ဝိဉာဉ်များ

အခန်း (၃၅၄) ဝိဉာဉ်များ (၁)

ယန်ကျွင်းဇဲ ဘာမှမပြောဘဲ ဖုန်းတစ်ဖက်က ကျန်းရှောင်မို စကားပြောနေပုံသည် အလွန်ပူပန်သောက ရောက်နေကြောင်းကို ကြားသိလိုက်ရသည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် သူသည် ထျန်မုန့်မြို့နယ်သို့ တက္ကစီဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မြို့နယ်သို့ ရောက်သော် ကျန်းရှောင်မိုတို့သည် မြို့ထဲ၌ မဟုတ်ဘဲ မြို့နယ်၏ မြို့ပြင်ဘက်သို့ ကပ်လျက်ရှိသော အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကားပေါ်မှ မဆင်းဘဲ၊ ကျန်းရှောင်မို သူ့ကို နောက်ဆုံးပို့ပေးခဲ့သော တည်နေရာဖြစ်သည့် သုံးထပ် အဆောက်အအုံဟောင်းသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းစေခဲ့သည်။

အဆောက်အအုံသည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ရှေးခေတ်ပုံစံ စင်္ကြံအပြင်အဆင်ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသည်။ စင်္ကြံများသည် လမ်းမဘက်နှင့် နီးကပ်နေပြီး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဝတ်အစားများ လှန်းထားလျှင် ဖြတ်သွားသော ယာဉ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ အဆောက်အအုံဟောင်းရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အချို့သော နေထိုင်သူများ၏ တံခါးများသည် ကျိုးပဲ့နေပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ အချို့တွင် တံခါးပင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာ၌ မည်သူမျှ မနေတော့ပုံရပြီး၊ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အဆောက်အအုံကို အန္တရာယ်ရှိသော အဆောက်အအုံအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

မကြာမီပင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဒုတိယထပ်၏ အစွန်ဆုံး၌ တံခါးနှစ်ချပ်သည် ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်ထားပြီး၊ အခြေအနေ ကောင်းမွန်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မကိုက်ညီသော ပုံစံဖြင့် အသစ်တပ်ဆင်ထားပုံရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ “အတွင်းအမြင်” ဖြင့် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ မကြာသေးမီက သူသည် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်း၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေနေခဲ့ရာ ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်ကို အံ့သြဖွယ် ပမာဏအထိ သုံးစွဲခဲ့ပြီး၊ ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ၌ စွမ်းအင် ပွိုင့် ၂၀၀၀ ကျော်သာ ကျန်တော့သည်။

ဤနေရာသို့ လာရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကို ရှာဖွေရန် ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်ကို မထုတ်လွှတ်ရဲခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ကျန်ရှိသော စွမ်းအင်သည် ပွိုင့် ၂၀၀၀ ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိလာပါက သူသည် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်စေပြီး စွမ်းအင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာရန် စောင့်ဆိုင်းလေ့ရှိသည်။

ယခုအခါ အသုံးပြုရန်အတွက် ပွိုင့် ၂၀၀၀ ကျော်သော စွမ်းအင် ရှိနေသဖြင့် ကျန်းရှောင်မို ပြောပြခဲ့သော ရှုပ်ထွေးသည့် အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် ပြဿနာမရှိသင့်ဟု ထင်ရသည်။

သူ အပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် သူ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်မို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဖုန်းဖြေကြားပြီးနောက်တွင် သူမ၏ အသံကို တမင်တကာ တိုးထားပြီး တီးတိုး မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ရောက်ပြီလား။”

“ရောက်ပြီ၊ အဆောက်အအုံအောက်ခြေမှာ၊ နင်တို့ ဘယ်အထပ်မှာလဲ။” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

“ဒုတိယထပ်၊ စင်္ကြံအဆုံးက နောက်ဆုံးခန်းမတိုင်မီအခန်း။” ကျန်းရှောင်မိုက ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် အသံကို အလွန် တိုးတိုးလေး ဆက် ပြောဆဲပင်။ “မတက်လာသေးနဲ့၊ သေချာ စဉ်းစားဦး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီတာဝန်က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။”

ယန်ကျွင်းဇဲ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျန်းရှောင်မို၏ အသံ၌ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်ကို ခံစားမိကာ မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များလဲ။”

“တာဝန်အဆင့် သတ်မှတ်ချက် မှားယွင်းသွားတယ်။” ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်။ “မူလက E-အဆင့် တာဝန်လို့ သတ်မှတ်ထားတာကို အခု C-အဆင့် ဖြစ်သွားပြီ၊ B-အဆင့်ကိုတောင် ဘယ်အချိန်မဆို တက်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ နောက်မှ ငါတို့ သိလိုက်ရတယ်။”

“အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေ၊ ဦး လေးကောတို့လို လူတွေကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလား။” ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။

“ဦးလေးကောက ဟွေ့ယင်ခရိုင်မှာ ကိုယ်ကာယ ပြန်လည် ထူထောင်ရေး လေ့ကျင့်မှု သွားလုပ်နေတယ်။ ကြာ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ နှစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။ တစ်ယောက်က မိုမိသားစုရွာက ဝိဉာဉ်တံတား မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတာကို စောင့်ကြည့်နေရပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တစ်လလောက်က ထျန်ရီခရိုင်က ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေဖြစ်တဲ့ ရှီထိုင်နဲ့ သူ့အဖွဲ့နဲ့အတူ တာဝန်တစ်ခု သွားခဲ့ပြီး ပြန်မရောက်သေးဘူး။”

ကျန်းရှောင်မို၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ရှိ ဘေးကင်းကြောင်းကို ဖော်ပြနေသော်လည်း အလွန် တိုးညှင်းနေဆဲပင်။ “ဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့အတွက် အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ တစ်ယောက်ပါလာတာက သိပ်အထောက်အကူ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငါတို့ ယုံကြည်တယ်။ ဒီအရာက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် နင့်ကို ပထမဆုံး စဉ်းစားမိတာ။ နင်တစ်ယောက်တည်းသာ ဒီအန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ် ထင်တယ်။”

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါ အခု တက်လာခဲ့မယ်။”

“ခြေသံမကြားအောင် တက်လာ၊ ပြီးတော့ တက်လာတဲ့အခါ အသံကျယ်ကျယ် မပြောနဲ့။” ကျန်းရှောင်မို ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ဘေးက လှေကားမှ ချက်ချင်း အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

လှေကားထစ်များသည် အနည်းငယ် ကျိုးပဲ့နေပြီး မကျယ်ဝန်းလှသောကြောင့် ခြေကျင်းဝတ် မလိမ်စေရန် သို့မဟုတ် မချော်လဲစေရန် သူ အလွန် သတိထားရသည်။

သူ သတိဖြင့် လှုပ်ရှားပြီး ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ တတိယထပ်သို့ ဆက်မတက်တော့ဘဲ ဒုတိယထပ် စင်္ကြံ၏ အစွန်ဆုံးရှိ တံခါးအသစ်များဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ သွားသည်။

အဆောက်အအုံသည် ဟောင်းသော်လည်း ကြမ်းပြင်သည် ခိုင်ခံ့နေဆဲပင်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှေ့သို့ သွားရာ၌ အသံမထွက်ဘဲ၊ စင်္ကြံအဆုံးရှိ ပထမဆုံး ပိတ်ထားသော တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အတွင်းမှ အပြင်သို့ ရေတွက်ပါက နောက်ဆုံးခန်းမတိုင်မီ အခန်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အသံများကို နားစွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် အသစ်တပ်ဆင်ထားသည့် တံခါးသည် အတွင်းဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး၊ ခေါင်းတစ်လုံးသည် အက်ကွဲကြောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာကာ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ သူ့ကို မှတ်မိလိုက်သည်။ သူက ကျန်းဒီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဒီသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို မြင်သောအခါ တိတ်တိတ်‌နေရန် အမူအရာ ပြပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို ဝင်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ မဆိုင်းမတွဘဲ ဘေးတိုက်လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အလင်းရောင် မှိန်သွားပြီး သူ့နောက်မှ တံခါးသည် ပိတ်သွားသည်။

အခန်းထဲရှိ လိုက်ကာများအားလုံး ဆွဲချထားသဖြင့် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျန်းရှောင်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မနည်း ခွဲခြား၍ မြင်ရသည်။

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို အခုမှ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည့် ကျန်းဒီ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။ “မီး ဘာလို့ မဖွင့်တာလဲ။”

အခန်းထဲ၌ အခြားသူ မရှိပုံရပြီး၊ အဘယ်ကြောင့် သူတို့သည် မှောင်ထဲတွင် နေရန် ရွေးချယ်သည်ကို သူ နားမလည်ပေ။

ကျန်းရှောင်မိုသည် သူ့ကို နံရံရှိ ထောင့်ပြတင်းပေါက်၊ ဘေးခန်းနှင့် အဝေးဆုံး နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ နားနား ကပ်ကာ တီးတိုး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဘေးခန်းက ငါတို့ရဲ့ တာဝန် ပစ်မှတ်၊ သူက အရမ်း ခံစားလွယ်တယ်၊ အရမ်း သတိကြီးတယ်။ ငါတို့ သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို လုံးဝ မပြောင်းလဲစေရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး အကြီးအကျယ် အန္တရာယ်ရှိသွားလိမ့်မယ်။”

ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ “နင်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဒီကောင်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား။ ဒီထူးဆန်းမှုက သေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။”

ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းခါသည်။ “သူက ထူးဆန်းမှု မဟုတ်ဘူး၊ သူ မသေသေးဘူး။”

“အာ!” ယန်ကျွင်းဇဲ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ “သူ မသေသေးရင် လူတစ်ယောက်ပေါ့၊ ဖုတ်ကောင်လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီလူက ဝိဉာဉ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီး၊ အလွန် ဆိုးသွမ်းနေတာ ဒါမှမဟုတ် သေနတ် ကိုင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သလား။”

ကျန်းဒီ ဝင်ပြောသည်။ အသံကို တိုးထားရင်း “သူ ဘာမှ မရှိဘူး၊ လက်ဗလာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ငါတို့ သူ့အနား လုံးဝ မကပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”

“နင် ဝိဉာဉ်သေတွေ အကြောင်း ကြားဖူးလား။” ကျန်းရှောင်မိုက မေးသည်။

“ဝိဉာဉ်သေတွေ။” ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မှတ်ဉာဏ် ပြန်လည် နိုးကြားလာသည်။

သူ ကျောင်းစတက်စက ထူးဆန်းမှုကလပ် ဥက္ကဋ္ဌနှင့် အခြားသူများက ထူးဆန်းမှုများကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဝိဉာဉ်သေများဟု ရည်ညွှန်းကြပြီး၊ ထူးဆန်းမှုများနှင့် မတူညီသော အခြား အမျိုးအစားတစ်ခုကို ဝိဉာဉ်ရှင်များဟု ခေါ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ကို မှတ်မိသည်။

တစ်ချိန်က စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းကို အမေရိကန် နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ကြီးမှ ပု ပါမောက္ခတစ်ဦးက ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ဦးနှောက်လှိုင်း အထူးဖွံ့ဖြိုးပြီး လက်ပြတ်နေသော သက်ရှိလူတစ်ဦးကို အခန်းတစ်ခန်းထဲ၌ ပိတ်လှောင်ကာ အစွမ်းထက် သံလိုက်စက်ကွင်းဖြင့် ဦးနှောက် လှုံ့ဆော်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လှုံ့ဆော်မှု ခံယူပြီး ခုနစ်ရက်ကြာသောအခါ ထိုလူသည် သူ့လက်ပြတ်သွားသည့် နေရာမှ လက်အသစ်တစ်ချောင်း ပေါက်လာခဲ့သည်။

လက်သည် ပုံပျက်နေပြီး ပုံမှန် လုပ်ဆောင်ချက်များစွာ ဆုံးရှုံးနေသော်လည်း၊ သံလိုက်စက်ကွင်း လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် လုံးဝ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုလူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုကို ပြန်အမှတ်ရရင်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။ “နင် ပြောချင်တာက ဘေးခန်းက လူက သူ့ရဲ့ စိတ်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွဲ ဖြစ်စေနိုင်တယ် ဆိုတာလား။”

“မင်း ဝိဉာဉ်ရှင်တွေကို အထင်သေးနေတယ်။” ကျန်းဒီက ဝင်ပြောသည်။ “ငါတို့က ဒါကို ရည်ရွယ်ချက်လို့ မခေါ်ဘဲ၊ အထူး ပုံစံရှိတဲ့ စွဲလမ်းမှုလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူရဲ့ စွဲလမ်းမှုက အရမ်း ပြင်းထန်တယ်၊ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ရှောင်မိုနဲ့ ငါ လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘူး၊ ဘယ်နှစ်ယောက် လာလာ အသုံးမဝင်ဘူး။”

“မူလက တာဝန် အချက်အလက် ပြန်ကြားချက်အရ၊ ဒါက ဝိဉာဉ်ရှင်ဆိုတာကိုတောင် ငါတို့ မသိခဲ့ဘူး။” ကျန်းရှောင်မိုက နည်းနည်းလေး မကျေမနပ် ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

“သူ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုက ဘာလဲ။ သူ့ကိုယ်သူ ဘီလူး မဖြစ်အောင် လုပ်တာလား။” ကျွင်းဇဲ အံ့သြသွားသည်။

“ဒီလောက် ရိုးရှင်းရင် ကောင်းမှာပေါ့။” ရှောင်မိုက ခေါင်းခါသည်။ “သူက အရမ်း ခံစားလွယ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်တတ်တယ်။ ငါတို့ သူ့ကို လေဆိပ်ကနေ သွားကြိုတုန်းက အစပိုင်းမှာတော့ ပုံမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကားနောက်ခုံမှာ ထိုင်နေတုန်း ငါ့ပခုံးပေါ် လက်တစ်ဖက် လာတင်နေတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။ နင် သိပါတယ်၊ ငါ့နောက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ကျန်းဒီက ရှေ့က မောင်းနေတာ၊ အဲ့ကောင်က ဘေးခုံမှာ ထိုင်နေတာ။”

“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။” ကျွင်းဇဲက အံ့သြတကြီး မေးသည်။

“ငါ လှည့်ကြည့်တော့မယ့်အချိန်မှာ အဲ့ကောင်က ရုတ်တရက် စကား စပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်။”

“သူ ဘာပြောလဲ။”

“သူက ‘မလှည့်နဲ့၊ နင့်နောက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်၊ ဘယ်တော့မှ မလှည့်နဲ့’ လို့ ပြောတယ်။”

ရှောင်မိုက ကြောက်ရွံ့မှု လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ လန့်သွားပေမဲ့၊ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ထူးဆန်းမှုတစ်ကောင် သူ့ကို ကပ်ပါလာတာ၊ ပြီးတော့ အခု ငါတို့ သူ့ကို လာကြိုတော့ ဒီအသိမဲ့တဲ့ ထူးဆန်းမှုက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေဆီ လမ်းစရှာလာတာပဲလို့ ထင်လိုက်တယ်။”

“ဒါဆို နင် လှည့်ကြည့်လိုက်လား။” ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

“မကြည့်ဘူး၊ ငါ့လက်က ဓားတစ်ချောင်း ထုတ်ပြီး ခုတ်လိုက်တယ်။” ရှောင်မိုက အနည်းငယ် ပြုံးပြရင်း၊ ကျွင်းဇဲ၏ တိတ်တိတ်လေး ထောင်ပြနေသော လက်မကို မမြင်ဟန် ဆောင်သည်။

“နင့်နောက်မှာ ဘာရှိနေတာလဲ။” ကျွင်းဇဲက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

“အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ မျက်နှာက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဖယောင်းလို အရည်ပျော်နေသလိုမျိုး၊

မျက်နှာအသွင်အပြင်တွေ အားလုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်ဘက်သို့ စီးကျနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချက် ခုတ်လိုက်တာနဲ့ သူ့ခေါင်းကိုပါ ဖြတ်ချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... ” သူမ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ခေါင်းဖြတ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဖြတ်ထားတဲ့ ခေါင်းက ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ တစ်စစီ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ လုံးဝ သဲလွန်စ မကျန်တော့ဘူး။”

“အဲ့ဒီ ထူးဆန်းမှုဆီကနေ ကျန်ရှိတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့လား။” ကျွင်းဇဲ အလျင်အမြန် မေးသည်။

ကျန်းရှောင်မိုတွင်လည်း တံဆိပ်ပြား ရှိသည်၊ သို့သော် ၎ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင်များအတွက် ထုတ်ပေးထားသော ငွေရောင် တံဆိပ်ပြား ဖြစ်သည်။ အရင်က ထူးဆန်းမှုကို သတ်တိုင်း ထိုထူးဆန်းမှု၏ ကျန်ရှိနေသော သံလိုက်စက်ကွင်း စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို တံဆိပ်ပြားဖြင့် စုဆောင်းနိုင်ပြီး၊ ပြန်လာသည့်အခါ အမှုတစ်ခုချင်းစီအတွက် ငွေပေးချေခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွင်းဇဲ ဒီမေးခွန်းကို မေးတာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်သည်။

“တံဆိပ်ပြား သုံးပြီး စုဆောင်းခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မရဘူး။”

“သံလိုက်စက်ကွင်း စွမ်းအင် မရှိဘူး။” ကျွင်းဇဲ အံ့သြသွားသည်။

“မရှိဘူး။” ကျန်းဒီက ဝင်ပြောသည်။ “နောက်ပိုင်းကျမှ ရှောင်မိုရဲ့ နောက်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ထူးဆန်းမှုက ဒီလူရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာမှန်း ငါတို့ သိလိုက်ရတယ်။”

“အာ!” ကျွင်းဇဲ အော်ဟစ်မိမလို ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်း သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။

ဒီလိုမျိုး ဝိဉာဉ်ရှင်တစ်ကောင်၊ ဒီလူရဲ့ အထူး စွဲလမ်းမှုက လေထဲကနေ ထူးဆန်းမှုကို ဖန်တီးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ခဲ့မိပေ။

“ဒီကောင် နောက်ပိုင်းမှာ တခြား ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတွေ ထပ်ပြသေးလား။” ကျွင်းဇဲ မေးသည်။

ကျန်းရှောင်မို ပြန်သတိရဖို့ ဝန်လေးနေပုံရပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒီနေရာအထိ ငါတို့ ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့လဲဆိုတာ နင် စိတ်ကူးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ကောင်ရဲ့ အတွေးအမျိုးမျိုးက အဆုံးမရှိ ပေါ်ထွက်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး၊ အရမ်း နာကျင်နေပုံရတယ်။ ငါတို့ ဒီရောက်တဲ့အချိန်မှာ ငါ အနည်းဆုံး ထူးဆန်းမှု အကောင် နှစ်ဆယ်လောက် သတ်ခဲ့ရတယ်။”

“ငါလည်း ဆယ်ကောင်ကျော်လောက် ရှင်းခဲ့ရတယ်။” ကျန်းဒီက ထပ်ပေါင်းပြောသည်။

အဲဒီကျမှ ကျွင်းဇဲက ရှောင်မိုရဲ့ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ လက်မောင်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အခန်းထဲမှာ အလင်းရောင် မလုံလောက်တာကြောင့် အခုထိ မသိခဲ့တာဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “နင် ဒဏ်ရာရထားလား။”

“သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး။” ရှောင်မိုက ခေါင်းခါသည်။ “ငါတို့ နင့်ကို ခေါ်ရတာက ဒီကောင် စိတ်ကူးယဉ်တဲ့ အရာတွေက ပိုပြီး ထူးဆန်းလာပြီး အစွမ်းလည်း ပိုအားကောင်းလာလို့ပဲ။ ကျန်းဒီနဲ့ ငါလည်း သိပ်ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ဘူး။”

“နင်တို့ သူ့ကို ဘေးခန်းထဲ ဘာလို့ ပိတ်လှောင်ထားတာလဲ။” ကျွင်းဇဲ နံရံဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

“အဲ့ဒီအခန်းက ငါတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက် ထိန်းသိမ်းရေး အခန်း၊ လုံးဝ ပိတ်ထားတယ်၊ အလင်းရောင်မရှိဘူး၊ သံလိုက်စက်ကွင်း ကာရံမှုလည်း ရှိတယ်။ သူက အထဲမှာ စိတ်အေးချမ်းမှု ရှာတွေ့နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ တကယ်လည်း သူ ဝင်သွားပြီးနောက် စိတ်ကူးယဉ်တာတွေ အများကြီး လျော့သွားတယ်။” ကျန်းဒီက ရှင်းပြသည်။

“သူ ဝင်သွားပြီးနောက်လည်း နင်တို့ကို တိုက်ခိုက်မယ့် ထူးဆန်းမှုတွေ ဆက်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေသေးလား။” ကျွင်းဇဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

“နှစ်ကြိမ်တော့ ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်မယ့် ထူးဆန်းမှုတွေတော့ မပေါ်လာဘူး၊ အဲဒီအစား အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့... အရာတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။” ကျန်းဒီ စကားပြောရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် သူသည် သူ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်၊ တစ်စုံတစ်ခု မသက်မသာ ကပ်နေသလိုပင်။

ကျွင်းဇဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါ ထင်တယ်၊ အဖြစ်အပျက် အားလုံးရဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီ။ ဒါနဲ့၊ ငါ မဝင်လာခင်ကတည်းက ဒီမှာ နင်တို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲလား။”

“ဟုတ်တယ်။” ကျန်းဒီ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒါဆို...” ကျွင်းဇဲက တံခါးအနီးရှိ မှောင်နေတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရပ်နေတဲ့ အရိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “သူက ဘယ်သူလဲ။”

သူ၏ လက်ညှိုးညွှန်ရာဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သော ရှောင်မိုသည် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမသည် ချက်ချင်းရပ် လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

မရေရာသော မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် သူမသည် တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်း ထောင့်၌ အရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို အမှန်ပင် မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရမီ၊ ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းဒီဘက်သို့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ပြီးတော့... မင်းကရော ဘယ်သူလဲ။”

အခန်း (၃၅၅) ဝိဉာဉ်များ (၂)

အမှောင်ခန်းထဲ၌

ပြတင်းပေါက်များအားလုံးကို သစ်သားပြားများဖြင့် ရိုက်ပိတ်ထားသည်။ အလင်းရောင် ဝင်ရောက်နိုင်သည့် နေရာများကိုပင် သစ်သားအပိုင်းအစငယ်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး၊ ရှည်လျားသော၊ ပါးလွှာသော သံချောင်းများဖြင့် ထိုးဖောက်ကာ နံရံ၌ တင်းကျပ်စွာ စွဲမြဲထားသည်။

ကျန်းဒီ နိုးလာသည့်အခိုက်၊ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရ။ အစပိုင်း၌ သူ မျက်စိကွယ်သွားပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူ ခက်ခက်ခဲခဲ မျက်တောင်ခတ်ကြည့်သော်လည်း ဘာကိုမှ မြင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် သူ ရောက်ရှိနေသော နေရာသည် လုံးဝ မှောင်မည်းနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် မဆိုင်ကြောင်းကို သူ သေချာသည်။

သူ လက်လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ကြမ်းတမ်းသော မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြမ်းပြင်သည် အနည်းငယ် မညီညာပေ။

ကျန်းဒီသည် သူ၏ လက်များဖြင့် ကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထောက်မလိုက်ပြီး

သူ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

မူးဝေနေပြီး သူ ဘယ်အချိန်က သတိလစ်သွားခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ် ဘာကြောင့် ဒီနေရာ၌ နိုးလာခဲ့သည်ကို ပြန်မမှတ်မိနိုင်ပေ။

“ဒီနေရာလား။”

ရုတ်တရက် ကျန်းဒီ တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ မကြာသေးမီက (အချိန်အတိအကျ မမှတ်မိသော်လည်း) သူနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကျန်းရှောင်မို တို့ အတူရှိခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုကော အခု ဘယ်မှာလဲ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထူးဆန်းမှုများဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေသော လူတစ်ဦးက အကာအကွယ် လိုအပ်ကြောင်း အစီရင်ခံစာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုထူးဆန်းမှုများ၏ အဆင့်သည် မမြင့်မားသော်လည်း ပေါ်ထွန်းသည့် အကြိမ်ရေမှာ အလွန် မြင့်မားသည်။

သူတို့သည် လေဆိပ်သို့ ခရီးထွက်ကာ ထိုလူကို သွားကြိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အပြန်လမ်း၌ ပြဿနာများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ကျန်းရှောင်မိုက ထိုလူကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ လျှို့ဝှက်ခန်း သို့ ခေါ်သွားပြီးမှ နောက်ထပ် အစီအစဉ်များ ဆက်လုပ်ရန် ချက်ချင်း အကြံ ပေးခဲ့သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ကျန်းဒီ မှတ်မိသည်။ သူတို့သည် ထိုလူကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သူသည် ဘေးခန်းရှိ သီးသန့်ခန်းထဲ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်သည် ဤအထိ ရောက်ရှိလာပြီး၊ သူသည် အလိုအလျောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အမှောင်ထုသာ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

သို့သော် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ သီးသန့်ခန်း ဘေးမှ အခန်းသည် ဤသို့ မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းဒီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသည်။ အမှောင်ထဲ၌ပင် လိုက်ကာများကြောင့် အလင်းရောင် အနည်းငယ် စိမ့်ဝင်နေမည် ဖြစ်ပြီး၊ ပြတင်းပေါက်များကို သစ်သားပြားများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပေ။

ယခု သူ သတိမေ့သွားခဲ့သည့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ အခန်းထက် သီးသန့်ခန်း ထဲ၌ ရောက်ရှိနေနိုင်ခြေ ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ရှိကြောင်း သူ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

သူ့ရှေ့မှ အမှောင်ထုသည် သူ၏ စိတ်နှလုံး အောက်ခြေသို့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ထုံးစံအတိုင်း ယူဆောင်လာသည်။ ကျန်းဒီသည် ဤအခန်း၌ ပိတ်လှောင်ထားသူသည် ထူးဆန်းမှု မဟုတ်သော်လည်း ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ကောင်းစွာ သိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူသည် ဝိဉာဉ် တစ်ကောင်၊ မည်သည့်အချိန်၌မဆို ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာအားလုံးကို ဖန်တီးနိုင်သော သတ္တဝါ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤလူသည် မခန့်မှန်းနိုင်သော၊ အထိမခံသော အတွေးများရှိပြီး၊ အလွန် မတည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်မှ အနည်းငယ်မျှသော အနှောင့်အယှက်ကပင် သူ့ကို ထိန်းချုပ်မရသော ရိုင်းစိုင်းသည့် အတွေးများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်စေနိုင်သည်။

အသက်ရှူသံ၊ ကျန်းဒီ စိတ်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူသည် အသက်ရှူသံ ကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသက်ရှူသံသည် နှေးကွေးပြီး တိုးညှင်းသော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို အပြင်သို့ မထွက်စေရန် အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဒီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ရာသီဥတုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဤအမှောင်ထုထဲ၌ နိုးလာသည့်အချိန်မှစ၍ အတွင်းထဲမှ တဖြည်းဖြည်း တက်လာသော အအေးဓာတ် ဖြစ်သည်။

“ကျောက်... ကျောက်ချီ၊” ကျန်းဒီက ထိုလူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်၍ စိတ်သက်သာရာရစေရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် အခြားသူအပေါ် ဖိအားမဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါလည်း အခုမှ နိုးတာ၊ ငါ မေးချင်တာက ငါ ဒီထဲကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။”

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း စကားတစ်ဝက်၌ ရပ်သွားသည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်ကို ပြန်ဖွင့်ကာ အသံ ဆက်ထွက်လာသည်– “ငါ... ငါ မသိဘူး၊ ငါ ဒီ သီးသန့်ခန်း ထဲ ရောက်ကတည်းက မင်းက ဘေးအခန်းမှာ ရှိနေပြီး ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် နားထောင်နေတာလားလို့ တွေးနေခဲ့တယ်။”

အသံသည် အလွန် ရိုးသားနေပုံရသည်။ ချောမွေ့သည့် ပုံစံမဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအချိန်၌ အလွန် ကြောက်ရွံ့ပြီး အကူအညီမဲ့နေပုံ ပေါ်သည်။

“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။” ကျန်းဒီက မေးသည်။

“ပြီးတော့... ပြီးတော့ ငါ မင်းကို မြင်ချင်တယ်၊ ဒါကြောင့်၊ ဒါကြောင့် မင်း ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာပြီး အဖော်မလုပ်ပေးတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပိတ်လှောင်ထားဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်တာလဲလို့ ငါ တွေးမိတယ်။” ကျောက်ချီသည် စကားထစ်အထစ်အဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါ အခုမှ ရောက်လာတာပေါ့။” ကျန်းဒီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရှုံမဲ့နေသည်။

သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ကျောက်ချီသည် ဝိဉာဉ် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ သတိမေ့စေပြီး ဤနေရာသို့ ခေါ်လာနိုင်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိရမည်။

“အဲ့ဒါတင် မဟုတ်ဘူး။” ကျောက်ချီ၏ အသံသည် အခန်းအတွင်း တစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မင်း ရောက်လာမှန်း ငါ အခုထိ မသိဘူး၊ ငါ အသက်ရှူသံ ကြားလိုက်ရတော့၊ တွေးမိတယ်၊ တွေးမိတယ်။”

“ဘာတွေးမိတာလဲ။” ကျန်းဒီ ရုတ်တရက် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်း ဂျပန်နိုင်ငံ မြို့တော်ကြီးက 'ဒုတိယလူ' ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ဖူးလား။” ကျောက်ချီက မေးသည်။

ကျန်းဒီ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားသူက သူ၏ အမူအရာကို မမြင်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မကြည့်ဖူးဘူး။”

“ငါ ကြည့်ဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် 'အဗာတာ' ကို တွေးမိတယ်။ လူတစ်ယောက်မှာ ကိုယ်ပွား တစ်ယောက် ရှိနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆ။” ကျောက်ချီက ပြောသည်။

“အာ!” ကျန်းဒီ စိတ်မကောင်းစရာ ခံစားချက်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ပုံပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါ့အပြင်၊ မလှုပ်နဲ့၊ အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ နေ၊ လုံးဝ မလှုပ်နဲ့။” ကျောက်ချီ တုန်ယင်နေသည်။

“ဒီအခန်းက အရမ်း အန္တရာယ်များလာပြီ။”

ကျန်းရှောင်မိုသည် ထောင့်တွင် ရပ်နေသော မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်ကို အစပိုင်း၌ အံ့သြနေပြီး မည်သူ ဖြစ်နိုင်မည်ကို တွေးနေစဉ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းဒီအား ခေါင်းမွှေး ထောင်လာစေမည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းဒီအား အလေးအနက်ထား၍ “မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မေးခွန်းထုတ်သည့်အခိုက်၌ ကျန်းဒီ၏ မျက်နှာ၌ အံ့သြမှု ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ခေါင်းသည် အနည်းငယ် ငိုက်ကျသွားသည်။ အေးစက်သော၊ လျစ်လျူရှုသော တည်ငြိမ်မှုဖြင့် သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရုံသာ ရှိသည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် မသိစိတ်ဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် ပို၍ နီးကပ်စွာ ရွှေ့ကာ သူ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် “ကျန်းဒီ” အပေါ် ရောက်နေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်ပေ။ ယန်ကျွင်းဇဲ ရှိနေခြင်းကြောင့် သူမသည် ငုံးကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် ထူးဆန်းမှုများကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လေ့ရှိပြီး၊ သံလိုက်ဓားဖြင့် ခုတ်ချခြင်း၊ လွှမ်းမိုးထားသော လှုပ်ရှားမှုများ၊ တိကျသော ထောင့်များ၊ နှင့် ရက်စက်စွာ ထိရောက်သော တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် မည်သည့် ယောက်ျားထက်မဆို ပို၍ ယောက်ျားဆန်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သည်။

အခန်း (၃၅၆) ဝိဉာဉ်များ (၃)

နက်နဲသော အမှောင်ထုထဲမှ မေးခွန်းထုတ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ကျန်းရှောင်မိုသည် အတွေးများနေသည်။ ဤအခြေအနေအောက်တွင် သူမ၏ စိတ်သည် အဘယ်ကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲအပေါ် အားကိုးလိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာရသနည်း။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ၊ ကျန်းရှောင်မိုသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဘေးပတ်လည် မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မော့ကြည့်မိသည်။ အမှန်ပင်၊ သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ လှုပ်ရှားလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အတွေးများစွာ ရှိနိုင်ကြောင်း လုံးဝ မသိပေ။ “မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးပြီးနောက်၊ သူသည် ဤ “ကျန်းဒီ” အပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြုအမူသည် အမှန်ပင် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“သွားပြီး လိုက်ကာတွေ ဖွင့်လိုက်။” ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် “စကားနားထောင်စွာ” ခေါင်းညိတ်ပြီး လှည့်ကာ လိုက်ကာများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင်သည် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။ ကျန်းဒီသည် သူ၏ မူလနေရာ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော်လည်း၊ များစွာသော အလင်းရောင်ကြောင့် တံခါးအနီးရှိ ထောင့်၌ ရပ်နေသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ဤလူသည် အနက်ရောင် အားကစားဖိနပ်၊ ဂျင်းဘောင်းဘီ နှင့် လိမ္မော်ရောင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီ ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ရှေ့ဘက်နှင့် နောက်ကျောဘက် နှစ်ခုစလုံးတွင် ဒီဇိုင်းများ ရှိပုံရသည်။

ထိုပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းရှောင်မိုသည် နေရာ၌ပင် တောင့်တင်းသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ချက်ချင်း သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်– အနက်ရောင် အားကစားဖိနပ်၊ ဂျင်းဘောင်းဘီ နှင့် လိမ္မော်ရောင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီ။ ရှေ့ဘက်တွင် HelloKitty ဒီဇိုင်းနှင့် နောက်ကျောဘက်တွင် Tippy Bear ဒီဇိုင်း ပါရှိသည်။

နံရံကို မှီ၍ ရပ်နေသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ နောက်ကျော၌လည်း Tippy Bear ဒီဇိုင်း ပါရှိသည်။

“အဲ့ဒီလူ... နင်ပဲ။” ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မို ပြန်မဖြေခင်မှာပင်၊ ထောင့်ကို မျက်နှာမူထားသော အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်မို ၏ မျက်နှာနှင့် ထင်ရှားစွာ တူညီနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ဤ “ကျန်းရှောင်မို” သည်လည်း အေးစက်စွာနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ စတင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

လိုက်ကာကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လွှတ်ချဖို့ မေ့နေသော ကျန်းရှောင်မိုကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ သူ့နှင့် လုံးဝ တူညီနေသော လူကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားနေခဲ့ရသော်လည်း “ကျန်းဒီ” သည် မရင်းနှီးသလို ဖြစ်နေသည်ကို သတိမပြုမိခင်အထိ အတိအကျ ထောက်ပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျန်းရှောင်မိုနှင့်ပတ်သက်၍ သူသည် မည်သည့် အမှားအယွင်းကိုမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးသည် အရင်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး၊ မပြောင်းလဲဟု ထင်ရသည်။

အခြား “ကျန်းရှောင်မို” တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီးနောက်တွင်မှ သူ သံသယများ စတင် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

“သူ့ရဲ့ အပြုအမူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ပုံမှန်မဟုတ်တာ၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ နင် ခေါင်းမနောက်ပါစေနဲ့၊ ငါ့ကို သံသယ မဝင်ပါနဲ့။” လိုက်ကာကို ကိုင်ထားသော ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမကို ကျောပေးပြီး “ကျန်းရှောင်မို” လှုပ်ရှားနေသော ထောင့်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။ “နင် ဂျပန်နိုင်ငံ မြို့တော်ကြီးက 'ဒုတိယလူ' ဆိုတဲ့ ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ဖူးလား။”

“မကြည့်ဖူးဘူး။” ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းခါသည်။

“ငါ ကြည့်ဖူးတယ်။” ယန်ကျွင်းဇဲက သူမဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ပြောသည်။

“ဒုတိယလူ” ဆိုတာက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အခြားတစ်ယောက်သော နင် ရှိနေပြီး၊ မတူညီတဲ့ နေရာမှာ နေထိုင်တယ်၊ နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပွားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဆိုးသွမ်းပြီး ရက်စက်တယ်။ မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့ရင် သူက နင့်ကို သတ်ပြီး နင့်ဘဝကို လွှဲယူဖို့ အရာရာကို ကြိုးစားလိမ့်မယ်။”

“အိုး။” ကျန်းရှောင်မို ဤကဲ့သို့သော အရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဆက်ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲ့ဒါက ရုပ်ရှင်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ တွေးနေတာက ဘေးခန်းက သတ္တဝါက အဲ့ဒီရုပ်ရှင်ကိုလည်း ကြည့်ဖူးတာ ဖြစ်နိုင်မလား။”

“တကယ့် ကျန်းဒီကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ။” ကျန်းရှောင်မိုက မေးသည်။

“ငါ မသိဘူး။” ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းခါသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ကိုယ်ပွား “ကျန်းရှောင်မို” ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး၊ သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ယန်ကျွင်းဇဲဘေးမှ ကျန်းရှောင်မိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

ပိုမို လျင်မြန်စွာ စကားပြောရင်း ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။ “ဒီအမျိုးသမီးက သိသိသာသာကို နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပွား ဖြစ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ အခု သူက နင့်ကို သတ်ပြီး နင့်ဘဝကို လွှဲယူတော့မယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် နင် သူ့ကို အရင် ရှင်းထုတ်ရမယ်။”

“ငါ လုပ်နိုင်တယ်။” ကျန်းရှောင်မို ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူမ၏ သံလိုက်ဓားကို ထုတ်ကာ ကိုယ်ပွား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လွှဲချလိုက်သည်။

ဒေါင်

ကိုယ်ပွားသည်လည်း သံလိုက်ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပုံသည် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကာ ပြတ်သားသော အသံ ဖြင့် တိုက်မိသည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် သူမ၏ လက်မောင်း ထုံကျဉ်သွားသည်ကိုသာ ခံစားရသည်။ သူမသည် အချက်တစ်ချက်ကို သိလိုက်သည်။ သူမသည် ကိုယ်ပွားသည် သူမ၏ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်ကိုသာမက၊ သူမ၏ စွမ်းရည် များနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု များကိုပါ အတိအကျ ကူးယူထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေ။

တူညီသော ကျွမ်းကျင်မှုများအပြင် ကိုယ်ပွား၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန် ကြမ်းတမ်း ပြီး ရက်စက် နေသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မိုသည် ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဆိုးသွမ်းသည့် အမူအရာကို ဘယ်တော့မှ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဘေးသို့ တိမ်းရှောင်လိုက်သည်။ သူ၏ အာရုံတစ်ဝက်သည် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပွားတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုအပေါ်၌ ရှိပြီး၊ ကျန်တစ်ဝက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ကျန်းဒီအပေါ်၌ ရှိသည်။

သို့သော် သူသည် ပစ္စုပ္ပန်ရှိ ကျန်းဒီသည် ကိုယ်ပွားသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ တကယ့် ကျန်းဒီသည် ဤအခန်းထဲ၌ မရှိပေ။ တကယ့် ကိုယ်ခန္ဓာ မရှိပါက ဤကိုယ်ပွားသည် သတ်ရန် ပစ်မှတ် မရှိသင့်ပေ။

ဟုတ်ပေသည်။ ဤခန့်မှန်းချက်များအားလုံးသည် ရုပ်ရှင် “ဒုတိယလူ” ကို ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အပေါ် အခြေခံထားသည်။ အကယ်၍ ထိုသတ္တဝါသည် မတူညီသော နားလည်မှု ရှိခဲ့ပါက၊ သူ စိတ်ကူးယဉ်လိုက်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး၊ ကိုယ်ပွား ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ပူးပေါင်းကာ မူရင်းကို သတ်ပစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေ၌ လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းရန်အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အကူအညီ ပေးရမည်။

သူသည် သူ၏ ဝိဉာဉ်တစ်ပိုင်း စွမ်းအား ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ့ ခွန်အား၏ တစ်ဝက်နီးပါးကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ သူ အနက်ရောင် အမွေးများ ပေါက်ထွက်လာသည့် တိုတောင်းသော အခိုက်အတန့်၌ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ကျန်းရှောင်မို ကိုယ်ပွား၏ ပခုံးများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဝိဉာဉ်တစ်ပိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာ အကြောင်းကို သတိထားမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ခေါင်းသည် ဒီဂရီ ၁၈၀ လုံးဝ လှည့်သွားပါက၊ အားမလျှော့ဘဲ ဝိဉာဉ်တစ်ပိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်ခြင်းကို ဖော်ပြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအဆင့်၌ ၉၀ ဒီဂရီသာ လှည့်ထားသောကြောင့် သူသည် ခွန်အားကို ချန်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်ပင်၊ ဤအခြေအနေများအောက်တွင် သူ အကူအညီပေးနိုင်သရွေ့ ဘေးနား၌ ရပ်နေသော ကျန်းဒီ၏ ကိုယ်ပွားကို သတိထားရန် စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အခြားတစ်ဦး၏ ပခုံးများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သောအခါ၊ ကိုယ်ပွားသည် သူမ၏ သံလိုက်ဓားကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ လည်ပင်းကို လက်နောက်ပြန် ရိုက်တော့မည့် ပုံပေါ်သည်။

အခန်း (၃၅၇) ဝိဉာဉ်များ (၄)

ကျန်းရှောင်မိုသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ရှေ့မှနေ၍ ကိုယ်ပွား၏ နဖူးခေါင်းကို တည့်တည့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ လည်ပင်းကိုလည်း ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် ကြီးမားသော အရှိန်တစ်ခု တိုက်ခတ်ခြင်းကိုသာ ခံစားရပြီး၊ သူ၏ ဝိဉာဉ်တစ်ပိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာ ကြောင့် ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။ သံလိုက်ဓားဖြင့် အမှန်တကယ် ထိမှန်ခဲ့ပါက ဖြစ်ပေါ်မည့် သံလိုက်စက်ကွင်း အားနည်းသွားခြင်းကိုမူ မခံစားရပေ။

အနက်ရောင် ဆံပင်များသည် ဓားအတု ပတ်ပတ်လည်၌ လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားသည်လည်း ကျန်းရှောင်မို၏ ခုတ်ချခြင်း ခံလိုက်ရသောကြောင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း “ကျန်းဒီ” ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုလူသည် တံခါးသို့ ရွှေ့သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ မူလ ကိုယ်ခန္ဓာသို့ ပြန် ပြောင်းလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။ “သူက ကျန်းဒီရဲ့ တကယ့် ကိုယ်ခန္ဓာ ကို လိုက်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တံခါးသို့ ရောက်လာသည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဘေးခန်းမှ တံခါးပိတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်။ “သူ သီးသန့်ခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်၊ အဲ့ဒီဝိဉာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အခန်းပဲ။ သူ ဘယ်လို ဝင်သွားတာလဲ။ သီးသန့်ခန်းက အထဲကနေ သော့ခတ်ထားတာ။”

“ဒီကိုယ်ပွားနှစ်ကောင်က နင်တို့လို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေရဲ့ အခန်းထဲ ဝင်နိုင်တယ်ဆိုရင်၊ ဒီသီးသန့်ခန်းထဲကို မဝင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။ “ကျန်းဒီကို သူ့ကိုယ်ပွားနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာ ဘယ်အချိန်လဲ။”

ကျန်းရှောင်မို ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “သူ အိမ်သာသွားဖို့ အပြင်ထွက်သွားတဲ့အချိန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်။ အိမ်သာက ဘေးချင်းကပ်ပဲ၊ တစ်ကိုယ်ရေ သုံးဖို့အတွက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်လာတုန်းက ငါ ဘာမှ ထူးဆန်းတာ မတွေ့မိဘူး။”

ယန်ကျွင်းဇဲက သီးသန့်ခန်း တံခါးဆီသို့ သွားပြီး တွန်းကြည့်ရာ အမှန်ပင် အတွင်းမှ သော့ခတ်ထားပြီး မရွှေ့နိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ သူက အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်မိသည်။ “ငါ နင့်ကို ခုနကတည်းက သူ့မှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ၊ မဟုတ်ရင် နင် သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကျန်းရှောင်မိုက သိချင်စွာ မေးသည်။ “နင် ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက် မြန်မြန် သတိထားမိတာလဲ။”

“တစ်ချက်ကြည့်တာနဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။” ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းခါသည်။ “ငါ အကြိမ်များစွာ ကြည့်ပြီးမှ သတိထားမိတာ။

တကယ့် ကျန်းဒီက နင့်ကို ကြည့်တဲ့ပုံစံက ငါ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ယောက်က မဟုတ်ဘူး။ သူ နင့်ကို ကြည့်တဲ့အခါ အဲ့ဒီ ခံစားချက်မျိုး ငါ မရဘူး။”

ကျန်းရှောင်မို။ “…”

“သော့ပေး။” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။

“နင် ဝင်သွားမလို့လား။” ကျန်းရှောင်မိုက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ “ဝိဉာဉ်က သီးသန့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတာ၊ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။”

“ငါတို့ ဝင်ရမှာ၊ အန္တရာယ်များရင်တောင် ဝင်ရမယ်။ ငါ သေချာတယ်၊ နှစ်ရာရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ်၊ အဲ့ကောင် ကျန်းဒီက အထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ။” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။

ကျန်းရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်သွားပြီး သော့တစ်ချောင်းကို သူ့လက်ထဲ ပေးလိုက်သည်။ “သတိထားပါ၊ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာပြီး ငါ့အကူအညီ လိုအပ်ရင် အော်ခေါ်လိုက်ပါ။ ငါ တံခါးဝမှာ စောင့်နေမယ်။”

သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲ မည်သို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းကို လုပ်ဆောင်သည်ကို သိသည်။ သူ့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းသည် ပြဿနာ ပိုမို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သောကြောင့် ငြိမ်သက်စွာ နေခြင်းသည် သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရာတွင် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် မည်သို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည်ကို ကျန်းရှောင်မိုသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုဆောင်းထားသော အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သည်။

သူမကို လိုအပ်သည့်အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက ထုံးစံအတိုင်း သူမကို အသိပေးလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ သော့ကို ယူလိုက်သည်။

သော့ပေါက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ ခလောက်ထားသည့် သော့ကို လှည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူ တံခါးပိတ်သံကို လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကမှ ကြားခဲ့ရသော်လည်း၊ သော့သည် အပြင်ဘက်မှ ခတ်ထားဆဲ ပုံပေါ်နေပြီး ဖွင့်ထားသည့် လက္ခဏာ မရှိပေ။

သူသည် သော့ကို ကျန်းရှောင်မိုအား အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “ငါ ဝင်သွားပြီးရင် အပြင်ကနေ သော့ခတ်လိုက်။”

ကျန်းရှောင်မို သော့ကို ယူလိုက်သည်နှင့် သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ သူ၏ နောက်မှ တံခါးပိတ်လိုက်သောအခါ အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နေရာတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်။

သို့သော် အလင်းရောင် မပျောက်ကွယ်မီ အခိုက်အတန့်လေးအတွင်းမှာပင် အခန်းထဲရှိ လူတစ်ယောက်၏ အကြည့်သည် ဝင်လာသူကို တိကျစွာ မြင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ကျန်းရှောင်မို၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ပိတ်ထားသော သီးသန့်ခန်း၏ တံခါးပေါ်၌ ရှိနေချိန်တွင်၊ သူမ၏ နောက်ဘက် တစ်မီတာခန့် အကွာ၌ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စုစည်းလာပြီး လျင်မြန်စွာပင် သူမ၏ နောက်၌ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသော လူ ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ယူလိုက်သည်။

ဤလူသည် ယန်ကျွင်းဇဲ နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေလေသည်။