မထင်မှတ်ထားတဲ့ လက်ဆောင်

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဟုန်တိန့်ဖုန်းသည် သူ၏ မိသားစုအိမ်တော်ထဲမှ ထွက်လာပြီး မြို့ပြင်ဘက်သို့ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်သွားသည်။ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့မှ ထွက်သွားသည်နှင့် သူသည် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး စွန့်ပစ်ထားသော သတ္တုတွင်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ထို့နောက် တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလေသည်။

သူသည် သတ္တုတွင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ လျှောက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို တွန်းဖယ်လိုက်ရာ အောက်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော လှေကားထစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထုတ်ယူမီးညှိလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ဆင်းသက်သွားသည်။

ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် လိုဏ်ခေါင်း၏ ဘေးဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

"တော်တယ်"

ကျန်းပေရန်က တိုးတိုးလေး ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ကိစ္စသေးသေးလေးပါ"

ကူချင်းဟွမ်းက သူ၏အကိုကြီးအား လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမှုကြီး အများအပြားသည် မကြာခဏဆိုသလို ပေါ်သွားသော အသေးစိတ်အချက်တစ်ချက်ကြောင့် အဖြေပေါ်သွားတတ်ပြီး ဟုန်မိသားစုသည်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ဟုန်အိမ်တော်အတွင်း နေ့တစ်ဝက်ကြာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ကူချင်းဟွမ်းသည် လိုက်ကြည့်ထိုက်သော သဲလွန်စများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် အထင်ရှားဆုံးတစ်ခုမှာ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် မိသားစုဝင်များက အလွန်ကောင်းမွန်သော အမူအကျင့်နှင့် ကျင့်ဝတ်များကို လိုက်နာကြသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။

ဟင်းခွဲဝေစားသောက်သည့် စနစ်အောက်တွင် မိသားစုရှိ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဗန်းထဲမှ အစားအစာအားလုံးကို အကုန်စားသုံးကြသည်။

ထို့ကြောင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပိုလျှံနေသော ပေါက်စီများသည် ထူးဆန်းစွာ ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ် ထိုပေါက်စီများသည် အစေခံများအတွက် သို့မဟုတ် အခြားအသုံးပြုမှုတစ်ခုခုအတွက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကူချင်းဟွမ်းက သေချာစေရန်အတွက် ချင်စွေးယုံအား အရှေ့မီးဖိုချောင်တွင် စုံစမ်းမေးမြန်းခိုင်းခဲ့သည်။

ထိုပိုလျှံသော ပေါက်စီများကို လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ စတင်ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချင်စွေးယုံ ပြန်လာပြောသောအခါ ဟုန်မိသားစု၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်အချို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည့် ဟုန်ယာရွှမ်ပြောခဲ့သော ပြဿနာသည် လူများနှင့် သက်ဆိုင်ရမည်ဟု ကူချင်းဟွမ်း သေချာသွားသည်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် လျှို့ဝှက်ထိန်းသိမ်းထားသော လူများ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဟုန်အိမ်တော်ကို တစ်နေကုန် ချောင်းမြောင်းစောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်ရောက်သောအခါ ဟုန်မိသားစု၏ သခင်ငယ်လေး မြို့ပြင်ထွက်သွားသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဟုန်မိသားစုက သူတို့ကို တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်နေလိမ့်မည်ဟု ထည့်သွင်းစဉ်းစားမိခြင်းပင် မရှိခဲ့ပုံရသည်။ သခင်ငယ်လေးသည် သတိထားမှု တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် စွန့်ပစ်ထားသော သတ္တုတွင်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

သဲလွန်စ ရှင်းလင်းသွားသဖြင့် ကူချင်းဟွမ်းသည် သူ၏အကိုကြီးထံ ပြန်လာ အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ယခုအခြေအနေကို သိရှိသွားသောအခါ ကျန်းပေရန်က ဟုန်ယာရွှမ်သည် သူမထင်ထားသော သေးငယ်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အမှန်တကယ် ပြင်းထန်ကြောင်း သိရှိသွားပါက သူမ လိုတာထက်ပို၍ တုံ့ပြန်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူမအား နောက်ထပ် ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့် မပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မကြာမီတွင် လှေကားထစ်များမှ ခြေသံများ တက်လာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဟုန်တိန့်ဖုန်းသည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သေတ္တာကို အဝင်ဝပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲတင်ကာ လုံးဝဖုံးအုပ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟုန်တိန့်ဖုန်း လုံးဝထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်းပေရန်သည် အရိပ်များထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာပြီး သေတ္တာကို ဘေးသို့ ထပ်မံရွှေ့လိုက်သည် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁ ကူချင်းဟွမ်းအား အောက်ဆင်း၍ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းစေပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းဆု လကြတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းသိုင်း (အနက်ရောင်အဆင့် အလယ်အလတ်)] [ရွေးချယ်မှု ၂ ကိုယ်တိုင် အောက်သို့ ဆင်းပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းဆု ကျပန်း အခြေခံစွမ်းရည်အမှတ် အပေါင်းတစ်]

ဟူး ဒါက ငါကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်မှ ဖြစ်မယ့်ကိစ္စပဲနဲ့တူတယ်

စိတ်ထဲမှ ကောင်းကင်ဘုံကို ကျိန်ဆဲရင်း ကျန်းပေရန်က ကူချင်းဟွမ်းအား ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်နေ ငါ အောက်ဆင်းပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကိုကြီး"

ကူချင်းဟွမ်းက လေးစားစွာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုရင်း ပြန်ဖြေသည်။

သူ၏ သာမန်ရုပ်ဖျက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

စောစောက ဟုန်တိန့်ဖုန်း ဆင်းသွားချိန်တွင် ကျန်းပေရန်သည် အောက်ထပ်တွင် လူဆယ်ဦးခန့် အကျဉ်းချခံထားရသည်ကို သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ထောက်လှမ်းသိရှိပြီးဖြစ်သည်။

သူ့ကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများ မဖြစ်စေရန် ကျန်းပေရန်က သူ၏ ရုပ်ဖျက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အံမယ် တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်အခန်းတွေနဲ့ အသံလုံတဲ့ အစီအရင်တွေတောင် ပါသေးတယ် ဟုန်မိသားစုက ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့ ထောင်မျိုးဆောက်နိုင်တာ တကယ်ကို ချမ်းသာလွန်းနေတာပဲ

အမှောင်ထုသည် ကျန်းပေရန်၏ မျက်လုံးများအတွက် အတားအဆီးမဟုတ်ပေ ထို့ကြောင့် သူ အကျဉ်းထောင်အဆင့်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အကျဉ်းခန်းတိုင်းသည် သီးခြားအခန်းတစ်ခုစီ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် မည်သူတို့ အတိအကျ အကျဉ်းကျနေသည်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပျက်သွားသည်။

ခုံချန်ချန်

သူ ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သက်ရှိရတနာ သို့မဟုတ် လက်ဆောင် ဆိုသည့် စကားလုံးက ပိုမှန်လိမ့်မည်။ ထိုအရာက သူ့ကို အောက်ထပ်တွင် စောင့်ကြိုနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းပေရန်သည် အဘယ်ကြောင့် ထိုတာဝန်ကို သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်း အပြည့်အစုံကို သိရန်အတွက်မူ သူ ခုံချန်ချန် ကိုယ်တိုင်ကို မေးမြန်းရပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ခုံချန်ချန်သည် အကျဉ်းခန်းထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်။

သူမ၏ အတွင်းအားများ ချိပ်ပိတ်ခံထားရသဖြင့် လက်တစ်ချောင်းပင် မြှောက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

သူမ လုပ်နိုင်သမျှမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

"အီး အစ်မကြီး ဆရာ အီး"

ခုံချန်ချန် နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

"တော်တော့"

သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် မရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကြောင့် သူမ လန့်သွားပြီး နှာရှုံ့နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"နင် ဘယ်သူလဲ သတ္တိရှိရင် ထွက်ခဲ့ ငါ နင့်ကို ချမယ် ငါက ကြောက်တတ်တဲ့ထဲမှာ မပါဘူး အွတ်အွတ်"

အော်ဟစ်နေရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပေါက်စီတစ်လုံး ထိုးထည့်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ဆန္ဒပြသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"မအော်နဲ့တော့ ငါပဲ"

စနစ်မှ သတိပေးချက်များ ပေါ်မလာသည်ကို သေချာစေပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ သရဖူကို ချွတ်လိုက်ပြီး ခုံချန်ချန်အား ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အကို အကိုကြီး"

ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်စီတစ်လုံး ပြည့်ကျပ်နေလျက် ခုံချန်ချန်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကျန်းပေရန်၏ ခြေထောက်ကို တွယ်ကပ်လိုက်သည်။

"အွတ်အွတ် အွန်း အွတ်အွတ်"

သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်စီတစ်လုံး ပိတ်ဆို့နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူမသည် ပေါက်စီကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အကိုကြီး ဒါ အိပ်မက်မလား ဟင် ရှင် ကျွန်မကို လာကယ်တာပဲ အကိုကြီး အား"

အော်ဟစ်နေရင်း တစ်ဝက်မှာပင် သူမ ရုတ်တရက် တွန့်သွားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကြည်းသလို မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်သွားသည်။

"အား ဘာလို့ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် အဲ့လောက် နာရတာလဲ"

"နာရင် အိပ်မက် မဟုတ်လို့ပေါ့ ထိုင် မင်းကို မေးစရာတွေ ရှိတယ်"

ပါးစပ်ထဲတွင် ကျန်နေသေးသော ပေါက်စီအပိုင်းအစကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ခုံချန်ချန်သည် မျက်တောင် ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ရှင် ကျွန်မကို တကယ် လာကယ်တာလား"

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကျော်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"အစကနေ စပြော မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ ပြီးတော့ မင်း ထပ်ငိုရင် ငါ ပြန်တော့မယ်"

"ဟုတ်"

သူ အမြဲတမ်း ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်တတ်မှန်း သိသဖြင့် ခုံချန်ချန်သည် လျင်မြန်စွာ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို သုတ်ကာ ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်မ ကျွန်မလည်း သေချာမသိဘူး ကျွန်မတို့ တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားကြတာ လမ်းတစ်ဝက်မှာ လူတစ်စုက ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ကျွန်မတို့ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တယ် ကျွန်မ"

"ဂွီ"

ကျယ်လောင်သော မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မမှားနိုင်သော ဗိုက်ဆာသံပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်က သူမ၏ ဗိုက်ကို ကိုင်ထားသော ခုံချန်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဗိုက်ဆာနေတာလား"

"အင်း"

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"သူတို့ မင်းကို နေ့တိုင်း ပေါက်စီ လာမပို့ဘူးလား"

"ကျွန်မ ကျွန်မ မစားရဲဘူး အဆိပ်ခတ်ထားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကျွန်မက အစ်မကြီးကို ကယ်ဖို့နဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှာနေတုန်း"

ကျန်းပေရန် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေတတ်သည့် ကောင်မလေးက အရေးကြုံလာလျှင် ထိုမျှ သတိကြီးလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပလာတာအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူပြီး သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"စား ပလာတာတွေက အဆိပ်မခတ်ထားဘူး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

သူမက ပြောရင်း ပေါင်မုန့်ကို ဆွဲယူကာ အငမ်းမရ စားသောက်တော့သည်။

"သူတို့ မင်းတို့ကို ချောင်းတိုက်ပြီးနောက် ဘာဆက်ဖြစ်လဲ"

ပါးစပ်ထဲ အစာများ ပြည့်ကျပ်နေလျက် ခုံချန်ချန်က ဝါးရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူတို့မျက်နှာတွေကို သေချာမမြင်လိုက်ရဘူး မျက်စိထဲ အမှောင်ဖုံးသွားပြီး ကျွန်မ နိုးလာတော့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီ အကိုကြီး ရှင့်ဆီမှာ ရေရှိလား"

ကျန်းပေရန်က သူမအား ရေဘူးတစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဆက်မေးသည်။

"ပြီးတော့ရော"

"ဂလု ဂလု ဂလု"

အကြာကြီး မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်မတို့ အဲ့နေရာမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အပိတ်ခံထားရတယ် ပြီးတော့ တစ်နေ့ တံခါးပွင့်လာပြီး လူအတော်များများ ဝင်လာတယ်"

ကျန်းပေရန်က သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြခိုင်းမည် အပြုတွင် သူမက ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ မျက်စိထဲ ထပ်ပြီး မှောင်သွားပြန်ရော ကျွန်မ နိုးလာတော့ ရောက်နေခဲ့ပြီ"

ဟူး သနားစရာ ကလေးမလေး

ပေါင်မုန့်ကို နောက်ထပ် နှစ်လုတ် သုံးလုတ်လောက် စားလိုက်ပြီးနောက် ခုံချန်ချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အော်လိုက်သည်။

"အကိုကြီး အစ်မကြီး ကျွန်မ အစ်မကြီးလည်း အဖမ်းခံရတာ ရှင် သူ့ကို ကယ်ရမယ်"

သို့သော် ကျန်းပေရန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

"မုယောင် ဟုတ်လား သူ နေရာမှာ မရှိဘူး"

ခုံချန်ချန်၏ အကျဉ်းခန်းထဲသို့ မဝင်မီကတည်းက ကျန်းပေရန်သည် အခြားအကျဉ်းသား တစ်ဦးချင်းစီကို ကြည့်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် သူက သူမကို ဦးစွာ လာရောက် မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာ အစ်မကြီး နေရာမှာ မရှိဘူး ဟုတ်လား"

ခုံချန်ချန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ပလာတာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။