စာပို့သမားများ၏ စုရုံးမှု

ယန်ကျန့်က အဖိုးကြီးလီဟု အမည်တွင်သော ဒီလူထံမှ အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များစွာကို ရရှိခဲ့ပြီး ထိုသတင်းအချက်အလက်များက အရေးကြီးပြီး အရေးပါကာ သူက စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်မှ အခြေအနေကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်သွားစေခဲ့၏။

အဖိုးကြီးလီ၏ အဆိုအရ စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်မှ စာပို့သမားက စာပို့ခြင်းကို အချိန်အကြာကြီး ရပ်တန့်ထားခဲ့သည်မှာ စာအမည်းကို အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ တွင် ချန်ထားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး စာတိုက်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများက ပုံမှန်အတိုင်း မလည်ပတ်နိုင်တော့ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယခင်ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများက မည်သည့်ပြဿနာမှမရှိဘဲ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

အရင်က စတုတ္ထထပ်မှ တက်လာသော စာပို့သမားအချို့က ရလဒ်အနေဖြင့် ယာယီလွတ်လပ်ခွင့်ရရှိခဲ့ပြီး အချို့က ယန်ကျန့်ကဲ့သို့ စာတိုက်ကို ပုံမှန်အတိုင်းပြန်လည်ဖြစ်စေရန် စာအမည်းကို ယူဆောင်သွားရန် ကြိုးစားရန် အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ သို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခင်လူများအားလုံး ကျရှုံးခဲ့ကြ၏။

ကြာရှည်သော မတိုးသာမဆုတ်သာအခြေအနေက အဖိုးကြီးလီကို ကိစ္စ၏ပြင်းထန်မှုကို သိရှိစေခဲ့သည်။

စာတိုက်က ထိန်းချုပ်မှုလွတ်နေ၏။

ထိန်းချုပ်မှုလွတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အန္တရာယ်က ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသောကြောင့် အဖိုးကြီးလီက ဒီစာအမည်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည့် စာပို့သမားတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုက မတော်တဆမဟုတ်ဘဲ သူက အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ မှ သဘာဝလွန်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အင်အားရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူက လုံလောက်အောင် အားကောင်း၏။

ယခင်စာပို့သမားများမှာ ကံတရား ဉာဏ်ပညာနှင့် စွမ်းရည်ရှိနိုင်သော်လည်း သူတို့မှာ အင်အားအချို့လိုအပ်နေသောကြောင့် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ သူတို့က ဒီနေရာတွင် သေဆုံးရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

"စကားမစပ် ငွေရောင်လို့ နာမည်တွင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မင်းသိလား"

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အဲဒီလိုလူတစ်ယောက်ရှိတယ် သူလည်း ဒီအခန်း ၅၀၂ ထဲကို ဝင်ခဲ့တယ် သူကငါ့အပေါ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့အထင်အမြင်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်"

အဖိုးကြီးလီက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အတိတ်ကဖြစ်ရပ်များကို ပြန်အမှတ်ရနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့်က နေရာအနှံ့မှ ကျိုးပဲ့နေသော အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူမသေသွားပြီလား"

ငွေရောင်ဟု အမည်ပြောင်တွင်သော အမျိုးသမီးက ဌာနချုပ်က သတ်မှတ်ထားသော ခေါင်းဆောင်အဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမှတ်အသားရှိကာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက စာတိုက်၏ စာပို့သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု သံသယရှိရသော်လည်း အခုတော့ သူမက ပျောက်ဆုံးနေပြီး သူမဒီမှာရှိနေသည်ကို မည်သူမျှမသိပေ။ သူမ မပျောက်ဆုံးမီက သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ကျိုးဒန်တစ်ယောက်တည်းသာ သူမကိုမြင်ခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး သူမမသေဘူး သူက စာအမည်းကို မယူသွားပေမယ့် ဒီအခန်းထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူပဲ အဲဒီနောက်ပိုင်း ငါသူ့ကိုနောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှမတွေ့ခဲ့ဘူး သူက စာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်မှာ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဘူး"

အဖိုးကြီးလီက ဆို၏။

"ငါသိပြီ"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အဖိုးကြီးလီ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ငွေရောင်ဟု အမည်တွင်သော ခေါင်းဆောင်ကလည်း သူ့မတိုင်ခင် အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး စာအမည်းကို ယူရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း သူမက အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ကောက်ချက်ချရန် မခက်ခဲပေ။

အဖိုးကြီးလီက ဆက်ပြော၏။

"ဖြစ်နိုင်တာက တခြားစာပို့သမားတွေက သူမရဲ့တည်နေရာကို သိနိုင်တယ် ငါဒီမှာအချိန်အကြာကြီး ပိတ်မိနေခဲ့တာ အပြင်ထွက်လို့မရဘူး ဒါကြောင့် ငါအများကြီးမသိဘူး အခုမင်းထွက်သွားသင့်ပြီ ပိုကြာကြာနေရင် ပိုအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…ဒီအခန်းထဲတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များ မကြာခဏပေါ်ပေါက်လာပြီး တစ္ဆေက ပြန်လည်ရှင်သန်နေကာ ဒီနေရာကို အလွန်အန္တရာယ်များစေပြီး မည်သူ့အတွက်မဆို နေရန်မသင့်တော်ပေ။

ယန်ကျန့်က သတင်းအချက်အလက်များပိုမိုစုံစမ်းရန်အတွက် အန္တရာယ်ရှိနေသည့်ကြားမှ အချိန်အကြာကြီး နေနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒါက အဖိုးကြီးလီ၏ ဒုတိယမြောက် တိုက်တွန်းမှုဖြစ်သည်။

"ငါနားလည်ပြီ စာအမည်းရဲ့ကိစ္စကို ငါဖြေရှင်းမယ်"

ယန်ကျန့်က နောက်ထပ်ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွား၏။

အဖိုးကြီးလီက ဧည့်ခန်းဆောင်အလယ်တွင် ရပ်နေပြီး လောကကြီးနှင့် သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဒီနေရာတွင် ပိတ်မိနေကာ လွတ်မြောက်ရာမရှိ လွတ်လပ်ခွင့်မရှိဘဲ သူ၏စိတ်ခံစားမှုများက မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး အခုထိတောင့်ခံထားခြင်းက ယုံကြည်ချက်တစ်ခုထက် မပိုပေ။

ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ဒီစာအမည်းကို ချန်ထားခဲ့ရန် စေတနာအလျောက် စတေးရန် ဆန္ဒရှိခြင်းက သူ၏ကိုယ်ပိုင် ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော ယုံကြည်ချက်များ ရှိရမည်။

ဒါက ယေဘုယျလူများ နားလည်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

တာဟန်မြို့အတွက် တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သော စုန့်ရန်ကဲ့သို့ သူ၏အမှတ်အသားနှင့် အဆင့်အတန်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး ဘဝကိုအပြည့်အဝခံစားနိုင်သော်လည်း သူက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ဖြေရှင်းရန်အတွက်သာ သူ၏အသက်ကို စာတိုက်၏ ပထမထပ်တွင် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အချို့သောအရာများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လုပ်ဆောင်ရမည်။

ပြီးတော့ ဒီအဖိုးကြီးလီ စုန့်ရန်တို့က ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။

ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ မျက်လုံးများက သူ့ကိုနောက်တစ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်နေပြီး အချို့မျက်လုံးများက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်မှုကို ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်နေကာ အချို့က အကဲဖြတ်နေပြီး ထူးဆန်းသည့် အကြည့်များ…. ဒီဆီဆေးပန်းချီကားများထဲမှ လူများက စာတိုက်မှ အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက်သွားသူများဖြစ်သည်။

သူတို့က ထိပ်တန်းစာပို့သမားများဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဆီဆေးပန်းချီကားများထဲတွင် အသက်ရှင်နေသူများရှိလျှင် သူတို့က ထူးကဲသော တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်။

"ဒီမျက်လုံးတွေအားလုံးက ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို တောင့်တနေတာလား"

ယန်ကျန့်က သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးကို လှည့်ပြီး သူ၏အဖေ၏ ပုံတူဟု သံသယရှိရသော ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပဉ္စမထပ်က စာသုံးစောင်ပြီးရင် ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို တကယ်ပဲ ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်တယ်ဆိုရင် မင်းလည်း ပြန်လည်ရှင်သန်ချင်မှာလား"

ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများက ရွေ့လျားသွားပြီး ယန်ကျန့်နှင့် မျက်လုံးစစ်ခင်းနေပုံရသည်။

ပန်းချီကားထဲမှ လူများနှင့် ပန်းချီကားအပြင်ဘက်မှ လူများ၏ အသွင်အပြင်က အတော်လေး ဆင်တူပြီး သူတို့ကြားမှ ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးကို လုံလောက်စွာ သက်သေပြနေသည်။

"ငါသာတစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုသုံးလိုက်ရင် ဒါက ငါဒီပဉ္စမထပ်ကို အလကားလာခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ပြီးရင် ငါပထမထပ်ကို ပြန်သွားပြီး အစကနေ ပြန်စရလိမ့်မယ် ဒါကမတန်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါဒီအခွင့်အရေးကို လွဲချော်သွားရင် ငါ့အဖေကို နောက်တစ်ခါ ပြန်လည်ရှင်သန်စေဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ မရတော့တာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က အတွင်းစိတ်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

သူက သူ၏ကွယ်လွန်သွားသော ဖခင်အပေါ်တွင် ခံစားချက် များများစားစားမရှိဘဲ ရှိခဲ့လျှင်တောင် လွန်ခဲ့သောနှစ်အတွင်း တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်လာခြင်းက ၎င်းကိုနီးပါးဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး စွဲလမ်းမှုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ကာ ရလဒ်ကောင်းတစ်ခုကို မျှော်လင့်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ဒါပဲရှိသည်။

ယန်ကျန့်က ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုဖြင့် သူ၏အကြည့်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူက ထိုပုံတူကို နောက်ထပ်မကြည့်တော့ပေ။

အခုက ဒီအရာများကို စဉ်းစားရမည့်အချိန်မဟုတ်ဘဲ ညက မကုန်ဆုံးသေးပေ။ သူက ဒီညအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်ကို ဆက်လက်စူးစမ်းလေ့လာသင့်သည်။

"အဖိုးကြီးလီက အရင်ကပြောခဲ့တာက ဆီဆေးပန်းချီကားတွေထဲက တစ်ခုမှာ အလောင်းအပိုင်းအစတွေပါတဲ့ ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးရှိတယ် ပြီးတော့ နောက်တစ်ခုက အခန်း ၅၀၁ မှာ ဒါပေမဲ့ အခန်း ၅၀၁ မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိသင့်တယ် ဒီနေ့တော့ ငါနောက်တစ်ခါ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မနှိုးဆော်ချင်ဘူး ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ဖန်ပုလင်းကို အရင်ဆုံးရှာနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

ယန်ကျန့်က ဆီဆေးပန်းချီကားများကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး အသုံးဝင်သော သဲလွန်စများကို ရှာဖွေနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ၎င်းကိုရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်၏။

မထင်မရှား ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်…

ထိုပန်းချီကားက နံရံ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဖုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ အချိန်အကြာကြီး စွန့်ပစ်ထားသည်။ သို့သော် ဆီဆေးပန်းချီကားတွင် ဘာမှမပါဝင်ဘဲ ထူးဆန်းသော အရာအမျိုးမျိုးရှိသော အခန်းတစ်ခန်းသာဖြစ်သည်။

ပန်းအိုးများတွင် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းများထိုးထားပြီး စားပွဲအဟောင်းများ ကျိုးပဲ့နေသော ရုပ်သေးရုပ်များနှင့် ပျဉ်ပြားများဖြင့် သံမှိုစွဲပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်များရှိသည်။ ဒီအခန်းဟောင်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသည့် လူ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်ပါဝင်သော ဖန်ပုလင်းတစ်လုံး လဲလျောင်းနေသည်။

ယန်ကျန့်က လျှောက်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ ဆီဆေးပန်းချီကားကို တိုက်ရိုက်ချွတ်ချလိုက်သည်။

သူက ဆီဆေးပန်းချီကား၏ မျက်နှာပြင်ကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး သူ၏လက်က ပျောက်ကွယ်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်တစ်ဖက်က ဆီဆေးပန်းချီကားပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဒီလိုကိုး ဒီဆီဆေးပန်းချီကားတွေအားလုံးက သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုပဲ ဝင်လို့ရတယ် အရင်ကတစ္ဆေပန်းချီကားလိုပဲ"

သူက သူ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်မှာ သူက ဒီအချိန်တွင် ဆီဆေးပန်းချီကားထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မစီစဉ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဆီဆေးပန်းချီကားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဘေးကင်းသည့်အခါ ဖန်ပုလင်းကို ပြန်လည်ရယူရန် မနောက်ကျသေးပေ။

သို့သော် သူသူ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်နှင့် ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက ဆီဆေးပန်းချီကား၏ အစွန်းတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုအရိပ်က ပုံရိပ်တစ်ခုလိုဖြစ်ကာ ဒီအခန်းဟောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသည်။

ထို့နောက် ယန်ကျန့်က သူ၏လက်ဖြင့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်တယ်…

အမှားမရှိဘဲ ယန်ကျန့်က ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ ထိုတစ်ဝက်အနက်ရောင်ပုံရိပ်၏ အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မသဲမကွဲအမှောင်လက်တစ်ဖက်က သူ၏လက်ရှိရာနေရာကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဆီဆေးပန်းချီကားထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲသွင်းခံနေရသည်။

မဟုတ်ဘူး ဒါက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲသွင်းနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဆီဆေးပန်းချီကားက တက်ကြွစွာ နီးကပ်စွာကပ်နေပြီး သူ့ကိုဝါးမျိုချင်နေပုံရသည်။

"ဒီပန်းချီကားထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိနေတာလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ညိုမှိုင်းသွားပြီး များများစားစားမဆိုင်းမတွဘဲ မလိုအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှောင်ရှားရန် ဒီလက်မောင်းကို တိုက်ရိုက်စွန့်ပစ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်၏ အလောင်းများကို ပေါင်းစပ်နိုင်စွမ်းက သူ့ကိုနှောင်ကြိုးမှ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်စေပြီး ဆီဆေးပန်းချီကားအတွင်းတွင် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ချန်ထားခဲ့ကာ ထို့နောက် မသဲမကွဲအနက်ရောင်ပုံရိပ်က ယူဆောင်သွားသည်။

သူက လှည့်စားခြင်းတစ္ဆေ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်၏။

လက်မောင်းအသစ်တစ်ဖက် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာ၏။

"ဘေးကင်းမှုအတွက် ငါတစ္ဆေလက်ကို သုံးသင့်တယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏တစ္ဆေလက်က ပဉ္စမထပ်ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုဖြစ်ပွားလျှင် အသင့်ဖြစ်ရန် လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဆီဆေးပန်းချီကားကို စမ်းသပ်ရန် သာမန်လက်တစ်ဖက်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် အဖြစ်အပျက်မရှိဘဲ အန္တရာယ်က ဆီဆေးပန်းချီကားအတွင်းတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဒီမှာရှိတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ချင်းစီကို လျှော့မတွက်နိုင်ဘူး ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့က မသိနိုင်တဲ့တစ္ဆေတွေကို ပုန်းကွယ်ထားတယ်"

ယန်ကျန့်က ထိုဖန်ပုလင်း၏ နေရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခန်းဟောင်း၏ အဝေးဆုံးအစိတ်အပိုင်းတွင်…

ဒါက သူ၏လက်က မထိတွေ့နိုင်ဟု ဆိုလိုပြီး ၎င်းကိုရယူရန် သူက အတွင်းသို့ဝင်ရောက်ရန် စွန့်စားရမည်။

ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ တစ္ဆေက ပန်းချီကားကို မစွန့်ခွာနိုင်ပုံရပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို ယူသွားပြီးနောက် ထိုမသဲမကွဲပုံရိပ်က နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆီဆေးပန်းချီကားက ၎င်း၏ယခင်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ…

ယန်ကျန့်က ၎င်းကိုအခန်းနံပါတ် ၅၀၇ သို့ ပြန်လည်ယူဆောင်သွားရန်သာ စဉ်းစားနိုင်သည်။

"လီယန် တံခါးဖွင့်"

သူက တံခါးသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

"ခေါင်းဆောင်"

လီယန်က တံခါးအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ဂရုတစိုက်ဖွင့်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားရန်ပင် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

သူက ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးနှင့် သူ၏လက်ထဲမှ သဘာဝလွန်လက်နက်ကို မြင်သောအခါ သူက သေချာသွားသည်။

တစ္ဆေများက ယန်ကျန့်ကို တုပနိုင်သော်လည်း သူတို့က ထင်းခုတ်ဓားနှင့် အလောင်းကောင်သံချောင်းကို မတုပနိုင်ပေ။

"အရင်က တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သေးလား မင်းမျက်နှာက မှားနေသလိုပဲ"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

လီယန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆို၏။

"ခေါင်းဆောင် အရင်ဆုံးဝင်ခဲ့ပါ အပြင်ဘက်မှာ တစ္ဆေတွေလှည့်လည်နေတယ် အရင်က တစ္ဆေတစ်ကောင်က ခင်ဗျားအသံကိုသုံးပြီး ကျွန်တော့်ကိုတံခါးဖွင့်ခိုင်းတယ် အခန်းထဲကို ဝင်လာလု နီးပါး ဖြစ်သွားတယ် ကံကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်တော်ဒါကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့တယ်"

သူက သွေးစွန်းနေသော သစ်သားတူငယ်လေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တစ္ဆေများကို ယာယီတွန်းလှန်နိုင်သည်။

ဒါက သေးငယ်ပုံရသော်လည်း အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် အသက်တစ်ချောင်းကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်နိုင်သည်။

"ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာလား ငါ့ကိုတုပပြီး အခန်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတာလား ငါအရင်က ဘာတစ္ဆေမှမမြင်ခဲ့ဘူး"

ယန်ကျန့်က အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး သူက နောက်တစ်ကြိမ် ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အမြင်အာရုံတွင် သူဘာမှမတွေ့ခဲ့ပေ။

"မေ့လိုက်ပါ ဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့နေရာက ဘယ်လိုထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုးမဆိုရှိနိုင်တယ် ပြီးတော့ စာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်က ဒီအဆင့်မှာ တစ္ဆေတွေရှိနေတာကို အတည်ပြုပြီးသားပဲ ငါတို့ပိုသတိထားရုံပဲလိုတယ် မင်းအဲဒီပန်းချီကားကို ဘေးကင်းအောင်ထားလိုက် ငါအခြေအနေကို ဆက်ပြီးစုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်"

ယန်ကျန့်က ဆီဆေးပန်းချီကားကို လီယန်ကို လှမ်းပေးပြီး အတွင်းသို့မဝင်ခဲ့ပေ။

သူက အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းထက် အပြင်ဘက်တွင် နေရန် ပိုနှစ်သက်သည်။

"ခင်ဗျားခုနက သဲလွန်စတစ်ခုခု တွေ့ခဲ့သေးလား"

လီယန်က ဆီဆေးပန်းချီကားကို ယူရင်း မေးလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး ငါအခန်း ၅၀၂ က လူကိုဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ထောက်လှမ်းရေး သတင်းတချို့ရခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ပဉ္စမထပ်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေက အဲဒီထက်အများကြီးပိုတယ်"

ယန်ကျန့်က ပဉ္စမထပ်မှ အခြေအနေအချို့ကို အတိုချုပ်ဖော်ပြလိုက်သည်။

လီယန်က နားထောင်ပြီးနောက် မယုံနိုင်စရာဖြစ်သွားသည်။

သူက စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်တွင် ထိုကဲ့သို့သောအရာများ ဖြစ်ပျက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ယခင်စာပို့သမားများက စာပို့ခြင်းကို ရှောင်ရှားပြီး စာတိုက်ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ပဉ္စမထပ်သို့ ဝင်ရောက်လာသော စာပို့သမားများက စာပို့ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများကြားတွင် အရည်အချင်းရှိသူများစွာ အမှန်တကယ် ရှိပုံရ၏။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီအချိန်က သူတို့ရဲ့နားလည်မှုမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိခဲ့တယ် နည်းလမ်းက အသုံးဝင်ပေမယ့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေက ပိုကြီးမားတယ် ဒါကိုအရင်စာပို့သမားတွေက မသိရှိခဲ့ဘူး အခုစာတိုက်က ထိန်းချုပ်မှုလွတ်နေတာက ဒါနဲ့ပတ်သက်နေတယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"အခြေအနေက အဲဒီလောက်ပဲ ငါသွားတော့မယ်"

သူက သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် လှည့်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်မှ အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စာအမည်းက အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ မှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်…စာတိုက်အတွင်း အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ကြာ ဖိနှိပ်ခံထားရသော ကျိန်စာက ပေါ်ပေါက်စပြုလာ၏။

နေရာအမျိုးမျိုးမှ…စာတိုက်သို့ ဦးတည်နေသော ထူးဆန်းသည့် လမ်းများစွာ ပေါ်ပေါက်စပြုလာပြီး လမ်းတစ်လမ်းချင်းစီက ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတစ်ယောက်၏ တည်ရှိမှုကို သင်္ကေတပြုသည်။

ကြာရှည်သော စုဆောင်းမှုမှတစ်ဆင့်…ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားအရေအတွက်က စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုများသည်။

ယခင်စတုတ္ထထပ်နှင့် တတိယထပ် စာပို့သမားများထံမှ ကောလဟာလများက ပဉ္စမထပ်တွင် ပြဿနာတစ်ခုရှိသည်ဟု ဆိုပြီး သူတို့အားလုံးသေဆုံးသွားသည်ဟု သံသယဝင်ကြသော်လည်း အခုတော့ ဒါကမှားယွင်းကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများက မသေဆုံးဘဲ သူတို့က စာပို့ရန်မလိုအပ်တော့သောကြောင့် စာတိုက်နှင့် ခွဲခွာသွားပြီး နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှ မြို့များတွင် မထင်မရှားနေထိုင်ကာ သူတို့၏အမှတ်အသားများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဒါက ပဉ္စမထပ်ဗလာဖြစ်နေသည့် အထင်မှားမှုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ပဉ္စမထပ်သို့ ဝင်ရောက်လာသော စာပို့သမားများက အခြားသူများကို မမြင်နိုင်ဘဲ အခန်းများအတွင်းတွင် တစ္ဆေကြမ်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသောအခါ ပဉ္စမထပ်တွင် ပြဿနာတစ်ခုရှိပြီး လူတိုင်းသေဆုံးသွားပြီဟု သဘာဝအတိုင်း ယူဆကြသည်။

"စာတိုက်ရဲ့လုပ်ငန်းဆောင်တာက ပြန်လည်စတင်ပြီ ပြီးတော့ စာအမည်းကို တကယ်ပဲ စာပို့သမားအသစ်တစ်ယောက်က ယူသွားတယ် မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ အဆိုးဆုံးကြောက်ရွံ့မှုက စာတိုက်ကို အကြာကြီးလျစ်လျူရှုပြီးနောက် ဖြစ်ပွားခဲ့တယ် ဒါကတည်ငြိမ်နေမယ်လို့ ယူဆခဲ့တာပဲ စာပို့သမားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူးထင်တယ်"

သာမန်လူနေအဆောက်အအုံတစ်ခုတွင်…အသက်လေးဆယ်အရွယ် လူတစ်ယောက်က ညအိပ်ဝတ်စုံဖြင့် လသာဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို သောက်ရင်း မျက်မှောင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဖေ အမေက လသာဆောင်ပေါ်မှာ ဆေးလိပ်မသောက်ဖို့ ပြောတယ် အိပ်ရာပြန်ဝင်တော့"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆယ်နှစ်ခန့်အရွယ် ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး ထိုလူ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အမေ့ကိုပြောလိုက် ငါဒီဆေးလိပ်ကို ပြီးတာနဲ့ အိပ်တော့မယ်"

အသက်လတ်ပိုင်းလူက သူ၏အနည်းငယ်ထိပ်ပြောင်နေသော နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အသိစိတ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အပြုံးဖြင့် ဆို၏။

"မလိမ်နဲ့"

ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးက ထို့နောက် ချက်ချင်းပြေးထွက်သွား၏။

အသက်လတ်ပိုင်းလူက သူ၏လက်ချောင်းကို လှုပ်ခါပြီး ဆေးလိပ်တိုကို အနီးအနားမှ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာက ညို့မှိုင်းသွားသည်။

"ဘယ်သူက စာအမည်းတွေကို ရွှေ့ရွှေ့ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ သူတို့ကို သတ်ပစ်သင့်တယ် စာပို့သမားတွေရဲ့ ကျိန်စာက ပြီးဆုံးသွားပြီ ဆက်မရှိသင့်တော့ဘူး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချပြီးနောက် အတွင်းသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားသည်။

မီးများက လင်းလက်သွား၏။

"မိန်းမ ငါခဏအပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်"

အသက်လတ်ပိုင်းလူက ညအိပ်ဝတ်စုံနှင့် ဖိနပ်အပါးဖြင့် တံခါးမှထွက်လျှောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားမြို့တစ်မြို့၌…

"ဘာလဲ ကားမောင်းဝန်ဆောင်မှုခအတွက် ယွမ်နှစ်ရာလား ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်လာနေပြီ"

ဘဝအတွက် ရုန်းကန်နေရသော လူတစ်ယောက်က ညအချိန်ကားမောင်းဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုကို လုပ်ကိုင်နေသည်။

သူက အသက်လေးဆယ်အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း ဘဝက သူ့ကိုအထူးပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရစေသည်။

သို့သော် ဒီလူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မညည်းညူဘဲ သူ၏အလုပ်ကို ဆက်လက်ကြိုးစား လုပ်ကိုင်နေသည်။

သို့သော် ဒီလူက ဖုန်းကိုချပြီး သူ၏လျှပ်စစ်စကူတာပေါ်တွင် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူက သူ၏ရှေ့တွင် ထူးဆန်းပြီး ထူးခြားသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

လမ်း၏အဆုံးတွင်…သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ အဆောက်အအုံတစ်လုံးက မသဲမကွဲပေါ်ပေါက်လာ၏။

"စာတိုက်ရဲ့ တာဝန်က စတင်ပြီလား"

ကားမောင်းဝန်ဆောင်မှုလူက ခဏရပ်တန့်သွားပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်များမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဘာလို့အခုမှလဲ အနည်းဆုံးတော့ ငါဒီအလုပ်ကို အရင်ဆုံးပြီးအောင်လုပ်ခွင့်ပေးပါဦး"

သူက ထိုယွမ်နှစ်ရာကို ရရှိရန် စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်၏။

"မဟုတ်ဘူး နေပါဦး ငါက ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတစ်ယောက်ပဲ ပြီးတော့ ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတွေက အချိန်အကြာကြီး စာမပို့တော့ဘူးမလား"

သူက ထိုဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများက စာပို့တာဝန်များကို ပြီးဆုံးအောင်လုပ်ပြီး သူတို့၏လမ်းများကို ခွဲခွာသွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှမတွေ့ဆုံခဲ့ကြကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီစာအမည်းကို ယူသွားတာများလား"

အသေးစိတ်အချက်အလက်များက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ကားမောင်းဝန်ဆောင်မှုလူ၏ မျက်နှာက အော်ဟစ်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

"ငါဒီလောက်ခက်ခဲစွာ နေထိုင်ခဲ့ရတာ ဘာလို့ငါ့ကိုငြိမ်းချမ်းခွင့်မပေးရတာလဲ ဘာလို့လဲ"

သူက အထူးပင် ကြမ်းတမ်းနေ၏။

လမ်းတစ်ခုလုံးမှ လမ်းမီးများက လင်းလက်သွားပြီး အလင်းနှင့်အမှောင်ကြားတွင် ပြောင်းလဲနေသည်။

"မင်းငါ့ကို ကောင်းကောင်းမနေစေချင်ဘူးဆိုရင် ငါလည်းမင်းကို ကောင်းကောင်းမသေစေဘူး ငါအဲဒီယွမ်နှစ်ရာကို ရရှိဖို့ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ မင်းရဲ့အသက်နဲ့ လဲလှယ်ဖို့ပဲ"

သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလောင်းကောင်၏ ပြာမီးခိုးရောင်ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

ကားမောင်းဝန်ဆောင်မှုလူက သူ၏လျှပ်စစ်စကူတာကို လှည့်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ကို ပြန်လည်ရယူရန်နှင့် စာပို့သမားတစ်ယောက်၏ အမှတ်အသားကို နောက်တစ်ကြိမ် ကောက်ယူရန် တစ်နေရာရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အလားတူအခြေအနေများစွာ ရှိ၏။

ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားအများစုက မြို့ထဲမှ သာမန်လူများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေကြသည်။

ဒါက သူတို့၏ ကနဦးသဘောတူညီချက်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏စာပို့သမားအမှတ်အသားကို မဖော်ထုတ်နိုင်သလို သဘာဝလွန်စွမ်းအားကိုလည်း အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့က သာမန်လူများအဖြစ် ဘယ်တော့မှမနေထိုင်နိုင်တော့ပေ။

စာပို့ခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့က ဒီသဘောတူညီချက်ကို လိုက်နာရန် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ကြပြီး သူတို့၏စာပို့သမားအဖြစ် အမှတ်အသားကို မေ့ပစ်ရန် လုပ်ကျသည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များက မြို့ထဲတွင် ဖြစ်ပွားနေသော်လည်း သူတို့နှင့်ဘာမှမဆိုင်ဘဲ သူတို့က အသက်ရှင်ရန် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို နေထိုင်ရန်သာ ဆန္ဒရှိကြသည်။

ဒါက အလွန်နိမ့်ကျသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း စာပို့သမားများအတွက် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် သူတို့က ဒီဘဝကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး အလွန်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ကြသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုက စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လည်ပတ်စေပြီး ဖန်တီးထားသော မျှခြေကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

သူက ရုတ်တရက် လူတိုင်း၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာ၏။

မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ…

ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများက စာပို့တာဝန်ကို ဆက်မလုပ်ချင်လျှင် သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ယန်ကျန့်ကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် စာအမည်းကို အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ သို့ ပြန်ပို့ရန်သာ ဖြစ်၏။

စာပို့သမားအားလုံး လှုပ်ရှားနေကြ၏။

သူတို့အားလုံးက သူတို့၏တာဝန်များကို ဘေးဖယ်ထားပြီး အသင့်ပြင်ကာ စာတိုက်ဆီသို့ အလျင်စလိုသွားကြသည်။

ယန်ကျန့်က ဒီအရာအားလုံးကို မသိရှိပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သူပဉ္စမထပ်ကို ရောက်သည့် ပထမဆုံးနေ့သာဖြစ်ပြီး ပဉ္စမထပ်၏ ရေက ဘယ်လောက်နက်သည်ကို သူအမှန်တကယ် မသိပေ။

အချိန်က ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။

သို့သော် စာတိုက်၏ ခြောက်နာရီမီးလင်းရန် နာရီအနည်းငယ် ကျန်သေးသည်။

သို့သော် အချို့စာပို့သမားများက မိမိတို့ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စာတိုက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းများပေါ်တွင် ခြေချနှင့်နေပြီ။

နေရောင်ခြည်ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခြင်းက အလွန်ကြာမြင့်၏။

ညရှည်များအတွင်း အိပ်မက်ဆိုးများ များပြားပြီး စာအမည်းကို ယူသွားသောလူက လက်ရှိတွင် စာတိုက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုကို တင်ဆက်နေသည်။ မီးများပိတ်ထားပြီးနောက် စာတိုက်အတွင်းတွင် အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများအတွက် ဒီအန္တရာယ်က လုံးဝမကျော်လွှားနိုင်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

ထု ထု ထု။

အလျင်စလိုနှင့် လေးလံသော ခြေသံများ ဆက်တိုက်က စာတိုက်၏ လှေကားအဟောင်းပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

လှေကားက ပထမထပ်မှ ပဉ္စမထပ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဆွဲပြီး အခြားမည်သည့်အထပ်ကိုမှ မရောက်နိုင်ပေ။

ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့၏။

သူက ကျယ်ပြန့်ပြီး အသားထူသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိကာ အလုပ်အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး ငါးညှီနံ့ကို သယ်ဆောင်လာကာ ညဘက်အလုပ်ပိုလုပ်နေသော ငါးရောင်းသူတစ်ယောက်ဟု ထင်ရသည်။ သူ၏အင်္ကျီပေါ်မှ လတ်ဆတ်သောသွေးက သက်သေပြနေပြီး မခြောက်သေးပေ။

သူ၏အမည်မှာ ကျောက်ဖုန်းဖြစ်သည်။

သူငယ်ရွယ်စဉ်က သူက ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ချောမောသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အချိန်က သူ့ကိုယိုယွင်းစေခဲ့ပြီး အခုတော့ သူက သာမန်ငါးရောင်းသူ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူစာပို့စဉ်က ယခင်စာပို့သမားများက သူ့ကိုအမည်ပြောင်တစ်ခု ပေးခဲ့ကြသည်။

ဝိညာဉ်ရိတ်သိမ်းသူ…

အမည်ပြောင်က အနည်းငယ် လူငယ်ဆန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်ကျော်ကတော့ ထိုသို့မမြင်ခဲ့ကြပေ။

ယင်းအစား ဒီအမည်ပြောင်က စာပို့သမားများကြားတွင် အင်အားနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။

"ဒီလူသစ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးရင် ကျန်တဲ့ငါးတွေကို လှီးဖြတ်ဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ် ငါဒီလိုအရာမျိုးလုပ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ဘူး ဒါမြန်မြန်ပြီးသွားမှာပဲ"

ကျောက်ဖုန်း၏ အဆီပြန်နေသော မျက်နှာက အမူအရာမပြဘဲ သူက သံချေးတက်နေသော သံချိတ်တစ်ချောင်းကို လွှဲယမ်းနေသည်။

သတ်ရုံများတွင် အလောင်းများကို ချိတ်ဆွဲရန် အသုံးပြုသော ချိတ်တစ်ချောင်း နှင့် တူနေသည်။