စာပို့သမားများ၏ တွေ့ဆုံခြင်း

မနက်စောစော…

ကောင်းကင်က မသဲမကွဲ လင်းထိန်နေ၏။ မြို့နေလူထုအများစုအတွက် ဒါက အိပ်ရာဝင်ချိန်ဖြစ်သော်လည်း အချို့အတွက်တော့ ဒါက တစ်နေ့တာအလုပ်၏ အစကို အမှတ်အသားပြု၏။

မြို့တိုင်းက မနည်းမများ တူညီကြ၏။

ဒီနေ့လည်း ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိဟု ထင်ရ၏။

သို့သော် အချို့သော တစ်ဦးချင်းစီအတွက်တော့ ဒီနေ့၏ အရုဏ်တက်က အချက်ပြတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်းကို ချိုးဖျက်ပစ်သော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

မြို့ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများက လှုပ်ရှားစပြုလာကြ၏။

သူတို့က အချိန်မီ အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြပြီး ဆက်သွယ်ရန်ပင်မလိုဘဲ စာတိုက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ပဉ္စမထပ်မှ မျှခြေက ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိကြ၏။ သူတို့က မျှခြေကို ပြန်လည်ရယူရန် အပြည့်အဝအရှိန်ဖြင့် စာတိုက်သို့ ပြန်သွားရမည်။ ထိုအခါမှသာ သူတို့လိုချင်သော ဘဝများကို ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများအားလုံး နီးပါး စည်းလုံးညီညွတ်ကြ၏။

တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို လည်ပတ်မှုပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေရန် ရဲဝံ့သူမှန်သမျှ သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။

အကြောင်းရင်းမရှိသလို မည်သည့်ဆင်ခြေမှလည်း မလိုအပ်ပေ။

ဒါအားလုံးက အသက်ရှင်နေထိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။

"ထွက်ခွာဖို့ အချိန်ကျပြီ"

အသက်ငါးဆယ်အရွယ် လူတစ်ယောက်က ညအိပ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ်ထိပ်ပြောင်နေကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ဆင်ခြေဖုံးမှ တောအုပ်ငယ်လေးတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူက အနည်းငယ်အသက်ရှူမဝဖြစ်နေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ရွှံ့များဖြင့် ပြည့်နေသော တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူက ၎င်းကိုခုမှတူးဖော်ခဲ့သည်။

သူ၏ရှေ့တွင် စာတိုက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုက ထူးကဲစွာ ရှင်းလင်းနေ၏။

စာတိုက်က သူတို့ကိုခေါ်နေသည်။

သူတို့သာစာတိုက်သို့ အချိန်အကြာကြီး မသွားလျှင် စာတိုက်၏ ကျိန်စာက ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး စာပို့သမားက တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်၏ မရပ်မနား အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် ဘယ်သူကမှ စာတိုက်၏ ခေါ်ဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ရန် မရဲဝံ့ပေ။

မကြာမီ…

ဒီအသက်ငါးဆယ်အရွယ် လူက ဖိနပ်အပါးစီးပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို လျစ်လျူရှုကာ စာတိုက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ဒါက သူဒီလမ်းကို လျှောက်ဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာတွင် သူက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိတ်မအေးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက ညဘက် လမ်းလျှောက်ခြင်းက သင့်ကိုတစ္ဆေများနှင့် အမြဲကြုံတွေ့စေပြီး စာတိုက်သို့ အကြိမ်များစွာသွားခြင်းက နောက်ဆုံးတွင် သင်ပြန်မလာနိုင်မည့် ခရီးစဉ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခါလည်း အရင်ကလိုပဲ အလကားထိတ်လန့်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ပြဿနာတွေ အမြန်ဖြေရှင်းပြီးသွားဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ထိုလူက မျက်နှာအမူအရာမပြဘဲ အေးစက်နေသော်လည်း သူ၏နှလုံးသားက ယခင်ကကဲ့သို့ သွေးအေးခြင်းမရှိတော့ပေ။

သူ့မှာ ဇနီးနှင့် ကလေးများရှိ၏။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ သာမန်ဘဝက သူ့ကိုသာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး နောက်ထပ်ဆယ်နှစ်ပေးလိုက်လျှင် သူ၏ကလေးကြီးပြင်းလာသည်နှင့် သူက ဒီခရီးစဉ်ကိုပင် မသွားတော့တာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့…

အခုတော့ သူ၏ကလေးက ငယ်ရွယ်သေးပြီး မိသားစုက သူ့ကိုလိုအပ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူသေဆုံးလို့မဖြစ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အခု မဟုတ်သေးပေ။

ဒီအသက်ငါးဆယ်အရွယ် လူ၏ အမည်မှာ ဝမ်ယုံဖြစ်ပြီး အလွန်သာမန်ကျသော နာမည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုကျိန်စာသင့်စာသာမရှိခဲ့လျှင် သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သာမန်ဘဝ သာမန်မိသားစုနှင့် သာမန်အလုပ်တစ်ခုရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခင်စာပို့သမားများကြားတွင် ဝမ်ယုံအမည်က ကြောက်ရွံ့မှုတစ်မျိုးကို ကိုယ်စားပြု၏။

အကြောင်းမှာ ပဉ္စမထပ်တွင် ရှိစဉ်က သူက စာနှစ်စောင်ကို အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး စာတိုက်မှ လွတ်မြောက်ရန် တစ်စောင်သာ လိုတော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ယုံ၏ ကံကမကောင်းခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် သူက စာအမည်းတစ်စောင်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူ၏ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်ကို ရပ်တန့်ရန် အတင်းအကျပ်ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

ဝမ်ယုံက ထူးဆန်းသော လမ်းကို လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

အရောင်မျိုးစုံရှိသော နီယွန်မီးများက လင်းလက်နေပြီး "တစ္ဆေစာပို့တိုက်" ဟူသော စာလုံးများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ထွန်းလင်းပေးနေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ်လင်းလက်သွားပြီး သူကြည့်လိုက်ကာ ထို့နောက် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

စာတိုက်၏ ပထမထပ်ဧည့်ခန်းဆောင်မှ မီးများက လင်းနေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး မှိန်ဖျော့ပြီး အဝါရောင်သန်းနေသော အလင်းက အမှောင်ကို ဖယ်ရှားပေးကာ အလွန်မလင်းသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထွန်းလင်းပေးနေသည်။

အတော်လေး စောသော်လည်း စာတိုက်ဧည့်ခန်းဆောင်၏ ပထမထပ်တွင် လူများရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ထက်ပိုသော လူများက အချိန်အတိုင်းစောစီးစွာ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် လူသုံးယောက်ရှိ၏။

ယာဉ်မောင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ယောက်က အနည်းငယ်ပုံပျက်နေပြီး သူ၏လူငယ်ဘဝက အခြေအနေတွင်မရှိတော့ပေ။

နောက်တစ်ယောက်မှာ ဝတ်စုံနှင့် လည်စည်းဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပညာတတ် အထက်တန်းလွှာတစ်ယောက်နှင့်တူသည်။ သူက မျက်မှန်တပ်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာက မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထား၏။

အခြားတစ်ယောက်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမကလည်း အသက်လေးဆယ် အရွယ်ဖြစ်ကာ ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေပြီး အပြည့်အဝနိုးထမလာသေးသကဲ့သို့ မျက်ကွင်းညိုနေပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

"မင်းက ဝမ်ယုံလား"

အခြားသူများက တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီး ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းနောက်ပြန်လှည့်ပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

ညအိပ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ်ထိပ်ပြောင်နေသော သက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က ချက်ချင်းမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတိတ်မှ ရင်းနှီးသောမျက်နှာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ နောက်ဆုံးတွင် မှတ်ဉာဏ်မှ သတိထား၍ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ဝမ်ယုံမဟုတ်ဘူးလား"

ဝမ်ယုံက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆို၏။

"ငါတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ရတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုရှိပြီ မင်းတို့အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်"

ဝတ်စုံနှင့် လည်စည်းဝတ်ဆင်ထားသော လူက သူ၏မျက်မှန်ကို ချွတ်ပြီး သုတ်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါက အရမ်းထူးဆန်းတယ် တစ်ညလုံး စာတိုက်က ငါတို့ကိုခေါ်နေခဲ့တယ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ စာအမည်းက အဲဒီစာပို့သမားအသစ်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားပြီ ဒါပေမဲ့ သူက စာတိုက်ထဲမှာ ရှိနေသင့်သေးတယ် ငါတို့သတိထားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ် ဒါကြောင့် ငါမင်းတို့ရောက်လာတာကို ဒီပထမထပ်မှာ စောင့်နေတာ"

"နောက်ဆုံးတော့ ခေတ်တွေပြောင်းသွားပြီ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက အခုမြို့ထဲမှာ ပေါ်လာနေပြီ တချို့က တစ္ဆေကြမ်းတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြတယ် ဒါကြောင့် ငါတို့က လူသစ်တစ်ယောက်ဖြစ်ရုံနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လျှော့မတွက်နိုင်ဘူး ဒါက အဲဒီလူသစ်က ၅၀၂ က ဂိမ်းမှာ ကံကောင်းရုံတင်မကဘဲ စာအမည်းကို စွမ်းရည်နဲ့ တကယ်ပဲယူနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ခြေအရမ်းများတယ် အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဒီနေ့လူတွေအများကြီးသေနိုင်တယ်"

မျက်ကွင်းညိုနေသော အသက်လေးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးက ဆို၏။

"နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတွေက တော်တော်များများ စုပုံလာခဲ့တယ် ငါတို့အရေအတွက်ထက် သေချာပေါက် ပိုများတယ်"

လီယုံက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ စာပို့သမားတွေက စိတ်ကူးထားသလောက် မများဘူး တချို့က ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံရတယ် သူတို့စာတိုက်ကနေ ထွက်ခွာသွားပေမယ့် သူတို့အသက်ကြာကြာမရှင်ဘူး နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ တစ္ဆေကြမ်းတွေ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်စေတယ် နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်နှစ်ယောက်ကျန်သေးလဲဆိုတာ ပြောရခက်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတွေက အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ပြသလေ့ရှိတယ် အရမ်းအားနည်းတာ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းတာပဲ အလယ်မှာရှိတဲ့သူတွေက မလွဲမသွေ မခံနိုင်ဘဲ အရင်ဆုံးထွက်ခွာသွားကြတယ်"

"ငါတို့ပြိုင်ဘက်က လူတစ်ယောက်တည်းပဲ ငါတို့လေးယောက်လုံလောက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်"

ယာဉ်မောင်း၏ မျက်နှာက ညို့မှိုင်းနေသည်။

"သူ့ကိုသတ်လိုက်ကြစို့ ငါအစားအသောက်ပို့ဖို့ ပြန်သွားရမယ် ဒါကငါ့အလုပ်ကို သက်ရောက်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး"

သူက နေ့ခင်းဘက်တွင် အစားအသောက်ပို့ပြီး ညဘက်တွင် ကားမောင်းကာ မရပ်မနား အလုပ်လုပ်ပုံရသည်။ အတော်အတန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှ၏။

"ငါတို့အားလုံး ဒီမှာရောက်နေပြီဆိုတော့ ခဏလောက်ထပ်စောင့်ကြရအောင် ငါတို့ပထမထပ်ကို စောင့်ကြပ်ထားရင် အဲဒီလူသစ်က ထွက်မသွားနိုင်ဘူး"

ဝမ်ယုံက ဆို၏။

အခြားသူများက ဒါကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု တွေ့ရှိပြီး ကန့်ကွက်မှုမရှိပေ။

တစ်ညလုံးစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ထပ်ခဏလေးက ကြီးကြီးမားမားကွာခြားမှုမရှိပေ။

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် စာပို့သမားများပိုမိုရောက်ရှိလာပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် လေးယောက်သာရှိသော်လည်း အခုတော့ ခြောက်ယောက်စုရုံးနေပြီ။

သူတို့က ခြောက်ယောက်ဆိုလျှင် လှုပ်ရှားရန် လုံလောက်သင့်သည်ဟု တွက်ဆကြသည်။ အခြားစာပို့သမားများ မပေါ်ပေါက်သေးသော်လည်း ပိုကြာကြာစောင့်ဆိုင်းခြင်းက မသေချာမရေရာဖြစ်ပြီး လူသစ်တစ်ယောက်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ဒီအရေအတွက်က လုံလောက်သည်။ ထပ်ပိုလျှင်လည်း အဓိပ္ပာယ်သိပ်မရှိတော့ပေ။

"လောလောဆယ် ငါတို့နဲ့ပဲ ဆက်သွားကြစို့ ပဉ္စမထပ်ကို ရွှေ့ကြမယ်"

ဝမ်ယုံက ဆို၏။

အခြားသူများက မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့က စာတိုက်တွင် အကြာကြီးနေလိုစိတ်မရှိဘဲ ကိစ္စများကို အမြန်ဖြေရှင်းပြီး ထွက်ခွာလိုကြသည်။

အလျင်စလို ခြေသံများ ဆက်တိုက်က ဟောင်းနွမ်းသော သစ်သားလှေကားပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

သူတို့က ပဉ္စမထပ်သို့ မဆိုင်းမတွ တန်းတန်းမတ်မတ် တက်သွားကြပြီး နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သောကြောင့် စာတိုက်ထဲတွင် တစ္ဆေများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို မစိုးရိမ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က အလွန်အကျွံ သတိထားရန် မလိုအပ်ဘဲ ဒီတစ်ကြိမ် သူတို့က လူသားတစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏မသိစိတ်အားလုံးတွင် လူသားများက တစ္ဆေများထက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အများကြီးပိုလွယ်ကူသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကို မခံစားရပေ။

စာတိုက်၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ပြန်လည်ရယူရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော အုပ်စုက နောက်ဆုံးလှေကားတစ်ထစ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။

သူတို့က သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ပဉ္စမထပ်ခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

အချို့စာပို့သမားများက ဒီနေရာသို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ မပြန်ရောက်ခဲ့သော်လည်း နံရံများကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ဆီဆေးပန်းချီကားများနှင့် ဒီတိတ်ဆိတ်သော ခန်းမဆောင်က သူတို့၏အိပ်မက်များတွင် မကြာခဏပေါ်ပေါက်လာပြီး ညသန်းခေါင်တွင် သူတို့ကို ပြန်လည်ဆွဲဆောင်နေသည်။

"ဒီနေရာက အနံ့သက်သက်ကတောင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်စေနိုင်တယ် ဖြစ်နိုင်ရင် ငါဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှပြန်မလာချင်တော့ဘူး"

ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူက သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း သတိထားပြီး တင်းမာလာသည်။

"အခန်း ၅၀၂ ရဲ့ တံခါးက ကျိုးနေတယ် မနေ့ညက ဘာဖြစ်ခဲ့လို့ တံခါးတင်မကဘဲ ပျက်စီးသွားတာလဲ အခန်းထဲက တစ္ဆေက လွတ်မြောက်သွားပြီလား"

စကားပြောသူမှာ အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော တံခါးဝနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော သစ်သားစများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မနေ့ညက ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းများသုံးပြီး တံခါးကို အတင်းအကျပ်ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

"အခုက တံခါးအကြောင်း စိုးရိမ်ရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး ဒီပဉ္စမထပ်က လူသစ်က တကယ်ပဲ မရိုးရှင်းဘူး သူ့ရဲ့တံခါးကို ချိုးဖျက်နိုင်စွမ်းက သူ့နည်းလမ်းတွေက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတယ် အခုချိန်လောက်ဆို သူက အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ အနားယူနေလောက်ပြီ ဒါကြောင့် သတိထားပါ ငါတို့ရောက်ရှိမှုက သူ့ကိုသတိပေးပြီးသားဖြစ်နိုင်တယ်"

ဝမ်ယုံ၏ အကြည့်က အနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားပြီး သူက အခြားတံခါးများကို မျက်စိဖြင့်စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းနံပါတ် ၅၀၁ ၅၀၂ နှင့် ၅၀၅ တို့မှလွဲ၍ လူများနေထိုင်ရန် ကျန်ရှိသော အခန်းများစွာမရှိပေ။

"လူတစ်စုက လူသစ်တစ်ယောက်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား ငါမယုံဘူး"

နောက်ထပ်မရင်းနှီးသော ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတစ်ယောက်က လေးနက်စွာ ဆို၏။

"သတိထားတာက မမှားပါဘူး ငါတို့အနိုင်ရရင်တောင် ပြိုင်ဘက်က ကာကွယ်စရာမရှိတာမဟုတ်ဘူး သူတို့က ငါတို့ထဲက အနည်းငယ်ကို သူတို့နဲ့အတူ ဆွဲခေါ်သွားနိုင်တယ်"

ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူက ထပ်ပြော၏။

သို့သော် သူတို့စကားပြောနေစဉ်မှာပင်…

ရုတ်တရက်…

ဘုန်း

အသံကျယ်ကြီးတစ်ခုက လေးလံသော လေထုကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး အခန်းနံပါတ် ၅၀၇ ၏ တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွား၏။

လူတစ်ယောက်က အပြင်သို့ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ကျောပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားသည်။

ဒီအနည်းငယ်ဝဖိုင့်နေသော လူက အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေကာ သူ၏မျက်လုံးများက ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ထားသော်လည်း လှုပ်ရှားမှု့ ကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်ရိတ်သိမ်းသူ ကျောက်ဖုန်းလား သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကိုရောက်လာရတာလဲ"

"သူက ဒီလူသစ်ကို ဖြေရှင်းဖို့ မနေ့ညက စာတိုက်ကို တစ်ယောက်တည်းလာဖို့ မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဒီကောင်က အရင်က နည်းနည်း အလွန်အကျွံယုံကြည်မှုရှိခဲ့တယ် သူအခုထိမပြောင်းလဲသေးဘူးလို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး သူအသက်ရှူနေပုံရတယ် သူမသေသေးဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က စစ်ဆေးပြီး ကျောက်ဖုန်းက လုံးဝမသေဆုံးသေးဘဲ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"သူမသေသေးရင်တောင် သူ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေက သေဆုံးနေတာနဲ့ သိပ်မကွာခြားဘူး တခြားတစ်ဖက်က ကျောက်ဖုန်းရဲ့အသက်ကို အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချမ်းသာပေးခဲ့တာလား တံတားတွေကို မမီးရှို့ချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အလောင်းတစ်လောင်းကို ဖြေရှင်းချင်စိတ်မရှိတာလား"

"တိတ်တိတ်နေကြစမ်း"

ဝမ်ယုံက ချက်ချင်းပင် အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများ၏ တီးတိုးသံများကို တိတ်ဆိတ်စေလိုက်သည်။

ကျောက်ဖုန်းကို ဒီအခြေအနေတွင် မြင်ရပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူကမှ အနည်းငယ်မျှသော သတိဝီရိယခံစားမှု မရှိဘူးလား။

ကျောက်ဖုန်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်းကြားတွင် ဘယ်တစ်ခုက ပိုခက်ခဲသလဲ။ အနည်းငယ်စဉ်းစားရုံဖြင့် သိသာသည်။

ကျောက်ဖုန်းက ယခင်က အလွန်အကျွံယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း သူက အမှန်တကယ်ပင် အလွန်စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး ယခင်က ပဉ္စမထပ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် လူသစ်များကို တစ်ယောက်တည်း ဖြုတ်ချခဲ့သည်ကို မငြင်းနိုင်ပေ။

အုပ်စု၏ ကျန်သူများက ဝမ်ယုံ၏ ဟိန်းဟောက်မှုအပြီးတွင် သူတို့၏အမျိုးမျိုးသော အတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းက သူတို့၏အကြည့်ကို အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ သို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…အခန်း၏ တံခါးက ပွင့်နေပြီး အတွင်းမှ လေးလံသော ခြေသံများကို ကြားနိုင်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"မင်းတို့စာတိုက်ကို ဒီလောက်စောစောလာတာ စာပို့တာဝန်အတွက်သက်သက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ပြီးတော့ မင်းတို့ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတွေ ပိုရှိသင့်တယ် ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းဒီမှာမရှိဘူးလား"

အေးစက်ပြီး စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သော အသံတစ်ခုက ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်က ထူးဆန်းသော လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ရင်း မျက်နှာအမူအရာမပြဘဲ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာ၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ယန်ကျန့်က ခြောက်နာရီကျော်လွန်ကတည်းက သူတို့ကိုစောင့်နေခဲ့သည်။

သူတို့က အမည်မသိမျှခြေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် စာတိုက်သို့ လာရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆို မင်းက ကျောက်ဖုန်းကို ဖြုတ်ချခဲ့တဲ့သူပေါ့ စာတိုက်က လူသစ်တွေက အခုဒီလောက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီလား ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားဟောင်းတစ်ယောက်က ဒီလောက်ဆိုးရွားစွာ အဆုံးသတ်သွားတယ်"

ဝမ်ယုံက ရှေ့သို့ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး သူ၏ရပ်တည်ချက်နှင့် သဘောထားကို ပြသလိုက်သည်။

"ဝမ်ယုံ"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ဆို၏။

"ပဉ္စမထပ်မှာ စာနှစ်စောင်ပို့ခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့လူတစ်ယောက်"

"မင်းငါ့ကိုသိလား"

ဝမ်ယုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီကောင်က ပဉ္စမထပ်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို ဖိတ်စင်သွားနိုင်ခြေများသည်။ လူသစ်က သူ့ကိုအရင်ဆုံးဖမ်းဆီးပြီး တန်းမသတ်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ အရေးကြီးသော ထောက်လှမ်းရေးသတင်းကို ထုတ်ယူရန်ဖြစ်သည်။

"ငါသိဖို့လိုအပ်တာကို ငါသိတယ် ဟန်ဆောင်စရာမလိုတော့ဘူး မင်းတို့ဒီအရာနောက်ကို လိုက်နေတာမလား"

ယန်ကျန့်က သူ၏လက်ကို အနည်းငယ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

စာအမည်းတစ်စောင်က သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။

"ဒါဆို ဒါကသူနဲ့အတူရှိနေတာပဲ"

အနီးအနားမှ လူတစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအမူအရာပြောင်းလဲသွားပြီး မကူညီနိုင်ဘဲ ပြောထွက်သွားသည်။

"အဲဒီစာကို အခန်း ၅၀၂ ကို ပြန်ထားလိုက် ပြီးရင် ငါတို့ပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားနိုင်တယ် စာပို့သမားရဲ့ကျိန်စာက ဆက်မရှိသင့်တော့ဘူး မင်းငါတို့လို စာတိုက်ကနေ ထွက်ခွာပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြန်ရသင့်တယ် မင်းစာပို့နေရင် မင်းဆိုးရွားတဲ့ကံကြမ္မာနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်"

ဝမ်ယုံက စာကိုလှမ်းကြည့်ရင်း အခြေအနေကို ဖြိုခွဲရန် အလျင်မလိုပေ။

သူက ဖြစ်နိုင်လျှင် ဒီလူသစ်ကို သူတို့ဘက်သို့ ရပ်တည်ရန် နားချနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။

ရပ်တည်ချက်ပြောင်းလဲသွားလျှင် ရန်ငြိုးမရှိတော့ဘဲ နားလည်မှုလွဲမှားမှုကို ပြေလျော့စေနိုင်သည်။

"ငါမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင်ရော"

ယန်ကျန့်က စာအမည်းကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။

"မင်းမဖြေခင် သေချာစဉ်းစားသင့်တယ် စာအမည်းက စာတိုက်ထဲက ပဉ္စမထပ်ရဲ့ မျှခြေအတွက် အရေးကြီးတယ် ဒါကထွက်ခွာသွားတာနဲ့ စာတိုက်က စာပို့တာဝန်တွေ ဆက်ပေးလိမ့်မယ် ပြီးတော့ ငါတို့ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားအားလုံးက ငါတို့ရဲ့လွတ်လပ်ခွင့်ကို ဆုံးရှုံးပြီး စာတိုက်က ထိန်းချုပ်ခံရလိမ့်မယ် မင်းအောက်ထပ်ကနေ တက်လာတာ စာပို့ရာမှာ အန္တရာယ်တွေကို နားလည်သင့်တယ်"

"ငါနားမလည်နိုင်တာက လူတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိတဲ့အရာတစ်ခုက ဘာလို့ဆန့်ကျင်မှုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ"

ဝတ်စုံနှင့် မျက်မှန်ဝတ်ထားသော လူက ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်သည်။

"လျိုဇီဝမ် အရင်က စာတိုက်က ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားဟောင်းတစ်ယောက်ပဲ တစ်ခါစာပို့ခဲ့ဖူးတယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး သူ့နာမည်ကိုခေါ်ကာ သူ၏အတိတ်အချို့ကိုပင် သိနေသည်။

ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူ လျိုဇီဝမ်၏ အကြည့်က လင်းလက်သွားသည်။

"မင်းဒီလောက်အများကြီးသိနေမှတော့ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ငါပိုပြီးနားမလည်နိုင်တော့ဘူး"

"နားလည်စရာမလိုဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းငါ့နည်းလမ်းတွေကိုလည်း နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ဆိုပြီး ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ယင်းအစား ဆို၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါမင်းတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ကမ်းလှမ်းနိုင်တယ် မင်းတို့ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ငါမင်းတို့ကို တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို လုံးဝဖြေရှင်းရာမှာ ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ် အဲဒီလိုမဖြစ်နိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ဒါကိုထိန်းချုပ်ပြီး စာပို့ခြင်းကနေ လွတ်မြောက်အောင်လုပ်ပေးမယ်"

သူက သံလွင်ခက်တစ်ခုကို ဆန့်တန်းလိုက်၏။

ယန်ကျန့်က ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများက ထူးကဲသော အရည်အချင်းရှိသူများဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။ မည်သူမဆို သူ၏ဘက်သို့ ရပ်တည်ရန် ဆန္ဒရှိလျှင် သူက သူတို့ကိုတာချန်းမြို့တွင် သူ၏အတွက်အလုပ်လုပ်ရန် ခေါ်ယူနိုင်သည်။

"မဖြေခင် သေချာစဉ်းစားပါ ငါမင်းတို့ကို ဒီတစ်ခါပဲ အခွင့်အရေး ပေးမယ် လွဲချော်သွားရင် အသက်တွေဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြီးဆုံးသွားပြီး သူ၏နဖူးပေါ်မှ တစ္ဆေမျက်လုံးက ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော မျက်လုံးက လှည့်ပတ်နေပြီး လူတိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။