မွေးရာပါနယ်ပယ်က ဒါပဲလား

ညစာစားပြီးနောက်။

ချင်းယန် ပျော့ပျောင်းသော သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ပါးစပ်ထဲ သွားကြားထိုးတံတစ်ချောင်း ထည့်ကာ သူ့ဖုန်းကို အေးအေးဆေးဆေး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ညစာကတော့ အမှန်တကယ်ပင် အာရုံများသော ပွဲဖြစ်ခဲ့သည်။

ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဟင်းချက်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကလည်း လုံးဝကို အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။

"သခင် ကြမ်းပြင်ကို သုတ်ပြီးသွားပြီ ပန်းကန်တွေလည်း ဆေးပြီးပြီ"

ထိုအခိုက် ရှောင်ပိုင်က ဆိုဖာပေါ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်တက်သွားပြီး ချင်းယန်ရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမရဲ့ အမွေးအမြီးလေးခုကလည်း ရိုင်းစိုင်းစွာ တွန့်လိမ်နေပါ၏။

"ဒီနတ်သမီးက ဆုတစ်ခုလိုချင်တယ်!"

"ဆု?"

ချင်းယန် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဆုလဲ? အမွေးတွေ ပေါက်ဖို့လား"

"မှန်တယ်!"

ရှောင်ပိုင် သူမလက်တွေကို တင်ပါးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို နောက်ပြန်စောင်းကာ ကြည့်၏။

"အမွေး ပြန်ပေါက်မယ့် ဆေးလိုချင်တယ်... ဒါကြီးက ကျွန်မကို အနှောင့်အယှက်ပေးလွန်းတယ်"

ချင်းယန် ကျေကျေလည်နပ်ဖြင့် ဆိုဖာပေါ်ကို လှဲချကာ သူ့ဖုန်းကို ဆက်၍ ပွတ်ကြည့်​နေသည်။

"ဘာလို့ အ​မွေးပေါက်ဆေးကို ဝယ်ပြီး အမြီးကို မလိမ်းတာလဲ"

ရှောင်ပိုင် သူ့ဖုန်းစခရင်ကို ဖုံးအုပ်ကာ ခေါင်းယမ်း​ပြသည်။

"အဲဒါတွေက အသုံးမဝင်ဘူး..."

အခုမှပဲ သူမဖုန်းထဲမှာ ခေတ်အဆက်ဆက် မှတ်တမ်းတွေကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတိုင်းကို အွန်လိုင်းမှာ ရှာဖွေခဲ့သလို ရိုးရာကုထုံး အမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး နှမ်းနက် လှည်းတစ်စီးစာလုံးအတွက် အမှာစာတွေတောင် တင်ခဲ့သေး၏။

ဒါ​ပေမယ့်​ သူမ စဉ်းစားမိတာက သူမဟာ မွေးရာပါနယ်ပယ် ကြယ်သားရဲ ဖြစ်သည်။ လူသားတွေကို ကုသပေးမယ့် ဆေးတစ်လက်က ကြယ်သားရဲအပေါ် အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား

လုံးဝ မ​ဖြစ်ဘူးပေါ့!

ရှောင်ပိုင်သည် သူမရွေးချယ်ထားသော အရာကို ပြန်ဖျက်လိုက်ပြီး ခဏလောက်စဉ်းစား၍ ချင်းယန်နောက်သို့ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏အဂ္ဂိရတ်ကျွမ်းကျင်မှုသည် လူတိုင်းအတွက် ထင်ရှားခဲ့ပြီး လက်တွေ့အားဖြင့် လူသားမဆန်သော အဂ္ဂိရတ်မီးဖိုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူမအတွက် ဆေးမီးဖိုတစ်ခု သပ်သပ်ထားပေးတာက ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါကို စဉ်းစားရင်း ရှောင်ပိုင် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ချင်းယန်ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လှုပ်ခါလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် သခင် တစ်လုံးလောက် ပြင်ပေးပါနော်~"

သူမက စကားပြောနေစဉ်တွင် မြေခွေးတစ်ကောင်၏ အမြီးကို ပွေ့ဖက်ကာ။

"သခင် နေ့တိုင်း ပွတ်သပ်ရတာ ကြိုက်တယ်မလား သခင်ရဲ့ချစ်ရတဲ့ မြေခွေးလေးကို အမွေး မကျွတ်​စေချင်ဘူးမလား"

"..."

ချင်းယန်သည် ပျော့ပျောင်းသော မြေခွေးအမြီးကို ပွတ်သပ်ကာ သပ်ရပ်သော ဧည့်ခန်းကို ပြန်ကြည့်ကာ ခဏလောက် စဉ်းစားနေသည်။ ရှောင်ပိုင်ဟာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကောင်းမွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အိမ်မှုကိစ္စများ အားလုံးကို ဂရုစိုက်ကာ အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်မျိုး ရသင့်ပါ၏။

ချင်းယန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါမင်းကို နောက်မှ ဆေးတစ်လုံးလုပ်ပေးမယ်"

"ဟားဟား...သခင်က အ​တော်​ဆုံးပဲ"

ရှောင်ပိုင် သူ့ကို နမ်းပစ်လိုက်သည်။

  ………

ကျန်းဟိုင်မြို့ မြောက်ဘက်။

မြို့စွန်ရှိ မပြီးဆုံးသေးသော အဆောက်အအုံများသည် သင်္ချိုင်းအစုအဝေး တစ်ခုကဲ့သို့ တန်းစီနေ၏။ လမ်းကြားများက တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့ကာ လရောင်က လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဂရပ်ဖီတီဖုံးလွှမ်းထားသော နံရံများသည် ဆန့်ထွက်ကာ မြင်ကွင်းကို ပို၍ပင် ဆိတ်ညံသွားစေသည်။ ရဲယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက် လမ်းဘေးမှာ ဆိုင်ကယ်ရပ်ပြီး လမ်းကြားထဲကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

"ဒါက ဒီညရဲ့ နောက်ဆုံး စစ်ဆေးမှုမလား"

ရှဟဲ သမ်းဝေပြီး တစ်ရှူးတစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ မိုးရေစက်များ စိုသွားသော ဆေးအပ်ကို ဂရုတစိုက် သုတ်လိုက်သည်။

"ညနက်တဲ့အထိ အလုပ်လာလုပ်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ"

"ကောင်းပါပြီ... ညည်းညူတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မင်းရဲ့လှည့်ကင်းကိုပဲ လုပ်လိုက်ပါ..."

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ လက်ထဲတွင် နံပါတ်တုတ်၊ ဓာတ်မီးတစ်ချောင်း​ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလင်းရောင်ပေးကာ နံရံများကို စစ်ဆေးနေ၏။

"ဒီနေ့ဘာတွေများ အရမ်းစိတ်ရှုပ်နေတာလဲ အဲဒါကဘာလဲ?"

"သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက လက်ဆောင်လေးတစ်ခုပါ..."

ရှဟဲသည် မိုးအပ်ကို လှန်လိုက်ပြီး ၎င်း၏မျက်နှာပြင်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ဂရုတစိုက် သုတ်လိုက်သည်။

"မင်းသူငယ်ချင်းက မင်းကို ဒီပစ္စည်းပေးခဲ့တာလား။"

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး :"မင်းသူငယ်ချင်းက အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ... ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိတာကို အပ်တစ်ချောင်းကို ဘာလို့ လက်ဆောင်ပေးတာလဲ"

"ဟေး! အဲလိုမပြောနဲ့ ငါမကြိုက်ဘူး!"

ဒါကိုကြားတော့ ရှဟဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ သတ္တုပိုက်ကို ဝှက်ထားလိုက်ပြီး :"ငါ့သူငယ်ချင်းက ငါ့ကို စေတနာနဲ့ ပေးခဲ့တာ..."

"ကောင်းပြီ.. မင်းဒီအကြောင်းမပြောချင်ရင် အပြောနဲ့လေ... ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ဖို့ လိုလို့လား"

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ပျင်းလွန်းလို့ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျောက်စရစ်ခဲကို ထောင့်စွန်းသို့ ကန်ချလိုက်သည်။

"ဒါက သတ္တုအပိုင်းအစလေး တစ်ခုပဲကိုး ... အလုပ်မဆင်းခင် မြန်မြန် စစ်ကြည့်စရအောင်"

ထိုအခိုက်!

ဝူး ဝူး ဝူး --

ရုတ်တရက် ကလေးငိုသံကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်သံက လမ်းကြားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"???"

"အဲဒါ ဘာသံလဲ"

ရှဟဲရဲ့ဆံပင်တွေက အဆုံးအထိ ထောင်တက်သွားပြီး သူ့လက်တွေက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေရှိတာလား"

"ပေါက်ကရ!"

အဝေးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အမှိုက်ပုံးကို နံရံနဲ့ ကန်ထုတ်ရင်း တုံ့ပြန်သည်။

"အဲဒါက ကြောင်ရိုင်းလေး ဖြစ်မှာပေါ့... တခြားဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ "

စကားစမြည်ပြောရင်း အမှိုက်ပုံးအဖုံးကို ရုတ်လိုက်သည်။

ညောင်-

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ကြောင်နက်တစ်ကောင်သည် လမ်းကြားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကပ်လျက် အောက်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏သားမွေးများကလည်း အဆုံးအထိ ထောက်နေတော့၏။ ထို့နောက် တံစက်မြိတ်ပေါ်မှ ဝပ်တွားကာ အမှောင်ထဲကနေ စိမ်းစိုနေသော မျက်လုံးများကို ပြသလာသည်။

"တွေ့လား ငါပြောသားပဲ!"

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ကြောင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မောင်းထုတ်ဖို့ သူ့နံပါတ်တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့မည်။

"သတိထား!!"

ရှဟဲ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း။

"ကြောင်ဆီက မခြစ်မိ​စေ​နဲ့"

"မင်းရှေ့မှာ ငါပါ... စိတ်မပူပါနဲ့ ဒါက တောကြောင်ပဲ ကိစ္စမရှိဘူး..."

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရုတ်တရက် ကြောင်နက်၏ ဦးခေါင်းခွံက ကွဲအက်ကာ အနံ့အသက်ဆိုးပါ​သော သွေးများ ထွက်ကျလာသည်။ ထောင်သောင်းမကသော အဆိပ်ရှိ အင်းဆက်ပိုးမွှားများသည် အနက်ရောင် မြူခိုးများ ထွက်လာသကဲ့သို့ ထိုခေါင်းထဲမှ ပေါက်ထွက်သွားသည်။

ခဏအတွင်း အင်းဆက်အမှုန်အမွှားများက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

"မကောင်းတော့ဘူး!"

ရှဟဲ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး တုံ့ပြန်ကာ ချက်ချင်း အကူအညီ ပေးလိုသည်။

ဒါပေမယ့် အင်းဆက်အမှုန်အမွှားက သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်နဲ့ ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းမှာပဲ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ရဲ့ လည်ချောင်းကို ဖြတ်သွားပြီး နှစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိမ့်ဝင်သွားသည်။

ပြီးတာနဲ့ အနက်နှင့် အပြာရောင် ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော အဖြူရောင်အရိုးစုတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ အပေါက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ပိုးကောင်ရုပ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ကောက်ကိုင်လိုက်တဲ့အထိ ဖြူဖျော့တဲ့ ဦးခေါင်းခွံဟာ မြေပြင်ပေါ် လိမ့်ကျကာ လမ်းကြားတစ်လျှောက် လိမ့်သွားပေသည်။

"အရာရှိ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ပိုးကောင်အမျိုးသားသည် ဦးခေါင်းခွံကို မှေးကြည့်ရင်း ပြုံးပြလာသည်။

"နောက်ဖွားနယ်ပယ် အမှိုက်ပုံးတစ်ခုက ငါ့ရှေ့မှာ လမ်းဘေးပုရွက်ဆိတ်လောက်ကို အရေးမပါဘူး! ဒီစောင့်ရှောက်သူက မင်းကိုလိုက်ရှာနေတာ... ငါ့နောက်ကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ လိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် လူ့ဝက်တစ်ကောင် ဖြစ်ချင်လား မင်းရွေးချယ်မှုပဲ"

သူ့စကားများ ပြုတ်ကျလာသည်နှင့်အမျှ အားပြင်းသော ကြယ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လမ်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"မွေးရာပါနယ်ပယ် သခင်လား?!"

ရှဟဲ ပိုးမွှားလက်နက်ကိုင်အမျိုးသား၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အေးစက်မှုတစ်ခုက သူ့ကျောရိုးပေါ်သို့ ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကြောက်စိတ်ဖြင့် ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိ၏။

ငါက နောက်ဖွားနယ်ပယ် အရှုံးသမားပဲ၊ တိုက်နေတော့ ဘာထူးလဲ။

ပြေး!

ဒါကိုတွေးပြီးနောက် ရှဟဲ ချက်ချင်း လှည့်ပြေးတော့သည်။

"ဟမ့် ပြေးချင်တယ်ပေါ့!"

ပိုးကောင်အမျိုးသားက ၎င်းကိုမြင်ပြီး လင်းလက်တောက်ပလာကာ လမ်းကြားဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားစဉ် ကင်းခြေများ အများအပြားသည် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များပေါ်တွင် ဝဲပျံနေလေသည်။

"မပြေးနဲ့...အမ် အဲဒါဘာလဲ"

လမ်းကြားအဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါတွင် အနက်ရောင်သံပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှဟဲကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အစီအရင် ခင်းကျင်းမှုပုံစံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ရွှေရောင်တောက်တောက် ဖြာထွက်နေသော အပ်က သူ့ကို ညွှန်ပြထား၏။

"လောင်ချင်း! မင်းငါ့ကို ကာကွယ်ရမယ်နော်!"

ရှဟဲ အပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်​တော့သည်။

ဝုန်း!

အသက်သွင်းထားသည့် ခင်းကျင်းမှုပုံစံသည် လင်းထိန်နေပြီး အလင်းမှိန်မှိန် လမ်းကြားတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"မင်းကငါ့ကို လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့!"

တစ်ဖက် အမျိုးသား၏ မျက်နှာလည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် သူ့​​လက်ကို လျင်မြန်စွာ လွှင့်တင်လိုက်ပြီး ကြယ်စွမ်းအင်ကို ကြီးမားသော ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အလင်းသည် ထောပတ်တုံးတစ်တုံးကို ဖြတ်၍ ဓားပူတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး ကြယ်စွမ်းအင်ဒိုင်းကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ အင်းဆက်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဖွတ်! ဖွတ်!

ချက်ချင်းပင် သွေးများ ထွက်ကျလာ၏။

တစ်ဖက် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ သေးငယ်သော အပ်ထိပ်ဖျား အရာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ထိုသူမှာ မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်ဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

ချက်ချ​င်းပင် သူ့ကိုယ်အတွင်းရှိ အင်းဆက်အသိုက်လည်း ပြိုကျသွားရာ အတွင်းတွင် ဝှက်ထားသော အဆိပ်ရှိသော အင်းဆက်ပိုးကောင်များသည် တွားသွားရင်း အရပ်ရပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ရှဟဲ ပြင်းထန်စွာ ဟစ်အော်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ မျက်ရည်များထွက်နေသည့် အပြုံးထက် ပိုရုပ်ဆိုးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

" မွေးရာပါ.. မွေးရာပါနယ်ပယ်က..."

"ဒါပဲလား?!!"