တံဆိပ်ပြား

ချင်းမင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တအရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် ဤမျှထိ ခေါင်းမာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ ထွက်ပြေးရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်း အဆိပ်ကိုမျိုချကာ သေဆုံးသွားသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏အမှားပင်။ အကြောင်းအရင်းမှာ ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် သူ၏သွားထဲတွင် အဆိပ်ကို ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိသောကြောင့်ပင်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ချင်းမိသားစုသည် ယခုအချိန်၌ ဘေးကင်းသွားလေပြီ။ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ဤအဖွဲ့အစည်းသည် သူ့ကို လာရှာပေလိမ့်မည်။

ချင်းမင်သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်၏။ သူသည် သဲလွန်စများ ရှိမရှိ ရှာကြည့်လိုသည်။

“ဒါက...”

ချင်းမင်က ထိုလူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤတံဆိပ်ပြားသည် ကြေးနီရောင်ဖြစ်ကာ ရွှေနှင့်တူသော်လည်း ရွှေမဟုတ်ချေ။ တံဆိပ်ပြား၏တစ်ဖက်တွင် "ကြေးနီ" ဟု ရေးထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် မီးလျှံကင်းမြီးကောက်ပုံစံတစ်ခု ပါရှိသည်။

“ဒါက ဒီအဖွဲ့အစည်းရဲ့ သက်သေခံတံဆိပ်ပြား ဖြစ်မယ်..ဒါနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ပိုပြီးကောင်းကောင်း စုံစမ်းနိုင်လိမ့်မယ်”

ချင်းမင်သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်၏။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ၏လက်ဝါးထဲမှ အဆိပ်သည် ချင်းမင်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် ထိုအဆိပ်လက်ဝါးကို မည်သို့ အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်အား သိလိုသည်။

ချင်းမင်သည် ဤသည်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ၏ စွမ်းအားကြောင့်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်ချေ။ အကြောင်းအရင်းမှာ သူ၏စွမ်းအားတွင် ဤမျှထိ အစွမ်းထက်သောအဆိပ် လုံးလုံးလျားလျား မပါဝင်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ၏နောက်ကျောတွင် ထိုးထားသော မီးလျှံနီရောင် ကင်းမြီးကောက်အမှတ်အသားတစ်ခုက ချင်းမင်၏မျက်စိရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်းမင်က စစ်ဆေးကြည့်ရာ အဆိပ်သည် ဤကင်းမြီးကောက်အမှတ်အသားမှ လာကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သို့ရာတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် သေဆုံးသွားလေပြီ။ ချင်းမင်သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် အဆိပ်လက်ဝါးကို အသုံးပြုရန် ဤအမှတ်အသားနှင့် မည်သို့ချိတ်ဆက်သည်အား မသိနိုင်တော့ချေ။

ညဥ့်နက်ချိန်..လျိုမြို့၏မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်တွင်...

“သခင်ကြီး... အရေးကြီးကိစ္စ ပေါ်လာပါပြီ”

အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မြို့တော်ဝန်၏အိပ်ခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအဘိုးအိုသည် မြို့တော်ဝန်၏ အိမ်တော်ထိန်းဖြစ်ပြီး သူသည် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူရသည်။

“ဝင်ခဲ့...ဘာဖြစ်လို့လဲ...ဘာလို့ဒီလောက်တောင် လန့်ဖျပ်နေရတာလဲ”

မြို့တော်ဝန်က နွေးထွေးသောစောင်ကို ဖယ်ရှားပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။”

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ မြို့တော်ဝန်နှင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ပခုံးသားများပေါ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ခေါင်းငုံ့ကာ တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး...ကျောက်မိသားစု ပျက်စီးသွားပါပြီ...လူ ၅၀၀ ကျော် သေဆုံးသွားပါတယ်...”

“ဘာ....”

မြို့တော်ဝန်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော်လည်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သော အမူအယာ ထင်ဟပ်လာသည်။ သူသည် သူ၏အဝတ်အစားများကို ပို၍မြန်ဆန်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

“ဘယ်သူကများ ကျောက်မိသားစုကို ဖျက်ဆီးရဲတာလဲ..."

“မသိပါဘူး....ကျွန်တော်တို့ ကျောက်မိသားစု ပျက်စီးသွားတာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျောက်မိသားစုဝင်တွေက သေဆုံးနေတာ အချိန်အတန်ကြာနေပါပြီ...လူသတ်သမားက ဘာသဲလွန်စမှ ချန်မထားခဲ့ပါဘူး”

အဘိုးအိုက ပြောဆိုသည်။

မြို့တော်ဝန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကျောက်မိသားစုကို ဘယ်သူမှမသိဘဲ ချေမှုန်းနိုင်တယ်ဆိုကတည်းက အဲ့ဒီလူက ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်...ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်က မဟာသိုင်းဆရာကြီးနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူပဲ... သူက မဟာသိုင်းဆရာကြီးနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်မှာပဲရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့အစွမ်းကို အထင်သေးလို့မရဘူး”

“ဟုတ်သားပဲ...ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်ရော သေသွားပြီလား”

“သေသွားပြီ...သူတို့အားလုံး သေသွားပြီ”

အဘိုးအို၏အသံ တုန်ရီနေသည် ။

“ကျောက်မိသားစု တစ်မိသားစုလုံးအပြင် သူတို့မွေးထားတဲ့ ခွေးတွေတောင် သေသွားပါတယ်...”

မြို့တော်ဝန်သည် အိမ်တော်ထိန်း၏ စကားကို ကြားချိန်၌ သူ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ မဟာသိုင်းဆရာကြီးအဆင့်ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် သေဆုံးသွားပေ၏။

သူသည်လည်း မဟာသိုင်းဆရာကြီးအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် လူသတ်သမားသည် ကျောက်မိသားစုကို ဖျက်ဆီးနိုင်သောကြောင့် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကိုလည်း ဖျက်ဆီးနိုင်ပေမည်။

မြို့တော်ဝန်၏လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကုတင်ပေါ်မှ မိန်းကလေး နိုးလာသည်။

“သခင်ကြီး...ဘယ်သွားမလို့လဲ...ကျွန်မနဲ့အတူနေပါ...ဘာကိစ္စရှိရှိ ကျွန်မနဲ့အတူနေပါ...ကျန်တာကို မနက်ဖြန်မှ ပြောကြတာပေါ့”

မိန်းကလေး၏လေသံ ချွဲနွဲ့နေသည်။ ယခင်က သူမသည် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် မြို့တော်ဝန်သည် သူမကို အချိန်ပိုပေးလေ့ရှိသည်။

“ထွက်သွားစမ်း”

မြို့တော်ဝန်က မိန်းကလေး၏မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။ သူသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ တံခါးဝထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် ရုပ်ရည်ချောမောသော်လည်း သူမထံ၌ အသိဉာဏ်မရှိပေ။ ဤအချိန်တွင် သူသည် သူမနှင့်အိပ်စက်ရန် စိတ်ခံစားချက် မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးသည် မြို့တော်ဝန်၏ နောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်ကာ ကျောက်မိသားစုထံသို့ အလျင်စလို သွားလိုက်ကြသည်။