ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည်

ပန်းခင်းသည် ဆေးဖော်စပ် ပညာနှင့် စိုက်ပျိုးရေး သင်တန်း တက်ရောက်နေသော ဂိမ်းမာများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့သည်။ ဖယ်ရီမလေး မိုးလက်ဖက်ရည်ကြောင့် ရှားလော့ခ်နှင့် သဘောတူညီချက် တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပန်းခင်းသည် ဖယ်ရီမလေး၏ စာသင်ခန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှားလော့ခ်၏ ပန်းခင်းမှာ လုံလောက်စွာ ကြီးမားသော်လည်း ဂိမ်းမာ အရေအတွက် ၅,၀၀၀သို့ တိုးမြင့်လာပြီးနောက် အနည်းငယ် သေးငယ်ပုံ ရသည်။

ပန်းခင်းတွင် အပင် အမျိုးမျိုး စိုက်ပျိုးထားပြီး ပန်းခင်း အလယ်တွင် ပင်စည်အချင်းဝက်ကို အော့ခ်လေးဦး ပွေ့ဖက်ရလောက်မည့် ထူထဲသော ပင်စည် ရှိသော သစ်ပင် အကြီးကြီး တစ်ပင် ရှိနေ ခဲ့သည်။

သစ်ပင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ နှင့် ဤမျှ ကြီးမားစွာ ကြီးထွားလာသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိသော်လည်း သစ်ပင်ကို မိုးလက်ဖက်ရည် စိုက်ပျိုးခဲ့ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိ ကြသည်။

သူမ၏ အိပ်ရာကို ရွှေ့ပြောင်းရန် ဆန္ဒ မရှိသော ဖယ်ရီမလေးပင်လျှင် သူမ သစ်ပင်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သော သစ်ပင်အိမ်သို့ သူမ၏ အိပ်ရာကို ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည်။

ဖယ်ရီမလေးသည် ဂိမ်းမာများအား အခြေခံစိုက်ပျိုးရေး သင်ကြားပေး နေခဲ့သည်။ အာသာ အဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း ဖယ်ရီမလေး အော်ဟစ်သံကို သူ ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

"ဟာ။ ငါ မင်းတို့ကို ဒီလိုအရာတွေ စိုက်ပျိုးဖို့ သင်ပေးခဲ့လို့လား။ မာနာ။ မင်းတို့ မာနာကို သုံးကြ။ ငတုံးတွေ။ မာနာမရှိဘဲ မြေအောက်လောကမှာ အပင်တွေ ကြီးထွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဖယ်ရီမလေးသည် ဂိမ်းမာများနှင့် နေထိုင်ရသည်ကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီး ကနဦး ကြောက်ရွံ့မှုမှ လက်ရှိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့သည်။ မပြောင်းလဲခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူမ၏ တံတွေးထွေးသည့် အကျင့်ပင်။

"ကဲ— —။"

ဂိမ်းမာတစ်ဦး သူမကို ထိတွေ့ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် ဖယ်ရီမလေးသည် ဂိမ်းမာ၏ ဦးခေါင်းကို တံတွေးဖြင့် ထွေးလိုက်ပြီး သူ့အား လွင့်စင်သွား စေခဲ့သည်။ သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်း ရှိ၊မရှိမှာ မသိရှိရချေ။

ဤသို့သော စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော ဂိမ်းမာမှာ ရှားပါးလှသည်။ ဤမျှ အနီးကပ် အနေအထားတွင် ဂိမ်းမာ တစ်ဦး ဖယ်ရီမလေး၏ တံတွေးဖြင့် အထွေးခံရပါက မသေလျှင်တောင် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိလိမ့်မည်။

အာသာသည် သင်တန်း အတွက် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် သင်တန်းရှိ ကျောင်းသားများကိုသာ လေ့လာကြည့်ရှု ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကာ သူ၏ ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ပန်းခင်းတွင် လက်သည်းထက်ထက် ရှိသော နေကြာပန်းကို ပြုစု စောင့်ရှောက်နေသော မိုးလက်ဖက်ရည် ဖြစ်သည်။

သူမကို ရှာဖွေတွေ့ ရှိပြီးနောက် အာသာသည် မိုးလက်ဖက်ရည်ထံသို့ လျှောက်လှမ်း သွားခဲ့သည်။

အာသာ၏ နောက်တွင် ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့ သူတို့ အတွက် အကာအကွယ် ပေးထားသော သတ္တဝါစားပန်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ် လိုက်ကြသည်။ ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် သူမ၏ ကော်လံကို ကိုက်ခဲရင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ မိုးလက်ဖက်ရည်ပဲ။ မိုးလက်ဖက်ရည်က မကောင်းကြံနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်။ သူမက အစ်ကို အာသာ အတွက် ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နေတာ။ အရင်က ကောလာဟလတွေ ပြန့်နှံ့နေခဲ့ပြီး မင်းက ငါ့ကို အာသာနဲ့ မိုးလက်ဖက်ရည်ကြားမှာ ဘာမှ မရှိဘူးလို့ နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်..."

"အာ။ ငါ မင်းကို နှစ်သိမ့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက အာသာနဲ့ မိုးလက်ဖက်ရည်က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စုံတွဲလို့ ပြောနေခဲ့တာ။"

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်ရန် ဓားမြောင်တစ်ချောင်း ထုတ်ယူလိုက်သော ဆယ်ဗားနပ်စ်ကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အာသာသည် သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ သူတို့ နှစ်ဦးလုံး ငုံ့ရှောင် လိုက်ကြသည်။

အာသာသည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သည်။ သင်တန်း တက်ရောက်နေသော ဂိမ်းမာများနှင့် ယိမ်းထိုးနေသော သတ္တဝါစားပန်းမှ လွဲ၍ ထူးဆန်းသောအရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ။

ဂိမ်းမာအချို့ အာသာကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူသည် ထိပ်တန်းဂိမ်းမာတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူ့အား နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်ရှိ လာကြသည်။

အာသာသည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မိုးလက်ဖက်ရည်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လှမ်း သွားခဲ့သည်။

"အာ၊ မိုးလက်ဖက်ရည်။" အာသာက စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းညူရင်း အပင်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသော မိုးလက်ဖက်ရည်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အာသာကို မြင်တွေ့ ရသောအခါ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အာသာ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ နင် အသေးစား ကုသရေး ဆေးရည်တွေ ဝယ်မလို့လား။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ မကြာသေးခင်က ဂိမ်းမာတွေ အများကြီး ဝယ်နေကြတယ်။ နင် ဘယ်လောက်လိုလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောထားလေ၊ ငါ လုပ်ပြီးတာနဲ့ နင့်ဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

မိုးလက်ဖက်ရည်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို ဒူးများပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ ထိုပုံမှာ နူးညံ့သော စိတ်ထား ရှိသော ဂိုဘလင် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အော့ခ် အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် တူနေခဲ့သည်။

"စိတ်ပျက်စရာပဲ။ အဲ့ဒီဂိုဘလင်က ဘာလို့ ဒီလောက် လှနေရတာလဲ။ အဲ့ဒီစဉ်းလဲတဲ့ ဂိမ်းမာ။ ဘာလို့ သူမက ဒီလောက် လှပတဲ့ မျက်နှာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာလဲ။ သူမ ဘယ်သူ့ကို သွေးဆောင်နေတာလဲ။" ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် သူမ၏ ချွန်ထက်သော အော့ခ်အစွယ်များဖြင့် သူမ၏ ကော်လံကို အပိုင်းပိုင်း ကိုက်ဖြတ် လိုက်သည်။

"ဟာ။ မင်း 'တောင်နှင့်ဓား' အရမ်း များများ ကစားထားလို့လား။ မင်းက အားနည်းတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်လို့ မရဘူး။ 'တောင်နှင့်ဓား' ဂိမ်းမာ တစ်ယောက်က အားနည်းတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် လူလုံးထွက်ပြရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်သော်လည်း ဘောင်းဘီမဝတ်သူက သူမကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး "ဟေ့၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်းသာ အခု လူလုံးထွက်ပြခဲ့ရင် အာသာက ငါတို့ သူ့နောက် လိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ငါတို့ရဲ့ ခင်မင်မှုကို အဆုံးသတ် ပစ်လိမ့်မယ်။"ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ သတိပေးချက်ကို ကြားလိုက် ရသည်နှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် ချက်ချင်းပင် ပုန်းအောင်း လိုက်ပြီး သူမ၏ ကော်လံကို ဆက်လက်ကိုက်ခဲ နေခဲ့သည်။

အာသာသည် သူ၏ ခေါင်းကို နောက်ပြန် လှည့်လိုက်သည်။ သူ ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုခြင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက် ရသည်။

"အာသာ။"

"အာ၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

အာသာသည် မိုးလက်ဖက်ရည်ကို နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မာနာစွမ်းရည် စာအုပ်တစ်အုပ် ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဆေးရည် တစ်ရာ မှာမယ်။ အလျင်မလိုနဲ့။ တခြားအော်ဒါတွေကို အရင်ပြီးအောင် လုပ်လိုက်။ ဒါက ဆုလာဘ်ပဲ။"

"နေဦး၊ အစ်ကို အာသာ၊ မာနာစွမ်းရည် စာအုပ်က အရမ်း ဈေးကြီးတယ်။ အသေးစား ကုသရေး ဆေးရည်ရဲ့ ဈေးနှုန်းက အရင်ကလောက် မမြင့်တော့ဘူး။ မာနာစွမ်းရည် စာအုပ်ကို အသေးစား ကုသရေး ဆေးရည်တွေနဲ့ လဲလှယ်မယ့် အစား မာနာစွမ်းရည် စာအုပ်ကနေ သင်ယူတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် မှော်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ရောင်းချလိုက်တာက,ကော..." မိုးလက်ဖက်ရည်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဈေးကျသွားလို့လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ဒါကို တူညီတဲ့ ဆေးရည်ပမာဏနဲ့ လဲလှယ်လိုက်မယ်။ ဆွေးနွေးပွဲဖိုရမ်မှာ နေရောင်ခြည်ကို တုပနိုင်တဲ့ မာနာစွမ်းရည် တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ငါ တွေ့တယ်၊ အဲ့ဒါက အပင်တွေရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းကို တိုးတက်စေလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီစာအုပ်ကိုသုံးပြီး မာနာစွမ်းရည်ကို သင်ယူနိုင်ပြီး မှော်ဆေးရည်တွေ ပိုထုတ်လုပ်နိုင်တယ်။ အစည်းအရုံးတွေက ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်နေပြီး ငါတို့မှာ မှော်ဆေးရည်တွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ခဲ့ရင် ငါတို့ အစည်းအရုံးတွေ အတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်။"

"ငါ မင်း အပေါ် အစည်းအရုံး ဥက္ကဋ္ဌ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ နေတာ၊ ဒါကြောင့် စိတ်မကောင်း မဖြစ်နဲ့။" အာသာက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိပြီ... ငါ နားလည်တယ်။ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်။"

မိုးလက်ဖက်ရည်သည် အာသာ၏ မာနာစွမ်းရည်စာအုပ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသရန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

အာသာ မနေခဲ့ချေ။ သူ လှည့်ထွက် သွားခဲ့သည်။

"ငါ ဘာပြောခဲ့လဲ။ ငါ သူတို့ ကြားမှာ ဘာမှ မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ အာသာက အော်ဒါမှာဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ။ ငါတို့ရဲ့ အသေးစား ကုသရေး ဆေးရည်အများစုကို မိုးလက်ဖက်ရည်ဆီကနေ မှာကြားခဲ့တာပဲ။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ဆယ်ဗားနပ်စ်အား ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အဲ့လောက် ရိုးရှင်းမယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး... မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီည ဆေးရုံမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ နဂါးမျိုးနွယ်သားကို မေးမယ်။ အာသာနဲ့ မိုးလက်ဖက်ရည်က အတူတူ ရှိနေရမယ်။ ပြီးတော့ အာသာက နဂါးမျိုးနွယ်သားကို အဖွဲ့ပြောင်းဖို့ မှော်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့လိုဖြစ်ရမယ်။"

ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့် လိုက်သော်လည်း ဘောင်းဘီမဝတ်သူက "ဝါး၊ မင်း အာသာရဲ့ စရိုက်ကို မသိဘူးလား။ သူက နဂါးမျိုးနွယ်သားကို အဖွဲ့ပြောင်း ခိုင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူ ငါတို့ကို မလိမ်ညာခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီညအကြောင်း ထပ်မပြောချင်တော့ဘူးလို့ သူပြောခဲ့တယ်။ မင်းသာ နဂါးမျိုးနွယ်သားကို မေးခဲ့ပြီး အာသာ သိသွားခဲ့ရင် မင်း အခွင့်အရေးရမှာ မဟုတ်ဘူး။"ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ဆယ်ဗားနပ်စ်ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစား နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့ရဲ့ အချစ်ရေးကို ဘာလို့ စိတ်ဝင်စား နေရတာလဲ။ မေ့လိုက်တော့၊ ငါ ဒီကိစ္စကနေ လက်ရှောင်လိုက်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ နေ့စဉ်မစ်ရှင်တွေ အများကြီး မပြီးသေးဘူး။ မင်း ကြိုက်တာလုပ်၊ ငါ သွားပြီ။"

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ပန်းခင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဆယ်ဗားနပ်စ်မှာမူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကာ ပြင်းထန်စွာ စဉ်းစား နေခဲ့သည်။

...

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၏ လမ်းမများ ပေါ်တွင် အလုပ်သွားရန် မြေအောက်လောကသားများသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဘီးတယ်လ်မွန် မှတ်တိုင်တွင် တန်းစီ နေကြသည်။

ပုံမှန်မဟုတ်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ တန်းစီလူတန်းတွင် အထူးသတ္တဝါ တစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင်။

သူမှာ အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ထာဝရတိုင်းပြည်၏ ဒန်ဂျင်အရှင် ဖြစ်ပြီး ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို နှစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ကာ မော်ဂန်၏ အော့ခ်တပ်မတော်ကို အနိုင်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြောက်ပိုင်း မြေအောက်လောက တစ်ခွင်တွင် ကျော်ကြားလှသည်။

အရှင်ရှားလော့ခ်သည် အများပြည်သူသုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို အဘယ်ကြောင့် အသုံး ပြုနေပါသနည်း။ သူ၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လိုအပ်ချက်များ အတွက် ကိုယ်ပိုင် ဘီးတယ်လ်မွန် တစ်စီး မရှိသင့်ဘူးလား။

အာ၊ သူက မြို့သူမြို့သားတွေနဲ့ ရင်းနှီးဖော်ရွေ ချင်တာပဲ။

သူ ဖော်ရွေပုံ ရသော်လည်း မည်သူမျှ ဤအထက်တန်းစား နတ်ဆိုးနှင့် စကားပြောဆိုဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူက အထက်တန်းစား နတ်ဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဘရုသည်သာ ရှားလော့ခ်၏ စိတ်ထဲတွင် မရပ်မနား စကားပြောဆို နေခဲ့သည်၊ "အရှင်ရှားလော့ခ်။ အရှင်ရှားလော့ခ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုဆက်လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ အရှင့်မှာ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန် ရှိရမယ်။ ဒန်ဂျင်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘီးတယ်လ်မွန်တွေ အများကြီး မရှိဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့မှာ ရပ်ကွက်ဟောင်းမှာ ရုံးခန်း တစ်ခု ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသုံးပြုမှု အတွက် ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်စီးကို ကျွန်တော်တို့ ပြုပြင်မွမ်းမံ နိုင်တယ်။ အရှင့်ကို နေရာရွှေ့ပြောင်း ဝင်ပေါက် ခန်းမဆောင်မှာ စောင့်ဆိုင်းဖို့ ကိုယ်ပိုင် ဘီးတယ်လ်မွန် တစ်စီး စီစဉ် ပေးနိုင်တယ်။"

"အင်း၊ အဲ့ဒါက အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်။" ရှားလော့ခ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် ငါသာ ဘီးတယ်လ်မွန် တစ်စီးတည်းကို ငါ့ အတွက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးခိုင်းခဲ့ရင် အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ ခြိုးခြံချွေတာမှုကို ဆန့်ကျင်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ အမှန်စင်စစ် ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်စီးက ဂိမ်းမာ ၂၀၀ကို စက်ရုံဆီ အလုပ်,လုပ်ဖို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဆယ်ရက်အလုပ်,လုပ်တဲ့ ဂိမ်းမာ တစ်ယောက်က မှော်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ရရှိနိုင်တယ်။ ဒါဆိုရင် ဂိမ်းမာ ၂၀၀က မှော်ကျောက်တုံး ၂၀၀ ရရှိလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက ငါ ဘီးတယ်လ်မွန်ကို သုံးတာထက် ပိုကောင်းတယ်။"ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘရုသည် ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် "အင်း၊ အရှင့်မှန်ပါတယ် အရှင်ရှားလော့ခ်။"ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘီးတယ်လ်မွန် တစ်စီး ရောက်ရှိ လာခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ အများပြည်သူသုံး ဘီးတယ်လ်မွန် မဟုတ်ခဲ့ချေ။

ဘီးတယ်လ်မွန်သည် ရှားလော့ခ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့် သွားခဲ့သည်။ ဂနိုမ်းတစ်ဦး ယာဉ်မောင်း ထိုင်ခုံမှ ဆင်းသက်လာပြီး ရှားလော့ခ်အား ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ အရှင် ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး။ ဒန်ဂျင်အရှင် နီကိုလပ်စ်က အရှင့်ကို ရှာနေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ။"

"အင်း။"

ရှားလော့ခ်သည် ဂနိုမ်းကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ ဘီးတယ်လ်မွန် ပေါ်သို့ တက်ရောက် သွားခဲ့သည်။

"ပတာ၊ ပတာ၊ ပတာ။"

ဘီးတယ်လ်မွန်သည် သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ အရေးကြီးပုံပဲ။" ရှားလော့ခ်က နောက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် အခြေချရင်း မေးလိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို ပူးပေါင်း ကြံစည်နေတယ် အရှင်ရှားလော့ခ်။"

ဂနိုမ်းသည် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ အလွန် စိုးရိမ်နေပုံ ရသည်။