အရှင်ကသေပေမယ့် မျက်စိမမှိတ်နိုင်ဘူး မင်းကတော့ ကိုယ်ပွားတဲ့လား?

ချောက်ကြီးအထက်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အဖိုးအိုကို စူးရှသော ရောင်ဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်း​နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးအခိုးအငွေ့များသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် ခုန်​ပေါက်နေသည်။

အနီရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများ အက်ကွဲသွားသည်။

သူ့နှလုံးခုန်သံသည် ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်းခုန်လာကာ အောက်ခြေရှိ ပြည်သူများ၏ နားထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းသော အသံကြီး ဖြစ်သွားသဖြင့် လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံက ကျယ်လောင်လာသည်။

ပိတ်မိနေတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် သေခြင်းတရားကို ရုန်းကန်နေရသလိုပင်။

"ရပ်လိုက်!!"

အနက်ရောင်ဝတ်လူလည်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်အဘိုးအို၏ ရူးသွပ်နေသော လုပ်ရပ်များကို ရပ်တန့်နိုင်အောင် ကြိုးပမ်း​နေခဲ့သည်။ ဒီလျှို့ဝှက်နည်းပညာကို အသက်သွင်းပြီးတာနဲ့ နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်စရာ မရှိတော့ပါ။ အလုံးစုံသော ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်ကာ လူဝင်စားလမ်းခြောက်သွယ်ထဲ ထာဝရ မဝင်ရောက်နိုင်ချေ။

အရှင်ဟာ ဂိုဏ်းထဲက တခြားသူတွေအားလုံးကို သာလွန်ပြီး ထင်ရှားတဲ့ ရာထူးကို ကိုင်မြှောက်ထားလို့ စင်စစ် မြင့်မြတ်တဲ့ ဘုံကို ရောက်နိုင်တော့မည်။

အခု ဓားနတ်ဘုရားအတွက် ကိုယ့်ရဲ့အနာဂတ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီလား။

တကယ်တန်ရဲ့လား။

အနက်ရောင်ဝတ်လူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ လူကြီးရဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာမှုကို ရပ်တန့်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်​နေပြီး အခြေအနေကို ကယ်တင်ဖို့လည်း ကြိုးစားနေ၏။

"အသက်ရှိသရွေ့ မျှော်လင့်ချက်ရှိမှာပါ... အရှင် မဆင်မခြင် မလုပ်ပါနဲ့!"

သို့သော် သူရှေ့သို့မလှမ်းမီတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကြီးက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ လည်ချောင်းထဲမှ သွေးရောင် လျှပ်စီးကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် ပေရာနှင့်ချီအကွာအထိ လွှတ်လိုက်သည်။ ပြီးတာနဲ့ သူ့အော်သံက ချောက်ကမ်းပါးမှ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ငမိုက်သား! နတ်နည်းပြဂိုဏ်းအတွက် နောင်တမရှိဘဲ ငါသေမယ်! ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရား ဒီနေ့ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုရင် နတ်နည်း​ပြဂိုဏ်းက အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုမှ ငြိမ်းချမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားတွေ ဆုံးသောအခါ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အဘိုးအို၏ ရွှေရောင်မျက်နှာဖုံးက အက်ကွဲသွားပြီး ပြာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်လာစေသည်။

သူ့အရေပြားမှာ အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့် ဘောလုံးတစ်လုံးနှင့် တူလေ၏။ အက်ကွဲကြောင်းများမှ ကြောက်စရာကောင်းသော အနီရောင် မီးလုံးများစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ ချင်းယန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ချင်းယန်: "တက်လာခဲ့!"

ဒါကိုမြင်လိုက်တာနဲ့ ချင်းယန်ရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း အေးစက်ပြီး ပြတ်သားလာခဲ့သည်။ သူသည် ရိုးရှင်းစွာ တိုးတိုးလေးပြောကာ ကြယ်ရောင်တောက်တောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ မြင့်မားသောရွေ့လျားကာ ကောင်းကင်သို့ အားသွင်းလိုက်လေသည်။

"သေလမ်းကို ရှာနေတာ!"

ဒါကိုမြင်တော့ မျက်နှာဖုံးစွပ် အဘိုးကြီးဟာ ဒေါသတကြီးနဲ့ ခြေဖျားထောက်ကာ ကောင်းကင်ပေါ် ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးတက်လာကြသည်။ သွေးနီရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့် ရောယှက်နေသော ကြယ်အလင်းတန်းများသည် တိမ်တိုက်ထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားကာ အလင်းနှစ်စင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

……….

"အား! မ​ဖြစ်ဘူး... ဒီနတ်ဆိုးကြီးက အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားနဲ့ အတူ အသေခံချင်နေတာ!"

ချောက်အတွင်း၌ လင်မော့ဖုန်းသည် အပေါ်စီးမှ မြင်ကွင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

“သူက ဓားနတ်ဘုရားကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာ!”

"မဖြစ်နိုင်ဘူး! အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားက သေချာပေါက် ပြန်ဆုတ်နိုင်လိမ့်မယ်!"

လူအိုလီလည်း ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်ရာ သူ့လည်ပင်းရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်လာတော့၏။

“ရွံစရာကောင်းတဲ့ လူက ဓားနတ်ဘုရားကို ဘယ်လိုလုပ် ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်မှာလဲ?"

"မဟုတ်ဘူး ဆရာ နားမလည်ဘူး"

လင်မော့ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး။

"ဒီလျှို့ဝှက်နည်းပညာက မီးလောင်ပြီးတာနဲ့ ရပ်တန့်လို့မရဘူး... အမြင့်မြတ်ဆုံးနယ်ပယ်တစ်ခုရဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖျက်ဆီးတဲ့ စွမ်းအားက ကြောက်စရာကောင်းတယ်... ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားမှာ"

သူ မော့ကြည့်ရင်း စိတ်ပူသွားသည်။

"ဓားနတ်ဘုရားက ရှောင်လွှဲလိုက်ရင် ဒီနတ်ဆိုးက မြို့လယ်ဧရိယာထဲကို ပြေးသွားမယ်... တစ်မြို့လုံးကို ဖောက်ခွဲပြီး လူတိုင်းကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်... အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားက ကျန်းဟိုင်မြို့ကို ကယ်တင်ဖို့ နတ်ဆိုးကို ကောင်းကင်ဘုံကို တမင် ဆွဲခေါ်သွားတာ...."

နှုတ်ဆိတ်ခြင်းက စကားလုံးများထက် အစွမ်းထက်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေပြီး အဆိုးဆုံးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တောင့်ခံနေကြပြီ။ ဝမ်းနည်းမှုက လူအုပ်ကြားထဲ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံတွေပါ ကြားနေရတော့သည်။

"အဓိပတိနယ်ပယ် ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ရဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖောက်ခွဲအားကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်မှာလဲ?"

"ဒီလူယုတ်မာတဲ့ အယူဝါဒကြောင့်!"

"ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ မယိမ်းယိုင်တဲ့ အနစ်နာခံမှုက ခေတ်ကာလတစ်လျှောက် ချီးမွမ်းခံရလိမ့်မယ်..."

"ငါတို့ဒီအခိုက်အတန့်ကို ထာဝရ သတိရသင့်တယ်!"

...

"မယိမ်းယိုင်တဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလား?"

လူအုပ်ထဲက လီကျစ်ရွှမ်း၏ နားရွက်များသည် ဘေးက အဆက်မပြတ် အော်သံနှင့်အတူ တုန်ခါသွားသည်။ သူမ ပါးပြင်မှာ အေးခဲသွားပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

သစ္စာတရားကို ဂရုမစိုက်ဘူး...

သူမသည် ထာဝရ ချီးမွမ်းခြင်းကို မခံရချင်ပါ။

ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ခြင်းက သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနဲ့ ဝေးလွန်းလှသည်။ သူမ၏ ဆရာသခင်သာလျှင် သူမနှင့် အနီးကပ်ဆုံးဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး ပြောရလျှင် ဆရာကို အသက်ရှင်စေချင်၏။

ဒါဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုပါပဲ...

ဒါကိုတွေးရင်း လီကျစ်ရွှမ်း နောက်ဆုံး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်တွေ တဟုန်ထိုး လွှမ်းသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမကြယ်စွမ်းအားများကို စုဆောင်းကာ အကူအညီပေးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေ​ပြီ။

"ဆရာ..."

သို့သော် သူမ မတ်တပ်ထရပ်တော့မည့်အခိုက် ရုတ်တရက် အစီအရင် ခင်းကျင်းမှု ပုံစံများစွာသည် သူမခြေကျင်းဝတ်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ တစ်လက်မမှ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဆွဲကုပ်ထားသည်။

"မရှုပ်နဲ့ ကျစ်ရွှမ်း.... နင်တက်လို့ မရဘူး!"

လီချင်းဟဲသည် လီကျစ်ရွှမ်းကို အထိန်းအကွပ်မဲ့ ချုပ်နှောင်ကာ ခင်းကျင်းထားသော ပုံစံကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမကို အနောက်ကနေ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"နင်သွားလည်း ဘာထူးလဲ ငါတို့က အင်အားချင်းမညီဘူး နင်သွားရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး"

"ငါ သွားချင်တယ် ဆရာ...."

လီကျစ်ရွှမ်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း ငိုယို​နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များကြောင့် မှုန်ဝါးနေပြီဖြစ်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး... စိတ်အေးအေးထား!"

လီချင်းဟဲ ဒေါသတကြီး အော်ပြီး :"မင်းအဲဒီကိုတက်သွားရင် အလကားပဲ သေသွားရလိမ့်မယ်... သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း နင့် ဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ ဆရာက သဘောတူမှာလား"

"ငါ... ငါ..."

ဒါကိုကြားတော့ လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ မျက်ရည်တွေက အထိန်းအကွပ်မရှိ စီးကျလာတော့သည်။ သူမသည် လီချင်းဟဲ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြုတ်လဲကျကာ ငိုရှိုက်ရင်း အထိန်းအကွပ်မဲ့ ငိုကြွေးနေသော မျက်ရည်ကျသော အမျိုးသမီး ဖြစ်နေပါပြီ။

သူမ နားလည်ပါသည်။

အဲဒီကိုတက်ရင် ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဆရာ ကွယ်လွန်သွားခြင်းကို ရပ်ကြည့်နေရတာက ပိုကောင်းပါသည်။

အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။

ဗုန်း!

နိမ့်ကျကွဲအက်နေသော အသံလှိုင်းကြီးနှင့်အတူ မိုးခြိမ်းသံက တောင်ကြီးကို ဖြိုချလိုက်ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးဖြင့် တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြိုချပစ်သည်။

"တိုက်မိပြီ!!! အားလုံး သတိထားကြ!"

လင်မော့ဖုန်း ကောင်းကင်က အခြေအနေကို ငေးကြည့်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်ပြီး သူ့အသံက လူတိုင်းရဲ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဆူညံသံကြောင့် အောက်ခြေရှိ ပြည်သူများသည်လည်း မျှော်ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းကင်မှာ နဂါးတွေ တိုက်ခိုက်နေသလိုမျိုး အသံနဲ့ နှင်းတွေလို ဖြူဖွေးနေတဲ့ တိမ်တွေအပြင် သွေးနီရောင် လျှပ်စီးကြောင်းနှစ်ခု ရောယှက်နေတဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းနှစ်ခု ဖြာထွက်သွားသည်။

ဗုန်း!

ကောင်းကင်ကြီးသည် စူးရှသော အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ခဏလောက်အထိ ကောင်းကင်မှာ နေနှစ်စင်း ပေါ်လာတယ်လို့တောင် ထင်မြင်မိလာစေ၏။

အချက်ပြအကွက်များ ပြတ်တောက်သွားပြီး ထုတ်လွှင့်သည့် ကင်မရာ မျက်နှာပြင်သည်လည်း ပုံပျက်သွားသည်။ ပြည်သူများသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အဖြူရောင် အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် နေရာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပေမယ့် စက္ကန့်တိုင်းလိုလို ထာဝရကာလကြီးပမာ ကြာလွန်းလှ၏။

ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် လက်ကို အလျင်အမြန် နှိမ့်ချကာ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို မျှော်ကြည့်ကြသည်။

သူတို့မြင်သမျှက ကောင်းကင်ကြီးပါပဲ။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့သွားပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ် အဘိုးအိုက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချင်းယန်သည် ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ရပ်နေပြီး ဓားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ သူ့မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

"ဓားနတ်ဘုရား နိုင်သွားပြီ!!! သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"

"နတ်ဆိုး သေပြီ! ဓားနတ်ဘုရားက တန်ခိုးကြီးလိုက်တာ!"

"နေဦး ဓားနတ်ဘုရားက တစ်ခုခုမှားနေပြီ..."

ထိုအချိန်တွင်ပင် လူအုပ်ထဲမှ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်းယန်ကို ရုတ်တရက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဝုန်း!

မီးချောင်းတစ်ချောင်း ကွဲအက်သွားသလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"မဖြစ်​နိုင်​ဘူး!!!"

အနက်ရောင်ဝတ်လူသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြယ်စွမ်းအင်များ၏ အတက်အကျများကို ချက်ချင်း ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ကြယ်စွမ်းအင်သည် ညင်သာစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တက်ကြွမှုမှာ သဘာဝအတိုင်း မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့က ဓားနတ်ဘုရားက ကြယ်ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲဆိုတာ သံသယဝင်နေဖို့တောင် မလို။

"မင်းက ကိုယ်ပွားတစ်ယောက်ပဲ!!!"

အနက်ရောင်ဝတ်လူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းကို အာရုံခံကာ လုံးဝကို အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူအခုနတုန်းက တိုက်ပွဲဝင်နေတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်တဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲလား။

မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ အရှင်သာ ဒါကိုသိရင် ဒေါသထွက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သေသွားလောက်၏။