ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖွဲ့တည်းလေ

ကျူးရှောင်ကျောင်း၏ အလှတရားနှင့်အတူ လှပသော အသံကြောင့် ယဲ့ဖန်မှာ သီချင်းသီဆိုရန် ရှက်ရွံ့နေကာ အသံမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။

" ယဲ့လူကြီးမင်းလည်း အတူတူလိုက်ဆိုလေ "

" ဟုတ်တယ်၊ မိန်းကလေးကျူးတောင် ဆိုနေတာပဲ။ ဘာတွေစောင့်နေသေးတာလဲ "

" မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ မိန်းကလေးကျူး ဆိုတာ ပြီးတော့မယ် "

လူတိုင်း၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် ယဲ့ဖန်သည် အဆုတ်မှ လေကုန်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်သီဆိုခဲ့သည်။

" မိန်းမလှလေးကိုစောင့်နေတယ် ........ ဘာလို့များ မလာသေးတာလဲ ...... "

ထိုစာသားအတိုလေးသည် အသံနေအသံထား မကိုက်ရုံသာမက ကာရန်လည်း မညီပေ။

အလွန်ကြားရခက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့သည် သူတို့၏နားများကို ဖုံးအုပ်ကာ နာကျင်သောအမူအရာများ ဖော်ပြခဲ့သည်။

" လူကြီးမင်း၊ သီချင်းမဆိုပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖွဲ့တည်းပါ။ ဒီက နှင်မထုတ်ပါနဲ့ ........ "

" ယဲ့လူကြီးမင်းက အရမ်းချောတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့သီချင်းဆိုတာ အရမ်းဆိုးမယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး "

" ချောတာနဲ့ သီချင်းဆိုတော်တဲ့ကြားမှာ ဆက်စပ်မှုရှိလို့လား "

" ယဲ့လူကြီးမင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သီချင်းမဆိုပါနဲ့တော့။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဆိုရင် တောခွေးတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ် ........ "

ယခင်က ယဲ့ဖန်ကို သီချင်းဆိုခိုင်းသည့် လူများမှာ သူတို့၏ လုပ်ရပ်အတွက် နောင်တရနေကြသည်။

သို့သော် ယဲ့ဖန်သည် သီချင်းဆိုခြင်းကို စွဲလမ်းသွားသောကြောင့် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်သီဆိုခဲ့သည်။

ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် သူ့ကြောင့် အသံပင်မထွက်နိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဖျော်ဖြေခွင့်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ယဲ့ဖန်၏ စွမ်းဆောင်မှုကြောင့် လေထုသည် ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ရယ်မောသံများမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ပြုံးခဲသော လန်ရှင်းယွီပင်လျှင် ပြုံးနေသည်။

မီးအလင်းရောင်အောက်ရှိ သူမသည် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးရှိနေသည်။

ရွှင်လန်းသောလေထုအောက် နောက်ဆုံးတွင် တောဝက်ကင်သည် ကျက်သွားလေသည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ မပါရှိသော်လည်း ဆားအနည်းငယ်ထည့်ကာ ဝက်သားကို ထည့်ကြသည်။

အသားသည် အလွန်မာပြီး ညှီသောအရသာရှိသည်။ အိမ်မွေးဝက်များလောက် အရသာမရှိပေ။

သို့သော် တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းမှုနှင့် ဆာလောင်မှုတို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ကျေနပ်စွာ စားသောက်နေခဲ့ကြသည်။

အစားအစာကို အလွန်ချေးများသူ ကျူးရှောင်ကျောင်းပင်လျှင် မြိန်ရေရှက်ရေစားနေသည်။

ယဲ့ဖန်သည် မစားဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသော လန်ရှင်းယွီကို မြင်လိုက်သည်။

သူသည် ဓားတစ်ချောင်းကို ယူ၍ အရည်အသွေးပိုကောင်းသည့် ပေါင်သားတစ်ပိုင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမကို ပေးသည်။

" ဒီနေ့ ခင်ဗျား ဒဏ်ရာ ရထားတော့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ အာဟာရ ဖြစ်အောင် အသားနည်းနည်း စားလိုက် "

လန်ရှင်းယွီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ယဲ့ဖန်ကို ကြောင်အစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

" စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဆေးမခတ်ထားပါဘူး "

ယဲ့ဖန်သည် သူမ ရှက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

" ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "

လန်ရှင်းယွီ ပြုံးပြီး အသားကိုယူလိုက်သည်။

သူမသည် သေးငယ်စွာ တစ်ကိုက်စီကိုက်ကာ စတင်စားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖန် ပြန်ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် သူ့ကို စူးရှသောအကြည့်နှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

" အဟမ်း၊ ခေါင်းဆောင်လန်က ဒီနေ့ ဒဏ်ရာရထားတော့ သူမကို ဂရုစိုက်သင့်တယ် မဟုတ်လား "

ယဲ့ဖန်သည် ရှင်းပြနေပါသော်လည်း ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

" ငါလည်း ဒီနေ့ လန့်သွားတာပဲ။ ငါ့ကိုလည်း ကျွေးသင့်တယ် မဟုတ်လား "

ကျူးရှောင်ကျောင်း သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

" ဟုတ်တယ်။ မင်းကို ကောင်းကောင်း ကျွေးရမယ်။ အသားကောင်းကောင်း ရွေးပေးမယ် "

ယဲ့ဖန်သည် ကျန်ရှိသော ဝက်၏ အသားတစ်ပိုင်းကို လှီးဖြတ်ကာ သူမအား ပေးလိုက်သည်။

" ဒီအသားကို ငါ မလိုချင်ဘူး။ ခြေထောက်သား စားချင်တာ "

ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် ဝုန်းဒိုင်းကြဲလိုက်သည်။

" ခြေထောက်အသားက မရှိတော့ဘူးလေ "

ယဲ့ဖန်သည် ခြေလက်လေးချောင်း မရှိတော့သည့် တောဝက်ကို ညွှန်ပြသည်။

သူသည် ခက်ခဲသော အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

" မရဘူး၊ ခြေထောက်သား စားချင်တာ "

ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသော်လည်း ရုတ်တရက် ဒေါသသံထွက်လာသည်။

စကားစမြည်ပြောလျက် ရယ်မောနေကြသော စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဝင်များသည် ငြိမ်သက်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အစောကပင် ပရောပရည်လုပ်နေခဲ့ကြသည်။

ဒါဆို ဘာလို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။

ယဲ့ဖန် ကြောင်အစွာ ရယ်လိုက်သည်။

" မင်း ခြေထောက်သားစားချင်ရင် မြို့ကိုပြန်တဲ့အခါ ဝယ်ကျွေးမယ်။ အော့အန်တဲ့အထိ ဝယ်ကျွေးမယ် ဟုတ်ပြီလား "

" မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အခုစားချင်တာ "

ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် သူ့ကို ခေါင်းမာစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

" မကျန်တော့ဘူးလေ။ မင်းအတွက် နောက်တစ်ယောက်သတ်ဖို့ တောထဲသွားပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ ငါ့ပေါင်တစ်ပိုင်းကို ဖြတ်ပြီး မင်းအတွက် ကင်ပေးရမလား "

ယဲ့ဖန်သည် အဆင်မပြေဖြစ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကို ဖြေလျှော့ရန် ဟာသပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် ပို၍ပင် အရွဲ့တိုက်လာခဲ့သည်။

" အင်း ရတယ်။ သွားခုတ်လိုက်။ နင်ဖြတ်ရဲရင် ငါစားရဲတယ် "

ယဲ့ဖန်၏အမူအရာမှာ နက်မှောင်လာပြီး သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိပေ။

ထိုအချိန်တွင် လန်ရှင်းယွီသည် သူမ၏လက်ထဲမှ ဝက်ခြေထောက်တစ်ပိုင်းကို ပေးလိုက်သည်။

" မိန်းကလေးကျူး၊ မင်း ဒီဟာကို စားလို့ရတယ်။ ငါ စားချင်စိတ် အများကြီးမရှိဘူး "

ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် ထိုသည်ကို သဘောမကျပေ။

" သူက အစ်မကိုပေးထားတာ မလိုချင်ဘူး "

ယဲ့ဖန်သည် သူ့ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အသားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

" မစားချင်ရင် ထွက်သွားလိုက် "

ကျူးရှောင်ကျောင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

" ယဲ့ဖန် ငါ နင့်ကို မုန်းတယ် "

ထိုသို့ပြောပြီး ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် တဲထဲသို့ ပြေးသွားသည်။

ဤအဖြစ်အပြီးတွင် မူလက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော လေထုသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

" ကျွန်မ သူမကို သွားကြည့်လိုက်မယ် "

လန်ရှင်းယွီသည် ခက်ခဲစွာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တဲထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

အဖွဲ့ထဲတွင် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်သာ ရှိသောကြောင့် တဲအသေးတစ်လုံး ပေးထားသည်။

ကျန်လူတစ်စုမှာ တဲကြီးတစ်ခုထဲ၌သာ တိုးအိပ်ကြသည်။

မီးပုံပွဲသည် အဆင်မပြေသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြီးဆုံးသွားသည်။

ယဲ့ဖန်သည် နေရာအား စောင့်ကြည့်ပေးရန် တာဝန်ယူခဲ့သည်။

လူတိုင်း အနားယူရန် တဲသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ယဲ့ဖန်သည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ကာ တွေးတောနေသည်။

အခြေအနေအားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကျူးရှောင်ကျောင်း ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည်ကို ယဲ့ဖန် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။

သူသည် လန်ရှင်းယွီအား အသားပေးလိုက်သည်ကို မြင်ပြီး သူမ မနာလိုဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အမှန်တကယ်၌ ယဲ့ဖန်သည် ထိုအချိန်က များစွာ မတွေးခဲ့ပေ။

လန်ရှင်းယွီသည် ဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် ဂရုစိုက်ပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် ဤမျှ မနာလိုဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ မိန်းကလေး များစွာရှိသည်ကို သူမ သိထားသော်လည်း ယခင်က ဤကဲ့သို့ မနာလိုခဲ့ဖူးခြင်း မရှိချေ။

ဒီနေ့ သူမ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ယဲ့ဖန် လေးနက်စွာ တွေးနေချိန်မှာပင် လန်ရှင်းယွီသည် တဲထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ့ဘေး၌ ထိုင်သည်။

" ဝင်သွားပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက် "

ယဲ့ဖန်လည်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

" ကျွန်တော်က သူမကို ဘာလို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမှာလဲ။ ကျွန်တော်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရင် ဘယ်သူက ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ပေးမှာလဲ "

လန်ရှင်းယွီသည် မတတ်နိုင်ဘဲ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

" သူမက မိန်းကလေးလေ။ ဒီနေ့ လူကြီးမင်းကို ကယ်တင်ဖို့ သူမရဲ့ အသက်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ တောဝက်ဆီကို ပြေးသွားခဲ့တာ။ ကြောက်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာဖြစ်မယ်။ ဒီအချိန်မှာ ရှင့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို လိုအပ်တယ် "

ယဲ့ဖန်သည် နေ့ခင်းဘက်၌ ဖြစ်ခဲ့သည့် အခြေအနေများကို ကြားလိုက်သောအခါ ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် တောဝက်ထံမှ သူ့အား ကယ်တင်ရန်အတွက် ဓားမြှောင်ဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည့် မြင်ကွင်းကို သတိရပြီး စိတ်နှလုံးပျော့ပျောင်းသွားသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မတ်တပ်ထရပ်ကာ တဲထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လျက် တဲထဲတွင် ထိုင်နေသည်။

ယဲ့ဖန် ဝင်လာသည်ကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

" စိတ်ဆိုးနေသေးတာလား "

ယဲ့ဖန်သည် သူမဘေး၌ထိုင်ပြီး သူ့လက်ကို သူမပုခုံးပေါ်တင်ချင်သည်။

သို့သော် ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် ယဲ့ဖန်မှ ထိမည်ကို ရှောင်ရန် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖန် ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

" ခုနက ကိုယ့်မှားသွားတယ်။ ကိုယ် မင်းကို ဒေါသမထွက်သင့်ဘူး။ အခု မင်းကို ရိုးရိုးသားသား တောင်းပန်တယ်။ မင်း ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မလား "

ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် ယဲ့ဖန်ကို နောက်ကျောပေးထားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ငိုသံနှင့်အတူ တုန်လှုပ်နေသည်။

သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုမှ မသက်သာလာသေးသည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ဘာဆက်ပြောရမည်ကို မသိ၍ သူမဘေး၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

ကျူးရှောင်ကျောင်း အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ဘာသံမှ ထပ်မကြားရပေ။

သူမ ဒေါသထွက်လာသည်။

" ဒါပဲလား "

" ဟမ် "

ယဲ့ဖန် အံ့သြသွားသည်။

" ဒါဆို မင်းက ကိုယ့်ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ "