လှည့်စားခြင်း

“ဒီလို သာမန်လှည့်ကွက်လေးတွေက တကယ်ပဲ ဘာအဓိပ္ပါယ်မှ မရှိဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါပြီး အားယွီဖုန်းနှင့်အတူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ အားယွီဖုန်းကလည်း သူ့ကို တကယ်ခေါ်ဆောင်သွားသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ရှေ့သို့ လိုက်သွားသည်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အားယွီဖုန်းက သူ့ထံသို့ လှည့်ဖြားရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

သို့သော် အားယွီဖုန်းက သူ့ကို ထူးခြားသော ကျင့်စဉ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်မသွားဘဲ ဘေးဘက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုထဲသို့ ခေါ်သွားကာ ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိ အရက်တစ်အိုးနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲအသားအနည်းငယ်မျှ မှာယူပြီး ဖြည်းညင်းစွာ စားသောက်နေသည်။

ဤနေရာတွင်လည်း စားသောက်ဆိုင်များ ရှိနေပြီး အမျိုးမျိုးသော နေရာများလည်း ရှိသည်။ အပြင်လောကနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။ ကျင့်ကြံသူတိုင်းတွင် မိမိလိုအပ်ချက်များရှိပြီး အထူးသဖြင့် အရက်နှင့် အစားအသောက်များမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

သူတို့သည် အစားအသောက်မလိုအပ်တော့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ စားသောက်လိုစိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်အတွက်တော့ ယခုအခါ စားသောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် သူသည် ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး အားယွီဖုန်းကတော့ ဘေးတွင် အရက်ငှဲ့ပေးရင်း အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာတွင် အရက်သောက်၊ အစားအသောက်စားရင်း တစ်ရက်လုံး နေခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရောက်လာသည်။ ထိုသူက ယီထျန်းယွမ်အား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပြီး အားယွီဖုန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်က အားယွီဖုန်းကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း အတူလိုက်သွားကာ ဘေးဘက်ရှိ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထိုသူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။ “မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ… အစီအစဉ်အတိုင်း သူ့ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ မပြောထားဘူးလား… အခုထိ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ… အချိန်ကျော်သွားရင် ကျုပ်တို့ ကတိဖျက်သလိုဖြစ်သွားမှာ…”

“ငါ ကြိုးစားနေတာမမြင်ဘူးလား… သူက ဘယ်မှ မသွားချင်ဘူး… ဒီမှာ အရက်ပဲ သောက်နေတယ်… ငါဘာတတ်နိုင်မှာလဲ…” အားယွီဖုန်းက ပြန်ပြောသည်။

ဤစကားများမှာ ယီထျန်းယွမ်က ထိန်းချုပ်ပြီး ပြောခိုင်းထားခြင်းဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

“သေစမ်း… အတင်အကြပ်လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး… ဆက်ပြီး ဆွဲထားရင် သခင်ကြီးကန်မင်က အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်…”

ထိုသူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မှာကြားသည်။

“ဘယ်နည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အမြန်ခေါ်သွားစမ်း… နားလည်လား…”

“နားလည်ပါပြီ… နားလည်ပါပြီ…”

အားယွီဖုန်းက ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ထံသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။

လာကြိုသူက အားယွီဖုန်းထွက်သွားသည့် ကျောပြင်ကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ကြည့်နေပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

အားယွီဖုန်းသည် ယီထျန်းယွမ်ထံ ပြန်ရောက်လာပြီး ဆက်လက်၍ အရက်ငှဲ့ပေးသည်။ မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမှ မရှိပေ။ အရက်ငှဲ့ရမည့်အခါ ငှဲ့ပေးရင်း ယီထျန်းယွမ်ဘေးတွင် ဆက်လက်ရပ်နေသည်။

“ငါ့ကို လှည့်ဖြားပြီး အကွက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား… ဒီလို တိုက်ပွဲကို ရှောင်ဖယ်ဖို့လား… ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က ဒီလောက်ထိ သတ္တိနည်းနေတာလား…”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။ သို့သော် သူသည် အကြံအစည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ ပျက်စီးမှုကို ဤနေရာတွင် မသိသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။ သို့သော် အင်အားကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို လဲလှယ်ထားနိုင်လျှင် အောင်မြင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သို့ရာတွင် ယီထျန်းယွမ်က စိန်ခေါ်မှု ထုတ်ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် လူလဲလှယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ စုချန်းမင်သေဆုံးသွားပါက ယီထျန်းယွမ်က ချက်ချင်း အဆင့်မြင့်တက်ပြီး အနိုင်ရသွားမည်ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်သည် အားယွီဖုန်းနှင့်အတူ ပဉ္စမအဆင့်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း ဤနေရာ၏ လှပသောရှုခင်းများကို ခံစားနေသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပမ်းဖြေနေသလိုပင်။

ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်လှသည်။ ရှေးဟောင်းမင်နတ်ဘုရားက ထူးခြားသော နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်က ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းမင်နတ်ဘုရားက ဖန်တီးထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်မှ မြေနေရာကို အတင်အဓမ္မ ရွှေ့ပြောင်းယူလာပြီး ဤတွင် သဘာဝရှုမျှော်ခင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု သိမြင်ခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲများလည်း ရှိသည်။ ရှေးဟောင်းမင်နတ်ဘုရားက အသက်ရှင်သတ္တဝါများကို ဖန်တီးလိုသော်လည်း ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့၏ စွမ်းအားမည်မျှ ကြီးမားစေကာမူ အသက်ရှင်သတ္တဝါကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

သို့သော် မြေနေရာကို ရွှေ့ပြောင်းခြင်းမျိုးကို ယီထျန်းယွမ်လည်း လုပ်နိုင်သည်။ ကြီးမားသော မြေနေရာတစ်ခုကို လွယ်ကူစွာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုရန်လိုသည်။

ယခင်လူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာပြီး အားယွီဖုန်းကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားကာ ယီထျန်းယွမ်ကို မြှူဆွယ်ထားသည့် ကျင့်စဉ်နေရာသို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်ရန် ပြောသည်။ အားယွီဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဤနေရာကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သွားမည်ဟု ပြောသည်။ ထိုသူများကို ပြန်လည်ထွက်သွားစေပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်နှင့်အတူ ဆက်လက်၍ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

အားယွီဖုန်းက ယီထျန်းယွမ်ကို ကျင့်စဉ်နေရာသို့ တကယ်ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ရက်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ဘေးတွင် ငါးမျှားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤသို့သော အေးချမ်းသာယာမှုမှာ စိန်ခေါ်ရန်လာသူမဟုတ်ဘဲ အားလပ်ရက် အပမ်းဖြေထွက်လာသူတစ်ဦးနှင့်သာ တူလှသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ… ပထမရက်မှာ စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားနေတာကို ခွင့်လွှတ်လို့ရသေးတယ်… ဒုတိယရက်မှာ အပမ်းဖြေနေတာကိုလည်း သည်းခံလို့ရသေးတယ်… အခု တတိယရက်မှာ ငါးမျှားနေတယ်တဲ့… တစ်ပတ်အချိန်က မကြာခင်ကုန်တော့မှာ… မင်းတို့ သိရဲ့လား…”

အဆင့်ခေါင်းဆောင်နန်းတော်ထဲတွင် စုချန်းမင်က ယူဟွာနိုင်ငံမှ လူများကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆူပွက်နေသည်။ သူတို့လည်း စိတ်ဓာတ်ကျလျက် ချွေးစီးချွေးပေါက်ကျနေကြသည်။

“ဒါ… ဒါ… ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားနေပါတယ်… အဲဒီကောင်လေးက လှည့်လည်ကြည့်ရှုချင်နေလို့ ဘာမှ စိတ်ဝင်စားတဲ့ပုံ မပြဘူး…” ယူဟွာနိုင်ငံမှ လူများက ချွေးစီးပြန်ကာ ပြောသည်။

“နောက်ဆုံးတစ်ရက်… မနက်ဖြန်ထိ အဲဒီကောင်လေးကို အထူးကျင့်စဉ်ခန်းထဲ မခေါ်သွားနိုင်ရင် မင်းတို့ သေမှာသေချာတယ်…” စုချန်းမင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ…”

“နားလည်ပြီဆိုရင် အခုထွက်သွားစမ်း…” စုချန်းမင်က ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် သူတို့သည် ထိတ်လန့်စွာ အပြေးထွက်သွားသည်။ လူများထွက်သွားပြီးနောက် စုချန်းမင်က ချွေးစီးပြန်ကာ ရေရွတ်သည်။ “အဆုံးသတ်ပြီ… ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်… အဲဒီအခါ ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ…”

သူ၏ စိတ်အတွင်းမှာ တုန်လှုပ်နေသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိရုံဖြင့်ပင် ထိတ်လန့်စရာပင်။ သူသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ရင်ဆိုင်လျှင် အလွယ်တကူ အရိုက်ခံရမည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သို့သော် ထွက်ပြေးနိုင်သည်ဆိုသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်ထံမှ လွတ်မြောက်နိုင်လျှင်တောင် သူတို့၏ ဘိုးဘေးကြီးထံမှ အပြစ်ဒဏ်ကို မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

ထိုသူသည် ထွက်သွားပြီးနောက် အားယွီဖုန်းကို ထပ်မံရှာဖွေပြီး နောက်ဆုံးသတိပေးချက်ထုတ်ပြန်ကာ ယီထျန်းယွမ်ကို အထူးကျင့်စဉ်နေရာသို့ အမြန်ခေါ်သွားရန် ပြောသည်။ အကယ်၍ မခေါ်သွားနိုင်လျှင် ယူဟွာနိုင်ငံသည် ပျက်စီးမည်ဖြစ်သည်။

အားယွီဖုန်းက ချက်ချင်း သဘောတူပြီး မနက်ဖြန်တွင် သေချာပေါက် ခေါ်သွားမည်ဟု ပြောသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ရက်တွင်လည်း ဘာမှပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။ သူတို့သည် အပမ်းဖြေခြင်းမပြုဘဲ မြို့ထဲတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရောင်းချနေသည့် ပစ္စည်းများကို ကြည့်နေသည်။ ဤအခြေအနေက သူတို့ကို အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။ ထိုနေ့မပြီးဆုံးမီ ယူဟွာနိုင်ငံမှ လူများသည် အလျင်စလို ရောက်လာသည်။

“စတုတ္ထအဆင့်ခေါင်းဆောင်… ခင်ဗျားက ကျင့်စဉ်နေရာကို သွားမယ်လို့ မပြောထားဘူးလား… ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ… ဒီလိုဆက်ဆွဲထားရင် အချိန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်…”

ထိုသူက အလျင်စလို ပြောသည်။

“အို့… ဒီလိုရက်အနည်းငယ်လောက်က ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး… ငါ စိန်ခေါ်မှုပြီးသွားရင် အဲဒီကျင့်စဉ်နေရာကို သွားလိုက်မယ်…” ယီထျန်းယွမ်က သူတို့အလျင်စလို ဖြစ်နေသည်ကို မသိဘဲ မနေပေ။

ထိုသူသည် ချက်ချင်း မှင်တက်မိသွားသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို မပြီးမြောက်နိုင်တော့ပေ။

“ဒါ… ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး… အချိန်လွတ်သွားရင် အဲဒီကျင့်စဉ်ခန်းကို ဖွင့်လို့မရတော့ဘူး…”

ရည်မှန်းချက်ပြည့်မြောက်ရန် ထိုသူက လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ဒီတစ်ခေါက်က မသွားတော့ဘူး… နောက်တစ်ခေါက်မှ သွားမယ်… ငါ ပဉ္စမအဆင့်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာတဲ့အခါ မင်းတို့က ငါ့ကို ကူညီရင် ပိုပြီး အကျိုးရှိမှာမဟုတ်လား…”

ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဤသစ္စာဖောက်သူများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကစားလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ လူယုံဖြစ်လိုပြီး မိမိလူမျိုးကို မကူညီလိုသူများမှာ သေသင့်သည်ဟု သူထင်သည်။

ဤစကားထွက်လာပြီးနောက် သူတို့အားလုံး မှင်တက်မိသွားသည်။ ဤစကားမှာ အမှန်ပင် အကျိုးရှိပုံရသော်လည်း သူတို့၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤသို့မဟုတ်ပေ။