အခန်း (၃၅၁-၃၅၃)
Vol. 24 Ch. 351-353
အခန်း (၃၅၁) ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ပါ (၁)
ရှန်းအာသည် ငှားထားသော အခန်း၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ပက်လက်လှန် လဲလျောင်းနေပြီး ကျန်းရှောင်မိုက ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ သူမကို သေသေချာချာ အသေးစိတ် လေ့လာနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ကျိုးပဲ့သောနေရာများမှ အရေပြားပုံစံများကို တို့ထိကြည့်သည်။
သူမသည် တစ်နာရီကြာအောင် အပြည့်အဝစူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
တံခါးခေါက်သံ ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် သည် အပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာရာ ယန်ကျွင်းဇဲက “အခု ငါ ဝင်လာလို့ ရပြီလား” ဟု ပြောသည်။
“ခဏလေး စောင့်ပါဦး” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းပင် မလှည့်ဘဲ ပြောသည်။
ထိုသို့ဖြင့် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားသည်။
ရာသီဥတုက အေးလာပြီး ညဉ့်နက်လာပြီ။
အချိန်ကြာမြင့်စွာ အပြင်တွင် ရပ်နေခဲ့သော ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ ခြေလက်များတွင် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး “သူမကို သေချာ လေ့လာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အရင် ပြန်လိုက်ဦးမယ်။ ဒီည ရှန်းအာနဲ့ ခင်ဗျား အတူအိပ်လို့ ရတယ်၊ သူမက ခင်ဗျားအတွက်ပါ။”
သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးသည် ပွင့်လာပြီး ကျန်းရှောင်မိုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြင်သို့ ထိုးဖောက် ထွက်လာသည်။ တံခါးသည် ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း မပွင့်ပေ။ ယန်ကျွင်းဇဲက အတွင်းဘက်ရှိ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော နွေဦးရှုခင်း ကို ချောင်းကြည့်မည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလားပင်။
အပြင်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုသည် တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချသည်။ “ပြည့်စုံတယ်၊ ဒီအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းဟာ ပြည့်စုံတယ်။ ယန်လုံ၊ ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဓာတ် ပျက်ယွင်းနေရမလဲ။”
“ရှေးဟောင်း ရုပ်အလောင်း နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အဘိုးကော ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်တာက သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနဲ့ လွန်ကဲတဲ့ စွဲလမ်းမှုကို ပြသတာပဲ။ ငါတို့ သာမန်လူတွေက ဒီလိုလူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို စိတ်ကူးနဲ့တောင် မမှန်းနိုင်ဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောသည်။
“နင်က သာမန်လူလား” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက မျက်တောင် ခတ်ကြည့်သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “ဒီလောက်ကြာအောင် ကြည့်ပြီးတော့ ဘာများ တွေ့လဲ။”
ကျန်းရှောင်မိုက “ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုစီကိုဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ တွေသုံးတဲ့ အထူး ရုပ်အလောင်း လိမ်းဆေး နဲ့ ကပ်ထားတာ၊ အက်ကွဲကြောင်းတွေကြားမှာ ချုပ်ရိုးရာတွေ လုံးဝ မတွေ့ရဘူး၊ ကြွက်သားတွေနဲ့ အရေပြားတွေက ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေတယ်။ ကနဦး ပေါင်းစပ်ချိန်မှာတောင် ဒီကြွက်သားတွေနဲ့ အရေပြားတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးထွားမှု လက္ခဏာတွေ ပြသခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် အခု ငါတို့ မြင်နေရတဲ့ ကြီးထွားမှု အကျိုးသက်ရောက်မှုကို တွေ့ရတာပဲ။”
“ဒီခန္ဓာကိုယ်က ဆက်ပြီး ကြီးထွားနေဦးမှာလား။” ယန်ကျွင်းဇဲက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အဲဒါက ဟော်မုန်း ရဲ့ သက်ရောက်မှုလိုမျိုး လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကြီးထွားတာမျိုးပဲ၊ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်သွားလို့ မရဘူး” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းခါသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်လာသည်။ “နင် ဒီအလောင်းကို ထျန်းရီနယ်မြေက နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ အဖွဲ့ကို မသိစေဘဲ တိတ်တိတ်လေး ခိုးထုတ်ခဲ့တာလား။”
ယန်ကျွင်းဇဲက ပခုံးတွန့်သည်။ “ငါ အစတုန်းက သူမကို သတိမထားမိဘူး၊ ငါ ထွက်သွားတော့မှပဲ သတိထားမိတာ။ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး၊ ကြီးမားတဲ့ ထူးဆန်းမှု တစ်ခုခု ဝှက်ထားတာလို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာ တိတ်တိတ်လေး ထုတ်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား ဒီကောင်မလေးကို တူးဖော်မိသွားတာပဲ။”
ကျန်းရှောင်မိုက နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်သူ ရှီထိုင် ရှိနေတာကို ကြီးမားတဲ့ ထူးဆန်းမှုရှိတယ်လို့ ဘာလို့ အကြောင်းကြားဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုင်တွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရတာလဲ။”
“မင်း ငါ့အကြောင်း မသိဘူးလား။ ငါက ထူးဆန်းမှုတွေကို သတ်ဖြတ်တာကို အတော်အတန် ခံနိုင်ရည် ရှိတယ်။ ဇင်ဘာသာ ပုံစံ နတ်ဆိုးနှင်ခြင်း က အစစ်အမှန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်မောပြောဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့” ကျန်းရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းလာသည်။ “ဒီမိန်းကလေး၊ အမျိုးသမီး ရုပ်အလောင်းမှာ ပူးကပ်နေတဲ့ ဒီကောင်မလေး၊ သူမနဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံတဲ့အခါ စက္ကူဖြူ တစ်ရွက်လိုမျိုး ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ။ ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်ဘူး၊ ငါ ဘာပြောပြော ‘ဘာလို့လဲ’ လို့ပဲ ပြန်မေးနေတယ်။”
ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုပ်ဆိုးမလေး ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ ခဏတာ နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုသည် ရုပ်ဆိုးမလေး ၏ အခြေအနေအတွက် သနားစိတ် အနည်းငယ် ဝင်သွားပုံရပြီး အခန်းထဲသို့ လှည့်ဝင်ကာ “ငါ သူ့မကို ထပ်ပြီး စစ်ဆေးဦးမယ်။ သူမ အဝတ်ဝတ်ပြီးမှပဲ နင် ဝင်လာလို့ ရမယ်။ အော်၊ ဒါနဲ့…” ဟု ပြောသည်။
သူမသည် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို သံသယဖြင့် ကြည့်သည်။ “နင် သူ့မကို ကိုယ်လုံးတီးကို မမြင်ဖူးသေးဘူး မဟုတ်လား။”
“ဒီည လသာတာ အရမ်းကောင်းတယ်။” ယန်ကျွင်းဇဲက ကောင်းကင်ကို ညွှန်ပြသည်။
ကျန်းရှောင်မိုက ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ကောင်းပြီလေ။”
သူမက သူ ရှန်းအာ၏ ကိုယ်လုံးတီးကို မြင်ဖူးသည်၊ တစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ဘဲ အကြိမ်များစွာ မြင်ဖူးကြောင်း သိသည်။ ဟုတ် ပေသည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးမှာ တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ယောက် မြင်ရတာက ရှောင်လွှဲလို့ မရပေမယ့် ကျန်းရှောင်မို၏ ရင်ထဲမှာ မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာတာက သဘာဝဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် သူမလည်း ခေါင်းကို မော့ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ၊ ပို၍ လွန်ကဲသော အသံဖြင့် “ဝိုး၊ လက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးပြီး လုံးနေလဲ၊ နငိ အပြင်မှာ နည်းနည်း ပိုရပ်နေဖို့ သင့်တော်တယ်။ အဲဒီက အရိပ်ထဲက သူက နင့်ကို အရမ်း သတိရနေမှာပဲ” ဟု ပြောသည်။
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲ: “…”
နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ငှားထားသော အခန်း၏ တံခါးပွင့်လာပြီး ကျန်းရှောင်မိုသည် ဆိုးယုတ်စွာ ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်။
“ဘာလဲ၊ သူမ နင့်ကို လာမရှာဘူးလား။ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ လရောင်အောက်မှာ၊ အရမ်း နှမြောစရာပဲ” ဟု သူမက ပြောသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်မောလိုက်သည်။
“လူ့နှလုံးသားက အဆိပ်ပြင်းတယ်၊ မိုးကာ အမိုးတွေက နက်တယ်၊ ငါ့အတွက် ဘဝက ခက်ခဲတယ်။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူကအခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသည်။
ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး “နင် ဘယ်သူ့ကို အဆိပ်ရှိတယ်လို့ ခေါ်တာလဲ” ဟု ဆူပူသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက သူမ၏ လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လွှတ်မပေးဘဲ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့အပေါ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းအာသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို သိလိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယခု ရှန်းအာသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ အကြည့်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပြီး လူသားမျက်လုံးချင်း ဆက်သွယ်မှုနှင့် ဆင်တူသော အမူအရာများကို ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားမှု မရှိဘဲ သတိထား၍ ခွဲခြားသိမြင်ရန် လိုအပ်သည်။
သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် ကျန်းရှောင်မိုကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျန်းရှောင်မိုသည် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ချင်သော်လည်း တွေဝေသွားပြီး ထိုနေရာတွင် တုန်လှုပ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက “မင်းလက်က နည်းနည်း အေးနေတယ်၊ ရှန်းအာ့ လက်လိုပဲ။ မင်း အပူပေးဖို့ လိုတယ်၊ အခုကစပြီး အနည်းဆုံး နာရီဝက်ကြာအောင်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းရှောင်မိုက ဒေါသဖြင့် မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး သူ့လက်ကို ကိုင်ထားစေကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ယောက်ျားတွေ၊ သူတို့ထဲမှာ လူကောင်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။”
“တကယ်လား” ဟု ရှန်းအာက ရုတ်တရက် စကားပြောသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါသည်။ “ရှောင်မိုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားကို နားမထောင်ပါနဲ့။ ယောက်ျား ကောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ကျွန်တော့်လိုပေါ့။”
ကျန်းရှောင်မိုသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။
“အမြဲတမ်း သံလိုက်ဓား ကို ကိုင်ထားတာ၊ ကြည့်ပါဦး၊ လက်ဖဝါးမှာ အရေပြားမာတွေတောင် ဖြစ်နေပြီ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမ၏ လက်ကို ယူပြီး အသားမာတက် နေသော နေရာကို ထိကြည့်ရန် လုပ်သော်လည်း ကျန်းရှောင်မိုက သူမ လက်ကို အလျင်အမြန် ဆုပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းသွားသည်။
အခန်း (၃၅၂) ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ပါ (၂)
“ကြည့်ပါဦး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက သူမ၏လက်ကို မြှောက်ပြကာ ရှန်းအာကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမတွေကထုံးစံအတိုင်း ရိုးသားမှု မရှိကြဘူး။”
“သွားပါ” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မကြာမီပင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ရှန်းအာသည် ကျန်းရှောင်မို၏ ဒေါသထွက်လိုက်ရယ်မောလိုက် အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း အတွေးထဲသို့ ရောက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းပင် အလေးအနက်ထားပြီး ရှန်းအာကို ပြောလိုက်သည်။ “သတိထားပါ၊ ယောက်ျားမိန်းမ အချင်းချင်း စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ဒီလောကမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး မေတ္တာတရားတွေထဲက တစ်ခုပဲ။”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတယ်” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ဒီည ပြန်ကြမလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။
ကျန်းရှောင်မိုက ရှန်းအာကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ပြီး “ဒီည ငါ သူမနဲ့ ဒီမှာ အိပ်လိုက်မယ်” ဟု ပြောသည်။
“ရုပ်အလောင်းနဲ့ အိပ်ရမှာ မကြောက်ဘူးလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်မောသည်။
“နင်ရှိတဲ့ နေရာမှာဆိုရင် ငါ ရုပ်အလောင်းနဲ့ မအိပ်ရမှာကို ပိုကြောက်တယ်” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ငှားထားသည့်အခန်းထဲတွင် နောက်ထပ် တစ်နာရီကြာအောင် ထိုင်နေကြပြီးမှ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ အဆောင်သို့ ပြန်ရန် ထွက်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သူ ငှားထားသည့်အခန်းသို့ သွားသောအခါ ရှန်းအာ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ တွေ့ရပြီး ကျန်းရှောင်မိုမှာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက သူမကို ဖုန်းခေါ်ရာ ကျန်းရှောင်မိုက ခရိုင်ပြင်ဘက်တွင် အရေးပေါ် တာဝန်တစ်ခု ရခဲ့ကြောင်းနှင့် သူမ၏ အဖော် ကျန်းဒီနှင့်အတူ လေဆိပ်သို့ အလျင်အမြန် သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။
ရှန်းအာအတွက် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို စီစဉ်ပေးမည့် ကိစ္စကို သူမက အစပြုခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ကာ အများဆုံး တစ်ပတ်အတွင်း သက်သေခံကတ်ပြားကို ထျန်မုန့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ်သို့ စာတိုက်မှ ပို့ပေးမည် ဖြစ်သည်။
ထိုညက ကျန်းရှောင်မိုက ရှန်းအာကို ဘာတွေ ပြောခဲ့သည်ကို ယန်ကျွင်းဇဲ မသိပေ။ သို့သော် ရှန်းအာ၏ ပြောကြားချက်အရ သူတို့သည် စကားများစွာ ပြောခဲ့ကြပြီး၊ ရှန်းအာ အနေဖြင့် အိပ်ရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ကျန်းရှောင်မို တစ်ရေးမှေးပျော်သွားသည်အထိ စကားပြောနေခဲ့သည်ဟု သိရသည်။
နောက်ရက်များတွင် ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ လက်မောင်းတွင် ထုံကျင်ခြင်း ပြန်မဖြစ်လာသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။
နေ့ရက်တိုင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အတန်း တက်ခြင်း၊ သံလိုက်စက်ကွင်း ဖြစ်စဉ်များကို သုတေသနပြုခြင်း၊ အမျိုးမျိုးသော စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ရှန်းအာနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက် လမ်းလျှောက် ထွက်လေ့ရှိသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ကျောင်းသားများ မြင်ပါက အတင်းအဖျင်းများ မဖြစ်စေရန် ထိုအချိန်များတွင် ဟွာဟွာကို အတူ ခေါ်သွားလေ့ရှိသည်။
တစ်လ ကုန်လွန်သွားပြီး စာသင်နှစ်ဝက်လည်း ပြီးခါနီးပြီ။
နေ့စဉ် အတန်းပြီးနောက် ရှန်းအာကို သွားတွေ့သည့် အချိန်မှလွဲ၍ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏အချိန်များကို ရူပဗေဒဌာနမှ ပါမောက္ခ ဒီကျိဝမ်နှင့် အတူ ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။
ဝါရင့် ပါမောက္ခဒီသည် ဟွားယင်းမြို့တော်ရှိ ဩဇာ အကြီးဆုံး ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဂျာနယ်များတွင် အချိန်သီအိုရီနှင့် ပတ်သက်သည့် စာတမ်းများစွာကို ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အချိန်စီးကြောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သုတေသနသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ယခင်ကမ္ဘာလောက် နည်းပညာအရ မမြင့်မားသေးသော်လည်း အတွေးများနှင့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်ကို မည်သည့်အရာကမှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လူတစ်ဦးသည် အချိန် ခရီးသွားပြီး သူ၏ အတိတ်မှ ကိုယ်တိုင်ကို သတ်နိုင်ပါက၊ သူ၏ ပစ္စုပ္ပန်ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မည်ဟု တစ်ချိန်က အချေအတင် ပြောဆိုဖူးသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်ဝိရောဓိ သဘောတရား (time paradox) ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝါရင့် ပါမောက္ခဒီက အချိန်ဝိရောဓိ သဘောတရား မရှိနိုင်ဟု တစ်ချိန်က ထင်မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ အတိတ်သို့ ပြန်သွားနိုင်ခဲ့ပါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဖြစ်စဉ်တွင် အချိန်ဝိရောဓိ သဘောတရား မပြည့်မီစေရန် တားဆီးမည့် “အခွင့်အရေးများ” နှင့် “တိုက်ဆိုင်မှုများ” အမြောက်အမြား ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ဆိုလိုသည်မှာ အမျိုးမျိုးသော တိုက်ဆိုင်မှုများက ကိုယ့်အတိတ်က ကိုယ်တိုင်ကို မသတ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်လိမ့်မည်။
သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ပေါက်ကွဲမှု မဖြစ်မီ ဓာတ်ခွဲခန်း၌ ယန်ကျွင်းဇဲသည် လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အချို့တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
သူသည် သုတေသန ရလဒ်အချို့ကို ရရှိပြီးဖြစ်သည့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အဆိုအရ၊ ထိုသို့သော အချိန်ဝိရောဓိ သဘောတရားဟု ခေါ်ဆိုကြသည့်အရာများသည် အချိန်စီးကြောင်း ခုန်ပျံကျော်လွှားခြင်းကြောင့် အခြားသော အချိန်စီးကြောင်းသို့ ခုန်ကူးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ထို့ကြောင့် “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်” သတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူ သိခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တွင် ထိုသူသည် “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်” မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်က ဓာတ်ခွဲခန်း၏ သုတေသနသည် တူညီသော အချိန်စီးကြောင်းအတွင်း ခရီးသွားလာခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ အချိန်စီးကြောင်း အများအပြားကို ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်သို့ ပြောင်းပြန် ခုန်ကူးခြင်းဟူသည့် မစဉ်းစားနိုင်သော စမ်းသပ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
ထို့အပြင် တူညီသော အချိန်စီးကြောင်းအတွင်း ခရီးသွားခြင်းဆိုင်ရာ သုတေသနသည်ပင် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် ချွေးများစွာကို သုံးစွဲခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ချိန်၌ပင် အောင်မြင်မှု ရှိမရှိကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။
ယန်ကျွင်းဇဲသာ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံကို ဤကမ္ဘာသို့ ယူဆောင်မလာခဲ့ပါက ထိုစမ်းသပ်မှု အမှန်တကယ် အောင်မြင်ခဲ့သည်ကို သူ သိရှိမည် မဟုတ်ပါ။
ဤကမ္ဘာ၏ အချိန်စီးကြောင်းတွင် ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုများ ရှိမရှိကို သူ မသေချာသော်လည်း သူ “အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း” ကို အသုံးပြုတိုင်း တူညီသော အချိန်စီးကြောင်းပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ သေချာပါသည်။
သူ "အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း" ကို အသုံးပြုတိုင်း အမှန်တကယ်တွင် အခြား တူညီသော ပြိုင်ဘက် စကြာဝဠာတွင် ပေါ်လာခြင်းမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံသည် ထိုသို့သော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု အဆင့်ကို အလွယ်တကူ မအောင်မြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ပါက သူသည် ထူးဆန်းမှုတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် "အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း" လုပ်နိုင်ခြင်းမျိုး သာမက မြေပုံတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ပါမောက္ခဒီနှင့် သူ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ထံမှ တစ်ခုသော ကောက်ချက်ကို သိရှိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တူညီသော အချိန်စီးကြောင်းပေါ်တွင် သင်သည် သေရမည့်သူ ဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကြောင့် ထိုပြောင်းလဲမှုသည် ထိုအချိန်တွင် သင် မသေစေရန် နည်းလမ်းဖြင့် ဆောင်ရွက်နိုင်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သင်သည် ထိုအချိန်တွင် သေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ကောက်ကျစ် ပိုးချည်”တာဝန်မှ နောက်ဆုံးအချိန်များကို ပြန်တွေးကြည့်မိသည်။ သူနှင့် ကျန်းကျန်းတို့သည် ကြီးမားသော ဆွဲငင်အားကြောင့် မြေအောက်နေရာသို့ ပြန်လည် စုပ်ယူခံရလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် လူတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားခဲ့ရသည်။
ထို့နောက် ဆွဲငင်အားသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ လွတ်မြောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က ထိုအသံသည် အလွန်ရင်းနှီးပုံရသော်လည်း လွတ်မြောက်ရန် အလျင်လိုနေသောကြောင့် သေချာနားထောင်ချိန် မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင် ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ရုတ်တရက် စကားပြောသူ၏ အသံသည် ယန်ကျွင်းဇဲ ကိုယ်တိုင် အသံသွင်းထားသည့် အသံနှင့် တူညီနေပုံရသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ထိုစကားပြောသူသည် ယန်ကျွင်းဇဲ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပုံရသည်။
ထိုအချက်က အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရသည်။
ပါမောက္ခဒီ၏ အာဘော်အတိုင်းဆိုလျှင် အချိန်ဝိရောဓိ သဘောတရား မရှိနိုင်သောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ရန် အတိတ်သို့ ပြန်သွား၍ မရနိုင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန်မူ အတိတ်သို့ ပြန်သွားနိုင်ပါသည်။
အခန်း (၃၅၃) ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ပါ (၃)
သူ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်မည်ကိုမူ ပါမောက္ခဒီသည် မှန်းဆနိုင်ခြင်းမရှိ။ ထိုကိစ္စကို ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထုံကျဉ်လာပြီဖြစ်၍ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာပါက သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများသည်ပင် အစစ်အမှန်မဟုတ်သလို ခံစားလာရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သူသည် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တစ်ခုတွင် သူ၏ အတိတ်က ကိုယ်ကို ပြန်မကယ်တင်ခဲ့လျှင်၊ သတ်မှတ်ထားသော အချိန် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ပစ္စုပ္ပန်ရှိ သူသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း နားလည်ထားသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် “ကောက်ကျစ် ပိုးချည်” တာဝန်အတွင်း မြေအောက်နေရာ၌ သေဆုံးခဲ့ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ကနဦး ကောက်ချက်သည် ယန်ကျွင်းဇဲကို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်စေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ဤအချက်တစ်ခုတည်းကသာ သူ့၌ ဖြစ်ပျက်နေသော ထူးဆန်းမှုများကို ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။
မည်သည့် ထူးဆန်းမှုမှ မပေါ်ပေါက်ဘဲလျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထုံကျဉ်လာခြင်း၊ သူ၏ လက်ချောင်းများ တစ္ဆေပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာကာ ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
ဤအရာများအားလုံးသည် သူ၏ အတိတ်က ကိုယ်တိုင်ကို ကယ်တင်ရန် “မဟာ အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း” ကို မကြာမီ မစတင်ခဲ့ပါက၊ သူသည် ထိုအချိန်က အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းများပင်။
ပါမောက္ခဒီနှင့် ရက်များစွာ ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ ပါမောက္ခသည်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် အချိန်နှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွင်းဇဲ၏ စိတ်ကူးများနှင့် အတွေးဖြစ်စဉ်များသည် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေပြီး သူ၏ ကနဦး အယူအဆများကိုပင် ချဲ့ထွင်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် ပါမောက္ခဒီကျိဝမ်နှင့် ယန်ကျွင်းဇဲတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အခြား ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာများထက် ပိုမို ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ ကျွင်းဇဲအတွက် ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပျော်ရွှင်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သူ၏ သံသယများကို ခန့်မှန်းခြေ အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် သူ၌ အချိန်များစွာ မကျန်တော့ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဧရာမ ပမာဏရှိသော ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင် ကို အကုန်အကျခံကာ ထျန်မုန့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးရွာများကို သွား ရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
အကြိမ်တိုင်းတွင် စွမ်းအင် ပွိုင့် ၁,၀၀၀ သုံးစွဲကာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများ ကို စစ်ဆေးသည်။
စစ်ဆေးနိုင်သည့် အကွာအဝေးသည် ၂ ကီလိုမီတာထက် လျော့နည်းပြီး၊ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ၁ ကီလိုမီတာကျော်ကိုသာ လွှမ်းခြုံနိုင်သောကြောင့် ဤအကွာအဝေးကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုကို စတင်ရန် ယန်ကျွင်းဇဲသည် နောက်ထပ် စွမ်းအင် ပွိုင့် ၁,၀၀၀ ကို ထပ်မံ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ နေ့စဉ် စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုသည် ဆက်လက် မြင့်တက်လာသော်လည်း စစ်ဆေးမှု၏ ရလဒ်များသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စရာများသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်လျှင် နောက်ဆုံးအကြိမ်က သူသည် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်း စစ်ဆေးမှုကို စတင်ပြီးနောက် ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ သစ်တောထဲ၌ ချက်ချင်း အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းသည် ထီပေါက်သလိုပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မြို့ဧရိယာဘက်သို့ ဘတ်စ်ကားစီးသွားလေ့ရှိပြီး အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းကာ အချိန်ပိုင်းခြား၍ စစ်ဆေးလေ့ရှိသည်။
သို့သော် သူသည် မြို့ဆင်ခြေဖုံးသို့ နီးကပ်လာသော်လည်း လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်လာခဲ့ရသည်။
သူ၏ စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုသည် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခြင်းထက် များစွာ ပိုနေသောကြောင့် သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အပြင်ထွက်ကာ အသုံးပြုမှုကို အလွန်သတိထားရသည်။
သို့သော် ထိုသို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ မူလက ပွိုင့် ၁၈,၀၀၀ ကျော်ရှိသော သူ၏ ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်သည် ပွိုင့် ၂,၀၀၀ အထိသာ ကျန်တော့သည်အထိ ကုန်ခန်းသွားခဲ့သည်။
ဤစွမ်းအင်သည် ကျွင်းဇဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားသော အနိမ့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤအနိမ့်ဆုံးထက် ပို၍ မသုံးစွဲနိုင်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရေးပါသော အခိုက်အတန့်တွင် အသက်ကယ် စွမ်းအင် ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကို မတွေ့ရှိခြင်းသည် ယန်ကျွင်းဇဲ ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာကြီးနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုမှာ သူသည် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကို တွေ့ရှိပြီး “မဟာ အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း” ကို စတင်ရန် စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ တောင်ကုန်းပန်းခြံရှိ မြေအောက်နေရာသို့ ပြန်သွားနိုင်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ထိုဆရာကြီး ကို မည်သို့ ထိရောက်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ကို သူ မသိသေးခြင်းပင်။
ထို့ကြောင့် သူ အမှန်တကယ် ပြန်မသွားမီတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထိုဆရာကြီးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကိုလည်း ရှာဖွေရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ကနဦးက သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ပြဿနာများသည် အခက်အခဲ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေ့တွင် ကျန်းရှောင်မိုက ရုတ်တရက် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသော အသံဖြင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုလာခဲ့သည်။ သူမသည် စကားများစွာ မပြောဘဲ “မြန်မြန်လာပါ၊ နင်ရဲ့ အကူအညီကို ငါ တကယ် လိုအပ်နေတယ်” ဟူ၍သာ ပြောခဲ့လေသည်။
(မှတ်ချက် - “အကြီးစားအချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းကို “မဟာအချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း”ဟုပြောင်းလဲသုံးစွဲပါမည်။)