ငါ့စကားကို လုပြောနေတာလား

သူ၏စကားများသည် ငွေမြို့တော်သခင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပြီး ယခု နောက်ဆုံးတွန်းအားတစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

မဆိုင်းမတွပင် သူသည် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"မြို့သခင် ဒီလူက အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်၊ အရှင့်ရဲ့ နတ်ဘုရားတန်ခိုးတော်ကိုပြသပြီး သူ့ကို ချေမှုန်းဖျက်ဆီးတော်မူပါ"

ရှုန်းရှီး၏ စကားများကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားဟန်ဖြင့် ငွေမြို့တော်သခင်သည် စင်မြင့်၏လက်ရန်းကိုမှီကာ အဝေးရှိ အားတုကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြင်ပလူ၊ မင်းက ဘာကြောင့် ငါ့ရဲ့ပိုင်နက်ထဲကို ဝင်လာရဲတာလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ၊ မင်းကိုယ်မင်း အဲ့ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုရှိနေတာလား"

မြို့သခင်၏အသံသည် မိုးခြိမ်းသံပမာ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားရာ လူအများအပြားသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

အားတု တစ်ယောက်တည်းသာ ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ မြို့သခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မှန်တယ်၊ ငါက အဲ့ဒီလောက် ယုံကြည်မှုရှိတယ်ထ ဘာဖြစ်ချင်လဲ"

ဤစကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပွက်လောရိုက်သွားသည်။

လူအများအပြားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ခရိုလီယာလည်း ပါဝင်ပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့ကပင် သူမ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းလိုခဲ့သော လူငယ်သည် ပြင်ပလူဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူမ၏မျက်နှာကို အရိုက်ခံလိုက်ရကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး သူမကို ဒေါသတကြီး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"သူ့ကိုသတ်စမ်း"

ခရိုလီယာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် စင်မြင့်အနီးတွင် တပ်စွဲထားသော အစောင့်များသည် ရှေ့သို့အုပ်စုလိုက် တိုးဝင်လာပြီး အားတုထံ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ဤအစောင့်တပ်ဖွဲ့တွင် အဆင့်မြင့် ဆာမူရိုင်းများပါဝင်ပြီး ခရိုလီယာမှ အထူးဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ကာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လေ့ကျင့်မှုများဖြင့် ပုံသွင်းထားသည့် အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအစောင့်များ ရှေ့သို့ပြေးဝင်သွားသည့်အခိုက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများသည် ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး အစောင့်များ၏လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားကြသည်။

ရှီး!

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ပရိသတ်အားလုံး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

ထိုလူငယ်၏ ခွန်အားသည် ဤမျှမရှိသေးသော်လည်း သူ၏ပါရမီမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။

သူ၏ အကြည့်ရောက်ရှိရာနေရာတိုင်းတွင် ဓားသွားများက အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သော ပါရမီကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုအတွက် အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင်…

မိသားစုခေါင်းဆောင်များစွာသည် ထိုအကြောင်းကိုတွေးမိပြီး သူတို့၏လည်ပင်းများ အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခရိုလီယာမှာမူ ပိုလို့ပင် တုန်လှုပ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။

သူမသည် အားတု၏ ထူးခြားသောပါရမီကို ခံစားမိခဲ့သော်လည်း သူ၏ပါရမီသည် ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူမ စိတ်ကူးမကြည့်ခဲ့မိပေ။

ဤအချက်က သူသည် ပြင်ပလူဖြစ်သည်ဟူသော ကောလာဟလကို ပိုလို့ပင် အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

သို့မဟုတ်လျှင် ဤအရာအားလုံးကို ရှင်းပြရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ခရိုလီယာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးတော့မည်အပြု ငွေမြို့တော်သခင်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး မင်းရဲ့ပါရမီက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဒါပဲရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ဒီနေရာကနေ အရှင်လတ်လတ် ထွက်သွားဖို့ မေ့လိုက်တော့"

ရုတ်တရက် မြို့သခင်၏နောက်ကျောရှိ သံချပ်ကာသည် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ကြီးမားသော အတောင်ပံနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ လျှပ်တပြက်ပင် သူသည် အားတု၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်လာပြီး အားပြင်းသော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

"မြို့သခင်ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားပြီ"

"ဘုရားရေ၊ သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင်က ဒီလူငယ်ကို တိုက်ခိုက်နေတာလား"

ဤတီးတိုးသံများက ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက်ဖြစ်နေသော်လည်း လူတိုင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏အမြင်တွင် ဘုရင်မင်းမြတ်ကို ယှဉ်နိုင်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အားတာသည် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အပြုံးတစ်ခုကိုပင် ဆင်မြန်းထားသည်။

"လာခဲ့"

သူစကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဓားအလင်းတန်း ရာပေါင်းများစွာသည် အားတု၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် လျင်မြန်စွာ အားကောင်းလာကာ အဆုံးတွင် သူ၏လက်သီးသည်ပင် တောက်ပစွာ လင်းလက်လာသည်။

ဘုန်း

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ အာထူသည် ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်။

ငွေမြို့တော်သခင်မှာမူ လေထဲတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ပခုံးပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးထံမှ ကြီးမားသော အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဧကရာဇ်"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧကရာဇ်က ရှုံးစရာမရှိဘူး"

ဤအော်ဟစ်သံများကြားတွင် ရှုန်းရှီးအပါအဝင် မိသားစုခေါင်းဆောင်များစွာသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ပြင်ပလူသည် ဤမှူးမတ်မိသားစုများကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် သူတို့မြို့သခင်ကို ယှဉ်နိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အားတုသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လိုက် နီမြန်းလိုက်ဖြစ်နေကာ အဆုံးတွင် သူ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစတစ်စ ယိုစိမ့်ထွက်လာသည်။

"ပြင်ပလူ၊ မင်းအခု လက်နက်ချမယ်ဆိုရင် ငါမင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်"

ငွေမြို့တော်သခင်သည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေကယ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အားတုကို ဖမ်းဆီးပြီး သူဒီနေရာသို့ ဘယ်လိုရောက်လာခဲ့သည်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် မေးလိုသည်။

အားတုက အေးစက်စက် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"အိပ်မက်သာဆက်မက်နေလိုက်၊ ကြေမွစမ်း"

ဘုန်း!

မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများသည် ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး ငွေမြို့တော်သခင်ကို လုံးဝဝန်းရံလိုက်ကာ ခုတ်ပိုင်းတိုက်ခိုက်ပါတော့သည်။

တချွင်ချွင် အသံများမှာ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားအလင်းတန်းများသည် ပိုလို့ပင် တောက်ပပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လင်းလက်လာသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း အရွယ်အစားလည်း ကြီးမားလာသည်။

"သူ့အဆင့်တွေ တက်လာနေပြီ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဓားအလင်းတန်းများသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး မူလအရွယ်အစားထက် နှစ်ဆကျော် ကြီးမားလာသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏စွမ်းအားမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်။

သို့သော် ဤသို့ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် ငွေမြို့တော်သခင်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဒီလိုလှည့်ကွက်တွေက ငါ့ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက... ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လို့ပဲ"

သူ၏စကားဆုံးသွားသည်နှင့် ဓားအလင်းတန်းများသည် ရုတ်တရက် တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ငွေမြို့တော်သခင်၏ ပုံရိပ်သည် ယခင်ကထက် ပိုလို့ပင် ကြီးမားစွာဖြင့် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

အားတု၏ပါးစပ်တွင် သွေးများပိုလို့ပင် ထွက်လာသော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ငွေမြို့တော်သခင်၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် အားတုအနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောလိုက်သည်။

"ပြင်ပလူ... ခုခံတာကို ရပ်လိုက်တော့၊ မင်းဒီကမ္ဘာကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ၊ မင်း နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ ငါ့ကိုပြော၊ ဒါဆိုရင် ငါမင်းကို လွှတ်ပေးမယ်"

"ထွီ ခင်ဗျား ဖြစ်ချင်တာကို ဘယ်လိုမှမလုပ်ပေးနိုင်ဘူး"

အားတုသည် ပြင်ပလူ ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို မသိသော်လည်း ဤလူနှင့် လုံးဝပူးပေါင်းမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ခပ်ဝါးဝါး တပိုင်းတစသာမြင်ရသော ငွေမြို့တော်သခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"မင်းမပြောဘူးဆိုရင်တော့ သေလိုက်တော့"

ထိုသို့ပြောကာ သူသည် လက်သီးကိုမြှောက်လျကိ ထိုးကြိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လက်တစ်ဖက်က သူ၏ပခုံးကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

"ကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာက အရှက်ရလွယ်တယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား"

အသံသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်သော်လည်း လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

ငွေမြို့တော်သခင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ရွှယ်အန်းက လေဟာနယ်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို ပြုံးတစ်ဝက်မပြုံးတစ်ဝက် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကြည့်ရှုနေသူအားလုံး ပွက်လောရိုက်သွားကြသည်။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

"သူက ဒီလူငယ်လေးနဲ့ အတူတူလာတာထင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလူမှာ ဘာလို့ မွေးရာပါစွမ်းရည် အရိပ်အယောင်တောင် မရှိရတာလဲ"

ဤအသံများကြားတွင် ခရိုလီယာ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အဆိုးဆုံးဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် မနေ့ကပင် ရွှယ်အန်းကို လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို သာမန်လူတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ခဲ့သောကြောင့် လုံးဝအလေးမထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုသူ့ကိုမြင်သောအခါ ဤလူသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

ငွေမြို့တော်သခင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး ရွှယ်အန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဘယ်သူလဲ"

"ငါလား"

ရွှယ်အန်းက ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းကိုပြောဖို့ ငါမေ့နေတာ၊ တကယ်တော့ မင်းရှာနေတဲ့သူက ငါပဲ"

"တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင်... မင်းပြောတဲ့ 'တခြားကမ္ဘာသား' ဆိုတာပေါ့"

ဤစကားသည် လူအုပ်ကြားတွင် အပြင်းအထန် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

ငွေမြို့တော်သခင်၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"အိုး ဒါဆို မင်းကိုး? ကောင်းပြီလေ၊ မင်းဝန်ခံတယ်ဆိုမှတော့ အခု သေလိုက်တော့"

မြို့တော်သခင်သည် ရွှယ်အန်း၏အသက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အမြဲတမ်း မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သောကြောင့် စကားအပိုမပြောဘဲ သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏လက်သီးသည် တစ်ဝက်သို့ရောက်သောအခါ ရွှယ်အန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ ငါ့စကားကို ခဏခဏ လုပြောနေရတာလဲ၊ အဲ့ဒီစကားကို ပြောရမယ့်သူက ငါဖြစ်သင့်တာ"

သူ့ စကားသံမဆုံးမီမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် လျင်မြန်စွာ လက်လှမ်းကာ သူ၏ပခုံးကိုဆွဲကိုင်ပြီး ပခုံးပေါ်မှပစ်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း!

ငွေမြို့တော်သခင်သည် လွင့်ထွက်သွားပြီး မျှော်စင်တစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသည်။

သို့သော် မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်မသိသော မျှော်စင်သည် ယိမ်းပင်မယိုင်ဘဲ ငွေမြို့တော်သခင်သာ ပြန်လည်လွင့်စင်လာသည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏လက်ကိုခါလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်နေသော မှူးမတ်များ၏ မျက်နှာများကိုကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ကျွန်တော့်နာမည် ရွှယ်အန်း၊ ခင်ဗျားတို့ကို ရှင်းလင်းပစ်မယ့်သူပဲ”