အမှန်တကယ်အကြောင်းအရင်းကားအဘယ်နည်း

အခန်း (၃၄၈) အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း (၁)

ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြသော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ရလာသည်မသိဘဲ၊ အချင်းချင်း ထောက်ကူရင်း ယိုင်တိုင်တိုင် ခြေလှမ်းများဖြင့် တုန်ယင်စွာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်သည် ထိုအမျိုးသမီးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး သူတို့၏သားဘေးတွင် ထူးဆန်းစွာ ကပ်လျက် လဲလျောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျားကျဲသည် လူသေအလား လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ကွေးနေဆဲပင်။

သူ့အဝတ်အစားများသည် ညစ်ပတ်နေပြီး ရေမချိုးသည်မှာ ကာလကြာမြင့်ပြီဖြစ်သည့်အလား။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသိသာသာ ပိန်ကျနေပြီး၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သူ့အပေါ် အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို တွေးတောမိစေသည်။

ကျိုးကူဟွာနှင့် သူဇနီးသည် အိပ်ရာနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ပေါင်ကျယ်သည် ခေါင်းကို ထောင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အေးစက်စက် အကြည့်သည် ထိုနှစ်ဦးအပေါ် ကျရောက်လာပြီး၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟလိုက်ကာ၊ သူမ၏ လည်ချောင်းမှ သိမ်မွေ့သော အသံတစ်သံ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးအတွက်မူ ဤအသံသည် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ပို၍ပင် နီးကပ်လာပါက၊ မတွေးဝံ့စရာ အကျိုးဆက်များ ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။

...

ထိုစုံတွဲသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အိပ်ရာနှင့် တစ်မီတာပင် မကွာသော နေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ လှုပ်ရှားမှုမရှိသော သားဖြစ်သူကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသော်လည်း ထိုထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးကို ထပ်မကြည့်ရဲကြဘဲ ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေကြသည်။

“သားလေး… သားလေး” ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်က စပြောလိုက်သည်၊ “အဖေနဲ့ အမေ မင်းကို လာကြည့်တာပါ…”

ကျိုးကျားကျဲသည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြပေ။

သူ၏မိခင်သည် စိုးရိမ်လာပြီး ကျိုးကူဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပိုမိုနီးကပ်အောင် မလာရဲပေ။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးကျားကျဲဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည့် ပေါင်ကျယ်သည် ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးထံမှ အကြည့် ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ခေါင်းကို မူမမှန်စွာ ကွေးညွှတ်ကာ ကျိုးကျားကျဲ၏ ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ခေါင်းအုံးအောက်သို့ သူမခေါင်းကို တိုးဝင်လိုက်သည်။

"အာ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျိုးကျားကျဲသည် အားနည်းသော အော်သံကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ့ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ခေါင်းအုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ပြီး ရုန်းကန်တွားသွားကာ ထထိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။

သူ ကျောမှီနှင့် ထိုင်နိုင်ခဲ့ချိန်တွင် ပေါင်ကျယ်ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ စုပုံနေသော စောင်အောက်မှ ပေါင်ကျယ်၏ ဆံပင်ရှည်များ ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး စောင်အောက်ရှိ မှောင်မည်းသော နေရာတွင် မျက်လုံးတစ်စုံသည် မှေးမှိန်စွာ ပေါ်လာကာ သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျိုးကျားကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သည့်အချိန်မဆို ပြိုလဲတော့မည့်အလား၊ တစ်ဖန် တုန်ယင်လာပြန်သည်။

“သား!” သူ၏မိခင်က အော်လိုက်သည်၊ “ငါတို့ သွားခဲ့တယ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲဆီ သွားတွေ့ခဲ့တယ်၊ သူက မင်း လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ငါတို့အားလုံး မင်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်”

ကျိုးကူဟွာက ထပ်ပြောသည်၊ “သူက 'လက်ခံခြင်းမပြုမီ လွှတ်ချတတ်ရန်' သင်ယူဖို့ မင်းကို ပြောတယ်၊ မင်း သူမကို 'လက်ခံခြင်းမပြုမီ သေချာပေါက် လွှတ်ချနိုင်မယ်' လို့ ပြောတယ်။ သား၊ မင်း လုပ်နိုင်တယ်!”

"ငါတို့ မင်းကို ယုံကြည်တယ်၊ မင်း... မင်း သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တယ်၊ သား၊ မင်း လုပ်နိုင်တယ်။" ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်၏ စိတ်နှလုံးသည် မွန်းကြပ်နေသည်။

ကျိုးကျားကျဲသည် လုံးဝကို သတိမမူနိုင် ဖြစ်နေပြီး သူ၏မိဘများ၏ ထပ်တလဲလဲ စကားများကို ကြားသောအခါ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကာ၊ သူ၏ အချည်းနှီးသော အကြည့်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ အာရုံစိုက်လာပြီး သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လက်ခံခြင်းမပြုမီ လွှတ်ချ၊ လက်ခံခြင်းမပြုမီ လွှတ်ချ၊ လက်ခံခြင်းမပြုမီ လွှတ်ချ…”

သူသည် ထိုစကားလုံးများကို ဆက်တိုက် ရေရွတ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ခဲယဉ်းစွာ ကိုက်လာသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကြီးမားစွာ ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာသည်။

“လွှတ်ချ၊ လက်ခံ၊ လွှတ်ချ၊ လက်ခံ…”

သူ၏ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်မှု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေစဉ် ကျိုးကျားကျဲ၏ မျက်နှာသည် မျက်ရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ရှောင်လွှဲခြင်းမရှိဘဲ စောင်ထဲမှ အေးစက်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ “ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မင်းကို မှားယွင်းစေခဲ့တယ်၊ ပေါင်ကျယ်၊ ငါ မင်းကို မှားယွင်းစေခဲ့တယ်…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စောင်ထဲမှ မျက်လုံးများသည် မပြောင်းလဲဘဲ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးကျားကျဲသည် သေတော့မည့် အိုမင်းနေသော သစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူထုတ်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။ သို့သော် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်နှလုံးကို ဖွင့်လိုက်ပုံရသည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင် အားနည်းစွာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထောက်မရင်း၊ သူ၏ ဒူးများကို ကွေးကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပေါင်ကျယ်၏ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ခေါင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်လိုက်ကာ၊ “ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ပေါင်ကျယ်၊ ငါ မင်းကို လိမ်ခဲ့တယ်၊ ငါ… ငါ တကယ်ကို မင်းကို အရင်က ချစ်ခဲ့ပါတယ်၊ ကငါ လုံးဝ မလိမ်ခဲ့ပါဘူး၊ ငါ တကယ်ကို ပျော်ရွှင်ခဲ့ပါတယ်… မင်း ပေးခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပျော်ရွှင်ခဲ့ပါတယ်၊ ငါ အရမ်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ ချစ်ခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ၊ ငါ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး၊ တစ်ချက်လေးတောင် မတွေးခဲ့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ ဆက်လက်ပြောဆိုနေစဉ်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမှုဖြင့် တုန်ခါနေပြီး ကျိုးကျားကျဲ၏ စိတ်ခံစားမှုများ လုံးဝ ပြိုလဲသွားသည်။

သူ၏မိဘများသည် အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏သားကို ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် မှင်သက်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်များသည် လွတ်နေသည်။

“ပေါင်ကျယ်၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်…”

“နင် ငါ့ကို တစ်ခါမှ ချစ်ဖူးခဲ့လား။” ပေါင်ကျယ်၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ခေါင်းသည် ဆံပင်ရှည်များ ပြန့်ကျဲလျက် စောင်အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိုးမရှိသည့်အလား ပျော့ပျောင်းလျက် ကျိုးကျားကျဲဘေးတွင် ထူးဆန်းစွာ ရွေ့လျားလာသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးကျားကျဲသည် သူမ ကပ်လာသည်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မည်သည့် နောက်ဆုတ်မှုကိုမျှ မပြသတော့ပေ။

“မင်း ငါ့ကို တစ်ခါမှ ချစ်ဖူးခဲ့လား။” ပေါင်ကျယ်က ထပ်မေးသည်။

ကျိုးကျားကျဲသည် ပြန်မဖြေဘဲ မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်လိုက်ရာ မျက်ရည်များ ပို၍ စီးကျလာသည်။

သူ့ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးသည် ထိတ်လန့်လာကြသည်။ သူတို့၏သား၏ ရှောင်လွှဲမှုက ထိုထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးကို တစ်ဖန် ဒေါသထွက်စေမည်ကို စိုးရိမ်ကြပြီး၊ ကျိုးကျားကျဲအား ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်စေရန် လှုံ့ဆော်နိုင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

သူတို့ စိုးရိမ်နေစဉ်၊ ကျိုးကျားကျဲသည် ရုတ်တရက် သူ၏လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ပေါင်ကျယ်ကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ အအေးဓာတ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမကို ပို၍ပင် နီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထိုစုံတွဲသည် သူတို့၏သား၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ပေါင်ကျယ်သည် မျက်နှာအမူအရာမဲ့ ဖြစ်နေသော်လည်း အခြားမည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ဘဲ ကျိုးကျားကျဲ၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံယူကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ကြာမြင့်သွားသည်။ ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးသည် သူတို့၏သား သေဆုံးသွားပြီလားဟုပင် တွေးတောနေစဉ်၊ သူတို့သည် ကျိုးကျားကျဲသည် သူ၏ခေါင်းကို ပေါင်ကျယ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မှီလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အသံသည် အဆုံးမဲ့ နောင်တရမှုဖြင့် တုန်ယင်နေပြီး စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ မင်းကို ချစ်ခဲ့ပါတယ်၊ ငါ အဲဒီတုန်းက မင်းကို တကယ် ချစ်ခဲ့တာပါ။ ပေါင်ကျယ်၊ ငါ… အရမ်း… တောင်းပန်ပါတယ်!”

အခန်း(၃၄၉)အမှန်တယ်အကြောင်းအရင်း

ကားအဘယ်နည်း (၂)

ဘတ်!

ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီး၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ကျိုးကျားကျဲသည် ပေါင်ကျယ်ကို ကိုင်ထားသော လှုပ်ရှားမှုသည် ရုတ်တရက် လေဟာနယ်သို့ ရောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့လက်ထဲရှိ အရာသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပေါင်ကျယ်၏ ပုံရိပ်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟန်ချက်ပျက်သွားသော ကျိုးကျားကျဲသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။ သူသည် အခြားမည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်တော့ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်သည်။

ဆည်ကျိုးပေါက်သကဲ့သို့ မျက်ရည်များ ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာသည်။

ထိုစုံတွဲသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျိုးကျားကျဲ၏ မိခင်မျက်နှာတွင်လည်း မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး ကျိုးကူဟွာ၏ ပါးပြင်တွင်လည်း မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

အခြားဆွေမျိုးများသည် ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် စုဝေးလာကြပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ထိုနေ့တွင် ကျိုးကူဟွာ၏ မိသားစုရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ဝှက်ထားသောအရာတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရပြီး အခြေခံအားဖြင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

...

[အရိပ်လိုက်ခြင်း၊ စိုးရိမ်ပူပန်ဖွယ် (အနိမ့်ဆုံး)၊ ပြီးစီးပါပြီ၊ ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင် အမှတ် ၁၀၀ ရရှိခဲ့သည်။]

အိပ်ဆောင် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုတ်တရက် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ထထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော တာဝန်အချက်အလက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤ "အရိပ်လိုက်ခြင်း" တာဝန်သည် ပေါင်ကျယ်၏ စွဲလမ်းမှုမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ကျိုးကူဟွာနှင့် သူ၏ဇနီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထိုအချိန်ကာလအတွင်း သူတို့သည် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ခဲ့ရမည် ဖြစ်ပြီး ကျိုးကျားကျဲသည် နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ချပြီး လက်ခံခဲ့သည်ဟု ထင်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲမှ တာဝန်အချက်အလက်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အထက်တန်းနှစ်၏ နောက်ဆုံးလ အနည်းငယ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြန်လည်ဝင်စားသူ ဖြစ်သော်ငြားလည်း သူ အမြဲတမ်း အပြန်အလှန် ဆက်ဆံခဲ့သော ဤအတန်းဖော်များအပေါ် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ချစ်ခင်တွယ်တာမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ရှောင်လွှဲမရပေ။

တစ်နှစ်ပင် မပြည့်မီ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အပြောင်းအလဲမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်- အကယ်၍ သူသာ မဟာ အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း ကို အသက်သွင်းပြီး အထက်တန်းကျောင်းသို့ ပြန်သွားကာ၊ ပေါင်ကျယ်နှင့် ကျိုးကျားကျဲတို့ကို အစောပိုင်းကတည်းက ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့လျှင်၊ ကျိုးတာ့လီကို ထျန်မုန့် အားကစားကျောင်းတွင် ခြေထောက်ရှည်၊ အရပ် ၁.၈ မီတာရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်နေသည်ဟု ပြောခဲ့လျှင် အရာအားလုံး ကွဲပြားသွားနိုင်မည် မဟုတ်လော။

ဟုတ်ပေသည်။ ကိစ္စများက ပြောင်းလဲနိုင်ပေမယ့် အဲဒီနောက်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု အများအပြားကို သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမှာ ဖြစ်ပြီး ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ရမှာ ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးသည် အတွေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ ထပ်မံ၍ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပါ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲလိုက်ပြီး မကြာမီတွင် ကျောက်ကျိန့်နှင့် ဟယ်ပီရှိုတို့ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး ခဏအကြာတွင် ဟွာဟွာ လိုက်ပါလာသည်။

ထိုလူသည် ရှန်းအာကို သင်ပေးရသည်ကို စွဲလမ်းနေပုံရသည်။ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်တိုင် သူသည် အားမရသေးသည့် ပုံပေါက်နေသည်။

အခန်းဖော်များနှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် စောစော အိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စောင်အောက်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ညာလက်သည် ရုတ်တရက် ထုံကျဉ်လာသည်။ ရင်းနှီးသော ထုံကျဉ်ခြင်း ခံစားချက်သည် သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည်။

သူသည် စောင်ကို ဘယ်လက်ဖြင့် ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်သည် သူ့လက်မပိုင်တော့သည့်အလား ခံစားရပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် နှစ်ထပ်ကွမ်း မြင်လိုက်ရသည်။

ခဏတာမျှ သူ့ညာလက် ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို မမြင်ရတော့သည့်အလား။

မျက်တောင် အပြင်းအထန် ခတ်ကြည့်လိုက်မှ သူ၏ ညာလက်သည် စောင်အတွင်း၌ ကောင်းမွန်စွာ ရှိနေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ရသည်။ အမြင်အာရုံ လှည့်စားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ညာလက်သည် တစ်ဖန် ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်သွားပြီးနောက် အကြည်ရောင် ပုံစံဖြင့် ပြန်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထုံကျဉ်ခြင်း ခံစားချက်သည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ပင် ထုံကျဉ်လာသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။” ယန်ကျွင်းဇဲသည် လုံးဝကို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်ပေ။

ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထုံကျဉ်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး သူ၏ ညာလက်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသောအခါ သူသည် အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိညှစ်ကြည့်သော်လည်း ထူးဆန်းသည့်အရာ မတွေ့ရပေ။ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် အာရုံထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည့်အလားပင်။

“ဘာလို့ ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ လက်တစ်ချောင်းလုံး ပျောက်သွားသလိုပဲ။” ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အကြောင်းမဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိသည်။ ယခု နိုးကြားနေပြီဖြစ်သော သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း တစ်နာရီကျော်ကြာ သေသေချာချာ ပြန်တွေးကြည့်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။

သူသည် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ပြီး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတိုင်း၊ ယန်ကျွင်းဇဲသည် တာဝန်တစ်ခုစီကို ပြီးမြောက်သောအခါ၊ အကယ်၍ တာဝန်၏ အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေပါက သူ့နောက်သို့ သေချာပေါက် လိုက်လာမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်။

ဖန်နင်၊ ရုပ်ဆိုးမ၊ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၊ မှန်ဝိညာဉ်တို့လိုမျိုးပင်။ အကယ်၍ အကြွင်းအကျန်များ မရှိပါက သူ၏ လက်သည် အဘယ်ကြောင့် ထုံကျဉ်ရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။

သူ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားလေလေ၊ ယန်ကျွင်းဇဲသည် စိမ့်ခနဲ အေးစက်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ မကောင်းသောအရာတစ်ခုခုက သူ့ကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ပင်။ ပြီးတော့ သူ တွေးလိုက်သည်၊ ၎င်းသည် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော “ကောက်ကျစ် ပိုးချည် ” တာဝန်နှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သလား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုတာဝန်အတွင်း သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီး သူ့အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုတာဝန်အတွင်း သူ အကြိမ်မည်မျှပင် အချိန်ပြန်ရစ်ခဲ့ပါစေ၊ သူသည် အမှောင် အဆိပ် ကူးစက်ခံခဲ့ရပြီး၊ ကျန်းကျန်းသာ သူမ၏ ထူးခြားသော စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ ဂူအဝင်ဝရှိ ကောက်ကျစ် ပိုးချည် အားလုံးကို ဆွဲထုတ်ခြင်းဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို အောင်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းပြန်လှန်ခဲ့ခြင်း မရှိပါက၊ ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင် အားလုံးသည် ထိုနေရာတွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထိုအခြေအနေ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ကို ယနေ့တိုင် မသိရသေးပေ။

“ကောက်ကျစ် ပိုးချည်” တာဝန်၏ အဆုံးသတ်သည် သူ့အတွက်နှင့် ကျန်းကျန်းအတွက် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သလောက် ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အအမည်မသိ အကြောင်းရင်းကြောင့် ရုတ်တရက် စကားပြောခဲ့သူ တစ်ဦးသည် သူတို့နောက်ကွယ်မှ ကြီးမားသော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ပြောစရာရှိသော လျို့ဝှက် အကြွင်းအကျန်များ ရှိပါက “ကောက်ကျစ် ပိုးချည်” တာဝန်မှ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားတာဝန် အကြွင်းအကျန် အများစုသည် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် အကြွင်းအကျန် မရှိသူများအတွက် သူသည် သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ခဲ့ကြောင်း သေချာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ မသေချာသော တစ်ခုတည်းသော တာဝန်မှာ “ကောက်ကျစ် ပိုးချည်” ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ မှန်းဆချက်သာ ဖြစ်ပြီး သက်သေပြရန် အထောက်အထား မရှိသလို၊ ယန်ကျွင်းဇဲသည်လည်း မည်သို့ သက်သေပြရမည်ကို မသိသည့်အပြင် သူ၏ ညာလက် ထုံကျဉ်မှုနှင့် ခေတ္တ ပျောက်ကွယ်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို မည်သို့ ရှာဖွေရမည်ကိုလည်း မသိပေ။

စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်သော ညတစ်ညဖြစ်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်း အတန်းများကို သူ မတက်ဘဲ အိပ်ဆောင်တွင် ဆက်အိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်း အတန်းကိုသာ တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း(၃၅၀)အမှန်တကယ်အကြောင်းအရင်းကားအဘယ်နည်း (၃)

အတန်းချိန်အားလုံး ပြီးသွားသောအခါ ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ကို ဖုန်းခေါ်သည်။ ဖုန်းဖြေပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုက သူမ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထျန်မုန့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ်၏ ပင်မဂိတ် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အအေးဆိုင်တွင် ရှိနေကြောင်း ပြောပြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အအေးဆိုင်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။ ကျန်းရှောင်မိုကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကာတွန်းပုံစံများပါသော သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးကို တွေ့သောအခါ အနည်းငယ်ထပ်မံကြည့်ရှုခြင်း မပြုလုပ်မိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ကျန်းရှောင်မိုက သတိမထားမိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေပြီး ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အကြည့်ဖြင့် ခြုံငုံကြည့်ရှုကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးနေသောကြောင့်ပင်။

သူမ အပြည့်အဝဝ ကြည့်ပြီးနောက် ကျေနပ်သွားသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် “ဖျော်ရည် တစ်ခွက် သောက်ချင်သလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး။” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါသည်။

“နင် ပြောတဲ့သူ၊ တရားဝင် ကိုယ်ပိုင်မှတ်ပုံတင် မရှိတဲ့သူ၊ ဘယ်မှာလဲ” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက မေးသည်။

...

ယန်ကျွင်းဇဲက “ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းဆီ မလာခင် ရက်အနည်းငယ် နားဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ မင်းက ငါထက် အရင် ရောက်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့မိဘူး။”

ကျန်းရှောင်မိုသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို အမှန်တရား ပြောပြလို့ မရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ပြောပြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

ဤခံစားချက်သည် အခြေအမြစ် မရှိသော်လည်း၊ လုံးဝကို ဆဌမအာရုံ သာ ဖြစ်သည်။

“အဲဒီလူကို ခေါ်လိုက်ပါ၊ ငါ ကြည့်ချင်တယ်။” ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါသည်။ “ဒီမှာ မဟုတ်ဘူး၊ လာပါ၊ ငှားထားတဲ့ အိမ်ကို သွားရအောင်။”

ကျန်းရှောင်မိုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ အချိုရည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ “ငှားထားတဲ့ အိမ်လား? မင်းက အဲဒီလူနဲ့ အဲဒီ ငှားထားတဲ့ အိမ်မှာ အတူနေတာလား။”

“ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။” ယန်ကျွင်းဇဲက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ “သူမက ငှားထားတဲ့ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာ၊ ငါကတော့ အိပ်ဆောင်မှာပဲ နေတုန်းပဲ။”

ကျန်းရှောင်မိုက “ဪ” ဟု ပြောလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကာ တစ်ဝက်သောက်ထားသည့် အချိုရည်ခွက်ကို ယန်ကျွင်းဇဲအား ကမ်းပေးသည်။ “ငါ မကုန်တော့ဘူး၊ နင် သောက်လိုက်ပါ။”

သူမ ပြောနေစဉ်တွင် သူမ၏ အကြည့်သည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အချိုရည်ခွက်ကို သာမန်အတိုင်း ယူလိုက်ပြီး ပိုက်ဖြင့် စုပ်သောက်ကာ “အင်း၊ အရသာ ကောင်းတယ်၊ သကြား ထပ်မထည့်ထားပေမယ့် ချိစ်ကိတ် က နို့လက်ဖက်ရည်ထဲကို အရည်ပျော်ဝင်သွားတော့ အရသာက အရမ်းချိုသွားတာပဲ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းရှောင်မို၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ “နင်လည်း ဒီပုံစံအတိုင်း ကြိုက်တာလား။”

“အင်း။” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒါဆို နင် အကုန် သောက်လိုက်ပါ။” ကျန်းရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ငှားထားသော အိမ်အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ တံခါးက ပိတ်ထားသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက “ရှန်းအာ” ဟု ခေါ်လိုက်ရာ နှစ်စက္ကန့်ခန့်ကြာပြီးနောက် တံခါးသည် အတွင်းမှ ပွင့်လာသည်။

အသားအရောင် ဖျော့ဖျော့ရှိပြီး အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် သူ့နောက်မှ ကျန်းရှောင်မိုကို ခံစားချက်မရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“သူတို့အားလုံး ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေပါ။” ယန်ကျွင်းဇဲက စပြောလိုက်သည်။

ရှန်းအာသည် ဘေးသို့ တိမ်းရှောင်ပေးရာ ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်ဝင်သွားပြီး မီးဖွင့်လိုက်ကာ နေရာကို ပိုမို လင်းစေပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မို ဝင်ရောက်လာသည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် မျက်ခုံးများ ကြုံ့ကာ သူမ၏ အကြည့်သည် ရှန်းအာကို အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။

“သူမမှာ ထူးခြားတဲ့ ဘာများ တွေ့လဲ။” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးလျက် မေးသည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် သံသယဖြင့် ကြည့်နေပြီး ရှန်းအာကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါသည်။ “လှပပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းတာက လွဲလို့ တခြား ဘာမှ မတွေ့သေးဘူး။”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် တစ်ဖက်ရှိ ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြပြီး ရှန်းအာအား “ဟိုဘက်မှာ သွားထိုင်လိုက်” ဟု ပြောသည်။

ရှန်းအာသည် နာခံလိုက်နာပြီး သွားထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ကျန်းရှောင်မိုကို အကဲခတ်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီး အခန်းထဲ ဝင်လာသည့်အချိန်ကတည်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် ရင်ခုန်ခြင်း ခံစားချက်ကို ခံစားနေရပြီး ဟွာဟွာကို ရင်ဆိုင်ရချိန်က ခံစားရသည့် စိတ်သက်သာရာရမှုမျိုး မဟုတ်ပေ။

ရှန်းအာ သွားထိုင်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှောင်မို၏ မျက်ခုံးများသည် ပို၍ပင် ကြုံ့လာသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက “ငါ ခံစားရတယ်… သူမက လူအတု တစ်ယောက်လိုပဲ? တစ်ခုခုက သူမကို ထိန်းချုပ်ထားသလိုမျိုးပဲ။”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး “ကြည့်ပါလား၊ ရှန်းအာ၊ ငါ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ မင်း ပိုပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်လို့။ ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ ဖြစ်တဲ့ ရှောင်မိုက အခုလေးတင် ဝင်လာပြီး နှစ်ချက်ပဲ ကြည့်ရသေးတယ်၊ ထူးခြားတာကို သတိထားမိနေပြီ။”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းရှောင်မိုသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သံလိုက်ဓား ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှန်းအာကို ရွယ်လိုက်သည်။ “သူမ… ရုပ်အလောင်းကို သိမ်းပိုက်ပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်း လာ”

ထို့နောက် သူမက ထပ်ပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ရုပ်အလောင်းကို သိမ်းပိုက်ပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ ပူးကပ်ခြင်း၊ ဒီထူးဆန်းမှုက အမျိုးသမီး ရုပ်အလောင်း မှာ ပူးကပ်နေတာလား။”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မိုကို မတားဆီးဘဲ ရှန်းအာကို ညွှန်ပြကာ “ဒီထူးဆန်းမှုရဲ့ နာမည်ရင်းက ဝမ်ကျန့်ရှန်း ပါ၊ ငါကတော့ ရှန်းအာ လို့ ခေါ်တယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျား အခု မြင်နေရတဲ့၊ ဒီ ပြီးပြည့်စုံနီးပါး အမျိုးသမီး ရုပ်အလောင်း က ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ယန်လုံ ရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ရာကနေ လာတာပါ။ အမျိုးသမီး အလောင်း (၅၀) ကျော်ကို စုစည်းပြီး အနည်းဆုံး ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတာက ပေါင်းစပ်ပြီး ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

ဒုန်း!

ကျန်းရှောင်မို၏ သံလိုက်ဓား သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။