည်၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို ခံယူထိုက်သည်ဟု ယူဆပေလိမ့်မည်။ အချို့သော အစွန်းရောက်အမြင်ရှိသူများသည် ပေါင်ကျယ်ကိုသာ အပြစ်တင်ပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် "ပြဿနာရှာတာ" ဖြစ်သည်ဟု ထင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ပေါင်ကျယ်အတွက်မူ ကျိုးကျားကျဲကို ပြောစရာ စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ရှိသည်၊ "အကြောင်းရှိရင် အကျိုးရှိမယ်၊ မင်းရဲ့ လက်စားချေမှုက ငါပဲ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျွင်းဇဲက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်၊ "ပြန်ကြရအောင်။ ခင်ဗျားတို့ သားလည်း အခုဆိုရင် ကြီးပြင်းလာသင့်ပါပြီ။

သူ ဒီချစ်ခြင်းမေတ္တာ ကြွေးမြီကို သေချာပေါက် ဆပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း သူ့ကို ယုံကြည်သင့်ပါတယ်"

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ စုံတွဲသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ပြန်ပြောပါမယ်။ ပြန်ပြီး သူ့ကို ပြောပြပါ၊ အရင်ဆုံး လွှတ်ချလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ လက်ခံလိုက်ပါ။ ခေါင်းဆောင်ဝမ်၊ ကျွန်တော့်အတွက် တံခါးကို ပိတ်ပေးပါဦး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဝမ်ထောင်သည် ချက်ချင်းပင် အပြင်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ့ဇနီးသည် နောက်ထပ် မနေတော့ပေ။ သူတို့သည် မျက်နှာမသာမယာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

ယွမ်လီဆွန်သည် သူတို့ကို ကားဆီသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ မိသားစုကိစ္စသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထျန်မုန့် တက္ကသိုလ် အပြင်ဘက်၊ အချို့သော ရပ်ကွက်တစ်ခုရှိ ဇိမ်ခံ ငှားရမ်းထားသော တိုက်ခန်း။

ကျိုးမိသားစုမှ ဆွေမျိုးများ သည် ဧည့်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် အစုလိုက် ထိုင်နေကြသည်။ ဤဆွေမျိုးများသည် ကျိုးကူဟွာနှင့် ကျိုးကျားကျဲတို့နှင့် အလွန် ရင်းနှီးကြပြီး ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော်ငြားလည်း ဤလူများသည် အခန်းထဲသို့ တစ်ချက်တစ်ချက် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ တုန်ယင်သွားပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲကာ အနည်းငယ် ခေါင်းငုံ့ထားလေ့ရှိသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံးသည် စိမ့်ခနဲ အေးစက်နေသော အအေးဓာတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အမည်မသိ နေရာတစ်ခုမှ လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး လူမည်မျှ အဝတ်ထပ်ဝတ်ထားပါစေ လည်ပင်းအောက်သို့ ရောက်အောင် တိုးဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။

အနည်းငယ် ရဲရင့်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အိပ်ခန်းသို့ သွားသော စင်္ကြံအဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ ခေတ္တမျှ နားထောင်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းခါရင်း ပြန်လာပြီး၊ "အတွင်းထဲက ဘာသံမှ မကြားရဘူး၊ ကျားကျဲ အိပ်ပျော်နေပြီ ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"အင်း၊ သူ ပင်ပန်းနေမှာပါ" ဟု သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ စကားများ မဆုံးသေးမီမှာပင်၊ ထိန်းချုပ်မရသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု အော်သံ တစ်သံသည် အိပ်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံသည် ငြီးငြူနေပြီး၊ အားနည်းကာ သေလုမြောပါး အခြေအနေရောက်နေသော လူတစ်ဦး၏ နောက်ဆုံးရုန်းကန်မှုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မည်သည့်အချိန်မဆို ပြတ်တောက်သွားနိုင်သည့် အသံဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းအပြင်ဘက်မှ လူများသည် ဤရင်းနှီးသော အသံကို ကြားသောအခါ တုန်ယင်သွားကြသည်။ ဤအသံသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နှစ်နာရီခြား တစ်ခါနီးပါး ကြားနေရသော၊ သူတို့ အလွန်အမင်း ရင်းနှီးလာခဲ့သော အသံဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ အိပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်မကြည့်ရဲကြပေ။

ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျိုးကျားကျဲ၏ မိဘများ အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာသည်။ ထိုစုံတွဲ ဝင်လာသည်နှင့် အခြားသူများ ထရပ်လိုက်ကြပြီး ကျိုးကူဟွာကို မြှောက်ပင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုကြသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ ကျားကျဲ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"အရင်အတိုင်းပါပဲ" ဟု ရဲရင့်သော အမျိုးသားက ပြန်ဖြေသည်။

"ဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင်"

ယခုအချိန်အထိ ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးသည်သာလျှင် သားဖြစ်သူနှင့် အတူရှိရန် သတ္တိကို မွေးထုတ်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ဝံ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်သည် ပေါင်ကျယ်ကြောင့် ကြောက်လန့်၍ မကြာခဏ သတိလစ်သွားခဲ့ရသည့် အကြိမ်များစွာ ရှိခဲ့သည်။

ကျိုးကူဟွာက အကြံပေးပြီးနောက် သူ၏ဇနီးသည် ဘာမှ မပြောပေ။ သူမသည် ဆန်ခါကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသော်လည်း ခင်ပွန်း၏ လက်မောင်းကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နှစ်ဦးသား တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

အခြားသူများကမူ စင်္ကြံအဝင်ဝတွင် ရပ်လျက် ထိုစုံတွဲကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အိပ်ခန်းတံခါးသို့ ရောက်သော် ကျိုးကူဟွာသည် ဇနီးသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်၍ တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းမီးသည် လင်းနေပြီး၊ သူတို့၏သားသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် ကွေးနေကာ၊ အိပ်ရာခင်းများမှာလည်း လုံးဝ ရှုပ်ပွနေသည်။ ကျိုးကျားကျဲသည် ခေါင်းအုံးအောက်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်ထားပြီး တံခါးဖွင့်သံကို ကြားသော်လည်း ခေါင်းပင် မထူတော့ပေ။

ထိုစုံတွဲသည် ချက်ချင်း အိပ်ခန်းထဲသို့ မဝင်ဘဲ တံခါးဝမှနေ၍ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီး၏ အရိပ်ကို မတွေ့ရပေ။

ထိုစဉ်မှာပင်၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ တံခါးအနီးရှိ မျက်နှာကျက်မှ ဇောက်ထိုးဆွဲထားသော ပုံစံဖြင့် ပေါ်လာပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွကာ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုစုံတွဲသည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်သည် အော်သံကို ထိန်းချုပ်ရန် ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

ဇောက်ထိုးဆွဲထားသော အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းသည် ဘေးဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စောင်းသွားပြီး၊ ပင့်ကူတစ်ကောင် ကဲ့သို့ သူမ၏ ခြေလက်များကို အသုံးပြုကာ မျက်နှာကျက်မှ ဆင်းလာပြီး နံရံတစ်လျှောက် တွားသွားကာ နံရံဘေးရှိ အိပ်ရာပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။