မင်းဆန္ဒအတိုင်းပဲ

ရွှယ်အန်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ ဖုန်းလင်းဝူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ပြက်သွားပြီးနောက် သူသည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့သာ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မာနကြီးသူဖြစ်ကာ ယနေ့ကဲ့သို့ အရှက်ရမှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ၏နှလုံးသားသည် အရူးအမူးသတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရွှယ်အန်းက သူ့ကိုသတ်ရဲလားဆိုတာကတော့…

ဖုန်းလင်ဝူသည် ဤလူမှာ တကယ်တမ်း လှုပ်ရှားရဲလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

အဆုံးတွင် သူသည် ဖုန်းမိသားစု၏ တတိယသခင်လေးဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်သခင်ကြီးမှ အချစ်မြတ်နိုးဆုံး မျိုးဆက်ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူက သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲမှာလဲ...

ဤအတွေးနှင့်အတူ ဖုန်းလင်းဝူသည် တံခါးဝသို့ရောက်ရှိသွားပြီး အပြင်သို့ ခြေလှမ်းတော့မည်အပြု…

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ခွက်ကိုကောက်ယူကာ သူ၏အရက်ကို နောက်တစ်ငုံ ဖြည်းညှင်းစွာ အရသာခံလိုက်သည်။

ဖုန်းလင်ဝူသည် စိတ်ထဲတွင်မာနကြီးစွာဖြင့် ရွှယ်အန်းသည် ဟန်ဆောင်ခြောက်လှန့်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နေမိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ ဆတ်ခနဲမြည်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုလည်း ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဖုန်းလင်ဝူသည် သူ၏ခြေထောက်မျ ရုတ်တရက်ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ထိုအခါမှ သူသည် ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဘယ်ဘက်ခြေထောက်သည် ဒူးဆစ်မှစကာ ပြတ်တောက်နေပြီး သူ၏ခြေထောက်တစ်ခြမ်းသည် ဘေးတစ်ဖက်သို့ လဲကျနေကာ သွေးများ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ဖုန်းလင်ဝူသည် ပထမဆုံး တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပါတော့သည်။

"အားးးးး၊ မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ နာကျင်အောင်လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ မင်းသေပြီပဲ၊ ငါ မင်းကိုရော စီဟွာမြို့ကလူအားလုံးကိုပါ သတ်ပစ်မယ်"

ဖုန်းမိသားစု၏ တတိယသခင်လေးဖြစ်သူသည် ဤမျှပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် သည်းမခံနိုင်သော နာကျင်မှုနှင့် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသမီးတို့ပေါင်းစပ်ကာ အရူးတစ်ပိုင်းဖြစ်သွားစေသည်။

ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း၏မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖုရှင်းယန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ရွှယ်အန်းက တကယ်တမ်း လှုပ်ရှားရဲလိမ့်မည်ဟု သူမ လည်း မမျှော်လင့်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စုရှောင်မုမှာမူ ရွှယ်အန်းကို လေးစားအားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ဖုန်းလင်ဝူကို မနှစ်မြို့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဖုန်းလင်ဝူသည် နာကြည်းအပြည့်နှင့် မျက်နှာထားဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး၊ သတ္တိရှိရင် အခုငါ့ကိုသတ်လိုက်၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို သေချင်စိတ်ပေါက်သွားအောင် ငါလုပ်ပြမယ်"

"မင်းဆန္ဒအတိုင်းပဲ"

ရွှယ်အန်းက ပြန်ဖြေပြီး သူ၏အားကောင်းသော နတ်အာရုံသည် ဖုန်းလင်းဝူကို ချက်ချင်း မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားစေသည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ်ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ဖြတ်ပိုင်းသွားသည်။

ဒုတ်...

ဖုန်းလင်းဝူ၏လည်ချောင်းသည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏အော်ဟစ်သံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤဖုန်းမိသားစု၏ တတိယသခင်လေး၏မျက်နှာသည် ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာတစ်ခုဖြစ်နေပြီး ရွှယ်အန်းကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်နေကာ ဤလူက အဘယ်ကြောင့် တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရဲသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူက ဘာလို့ တခြားသူတွေလို တိတ်တဆိတ် အနိုင်ကျင့်တာကို သည်းခံမနေရတာလဲ...

ဤအတွေးများနှင့်အတူ ဖုန်းလင်းဝူသည် ထာဝရအမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

သူ့ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။

ပတ်၀န်းကျင်တစ်ခုလုံး လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင်...

အခန်းထဲတွင် ပွက်လောရိုက်သွားသည်။

"ဖုန်းလင်းဝူ သေပြီလား"

"ဒီလူက တကယ်ပဲ ဖုန်းမိသားစုရဲ့ တတိယသခင်လေးကို သတ်လိုက်တာလား"

"ငါ အဲ့ဒီဓားအလင်းတန်းက တတိယသခင်လေးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာကို မြင်လိုက်တယ်"

"အကုန်ပြီးပြီ၊ ပြီးသွားပြီ ဖုန်းမိသားစုရဲ့ အမျက်ဒေါသက ဘယ်သူမဆို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"

ဤကျင့်ကြံသူများသည် အလွန်အမင်းကြောက်လန့်စွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ရွှယ်အန်းကို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နားမလည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် နောက်တစ်ခဏမျှပင် မနေလိုဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့သည် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်မပတ်သက်လိုကြပေ။

အဆုံးတွင် ထိုအရာသည် ဒေါသထွက်နေသော ဖုန်းမိသားစုပင်...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမထဲတွင် ရွှယ်အန်း၊ ဖုရှင်းယန်နှင့် စုရှောင်မုတို့ အပါအဝင် အချို့သာ ကျန်တော့သည်။

ဖုရှင်းယန်သည် မှင်တက်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်းလင်ဝူ၏အလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေသည်။

ဖုန်းလင်းဝူ သေပြီလား

သူက တကယ်ပဲ ဖုန်းမိသားစုရဲ့ တတိယသခင်လေးကို သတ်လိုက်တာလား...

ဖုရှင်းယန်သည် ဖုန်းလင်းဝူ၏သေခြင်းကို အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပိုလို့ပင် လိုလားသော်လည်း ဖုန်းမိသားစု၏အင်အားကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ကွေ့ယီအရှေ့ပိုင်းနယ်မြေတွင် သံရိုးမဟာမိတ်အဖွဲ့မှလွဲ၍ ဖုန်းမိသားစုနှင့် အခြားအဓိကမိသားစုအချို့သည် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး အင်အားရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်

။

သူတို့နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက စီဟွာမြို့သည် အလွန်နောက်ကျကျန်နေသည်။

ဤသည်မှာလည်း ဖုန်းလင်ဝူ ဤမျှမာနကြီးရဲသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် စုရှောင်မုသည် ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ရွှယ်အန်းကို လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက အရမ်းတော်တာပဲ, ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားပြန်မပြောပေ။

ဖုရှင်းယန်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့စွာဖြင့် ပြောလာသည်။

"အကြီးအကဲ ရှန်းယိုမြို့ကနေ ချက်ချင်းထွက်ခွာရပါမယ်၊ ကျွန်မ အကြီးအကဲအတွက် နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူပါ့မယ်"

"ထွက်ခွာရမယ်၊ ဘာလို့ငါက ထွက်ခွာရမှာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကြီးအကဲသတ်လိုက်တဲ့သူက ဖုန်းမိသားစုရဲ့ တတိယသခင်လေးမို့လို့ပါ"

ဖုရှင်းယန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲက အဝေးကနေလာတာဖြစ်နိုင်ပြီး ဖုန်းမိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို မသိသေးတာဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ကွေ့ယီအရှေ့ပိုင်းနယ်မြေမှာ သူတို့မျိုးနွယ်က ထိပ်တန်းမှူးမတ်မျိုးနွယ်တွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ဒီဖုန်းလင်ဝူက ဖုန်းမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးရဲ့ အချစ်ဆုံးမျိုးဆက်ပါ၊ အခု အကြီးအကဲက သူ့ကိုသတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ အဆုံးမရှိတဲ့ ပြဿနာတွေ ကြုံရတော့မှာပါ"

ဤသည်ကိုကြားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်။

"အိုး၊ သူတို့က အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား၊ ဒီလိုဆိုရင် ငါအခုထွက်သွားရင် မင်းက နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုစီမံခန့်ခွဲမှာလဲ"

ဖုရှင်းယန်က ခေါင်းခါသည်။

"ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ အကြီးအကဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကက ဒေသခံကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ၊ သူတို့က အဲ့ဒီအတွက် နည်းနည်းတော့ ညှာတာမှာပါ၊ အကြီးအကဲ မြန်မြန်ထွက်ခွာသင့်ပါတယ်၊ စောင့်နေရင် နောက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်"

ရွှယ်အန်းသည် ဖုရှင်းယန်နှင့် စုရှောင်မုကို ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ထပ်ပြောစရာမလိုတော့ဘူး၊ ငါမသွားဘူး"

"ဒါပေမဲ့..."

ဖုရှင်းယန်က တစ်ခုခုပြောရန် စလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အဲ့ဖုန်းမိသားစုက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ မြင်ချင်နေတာ"

ရွှယ်အန်း ဤသို့ပြောသည်ကိုကြားသောအခါ ဖုရှင်းယန်သည် သူ့ကိုဆက်လက်စည်းရုံးရန် မည်သို့လုပ်ရမည်ကိုမသိဘဲ စိုးရိမ်မှုအပြည့်နှင့် မျက်နှာထားဖြင့် အားမလိုအားမရ သက်ပြင်းချလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"လာ၊ ထိုင်ပြီး အတူတူစားကြရအောင်"

ရွှယ်အန်းက ခေါ်လိုက်သည်။

စုရှောင်မုသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ချက်ချင်းပင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးဆွဲကာ ထိုင်လိုက်သည်။

ဖုရှင်းယန်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေများ ဤသို့ဖြစ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် စိတ်ကိုတင်းကာ သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ရွှယ်အန်းဘေးတွင်ထိုင်နေသော သာမန်အသွင်အပြင် နှင့် အမျိုးသမီးသည် အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမျက်လုံးများသည် အလွန်လှပသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် နက်ရှိုင်းပြီး တောင်တန်းများကဲ့သို့ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ဤလူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသောအခါ အနည်းငယ်မျှပင် မလိုက်ဖက်မှု မရှိပေ။

သူမ ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် အန်းယန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူတို့အပေါ်မှ ဂါထာကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ဖုရှင်းယန်နှင့် စုရှောင်မုတို့သည် အန်းယန်နှင့် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်၏ တကယ့်မျက်နှာများကိုမြင်သောအခါ နှစ်ဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

အရမ်းလှတာပဲ!

ထိုအတွေးတစ်ခုသာ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ရှိသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် စုရှောင်မု၏ မျက်လုံးများ လုံးဝစိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရမ်းလှတဲ့ မိန်းကလေးတွေပဲ၊ ဘုရားရေ၊ ပြီးတော့ သူတို့က အမြွှာလေးတွေတောင်ပါလား"

နျန်နျန်နှင့် ရှန်းရှန်းသည်လည်း စုရှောင်မုနှင့် အလွန်ရင်းနှီးချင်ပုံရပြီး သုံးယောက်သား လျင်မြန်စွာ ပူးကပ်သွားကြသည်။

ဖုရှင်းယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ခွက်ကိုကောက်ယူကာ ရွှယ်အန်းကို လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ကျွန်မက အကြီးအကဲကို ကောင်းကောင်းကျေးဇူးတင်ခွင့်မရလိုက်လို့ အကြီးအကဲကို အရိုအသေပြုပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမသည် သူမ၏ခွက်ထဲမှဝိုင်ကို မော့ချလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမနှင့်အတူ သောက်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ဖုရှင်းယန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ၊ အကြီးအကဲရဲ့နာမည်နဲ့ ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ မေးမြန်းခွင့်ပြုပါလား"

"ငါ့နာမည်က ရွှယ်အန်း၊ ငါက... အမ်း အရမ်း ဝေးကွာတဲ့နေရာကနေ လာတာ"

ဖုရှင်းယန်သည် သူ့ကိုမသင်္ကာမဖြစ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီကောင်းနယ်မြေက အလွန်ကျယ်ပြောသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရွှီကောင်း အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေတစ်ခုတည်းပင်လျှင် မိုင်သောင်းပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေရှိပြီး ရွှီကောင်း အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေကဲ့သို့သော ဒေသများ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထပ်ရှိသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ဖုရှင်းယန်သည် ရွှယ်အန်းသည် ဝေးကွာသောနေရာတစ်ခုခုမှ လာရမည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းနှင့် အခြားသူများ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဆက်လက်စားသောက်နေစဉ်မှာပင် ဖုန်းလင်ဝူ၏သေဆုံးခြင်းသတင်းသည် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ရှန်းယိုမြို့တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများလည်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။