မင်းရဲ့သခင်တောင် ဒီလိုစကားမျိုး မပြောရဲဘူး

မှူးမတ်အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အလွန်အမင်း ဆိုးဝါးသွားသည်။

အထူးသဖြင့် ရှုန်းမိသားစုဖြစ်သည်။

ရှုန်းရှီးသည် လေထဲတွင်ရှိနေသော ရွှယ်အန်းကို ကြောင်ငေးကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့သားနှစ်ယောက်ကို သတ်တဲ့သူက...."

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"မှန်တယ်၊ ငါပဲ"

ရှုန်းရှီး၏ မျက်လုံးများ နီရဲတောက်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မပြုလုပ်ရဲပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူသည် မြို့ သခင်ကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အဝေးပို့လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့အတွက် ငွေမြို့တော်သခင်သည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ၎င်းသည် ဤလူ၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင်...

ခရိုလီယာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ငွေမြို့တော်သခင်ကို ကြောင်ငေးကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်နေသည်

"ဘုရင်မင်းမြတ်က ရှုံးနိမ့်သွားတာလား၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူ ပြန်ထလာမှာပါ"

အကယ်၍ ထိုမြင်ကွင်းတွင် အံ့အားအသင့်ဆုံးသူတစ်ယောက်ရှိမည်ဆိုလျှင် သူမမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်နိုင်ပေ။

ခရိုလီယာအတွက် ငွေမြို့တော်သခင်သည် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုသည် အခြားတစ်ယောက်၏လက်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ဟူသောအချက်ကို သူမ လုံးဝလက်မခံနိုင်ပေ။

သူမ၏ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်လိုက်သည့်အလား မြေပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲကျနေသော ငွေမြို့တော်သခင်သည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပြင်ပလူ၊ မင်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား၊ ဒါပေမဲ့ ငါအံ့ဩတာက မင်းလိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလိုအစွန်အဖျား ကြယ်တာရာနယ်မြေတစ်ခုမှာ ပေါ်လာရတာလဲ"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အံ့ဩနေတာပဲ၊ မင်းလို အတင်းအဓမ္မပြုပြင်ထားတဲ့ စက်တစ်ပိုင်းလူတစ်ပိုင်း သက်ရှိပုံစံတစ်ခုက ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပေါ်လာရတာလဲ"

ဤစကားသည် အခြားသူများအတွက် အဓိပ္ပာယ်များစွာ မရှိနိုင်သော်လည်း ငွေမြို့တော်သခင်အတွက်မူ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်ပမာ ထိရှသွားသည်။

"ပြင်ပလူ၊ မင်းက ငါ့ကို ပိုပိုပြီး အံ့အားသင့်စေတော့တာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ဇာစ်မြစ်ကိုတောင် ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်တယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို အရှင်လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

သူ၏စကားသံဆုံးသွားသည်နှင့် ငွေမြို့တော်သခင်၏ ခြေလက်အင်္ဂါများသည် စုတ်ပြဲသွားပြီး အောက်မှ တလက်လက်တောက်ပနေသော သတ္တုခြေလက်များ ပေါ်ထွက်လာကာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကြီးထွားလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်...

ငွေမြို့တော်သခင်သည် ပင့်ကူတစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ခြေလက်များသည် မြေကြီးပေါ်တွင်ထောက်ကာ သူ၏ကြီးမားသောခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် လွင့်မျေယထားသည်။

ဤထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကြောင့် ရင်ပြင်ရှိ လူအများအပြား အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ခရိုလီယာမှာမူ စွဲလမ်းမှုအပြည့်နှင့် တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။

"ဒါက ငါ့ဘုရင်ရဲ့ တကယ့်ပုံစံလား၊ တကယ်ကို အားကြီးပြီး လှပလိုက်တာ"

ထိုစဉ် ငွေမြို့တော်သခင်သည် ရွှယ်အန်းကို ထူးဆန်းစွာရယ်ပြလိုက်သည်။

"ပြင်ပလူ၊ မင်းဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြော၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ရတနာကို ပေး၊ ဒါဆိုရင် မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်! မဟုတ်ရင်တော့...."

သူစကားမဆုံးမီမှာပင်...

အားတုသည် ဆက်လက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့တက်ကာ သူ၏မွေးရာပါစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းပြီး ငွေမြို့တော်သခင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများသည် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော်လည်း မည်သို့ပင် ခုတ်ပိုင်းနေစေကာမူ ငွေမြို့တော်သခင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

"အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဒီကမ္ဘာမှာ ငါက အင်အားအကြီးဆုံးပဲ"

ငွေမြို့တော်သခင်သည် ကျယ်လောင်စွာရယ်မောကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ဓားသွားများသည် ထိုသို့ဖြင့် ကြေမွသွားသည်။

အာထူသည် ညည်းညူလိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်သည် ယိုင်နဲ့သွားကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် မျှော်စင်မြင့်ကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်ကာ ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"ငါထင်တာမမှားဘူးဆိုရင် မင်းကိုဖန်တီးခဲ့တဲ့ သခင်က မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ်ထင်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီမျှော်စင်က ပြည့်တော့မှာကိုး"

မာနကြီးစွာ ရယ်မောနေသော ငွေမြို့တော်သခင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မယုံနိုင်စွာဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြင်ပလူ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အများကြီး သိနေရတာလဲ"

ငွေမြို့တော်သခင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်၊။

"ငါဘယ်သူလဲ မင်းကို ငါမပြောခဲ့ဘူးလား၊ ငါ့နာမည် ရွှယ်အန်း မင်းတို့ရဲ့အပြစ်ကြွေးပဲ"

ရွှယ်အန်းသည် ထိုသို့ပြောကာ ငွေမြို့တော်သခင် တုံ့ပြန်ရန်မစောင့်ဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ရှေ့သို့ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ကြီးမားသောခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်စမ်း"

ရွှယ်အန်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ငွေမြို့တော်သခင်သည် မတွန်းလှန်နိုင်သော အင်အားလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု သူ့ထံတိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏စက်မှုစွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ခုခံသော်လည်း အသက်တစ်ရှိုက်စာမျှသာ တောင့်ခံနိုင်ပြီးနောက် ဆက်လက်မရပ်တည်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ခြေလက်များရှိ စက်အစိတ်အပိုင်းများမှ လျှပ်စစ်မီးပွားများ တဖျပ်ဖျပ်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး ငွ ရွှယ်အန်း၏ရှေ့တွင် အတင်းအကျပ် ဒူးထောက်ခိုင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ခရိုလီယာသည်လည်း သခင်ဖြစ်သူအပေါ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေခဲ့ရာမှ ယခုအခါ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"အားးးးး၊ ပြင်ပလူ၊ ငါမင်းကို သတ်မယ်"

ငွေမြို့တော်သခင်သည် ပိုလို့ပင် ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားပြီး သူ၏အသားများ စုတ်ပြဲထွက်သွားကာ အောက်မှ စက်ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူခေါင်းတစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သဖြင့် သူ၏ပုံစံသည် ပိုလို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် အရူးအမူး ရုန်းကန်ပါတော့သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှမပြဘဲ သူ့ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိထားဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလက်တစ်ဖက်တည်းသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး ငွေမြို့တော်သခင်ကို လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

လူတိုင်းသည် ရင်တမမဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ရွှယ်အန်းသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် သူ၏အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် နားကိုကလော်နေပြီး အနည်းငယ်အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်အကျယ်ကြီး အော်နေတာလဲ၊ ရလဒ်က အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ငွေမြို့တော်သခင်သည် ရွှယ်အန်း၏ဖိနှိပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အရမ်းကာရော အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါပြောတာ မင်းမကြားဘူးလား"

ရွှယ်အန်း၏ မျက်ခုံးများပင့်တက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ချွင်

သတ္တုအ ဖြတ်တောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငွေမြို့တော်သခင်၏ ခြေထောက်တစ်ချောင်းသည် ပြတ်ထွက်သွားသည်။

မီးပွားများ ပျံထွက်နေသည့်ကြားတွင် ငွေမြို့တော်သခင်သည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က လေဟာနယ်နက်နက်ထဲက မိုးတိမ်နက်သတ္တုနဲ့ လုပ်ထားတာ၊ ဘယ်အရာကမှ မထိခိုက်နိုင်ဘူး၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဖြတ်တောက်နိုင်ရတာလဲ"

"ဘာကမှ မထိခိုက်နိုင်ဘူး"

ရွှယ်အန်းက ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့သခင်တောင် ဒီလိုစကားမျိုး မပြောရဲဘူး၊ ဒါကို မင်းလို စက်တစ်ပိုင်းလူတစ်ပိုင်းကောင်က ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ"

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ငွေမြို့တော်သခင်သည် မယုံနိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် အရမ်းကာရော အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

"ဆူညံလိုက်တာ!"

ထိုသို့ပြောပြီး သူ၏လက် လှုပ်ရှားသွားကာ ဓားက ကျဆင်းသွားသည်။

ဖက်...

ဓားသွားသည် ၎င်း၏လည်ပင်းကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။

သို့သော် လည်ပင်းကို မဖြတ်တောက်လိုက်ပေ။

ထိုအစား သူသည် လည်ချောင်းရှိ အသံဖန်တီးစက်နှင့် ကြိုးများစွာကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။

ယခုအခါ စက်တစ်ပိုင်းလူတစ်ပိုင်း ငွေမြို့တော်သခင်သည် မည်သည့်အသံမှ မပြုနိုင်တော့ဘဲ ကြောက်လန့်မှုအပြည့်နှင့် ရွှယ်အန်းကိုသာ ကြည့်နေနိုင်သည်။

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး မျှော်စင်မြင့်ညွှန်ပြနေသော ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမလာသေးဘူးလား၊ မင်းကိုစောင့်ဖို့ ငါ့မှာ အချိန်အများကြီးမရှိဘူးနော်"

ထိုသို့ပြောပြီး ရွှယ်အန်းသည် ယခုအခါ မသန်မစွမ်းဖြစ်နေသော ငွေမြို့တော်သခင်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မျှော်စင်မြင့်၏ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မျှော်စင်မြင့်သည် မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည်မသိသော်လည်း သတ္တုမဟုတ်၊ သစ်သားမဟုတ်သော အရောင်အဝါဖြင့် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် မျှော်စင်ထိပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်ရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မလှုပ်ရှားနိုင်ဟုထင်ရသော မျှော်စင်ကြီးသည် တုန်ခါလာသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မလုပ်ပါနဲ့"

မျှော်စင်၏ကင်းကြည့်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှိနေသေးသော ခရိုလီယာသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အလင်းကွင်းများသည် မျှော်စင်ထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ပွဲကြည့်စင်မြင့်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ ခရိုလီယာသည် ညည်းညူခွင့်ပင်မရလိုက်ဘဲ ကြီးမားသောစွမ်းအင်တစ်ခုကြောင့် အငွေ့ပျံသွားသည်။

ထို့နောက် တောက်ပသောအလင်းတန်းတစ်ခုသည် မျှော်စင်ထိပ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

လူများ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်မီမှာပင် ကြီးမားသောဖိနှိပ်မှုအင်အားတစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသည်။

ထို့နောက် ငွေမြို့တော်တစ်ခုလုံးစာလောက် ကြီးမားသော အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ရှိမြူခိုးများကို ဖြတ်ခွဲကာ လူတိုင်း၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရွှယ်အန်းသည် သွေးရနံ့သင်းနေသော ဧရာမအာကာသယာဉ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်သည် ယာဉ်ကိုယ်ထည်ပေါ်မှ မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ရေးဆွဲထားသည်မသိသော အနီရောင်တောက်တောက် ဦးခေါင်းခွံများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ကြယ်တာရာဓားပြတွေပေါ့လေ”