ပုံမှန်မဟုတ်မှု

နံရံတစ်ခု ပြိုကျသွားပြီး အလောင်းကောင်များ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွား၏။

ဒီအလောင်းများက သာမန်မဟုတ်ပေ။ သူတို့က ဒီအခန်းထဲမှာ အရင်ကသေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ စာပို့သမားတွေဖြစ်၏။ အသက်ရှင်စဉ်က သူတို့မှာ ကျိန်စာသင့်လက်နက်တွေ မနည်းမများ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြပြီး အခုလွတ်မြောက်လာတာနဲ့ ဘာအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာကို စိတ်ကြည်လင်နေတဲ့ ဘယ်သူမဆို သိနိုင်၏။

စစ်မှန်သော အန္တရာယ်က ပေါ်ထွက်လာနေပြီ။

ဒီနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ထွက်ပေါက်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ္ဆေများက ပြန်လည်ရှင်သန်လာကာ အမျိုးမျိုးသော သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာနေ၏။ လက်ရှိအခြေအနေက မည်သည့်တစ္ဆေဆရာ သို့မဟုတ် စာပို့သမားအတွက်မဆို သေလမ်းတစ်ခုဖြစ်နေသည်။

ပဉ္စမထပ် စာပို့သမား၏ စွမ်းရည်နှင့်ပင် ဒီနေရာမှ အသက်ရှင်လျက် တစ်ယောက်မှထွက်ခွာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာပင် ယန်ကျန့်ကို သာမန်စာပို့သမားတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်၍မရပေ။ သူက စာတိုက်ထဲသို့ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခေါင်းဆောင်အဆင့်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်၏။

"ငါဒီတစ္ဆေတွေကို အရင်ဆုံးပြန်လည်ရှင်သန်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအလောင်းတွေကို ခဏလောက် ဖိနှိပ်ထားရမယ် မဟုတ်ရင် အခန်းထဲမှာ တစ္ဆေတွေအရမ်းများလာရင် ငါတောင်မှ အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…ယန်ကျန့်က မဆိုင်းမတွပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို လွှဲလိုက်ကာ ထင်းခုတ်ဓားကို အစပျိုးရန် ကြားခံမလိုအပ်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို တိုက်ရိုက်ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သူ၏အင်အားက ကြီးမားလှပြီး ထင်းခုတ်ဓားက သဘာဝလွန်အလောင်းများကို ထိတွေ့သည့်အခါ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ထက်မြက်လှ၏။

အလောင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို သူက ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

အထူးပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းတစ်ခုက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်သေဆုံးနေပုံရပြီး ယန်ကျန့်က ထင်းခုတ်ဓားကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ဖြူဖျော့သော မျက်လုံးများက အနည်းငယ်လှိမ့်သွားကာ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးမရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေသော လက်တစ်ဖက်က မြှောက်တက်လာပြီး အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"မင်းလိုတစ္ဆေက ငါ့သဘာဝလွန်လက်နက်ကို ကိုင်ထားနိုင်လို့လား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွား၏။

နောက်တစ်ခဏ…ဒီလတ်ဆတ်သော အလောင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပုပ်သိုးစပြုလာကာ အက်ကွဲနေသော လှံကိုဆုပ်ကိုင်ထားသော ၎င်း၏လက်မောင်းက အားနည်းစွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

အလောင်းက မျှခြေပျောက်ဆုံးသွားပြီး သဘာဝလွန်ပစ္စည်းပေါ်မှ သေစေနိုင်သော ကျိန်စာကို အစပျိုးလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒီကျိန်စာကို ယန်ကျန့်ပင်လျှင် မထိရဲပေ။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ထိမိလျှင်လည်း ဒုက္ခရောက်ပေမည်။ တစ္ဆေက မသေဆုံးသော်လည်း သူတို့၏သဘာဝလွန်စွမ်းအားက ဖိနှိပ်ခံရပေလိမ့်မည်။

သဘာဝလွန်စွမ်းအား ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်နှင့် လတ်ဆတ်သော အလောင်းတစ်လောင်းက သဘာဝအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပုပ်သိုးသွား၏။

ထူးဆန်းပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်၏။

ထင်းခုတ်ဓား၏ အဟန့်အတားမရှိဘဲ ယန်ကျန့်က အလောင်းကို တိုက်ရိုက်ခေါင်းဖြတ်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အလောင်းများက တစ္ဆေများပြန်လည်မရှင်သန်မီမှာပင် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားသည်။

ခုတ်ပိုင်းခံထားရသော တစ္ဆေများက အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လည်မရှင်သန်နိုင်ပေ။

ထို့နောက်…ထင်းခုတ်ဓား၏ ကျိန်စာက ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြတ်ရာများပေါ်လာပြီး သူ၏နောက်မှ တစ္ဆေအရိပ်ပေါ်တွင်ပင် သူ့ကိုမရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် လှီးဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ကန့်လန့်ဖြတ်နေသည်။ ကျိန်စာကို ပျံ့နှံ့ခွင့်ပြုလိုက်လျှင် သူ၏တစ္ဆေအရိပ်က အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ကင်းမဲ့သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် အနီရောင်ရင့်ရင့်အလင်းရောင်က သူ့ကိုလွှမ်းခြုံသွားပြီး ထိုအသစ်စက်စက်စုတ်ပြဲသွားသော ဖြတ်ရာများက မယုံနိုင်စရာနည်းလမ်းဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားသည်။

တစ်စက္ကန့်မပြည့်ခင်မှာပင်…

ကျိန်စာက ပျက်စီးသွားပုံရပြီး ယန်ကျန့်အပေါ်တွင် အမာရွတ်တစ်စက်မျှပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

"နှမြောလို့မဖြစ်ဘူး ပြန်လည်စတင်ခြင်းက လိုအပ်တယ် ခုတ်ပိုင်းထားတဲ့ အလောင်းတွေနဲ့ လဲလှယ်ရတာက အရမ်းတန်တယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်၏။

ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများထံမှ အန္တရာယ်ကို သူက အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ချေဖျက်လိုက်သည်။

ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း ယန်ကျန့်က အမှန်တကယ်တွင် သူအခုထိထိန်းချုပ်နိုင်သမျှ အပြင်းထန်ဆုံး သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

"သဘာဝလွန်ရဲ့ ရင်းမြစ်က ရေချိုးခန်းက မဖြစ်သင့်ဘူး အိပ်ခန်းကပဲဖြစ်ရမယ် ငါအရင်က ဧည့်ခန်းကို စစ်ဆေးပြီးသား ဘာမှထူးခြားတာမတွေ့ခဲ့ဘူး အိပ်ခန်းကိုပဲ မသွားရောက်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အခုအခန်းတစ်ခုလုံးက သဘာဝလွန်လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ရှိနေတယ် အိပ်ခန်းက အရင်ကအိပ်ခန်းဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ အတည်မပြုနိုင်ဘူး"

ဒီလိုဖြစ်နေသော်လည်း ယန်ကျန့်က သရဲခြောက်ခြင်း၏ ရင်းမြစ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖော်ထုတ်ရဦးမည်။

သို့မဟုတ်ပါက မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းများက အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာမည်ဖြစ်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် ပျက်ကွက်လျှင် သူက ဒီနေရာတွင် အားကုန်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်သည် သို့မဟုတ် ဒီအခန်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်က အခန်းထဲတွင် ပိတ်မိနေစဉ်…

စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်မှ အခြားအခန်းတစ်ခုဖြစ်သော အခန်းနံပါတ် ၅၀၇ တွင်…

လီယန်က ဒီအခန်းထဲတွင် နေပြီး တံခါးကိုစောင့်ကြည့်နေကာ ပေါ့ဆရန်မရဲဝံ့ဘဲ အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေကို အမြဲအာရုံစိုက်နေသည်။ ယန်ကျန့်ပေါ်လာလျှင် သူက ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာရန်အတွက် တံခါးကို ချက်ချင်းဖွင့်ပေးရမည်။

သို့သော် အချိန်အများကြီးမကုန်ဆုံးသေးပေ။

တံခါးကိုစောင့်ကြပ်နေသော လီယန်က ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး လေးလံကာ စည်းချက်ကျနေသောကြောင့် သူ့ကိုချက်ချင်း သတိထားလိုက်စေသည်။

"နောက်တစ်ည ခြေသံတွေလား"

သူက တံခါးကို တို့ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

လာနိုင်သည့်အရာအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်။

လီယန်က ပထမထပ်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကြောင့် တံခါးဖွင့်ရန် အတင်းအကျပ်ဖိအားပေးခံရပြီး တစ္ဆေ၏သတ်ဖြတ်မှုပုံစံ၏ သေစေနိုင်သောပုံစံကို နီးပါးအစပျိုးမိသည်ကို မမေ့သေးပေ။ ထိုစဉ်က သူ ယန်ကျန့်နှင့် စုန့်ရန်တို့ အတူတကွ တစ္ဆေကို မောင်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။

"အဲဒီတစ္ဆေများလား"

ထိုသို့တွေးရင်း သူက စိတ်မအေးဖြစ်လာသည်။

သို့သော် လီယန်က ထိတ်လန့်မနေပေ။ သူက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သွေးစွန်းနေသော တူငယ်လေးတစ်ချောင်းနှင့် ညစ်ပတ်နေသော အရုပ်အဟောင်းတစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။

မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုလျှင် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

"ရောက်လာပြီ"

လီယန်က ခြေသံများက ခန်းမဆောင်တွင် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် သူ၏လမ်းကြောင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

မဆိုင်းမတွ သို့မဟုတ် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ…

ခြေသံများက မကြာမီ တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

"လီယန် ငါပဲ တံခါးဖွင့်"

ယန်ကျန့်၏ အသံက အပြင်ဘက်မှ လာသည်။

လီယန်က ဒီအသံကိုကြားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သူ၏လက်ကိုင်ကို ချက်ချင်းလွှတ်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

ကျွီ

သို့သော် တံခါးပွင့်သည်နှင့် အေးစက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုက အထဲသို့တိုးဝင်လာပြီး အခန်း၏မီးများက နှောင့်ယှက်ခံရသကဲ့သို့ လင်းလက်နေသည်။

အေးစက်ဖြူဖျော့သော လက်တစ်ဖက်က တံခါးအစွန်းပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ၎င်းကိုတွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

လက်နောက်တွင် မီးခိုးရောင်မည်းနက်သော ဟောင်းနွမ်းညစ်ပတ်သည့် အင်္ကျီလက်တစ်ဖက်ရှိ၏။

"မကောင်းတော့ဘူး"

လီယန်က ရုတ်တရက် နိုးထလာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူက ခေါင်းဆောင် သို့မဟုတ် သက်ရှိလူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။

အသံက ယန်ကျန့်နှင့် တစ်ထေရာတည်းတူညီသော်လည်း အနီးကပ်ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒါက ဆင်တူရုံသာဖြစ်ပြီး လေသံမတူညီပေ။

အလျင်စလိုဖြင့် သူက တံခါးကိုတိုက်ဝင်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသော တစ္ဆေကို ပိတ်ဆို့ကာ ပိတ်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

တံခါးပိတ်တစ္ဆေ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သစ်သားတံခါးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် လိမ်ကောက်ပုံပျက်ကာ ကွေးကောက်သွားသည်။ ကြီးမားသောအင်အားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး တံခါးကို ကျွီခနဲမြည်စေကာ နောက်ထပ်တစ္ဆေ တစ်ကောင်က တင်းကျပ်စွာ တွန်းပိတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြူဖျော့သည့်လက်က တံခါးကို ခိုင်မြဲစွာ ဖိထားသည်။

တံခါးပိတ်တစ္ဆေ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားပင်လျှင် တံခါးကိုမပိတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် တစ်ခဏတာမတိုးသာမဆုတ်သာဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လီယန်က သူတဖြည်းဖြည်း နောက်သို့တွန်းခံနေရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

တံခါးက တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာ၏။

"ဒီတစ္ဆေက ရိုးရှင်းတဲ့အရာတစ်ခုမဟုတ်ဘူး"

လီယန်က တွေးလိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားက တဒုန်းဒုန်းခုန်နေသည်။

အပြင်ဘက်မှ တစ္ဆေက တံခါးပိတ်တစ္ဆေကို အတင်းအကျပ်ခုခံနေသည်ကို သူက ဒါဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ကောင်းကောင်းသိ၏။

တံခါးက တဖြည်းဖြည်း ပိုကျယ်လာသည်နှင့်အမျှ…လီယန်က နောက်ထပ်မဆိုင်းမတွရဲတော့ပေ။ သူက သွေးစွန်းနေသော သစ်သားတူငယ်လေးတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး တံခါးဘောင်အပေါ်မှ လက်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

တူငယ်လေးတစ်ချောင်းက ပုံမှန်အားဖြင့် မနာကျင်သော်လည်း ဒါက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသော စွမ်းရည်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။

တူက လက်ကိုထိမှန်သောအခါ ၎င်းက ချက်ချင်းတွန့်လိမ်ပုံပျက်သွားပြီးနောက် နာကျင်မှုကို ခံစားရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

တစ္ဆေ၏လက်က နောက်သို့တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရ၏။

သို့သော် တံခါးက မပိတ်သေးဘဲ တစ္ဆေ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ၎င်းကိုပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်ပုံရသည်။

ဒါကထိရောက်သည်ကို မြင်သောအခါ လီယန်က ချက်ချင်းလက်လှမ်းပြီး အပြင်ဘက်အမှောင်ထဲသို့ သစ်သားတူငယ်လေးကို ရမ်းကားစွာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

သူက တစ္ဆေ၏ နေရာကိုခံစားမိပြီး ၎င်းကိုတစ်ကြိမ်ရိုက်လိုက်၏။

ထိုတစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြင်ဘက်မှ တစ္ဆေက နောက်ဆုတ်သွားရပြီး တံခါးဝကို နောက်ထပ်မပိတ်ဆို့တော့ပေ။

ဘုန်း။

နောက်တစ်ခဏတွင်…တံခါးက ပိတ်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ တစ္ဆေကို သီးခြားခွဲထုတ်လိုက်သည်။ တစ္ဆေက ထွက်မသွားသေးဟု ထင်ရပြီး ခြေသံများမရှိသော်လည်း လီယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးစေးများက စီးကျနေသည်။

"ကပ်သီးလေး လွတ်သွားတယ်"

သူက စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ထိတ်လန့်သွား၏။

သူက တစ္ဆေက ဒီနည်းလမ်းဖြင့် ပေါ်လာမည်ဟု ဘယ်တော့မှမစိတ်ကူးခဲ့ဘဲ ခေါင်းဆောင်၏ အသံကိုတုပကာ သူ့ကို ဖမ်းမိလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

"သတိဝီရိယကင်းမဲ့နေတုန်းပဲ"

သူက အနည်းငယ်အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ပြန်သုံးသပ်လိုက်သည်။

သို့သော် အစောက လီယန်က အနည်းငယ်သတိထားခဲ့ပြီး သံသယတစ်စွန်းတစ်စ ချန်ထားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူက တံခါးကို တန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးမရှိဘဲ နေပေလိမ့်မည်။

သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူပြီးနောက် လီယန်က တံခါးဝကို ဆက်လက်စောင့်ကြပ်နေ၏။

ဆယ်မိနစ်ကုန်ဆုံးသွားပြီး နာရီဝက်ကုန်ဆုံးသွားကာ အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

သို့သော် အစစ်အမှန်ယန်ကျန့်က ဘယ်တော့မှပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က ပိတ်မိနေသည်။

အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ တွင် ပိတ်မိနေပြီး သူကမသေဆုံးသော်လည်း အခန်းနံပါတ် ၅၀၂ မှ သဘာဝလွန်ကို မဖြေရှင်းရသေးပေ။

အရာအားလုံးက မတိုးသာမဆုတ်သာဖြစ်နေပုံရ၏။

သို့သော် စာတိုက်အပြင်ဘက်…

အခြားမြို့ငယ်လေးတစ်မြို့၏ သာမန်လူနေအဆောက်အအုံတစ်ခုတွင် မိသားစုတစ်စုနေထိုင်သည်။

ဒါက မိသားစုသုံးယောက်ဖြစ်ပြီး စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် ဆယ့်တစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်။

အခုညနေခုနစ်နာရီဖြစ်ပြီး သူတို့က ညစာစားပြီးကာစတွင် ဆိုဖာပေါ်တွင် တီဗီကြည့်ရင်း သတင်းနှင့် ကောလဟာလများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

သို့သော် ဒီအခိုက်အတန့်တွင်…ဧည့်ခန်းမီးများက လင်းလက်သွားပြီး ဆက်သွယ်မှုမကောင်းသကဲ့သို့ ဆိုဖာပေါ်မှ အသက်လေးဆယ်အရွယ် လူက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုသိရှိသွားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မြို့ရှုခင်းဖြစ်သော်လည်း သူက အဝေးမှ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို မရေမရာတွေ့လိုက်ရပြီး သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ နီယွန်မီးများရှိနေသည်။

ထိုအဆောက်အအုံက လက်တွေ့ဘဝတွင် မတည်ရှိဘဲ စိတ်အာရုံခြောက်ခြားမှုတစ်ခုလိုဖြစ်ကာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်သည်။

"ပဉ္စမထပ်က မျှခြေက ကျိုးပျက်နေပြီ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီစာအမည်းကို တကယ်ပဲ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့တာလား"

ထိုလူက ထရပ်လိုက်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ညို့မှိုင်းနေသည်။

ထို့နောက် သူက ဖုန်းကို အလျင်အမြန်ကောက်ယူပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

"ငါကြားပြီးသွားပြီ စာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်မှာ နောက်တစ်ခါ တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ် ပြီးတော့ အရင်တစ်ခါကထက် ပိုပြင်းထန်တယ်"

ညည်းညူသောအသံတစ်ခုက ဖုန်းမှလာပြီး ဒါကလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အသံဖြစ်သည်။

"ငါတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"စာအမည်းက မပေါ်လာရဘူး မဟုတ်ရင် ငါတို့ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားအားလုံးက စာရင်းရှင်းခံရလိမ့်မယ် မကြာသေးမီက လူသစ်တစ်ယောက် ပဉ္စမထပ်ကို သွားခဲ့ရမယ် ပြီးတော့ အဲဒီလူသစ်က မရိုးရှင်းဘူး နောက်ထပ်ပြောစရာမရှိဘူး အရင်ကလိုပဲ သူ့ကိုဖြေရှင်းလိုက် အရာအားလုံးကို အရင်ကအတိုင်းပဲ ထားလိုက်"

"အခုညဘက်ဖြစ်နေပြီ ပြီးတော့ စာတိုက်က မီးပိတ်ထားတယ်"

လိုင်း၏တစ်ဖက်တွင် ခဏတာရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါဆို မနက်ဖြန်မနက်ခြောက်နာရီ လူသစ်က စာအမည်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိခင်မှာ သူ့ကိုဖြုတ်ချလိုက် အဆိုးဆုံးကတော့ စာကိုလုယူလိုက်"

အခြားမြို့တစ်မြို့၏ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင်…

အနီရောင်ရိုးရာဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကျော့ရှင်းပြီး လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အခန်းထဲမှ လင်းလက်နေသော မီးများကို မော့ကြည့်နေသည်။ သူမက ထို့နောက် ဖန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စာတိုက်သို့ ဦးတည်နေသော မှိန်ဖျော့သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ဒါက မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်မတည်ငြိမ်ပေ။

"စာတိုက်တာဝန်က စတင်တော့မှာလား"

လျိုချင်းချင်းက တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သူမအစိုးရိမ်ဆုံးနှင့် စိတ်မအေးချမ်းဆုံးဖြစ်သောအရာက ဖြစ်ပျက်တော့မည်။

သူမက ဒီလောက်မမြန်လောက်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူမ၏ကံက မကောင်းဟု ထင်ရသည်။