ဝိဉာဉ်များ

အခန်း (၃၅၈) ဝိဉာဉ်များ (၅)

အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထူပိန်းသော အမှောင်ထုသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤအခန်းသည် ဘေးချင်းကပ်မှ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ အခန်းနှင့် မတူညီဘဲ အလင်းရောင် တစ်စက်မျှ ကိုပင် မမြင်ရသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မဆိုင်းမတွပင် သူ၏ ဖုန်းမှ မီး ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မီးရောင်သည် ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အကြည့်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင် ပေါ်လာသောအခါ သူ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ နှလုံးသားသည် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သူ ရပ်နေသော နေရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ ခြေထောက်များမှ စ၍၊ အမျိုးသမီးများ၏ ပြည့်ကျပ်သော ဒူးထောက်နေသည့် ပုံသဏ္ဌာန်များ ရှိနေသည်။ အမေရိကန် နိုင်ငံ မြို့တော်ကြီးမှ အလယ်ခေတ် အဖြူရောင် အစေခံ အဝတ်အစား များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ဤအမျိုးသမီးများသည် မူလက ဆံပင်များကို စုစည်းထားခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်၌ ဆံပင်များအားလုံး ကျလာခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ပုံ့ပုံ့လေး ထိုင်လျက်၊ ဒူးထောက်နေစဉ် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကွေးညွှတ်မှုအတိုင်း ဘေးသို့ ကျနေသည်။

အမျိုးသမီးများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန် နီးကပ်စွာ၊ ကပ်လျက် ရှိနေကြသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် မီးရောင်ကို သူမတို့အပေါ် ထိုးကြည့်လိုက်ရာ၊ အလင်းရောင် ရှိသည့် နေရာကို ကျော်လွန်၍ အဆုံးအစ မရှိသော အစေခံမိန်းမများ ဒူးထောက်နေဆဲကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းက သူသည် သီးသန့်ခန်းထဲ၌ ရှိနေသေးသလားဟု အလေးအနက် သံသယ ဝင်စေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခန်း၏ အပြင်ပိုင်း အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤသီးသန့်ခန်း၏ အတွင်းပိုင်း ဧရိယာသည် ဤမျှ ကျယ်ဝန်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့အပြင် ပြည့်ကျပ်စွာ ဒူးထောက်နေသော အစေခံမိန်းမများသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ် နေကြပြီး၊ သူတို့၏ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေကာ အလွန် အသက်ရှူကျပ်ပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော လေထုကို ဖန်တီးနေသည်။

အမှန်ပင်၊ ကြမ်းပြင်သည် သစ်မာဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ အနီရောင် သစ်သားပုံစံ အဆင်တန်ဆာ ပါသော အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူများစွာ ပြည့်ကျပ်နေသော်လည်း လေထု ပိတ်ဆို့နေသည့် ခံစားချက် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ၊ ယင်းအစား ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျယ်ဝန်းမှု ကို ခံစားနေရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် ထိုသတ္တဝါက ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်လိုက်ပြီး အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်စေကာ သူ့ကို ထိုထဲ၌ ပိတ်လှောင်ထားဖွယ် အလွန် များကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ သိရှိလိုက်သည်။

သို့သော် ကျွင်းဇဲသည် စိတ်အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေး နေသည်။ အကယ်၍ ထိုသတ္တဝါသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်ပါက၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမြို့ကို လှန်ပစ်ခြင်း သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အဖွဲ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သုတ်သင်ပစ်ခြင်း ကဲ့သို့သော ပိုမို ကြီးမားသည့် ထိတ်လန့်မှုကို မဖန်တီးရသနည်း။

ထပ်မံ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ၊ ပူဆင်ဂျာ စမ်းသပ်မှု၏ ရလဒ်များအရ ဤဝိဉာဉ်များ၏ စွမ်းရည်များသည်လည်း အားနည်းခြင်း၊ အားကောင်းခြင်းဖြင့် ကွဲပြားကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုကြောင့် ပုံပျက်နေသော လက်တစ်ချောင်း ပေါက်လာခဲ့သည့် စမ်းသပ်မှုမှ သတ္တဝါသည် ယခု သူ ရင်ဆိုင်နေရသော သတ္တဝါနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သိသိသာသာ အားနည်းနေသည်။

ယခု သီးသန့်ခန်းထဲရှိ သတ္တဝါသည် အစွမ်းထက်သော်လည်း အဆုံးမဲ့ အစွမ်းထက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ စိတ်ကူးယဉ်မှု၏ အလွန်ကျယ်ပြန့်သော ဖော်ပြချက်များကို မထောက်ပံ့နိုင်ပေ။

လက်ရှိတွင် သူ၏ စွမ်းရည်များသည် မြင်ကွင်းများ၊ ထူးဆန်းမှုများ၊ နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲမှုများကို အများဆုံး ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပုံရသည်၊ သို့မဟုတ် ဖော်ထုတ်မရသေးသော အခြား စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ရှိနေနိုင်သည်။

လက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်မှာမူ သူ၏ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေဖွယ် ရှိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤအခိုက်အတန့်၌ မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားပေ။ သူသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်ကာ သူ၏ ဖုန်းမှ မီးရောင်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေသည်။

သူသည် ထိုသတ္တဝါ၏ စိတ်ကူးယဉ် ဖော်ပြမှု ကစားနေသည်ကို ကြိုတင် မသိရှိခဲ့ပါက၊ သူသည်လည်း တကယ့် ဝိဉာဉ် နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုထဲ ကျရောက်ခဲ့ပြီဟု ယုံကြည်လိမ့်မည်ဟု သေချာသည်။

သို့သော် သူ့မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် အခု မမှန်ကန်ဘူးလား။

ဤအခိုက်အတန့်၌ အဖြူရောင်ဝတ် ဒူးထောက်နေသော အစေခံမိန်းမများ အားလုံးသည် လှုပ်ရှားလာသည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သူတို့၏ ခေါင်းများကို မော့လိုက်ကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော ဆံပင်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းလာပြီး မျက်နှာများသည် ယန်ကျွင်းဇဲဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။

အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း မျက်နှာမမော့မီ အချိန်လေးတွင် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ နှလုံးသားကို အန္တရာယ် ခံစားချက်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အတွင်းစိတ် ခံစားချက်အရ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအစေခံမိန်းမများ၏ မျက်နှာများကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရ။

ပတ်ပတ်လည်မှ ဒူးထောက်နေသော အဖြူရောင်ဝတ် အစေခံမိန်းမများသည် သူမတို့၏ မျက်နှာများကို ယန်ကျွင်းဇဲဘက်သို့ စောင်းငဲ့လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်၌ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်ထားသော်လည်း သူတို့အား မြင်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်က အမေရိကန်နိုင်ငံ အလယ်ခေတ် အစေခံ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးများအားလုံးသည် သူ့ကို မော့ကြည့်နေကြကြောင်း ပြောပြနေသည်။

ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးသည် အသားဖြူ လူမျိုးစုဖြစ်ပြီး၊ နှာတံမြင့်၊ မျက်လုံးနက်၊ အပြာရောင် သို့မဟုတ် အညိုဖျော့ရောင် သူငယ်အိမ်များ ရှိကြဖွယ်ရှိသည်။

ဤသတ္တဝါ၏ ခေါင်းထဲ၌ မည်သို့သော ထူးဆန်းသည့် အတွေးများ ပြည့်နေသည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားဆဲ၊ မလှုပ်ရှားဘဲ ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းမီးသည် ဆက်လက် ဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ ရှေ့၌ အရိပ်များ စတင် လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။ သူ့နှင့် အနီးဆုံး ရပ်နေသော အစေခံမိန်းမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းမီးမှ အလင်းရောင်သည် ဤအခိုက်အတန့်၌ ပိုမို တောက်ပလာပုံရပြီး၊ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ တောက်ပသော အလင်းတန်း ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော ခံစားချက် ဖြစ်စေသည်။

ကလစ်!

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖုန်းမီးကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ရှေ့မှ တောက်ပသော အလင်းရောင် ခံစားချက်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ကြားနိုင်သည်မှာ အနီးအနားမှ တရှပ်ရှပ် အသံများသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းဘဲ သူ၏ နေရာ၌ မြဲမြံစွာ ရပ်နေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ၏ ပါးကို တစ်စုံတစ်ရာ ပွတ်တိုက်သွားပြီး. ဆံပင်တစ်ချောင်း နှင့် တူသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ဖိနှိပ်ထားပြီး နေရာ၌ ဆက်လက် ရပ်နေသည်။

သူသည် ထိုသတ္တဝါကဲ့သို့ သူ၏ အတွေးများကို မထိန်းချုပ်နိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် မိမိကိုယ်ကို ဤဆံပင်ရှည် အစေခံမိန်းမများ ဝိုင်းရံထားသည်ဟု မမြင်ယောင်ပေ။ ထို့အပြင် ယခု သူနှင့် ကပ်လျက် ဖိအားပေးနေသော အစေခံမိန်းမများစွာ ရှိပြီး၊ မျက်လုံးများက သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နေကာ၊ မြွေကဲ့သို့ လျှာများကို ထုတ်လျက်၊ ခေါင်းစောင်း၍ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ဟုလည်း မမြင်ယောင်ပေ။

သူသည် သူ့စိတ်အတွင်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရှေ့၌ အလင်းရောင် ထပ်မံ ပေါ်လာသည်အထိ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်၌ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ ဖုန်းမီးကို မဖွင့်ရသေးကြောင်း သေချာသည်။ သို့တိုင် သူ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှ အလင်းရောင်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအလင်းရောင်သည် အနည်းငယ် မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး၊ ရင်းမြစ်သည် မတည်ငြိမ်သည့် ပုံစံကို ပေးနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလင်းရောင် ပေါ်လာပြီးနောက် သူ့ ရှေ့မှ အရိပ်များ၏ ခံစားချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ရှေ့၌ မည်သူမျှ မရှိတော့ကြောင်း ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၃၅၉) ဝိဉာဉ်များ (၆)

သူ ဦးစွာ ခေါင်း ငုံ့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မျှသာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ့ ခြေထောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ ခြေထောက်များ ပတ်ပတ်လည်၌ အခြားသူများ၏ ခြေထောက်များ မရှိပါ။ မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်၍ ဝပ်ဆင်းနေသော အစေခံမိန်းမများ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူသော လက်များလည်း ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းနေခြင်း မရှိပေ။

ထို့နောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ မျက်လုံးများကို ပို၍ ကျယ်အောင် ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှေ့မှ မှိန်တိန် မှိန်တိန် အလင်းရောင်၏ အကူအညီဖြင့် သူ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကြမ်းပြင်သည် ယခင်အတိုင်း မဟော်ဂနီ သစ်သားပုံစံ ဖြစ်နေသေးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဤနေရာကို မစွန့်ခွာဘဲ ဤနေရာ၌ ရှိနေသေးကြောင်း ပြသနေသည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ မြင်ကွင်း၌ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အစေခံမိန်းမများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များ မရှိတော့ပေ။ တုန်ခါနေသော အလင်းရောင် ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုအမျိုးသမီးများသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီပင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အလင်းရောင်၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး မီးဖိုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မီးဖိုအတွင်း၌ ထင်းတုံး အနည်းငယ် တောက်လောင်နေပြီး မီးတောက်များ ကခုန်နေသည်။ ဤသည်မှာ အလင်းရောင်သည် တသမတ်တည်း မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ဝန်းသော အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ အပြင်အဆင်ကို မြို့တော်ကြီး၏ အလယ်ခေတ် ပုံစံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

မီးဖိုဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် သပ်ရပ်သော ကူရှင်ထိုင်ခုံများကို အခန်းထဲ၌ တန်းစီထားသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဝိုင်နီပုလင်း အများအပြား တင်ထားသော လခြမ်းကွေး အရက်ဘီရို တစ်လုံး ရှိသည်။ အချို့သော ဝိုင်နီပုလင်းများသည် တစ်ဝက်ခန့် လျော့နေသည်။ စားပွဲပေါ်မှ ခွက်ရှည်များထဲ၌လည်း မကုန်သေးသော ဝိုင်နီများ ရှိနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသည်။ နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ရှေးဟောင်း အနီရောင် ကော်ဇောပေါ်သို့ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သူမျှ မရှိကြောင်းကို သူ အဆက်မပြတ် သတိထားမိနေသည်။

မီးများ တောက်လောင်နေစဉ် ထင်းတုံးများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤ တစ်သမတ်တည်းသော အသံသည် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် တစ်နေရာလုံးကို ပို၍ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်လာစေသည်။

လုံးဝ မှောင်မည်းသော နေရာမှ ထွက်လာခဲ့ရသော်လည်း၊ အလင်းရောင် ရှိသည့် နေရာတွင် ရှိနေခြင်းက သူ့ကို ပို၍ စိတ်ချ လုံခြုံမှု ခံစားရစေသင့်သည်။ သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မီးဖိုနားကပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။

ဤနေရာများအားလုံးသည် ထိုကောင်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုမှ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ သွားလေ၊ ပို၍ အန္တရာယ်များ လေ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်၌ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ တစ်ဖက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကြီးပေါ်မှ ကော်ဖီရောင် လိုက်ကာသည် အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ အခန်းထဲ၌ ဤပြတင်းပေါက်ကြီးသာ ရှိပြီး ကျယ်ပြန့်သော၊ မှောင်မိုက်သော လိုက်ကာများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် အပြင်ဘက်ကို မမြင်ရပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထိုနေရာသို့ မသွားခဲ့ပေ။ လိုက်ကာနောက်ကွယ်၌ ရှိသည်ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရန်လည်း မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူ့ကို ဆွဲယူနေသော ဆွဲအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကို ကော်ဖီရောင် လိုက်ကာဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ လျှောက်သွားစေသည်။ ထိုအချိန်၌ပင် လိုက်ကာသည် ထပ်မံ လှုပ်ရှားသွားပြန်သည်။

သူ့ အမြင်အာရုံ၌ လိမ္မော်ရောင်၊ အရေးအကြောင်းများ ရှိသော လက်တစ်ဖက်သည် ဆန့်ထွက်လာသည်။ လက်သည် အလွန် ပိန်သွယ်ပြီး ရှည်လျားကာ လက်ချောင်းငါးချောင်းပေါ်မှ လက်သည်းများလည်း အလွန် ရှည်လျားပြီး အရှည်ဆုံးမှာ သုံးစင်တီမီတာခန့် အထိ ရှိသည်။

ပို၍ အသေးစိတ် ကြည့်သောအခါ လူ့လက်နှင့် လုံးဝ မတူဘဲ ခြောက်သွေ့သော ရုပ်အလောင်း၏ လက်နှင့် ပိုတူနေသည်။

ယခု လက်သည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်စိရှေ့၌ လိုက်ကာ၏ အစွန်းကို ဆွဲကိုင်ထားခြင်း မဟုတ်လျှင်၊ လိုက်ကာနောက်ကွယ်၌ လူသေ တစ်ယောက် ရပ်နေနိုင်သည်ဟု သူ သေချာလုနီးပါး ဖြစ်နေမည်။

"ဒီကောင် ငယ်ငယ်က လိုက်ကာနောက်က တစ်ယောက်ယောက်ကြောင့် ကြောက်ခဲ့ရတာများလား" ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ ထင်ရှားသော လှည့်စားမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးရန်၊ အနည်းဆုံး စိတ်ထဲ၌ ပုံရိပ်များ ရှိရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပုံရိပ်များသည် မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ အနက်ရှိုင်းဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားသော မြင်ကွင်းများမှ ဆင်းသက်လာမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိ မြင်ကွင်းသည် ထိုကောင် ပိုင်ဆိုင်သည့် အထင်ရှားဆုံး မှတ်ဉာဏ် ဖြစ်နိုင်ခြေ များသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ လိုက်ကာနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော လက်ပိုင်ရှင်သည် ရုတ်တရက် စကားပြောလာမည်ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ "အိုး၊ ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးလေး၊ မင်း... ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီပဲ။ မင်း ဒီလောက် တော်လိမ့်မယ်လို့ မေမေ မထင်ထားဘူး၊ မေမေ မင်းနဲ့ နောက်ထပ် နည်းနည်းလေး ပိုကစားချင်သေးတယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာမျှ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် လိုက်ကာအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ပိန်ကြုံသော လက်ချောင်းများ တုန်ယင်သွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုအသံသည် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "ကလေး၊ မင်း ဒီလိုက်ကာကို လှန်လိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ကို တွေ့နိုင်တယ်။ မင်း ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"

စကားပြောနေစဉ် လိုက်ကာအစွန်းကို ဆွဲကိုင်ထားသော ပိန်သွယ်၊ ရှည်လျား၊ ချွန်ထက်သော လက်ချောင်းများသည် ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လှပသော အမူအရာကို ပြုလုပ်သည်။

သို့သော် ထိုလက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်ထားပြီးနောက်၊ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ယခု လိုက်ကာကို လှမ်းယူလိုက်ပါက၊ နွားနှင့် တိုက်မိ၍ ခေါင်းကန်ခံလိုက်ရသည်နှင့် အတူတူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။

လိုက်ကာကို လှန်လိုက်ပါက သူ့အပေါ် ဆိုးဆိုးရွားရွား အန္တရာယ်ပြုမည့် မသိနိုင်သော အရာတစ်ခု နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာမည်မှာ သေချာလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ အစ်မကို စောင့်နေလိုက်" ယန်ကျွင်းဇဲ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ လှည့်၍ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ လှည့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် အရသာရှိသော အစားအစာများစွာ တင်ထားသည့် စားပွဲရှည်ကြီး တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ မီးဖိုမှ ထွက်လာသည့် မွှေးရနံ့နှင့် ပေါင်မုန့်ပူပူများ၊ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော သိုးသားကင်များ၊ နှင့် လတ်ဆတ်သော အရည်ရွှမ်းသည့် သစ်သီးများ ရှိသည်။

ဤအစားအစာများသည် အပုံလိုက် ရှိနေပြီး ရနံ့များကလည်း ပြင်းထန်ကာ ရောထွေးမှုမရှိဘဲ ပြင်းထန်သော အစာစားချင်စိတ်ကို နှိုးဆွပေးသည်။

စားပွဲရှည်ကြီး ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ယန်ကျွင်းဇဲက ကောက်ချက်ချလိုက်သည်- ဤကောင်၏ အတွေးအမြင်သည် အမှန်ပင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အမျိုးမျိုးသော စိတ်ကူးယဉ် အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်မှုများသည် မည်သည့် ဆက်စပ်မှုမျှ မရှိဘဲ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ပို၍ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ အချို့သော တူညီမှုများကို တွေ့ရှိနိုင်ပုံရသည်။

ပထမ မြင်ကွင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေသော အစေခံမိန်းမ အမြောက်အများကို ပြသခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူတို့အားလုံး သူ့ကို မော့ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို မကြည့်ခဲ့ပေ။

ယခု စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤရွေးချယ်မှုသည် မှန်ကန်နိုင်ခြေ များသည်။

ဒုတိယ မြင်ကွင်းသည် ခြောက်သွေ့သော ရုပ်အလောင်းနှင့်တူသော "အမေ" တစ်ဦးနှင့် တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူမသည်လည်း သူ့ကို သွေးဆောင်ကာ လိုက်ကာကို လှန်၍ သူမကို ရှာဖွေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လိုက်ကာကို လှန်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်လာမည့် အရာသည် မျက်လုံးဖွင့်၍ ထိုအစေခံမိန်းမများကို မြင်ရခြင်းထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းနိုင်သည်ဟု သေချာခဲ့သည်။

သူသည် ယခင် မြင်ကွင်းနှစ်ခုကို ပြန်သတိရခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ ထူးဆန်းမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ပြီးနောက် စုဆောင်းထားသော ကြွယ်ဝသည့် အတွေ့အကြုံများအပေါ် အခြေခံ၍ ရွေးချယ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတတိယ မြင်ကွင်းသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို အနည်းငယ် ရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်ကို ပေးခဲ့သည်။

သူသည် ဤမြင်ကွင်းကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်နှင့် ပင်လယ်စာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော စားပွဲ၊ ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန် ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အချို့သော မှတ်ဉာဏ်များကို မှတ်မိသွားသည်။ သူ လှည့်လိုက်သောအခါ စားပွဲရှည်ကြီး၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် လူထူးဆန်းတစ်ဦး ထိုင်နေသည့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို သူ မြင်လိုက်ရ လေသည်။

အခန်း (၃၆၀) ဝိဉာဉ်များ (၇)

ထိုလူထူးဆန်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ထိုင်နေသည်။ အဝတ်အစားမပါ၊ အရေပြားသည် ခြောက်သွေ့၍ ပိန်ချုံးနေကာ အရေပြားနှင့် အရိုးများသာ ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆံပင်တစ်မျှင်မျှ မရှိပေ။ အရေပြားသည် မလှမပ ခေါက်တွန့်များ ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပို၍ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အရေပြားသည် နာမကျန်းသော အဝါရောင် ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသော အနီရောင် အသွင်အပြင်ကို မှိန်ဖျော့စွာ ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုလူသည် စားပွဲရှည်ကြီး၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ပိန်သွယ်သော လက်များကို စားပွဲပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ တင်ထားပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းလုံး ဆန့်တန်းထားကာ လက်သည်းများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရှည်လျားနေသည်။ သူသည် ရွေ့လျားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ့ရှေ့မှ ခင်းကျင်းထားသော စားသောက်ပွဲကို မသိကျိုးကျွန် ပြုနေသည့်အလား နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။

အရိုးစုကဲ့သို့သော ထိုလူသည် ခေါင်းငုံ့၍ အိပ်ပျော်နေပုံ ပေါက်သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲက သူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်လုံးများ မရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မျက်လုံးများ ရှိသင့်သည့် မျက်လုံးခွက်များပင် မရှိဘဲ ချောမွေ့သော အပြည့်အစုံ နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ နှာတံလည်း မရှိဘဲ၊ အနည်းငယ် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော နှာခေါင်းပေါက် နှစ်ခုသာ ရှိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အမည်မသိသက်ရှိတစ်ကောင် ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် လှည့်စားထားသော မြင်ကွင်းအတွင်း၌ ရှိနေကြောင်း သေချာခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့မှ အိပ်ပျော်နေပုံရသော ပုံသဏ္ဌာန်သည် အမှန်တကယ်တွင် အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုး ဖြစ်ပြီး၊ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကျိန်စာသင့်ခံရသဖြင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခြင်း မရှိနိုင်ပေ။

သူ့၏ ငြိမ်သက်၍ အိပ်ပျော်နေသည့်အလား အခြေအနေသည် အမှန်တကယ်တွင် ထောင်ချောက် တစ်ခုဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး စားပွဲဆီသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အစားအစာများကို လွတ်လပ်စွာ စားသုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဤအစားအစာကို စားသုံးလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်သည် အရိုးစုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းမှုကို "နိုးထ" စေမည့် အခိုက်အတန့် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဇာတ်ကွက် အစီအစဉ်အရ စားပွဲနားသို့ လာရောက်သူတိုင်းသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကြောင့် သွေးဆောင်ခံရပြီး သူတို့ အနှစ်သက်ဆုံး အစားအစာကို ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ စားသုံးရန် ဗီဇအရ ရွေးချယ်လိမ့်မည်။

သို့သော် ယခု စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေသော ယန်ကျွင်းဇဲသည် အစားအစာအတွက် ဆန္ဒလုံးဝ မရှိဘဲ၊ အရသာခံရန် အနည်းငယ်မျှသော ဆန္ဒပင် သူ့နှလုံးသားတွင် မရှိပေ။

ဤသည်မှာ လူတစ်‌ယောက်သည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုကို ဖော်ပြနိုင်သော်လည်း၊ ပစ်မှတ်၏ ဆန္ဒများကို အပြည့်အဝ လှုံ့ဆော်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသော စွမ်းဆောင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် ယန်ကျွင်းဇဲ အခန်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသော ကလေးမလေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အညိုရောင် ဆံပင်နှင့် ရိုးရှင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်များဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် စားပွဲပေါ်မှ စားသောက်ပွဲသို့ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

သူမသည် စားပွဲ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ထိုင်နေသော အရိုးစုလူကို မမြင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် စားပွဲဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ သူမ အနှစ်သက်ဆုံး ခရမ်းရောင် စပျစ်သီးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဖျော်ရည်သည် သူမ၏ မေးစေ့မှ စီးကျလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်လျှောက် အလွန်ကျေနပ်မှု အသွင်အပြင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်နေပုံရသော အရိုးစုလူဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ့လည်ပင်းသည် သံချေးတက်နေသကဲ့သို့ ကျွီ ဟူသော အသံကို ပြုလုပ်လျက် စက်ရုပ်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှာခေါင်းပေါက်များနှင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့ ပါးစပ်သာ ရှိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်သည် ကလေးမလေးကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အရိုးစုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းမှုသည် သူ၏ လည်ပင်းကို လိမ်လိုက်ပြီး လက်များကို စားပွဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတင်ကာ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဖမိုးများကို သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်လုံးများ ရှိသင့်သည့် နေရာ၌ ထားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ လက်ချောင်းများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်လိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက်စလုံး၏ လက်ဖဝါးများတွင် လုံးဝန်းသော မျက်လုံးများ ပေါ်လာပြီး မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် လုပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။

သူ၏ လက်များကို မျက်လုံးခွက်များအဖြစ် မျက်နှာပေါ်တွင် ဖိထားလျက် ထိုလူသည် ခေါင်းကို လိမ်လိုက်ပြီး ကလေးမလေးနှင့် ယန်ကျွင်းဇဲ နှစ်ဦးလုံးကို ကြည့်ရှုသည်။

ဤသည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ကလေးမလေးသည် လှည့်၍ ယန်ကျွင်းဇဲဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ အင်္ဂလိပ် ဘာသာစကားဖြင့် "အစ်ကို၊ ကယ်ပါ" သို့မဟုတ် အလားတူ တစ်စုံတစ်ရာကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမကို ကြိုဆိုလိုက်သည်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ တူ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တူသည် ကလေးမလေး၏ မျက်နှာကို ထိမှန်ပြီး သူမကို နောက်သို့ လဲကျသွားစေသည်။ နောက်ကွယ်မှ အရိုးစုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းမှုသည် လိုက်မီလာပြီး အော်ဟစ်နေသော ကလေးမလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမဲ့၊ ဟနေသော ပါးစပ်ဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းအနီးရှိ ပခုံးကို ကိုက်လိုက်သည်။

အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် ပြတ်သားသော အသံ ပဲ့တင်ထွက်လာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ ကြည့်ရန် အချိန်မရှိဘဲ ချက်ချင်း လှည့်၍ သူ လာရာလမ်းအတိုင်း နောက်ပြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပြီး ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာကာ ကလေးမလေးကို ကိုက်နေသော အရိုးစုလူဆီသို့ သွားသည်။

သူသည် ကလေးမလေးကို ကယ်တင်ရန် ရောက်လာခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဤသည်မှာ လှည့်စားထားသော မြင်ကွင်း ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် လူသားများ ကင်းမဲ့သောကြောင့် အတုအယောင် ကစားခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲတွင် သူ စမ်းသပ်လိုသည့် စိတ်ကူးတစ်ခုသာ ရှိသည်။ အရိုးစုလူ၏ ရှေ့တွင် တစ်မီတာခန့် အကွာ၌ ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံ ကို ခေါ်ယူလိုက်ကာ အတွေးဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

“နတ်ဆိုး ချုပ်နှောင်ခြင်း”။