အဆုံးသတ်ကောင်းမွန်ခြင်း

"အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ယင်က တကယ်ကို လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိတာပဲ"

အဝေးတစ်နေရာမှ တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ကျန်းပေရန်သည် ဖရဲသီးတစ်စိတ်ကို ဝါးရင်း ယင်ကျန်းဟုန် ဟုန်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေလိုက်သည်။

စောစောက ကျန်းပေရန်သည် မုယောင်၏ တိကျသော တည်နေရာကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ဗေဒင်ဟောခဲ့သည်။ သူမသည် အလွှာသုံးလွှာရှိသော အသံလုံအစီအရင်များ ချထားသည့် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် အကျဉ်းချခံထားရသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ အစီအရင်ပညာနှင့် ဗေဒင်ပညာ နှစ်မျိုးစလုံးတွင် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိခဲ့ပါက မုယောင် သယ်ဆောင်ထားသော တည်နေရာအတိအကျပြ လက်ဖွဲ့ ရှိနေလျှင်ပင် သူ သူမကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းပေရန်သည် ဒုက္ခရောက်နေသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကို ကယ်တင်သည့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ အထူးသဖြင့် ပြဿနာသက်သက်သာ ဖြစ်သော မုယောင်လို လူမျိုးကို ပို၍ပင် စိတ်မဝင်စားချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုသတင်းအချက်အလက်ကို ယင်ကျန်းဟုန်ထံ တိုက်ရိုက် ပေးပို့လိုက်သည်။

ယင်ကျန်းဟုန်ကဲ့သို့သော အနက်ရောင်ဂိုဏ်းအဆင့် တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက်အတွက် မုယောင် ဘယ်မှာရှိသည်ကို သူ သိသွားသည်နှင့် သူမကို ထုတ်ယူရန် နည်းလမ်းပေါင်း တစ်ထောင် ရှိသည် တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားသည်ဖြစ်စေ၊ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် တိုက်ခိုက်သည်ဖြစ်စေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးသည် ဟုန်ယာရွှမ်က သတင်းစကား ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းပေရန်သည် ဟုန်မိသားစု ထိုအကြောင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်ကို မမြင်လိုခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဝိညာဉ်နဂါးဂိုဏ်းသို့ ပေးပို့ခဲ့သော စာထဲတွင် ဟုန်မိသားစု၏ အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးအဖြစ် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။

ယင်ကျန်းဟုန်က ထိုစာ၏ မူလဇာစ်မြစ် အမှန်ကို စစ်ဆေးနိုင်သည်ဖြစ်စေ မစစ်ဆေးနိုင်သည်ဖြစ်စေ သူ ထိုရည်ရွယ်ချက်ကို အသိအမှတ် ပြုရမည်။ ပေးပို့သူသည် ဟုန်မိသားစုကို ချမ်းသာပေးစေလိုပြီး ဖြစ်နိုင်လျှင် ရှုပ်ထွေးမှုထဲမှ လုံးဝ ဆွဲထုတ်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် ကိစ္စရပ်သည် သေသေသပ်သပ် ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။ ယခု ယင်ကျန်းဟုန်က မုယောင်ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သူများ သို့မဟုတ် လျိုမိသားစုအပေါ် မည်သို့ အရေးယူဆောင်ရွက်သည်ဖြစ်စေ ဒါက ကျန်းပေရန်နှင့် သက်ဆိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ချင်းဟွမ်း"

သူ၏ အကိုကြီး ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ကူချင်းဟွမ်းသည် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အကိုကြီး"

"ဖရဲသီးက ကောင်းတယ် တော်တော်ချိုတယ်"

ကျန်းပေရန်က ပြောရင်း ဖရဲသီးတစ်စိတ်ကို ကူချင်းဟွမ်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ကာ ကူချင်းဟွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ် ချိုတာပဲ"

"အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့ကနေ ဆုတ်ခွာရမယ့်ကိစ္စ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ"

"တော်တော်လေး ပြီးစီးနေပါပြီ အရေးကြီးတဲ့ မိသားစုတွေကို အငိုက်မိသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကောင်းတယ် မင်း ဒီမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အသုံးဝင်လာနိုင်တယ် ဒါ့အပြင် ဒီ အနက်ရောင်ဂိုဏ်းဆေးလုံး ပုလင်းကို ယူသွား သုံးရက်တစ်ခါ တစ်လုံး သောက် ဒါတွေက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သဘာဝမူလကောင်းကင် ဝင်ရိုးနည်းစနစ် ပိုကောင်းကောင်း လည်ပတ်နိုင်အောင် ကူညီလိမ့်မယ်"

လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်း၏ လေလံပွဲတွင် အကြီးအကျယ် ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန်၏ သိုလှောင်ထားသော ပစ္စည်းများသည် ယခုအခါ အပြည့်အလျှံ ဖြစ်နေပြီ။ သူ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တပည့်ညီငယ်များအတွက် အဆင့်မြင့်ပြီး သီးသန့်ပစ်မှတ်ထားသော ဆေးလုံးအချို့ကို ဖော်စပ်ပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

ကူချင်းဟွမ်းသည် စိမ်းပြာရောင် ကြွေပုလင်းကို လေးစားစွာ ယူလိုက်သည်။

"ကဲ မြို့ထဲ ပြန်တော့ ကျန်နေတဲ့ ကိစ္စတွေကို မြန်မြန် ပြီးစီးအောင် သေချာလုပ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကိုကြီး"

လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး ကူချင်းဟွမ်းသည် လှည့်ထွက်ကာ တောင်စောင်းမှ ဆင်းသက်သွားသည်။

ထိုနေ့ညနေတွင် ဟုန်အိမ်တော်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်။ လူတိုင်းက ကြောက်ရွံ့နေကြသည် အိမ်တော်၏ သခင်ကြီး ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ။

ဟုန်ယာရွှမ်သည် ပင်မတံခါးများတွင် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လမ်းလျှောက်နေရင်း အပြစ်ရှိစိတ်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။

"ညီမလေး အတွင်းထဲ ပြန်ဝင်တော့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုနှစ်နဲ့ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်"

ဟုန်တိန့်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း ညီမ အစ်ကိုတို့နဲ့အတူ စောင့်မယ်"

ဟုန်ယာရွှမ်က ခေါင်းကို ခိုင်မာစွာ ခါလိုက်သည်။

"လိမ္မာပါ ညီမလေး အနားယူဖို့ လိုတယ် တကယ်လို့"

"အဖေ"

ဟုန်တိန့်ဖုန်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဟုန်ရုံရွှမ်က အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်ဆီသို့ ပြေးသွားသည် ထိုသူမှာ ဟုန်ဝေ့ထောင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ သားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ရင်း ဟုန်ဝေ့ထောင်က ပြုံးလျက် ဆူလိုက်သည်။

"မင်း ကလေးလေး မဟုတ်တော့ဘူး ဒီလိုတွေ လုပ်နေတာလား ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်သွားမလဲ"

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာသည် နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ယာရွှမ်သည်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ တစ်နေကုန် ထိန်းထားခဲ့သော မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူမ၏ ဆံပင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း ဟုန်ဝေ့ထောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ငတုံးလေးရယ် ဘာလို့ ငိုနေရတာလဲ မင်းအဖေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"အဖေ အီးဟီး အဖေ"

ဟုန်ယာရွှမ်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာကို ပိုမို နစ်မြှုပ်ထားလိုက်သည်။

"တော်ပါပြီ တော်ပါပြီ လူတွေ မြင်ရင် ဟုန်မိသားစုမှာ ဘာ ကပ်ဘေးကြီးများ ကျရောက်နေပြီလဲလို့ ထင်နေကြဦးမယ်"

ဟုန်တိန့်ဖုန်း ရှေ့တိုးလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အဖေ ဒီတစ်ခေါက်"

တည်ငြိမ်နေသော သူ၏ သားအကြီးကို လက်ကာပြရင်း ဟုန်ဝေ့ထောင်က ပြောလိုက်သည်။

"အခု အဆင်ပြေသွားပြီ မင်းတို့အားလုံး ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ကြတယ် မင်းတို့ကြောင့်ပဲ"

သူ၏ အဖေက အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဟုန်တိန့်ဖုန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူတို့ မိသားစု ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထိုမိစ္ဆာကောင်က သူတို့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ပေးလိုက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

မကြာမီတွင် သတင်းပျံ့နှံ့သွားပြီး ဟုန်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး သူအား ကြိုဆိုရန် ပြေးထွက်လာကြသည်။ သို့သော် မကြာလိုက်ပါ ဟုန်ဝေ့ထောင်က သူတို့ကို အတွင်းထဲသို့ ပြန်မောင်းသွင်းလိုက်သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန် မိသားစု၏ ကျန်လူများကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ဟုန်ဝေ့ထောင်သည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော ဟုန်ယာရွှမ်သည် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာသည်။ သူမ တံခါးခေါက်ရန် လက်မြှောက်လိုက်စဉ်မှာပင်

"ညီမလေး"

"အဖေ ပင်ပန်းနေပြီ သူ့ကို အနားယူခိုင်းလိုက်ပါ"

ဟုန်တိန့်ဖုန်းနှင့် ဟုန်ရုံရွှမ်တို့က တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်သည်။

တံခါးခေါက်လုဆဲဆဲ လက်က ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ လှည့်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်ကရော ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

"ငါတို့က အဖေ့အတွက် ဂျင်ဆင်းလက်ဖက်ရည် လာပို့တာ"

ဟုန်တိန့်ဖုန်းက သူ၏ လက်ထဲမှ ဗန်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"လိမ်တာ"

သူမ ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ထွတ်ပြည်နယ်က အဲ့မိစ္ဆာကောင် ဘာလို့ ငါတို့ တံခါးဝကို ရောက်လာလဲဆိုတာ အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်လုံး သိတယ် ညီမလည်း ဒီမိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲ ဘာလို့ ညီမကို အမြဲတမ်း အရာအားလုံး ဖုံးကွယ်ထားကြတာလဲ"

"ရှောင်ယာ ညီမလေး နားလည်မှု လွဲနေပြီ ငါတို့ တကယ် မသိ"

ဟုန်တိန့်ဖုန်း၏ ကမူးကမူး ရှင်းပြချက် မဆုံးခင်မှာပင် စာကြည့်ခန်းတံခါးသည် 'ကျွီ' ကနဲ ပွင့်သွားသည်။

ဟုန်ဝေ့ထောင်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။

"တော်တော့ မင်းတို့အားလုံး ဝင်ခဲ့ကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ"

ကလေးသုံးယောက်လုံး အတူတူ ဝင်လာကြသည်။

သူ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များ လည်နေဆဲကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ဝေ့ထောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ အမြဲတမ်း သူ၏ အဖိုးတန် သမီးလေးကို လောကကြီး၏ ရက်စက်မှုများမှ အကာအကွယ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် အချို့အရာများကို ပြောပြရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ပိုကြီးမားသော ပြဿနာများ ရှေ့တွင် ရောက်လာနိုင်ပြီး သူမ သူတို့၏ အခြေအနေကို နားလည်ထားရမည်။

နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ထွက်ပြေးသည်ဖြစ်စေ သူတို့ လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်လိမ့်မည်။

အမှန်တရားကတော့ သူ ဤမိသားစုကို တစ်ယောက်တည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။ ဘဝသည် အမြဲတမ်း ဘေးကင်းသည်ဟု သူမ ဆက်လက် ယုံကြည်နေအောင် သူ ခွင့်မပြုနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ အရာအားလုံးကို သူမအား ပြောပြလိုက်သည် လျိုမိသားစုနှင့် သူတို့၏ ပဋိညာဉ်အကြောင်းနှင့် ဝိညာဉ်နဂါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို အကျဉ်းချရာတွင် သူတို့ ကူညီခဲ့ပုံကိုပါ ပြောပြလိုက်သည်။

သူ ပြောပြီးသွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ဆယ်နှစ်တာ အသက်ကြီးသွားသလို ဖြစ်နေသည်။

"ငါ အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ် ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု ဆက်လုပ်တယ် ခြေတစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း ငါတို့ ဟုန်မိသားစုကို အန္တရာယ်ထဲကို တွန်းပို့ခဲ့တယ် ဒါတွေအားလုံး ငါ့အမှားပဲ"

အမြဲတမ်း လေးစားကြည်ညိုဖွယ်ရာ ဖြစ်သော သူမ၏ တန်ခိုးကြီးသည့် အဖေ ရုတ်တရက် အိုမင်းပြီး ရှက်ရွံ့နေပုံကို မြင်ရသောအခါ ဟုန်ယာရွှမ်၏ နှလုံးသား ကွဲကြေသွားသည်။ သူမ ရှေ့တိုးပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"အဖေက သမီးတို့အတွက်ပဲ လုပ်ခဲ့တာဆိုတာ သမီး သိပါတယ်"

သူ သက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ချရင်း သူမ၏ ဆံပင်ကို ဖွလိုက်သည်။ သူ၏ သားများဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ တန်ခိုးကြီး ပညာရှင်တစ်ယောက်သာ မရှိခဲ့ရင် ဟုန်မိသားစု ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ"

"တန်ခိုးကြီး ပညာရှင် ဟုတ်လား"

တိန့်ဖုန်းနှင့် ရုံရွှမ် နှစ်ယောက်လုံး တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်သည်။

ဟုန်ယာရွှမ်၏ နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဟုန်ဝေ့ထောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အကျဉ်းသားတွေကို ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံခဲ့ပေမယ့် ငါတို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ တပည့်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာပဲ ပုံမှန်ဆို ဂိုဏ်းချုပ်ယင်က ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသင့်တာ ဒါပေမဲ့ သူ ငါတို့ကို ပြဿနာမရှာတဲ့အပြင် ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ဘက်ကနေတောင် ကြားဝင် တောင်းပန်ပေးခဲ့သေးတယ် အဲ့ဒါကပဲ ငါတို့ကို ကပ်ဘေးကနေ ကယ်တင်ခဲ့တာ"

တိန့်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဖေ ဆိုလိုတာက လေးမျက်နှာဂိုဏ်းက ကျွန်တော်တို့ ရန်ပုံငွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာကို သိသွားပြီလား"

"ဟုတ်တယ်"

ဟုန်ဝေ့ထောင်က ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါသာ အမှန်အတိုင်း ဖွင့်မပြောခဲ့ရင် ငါ လျိုမင်ယွမ်ရဲ့ ကြံရာပါ ဝိညာဉ်နဂါးဂိုဏ်းရဲ့ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မယ်"

တိန့်ဖုန်း နားလည်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ယင်က အဲ့လောက်ထိ ဩဇာညောင်းဖို့ဆိုတာ တာဝန်ခံမှုတောင် မရှိတော့ဘူးလား"

"အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး"

ဝေ့ထောင်က ပြန်ဖြေသည်။

"လေးမျက်နှာဂိုဏ်းက အလွတ်မပေးခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ သူတို့ ငါ့ကို အပြစ်ဖြေဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခဲ့တယ် အဲ့လောက်လေးတင်ကိုပဲ ကြီးမားတဲ့ သနားညှာတာမှုတစ်ခုပဲ ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့အတွက် တန်ခိုးကြီးတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောပေးခဲ့တာ သေချာတယ်လို့ ငါ ပြောနေတာ မဟုတ်ရင် ဂိုဏ်းချုပ်ယင်က ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးမှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ယင်က အနက်ရောင်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လေ သူ့ကို အဲ့ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးစေနိုင်လောက်အောင် ဘယ်သူက မျက်နှာကြီးလို့လဲ"

တိန့်ဖုန်း အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေသည်။

ဝေ့ထောင်က လေးနက်သော စိတ်ခံစားမှုဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီသခင်ကြီးက တကယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး ဒါပေမဲ့ သူတို့ ငါတို့ ဟုန်မိသားစုကို ဘဝသစ်တစ်ခု ပေးခဲ့တာပဲ ဒီကပ်ဘေးကို ဖယ်ရှားပေးရုံတင်မကဘူး လျိုမိသားစုဆီက လျှို့ဝှက် ခြိမ်းခြောက်မှုကိုပါ ဖယ်ရှားပေးခဲ့တယ် ဒါ တကယ့်ကို ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းပဲ"

ရုံရွှမ်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဖေ အဖေတောင် မသိဘူးဆိုရင် ဒီလူက ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီရတာလဲ"

"ငါသာ သိခဲ့ရင် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား သွားပြောပြီးလောက်ပြီ"

ဝေ့ထောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ တကယ် မသိဘူး ငါ ပြောနိုင်တာ တစ်ခုကတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

အဖေနှင့် သားများ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို တွေးတောနေစဉ် ဟုန်ယာရွှမ်၏ နှလုံးသားသည် မုန်တိုင်းထန်သော ပင်လယ်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

သူပဲ ဒါ သူပဲ ဖြစ်ရမယ် သူကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး

သူမ အရာအားလုံးအကြောင်းကို လူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ အဲ့ဒါက အကိုကြီး လင်ယွီ ပဲ။

သူမအဖေတောင် မသိခဲ့ဘူး။ ဒါဆိုလိုတာက သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။

အဲ့ဒီနေ့က သူ အနက်ရောင်သခင်ကြီးတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်ပြီးကတည်းက သူ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း သူမ သံသယ ဝင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတောင်မှ သူက အနက်ရောင်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကိုတောင် သူ့ကိုယ်စား လှုပ်ရှားပေးဖို့ စေခိုင်းနိုင်တယ် ဟုတ်လား။

သူ တကယ် ဘယ်သူလဲ။

သူမ၏ အတွေးများက ထိုနေ့ အစောပိုင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းညူခဲ့သော အရာများဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူမ အလွန် ရှက်ရွံ့မိသည်။ သူမ ကိုယ့်ပါးကိုယ် နှစ်ချက်ရိုက်ပြီး သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု တည်ထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ တောင့်သွားသည်။

သူမ သူ့နာမည်ကိုတောင် မသိဘူး။

မနက်ဖြန် မနက်ဖြန် ငါ သူ့နာမည်ကို မေးရမယ်

"ရှောင်ယာ ရှောင်ယာ"

"အာ"

သူမအဖေ၏ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော အသံက သူမကို ပြန်ခေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ငါက မင်းကို မေးရမှာ မင်း ရုတ်တရက် စကားမပြောတော့ဘူး မင်း ကြောက်နေတုန်းပဲလား"

"အင်း ဟုတ်"

သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်မတို့ ရှေ့လျှောက် အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေကြရအောင်နော် သမီး အဝတ်အစားသစ်တွေ မဝယ်တော့ဘူး ကျင့်ကြံတာလည်း ဆက်မလုပ်တော့ဘူး ညီမ ကျွန်မတို့ မိသားစု ဘေးကင်းပြီး အဆင်ပြေစေချင်ရုံလေးပါ"

သူ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ ရင်ထဲမှ လာသော စကားများကို ကြားသောအခါ ဝေ့ထောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အဖေ ဘာအန္တရာယ်မှ ထပ်မယူတော့ဘူး ငါတို့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေကြမယ်"

ထိုအခါ ရုံရွှမ်က သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှာကြည့်သင့်လား"

"မလိုဘူး"

ဝေ့ထောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူသာ ငါတို့ကို သိစေချင်ရင် ပေါ်လာလိမ့်မယ် သူ မပေါ်လာဘူးဆိုရင် ငါတို့ မဆင်မခြင် မလုပ်သင့်ဘူး ငါတို့ အခြေအနေတွေကို ပိုဆိုးသွားအောင်ပဲ လုပ်မိလိမ့်မယ် နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ"

သားနှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူမအဖေ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်နေရင်း ဟုန်ယာရွှမ်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တိတ်ဆိတ်သော ကတိတစ်ခုကို ပြုလိုက်သည်။

ငါ သူ့ခွင့်ပြုချက် မရမချင်း သူ့နာမည်ကို ဘယ်တော့မှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး

နောက်တစ်နေ့ နံနက် နေ့လယ်ပိုင်းနာရီတွင် ဟုန်ယာရွှမ်သည် တောင်းတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ရင်း အပြင်ဘက်ရှိ တန်ဆောင်းဆီသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ နှလုံးသား တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေသည်။ သူမ အတွင်းထဲ ဝင်သွားရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ငါ မနေ့က မလာခဲ့လို့ သူ စိတ်ဆိုးနေမလား

အဲ့လောက် တန်ခိုးကြီးတဲ့ တစ်ယောက်က ငါ စိတ်ထဲကနေ သူ့ကို ကျိန်ဆဲခဲ့တာကို ခန့်မှန်းမိလောက်တယ်

ဒါပေမဲ့ ငါ အဲ့လို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး သူ ငါ့ကို ဘာမှ လာမပြောခဲ့တာကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မဆိုးဘဲ နေနိုင်မှာလဲ

သူ တောင်းပန်ဖို့ ဘာပဲ လိုချင်လိုချင် ငါ လုပ်ပေးမယ်

သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမ ရှားရှားပါးပါး အသုံးပြုလေ့ရှိသော နှုတ်ခမ်းဆီဘူးလေးကို ထုတ်ယူကာ ညင်သာစွာ လိမ်းခြယ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူကာ တန်ဆောင်းထဲသို့ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် ဝင်သွားလိုက်သည်။

"အော် မင်း ရောက်လာပြီကိုး"

စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသော လော့ဝမ်ကျိုးက သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

လော့ဝမ်ကျိုးကို မြင်သောအခါ ဟုန်ယာရွှမ်သည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မနေ့က မလာဖြစ်တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် ညီမ"

"တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး ငါ့အစ်ကိုကြီးက မျှော်လင့်ပြီးသားပဲ သူက မင်း ဒီနေ့ သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ် ဒါကြောင့် သူ ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်နေခိုင်းတာ"

တန်ဆောင်း ပတ်ပတ်လည်ကို ချောင်းကြည့်ရင်း သူမ မေးလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ ဆိုလိုတာက ရှင့်အစ်ကိုကြီး ဒီနေ့ ဒီမှာ မရှိဘူးလား"

"မရှိဘူး ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ သူ နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အကြာကြီး တွယ်ကပ်နေရတာကို မကြိုက်ဘူး"

"အာ"

သူမ အော်လိုက်သည်။

"သူ မြို့ကနေ ထွက်သွားနှင့်ပြီလား"

"အင်း"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ညီမ သူ့ကို ကျေးဇူးတောင် မတင်ရသေးဘူး"

"ငါ့အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ပြောခိုင်းလိုက်တယ် သူ ဒါကို မင်းအတွက် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးတဲ့ အရမ်းကြီး တွေးမနေဖို့ ပြောတယ် မင်း တကယ် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘယ်တော့မှ မပြောဖို့ပဲ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်"

"ညီမ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ် ညီမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ပါဘူး ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ မပြောဘူးလို့လည်း ကတိပေးပါတယ်"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ဒါပဲပေါ့ ငါ သွားတော့မယ်"

"နေဦး"

သူမ ခေါ်လိုက်သည်။

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား"

လော့ဝမ်ကျိုး လှည့်ပြန်လာသည်။

"ညီမ မွှေးပန်းကိတ် နည်းနည်း လုပ်လာတယ် သူ့ကို ညီမကိုယ်စား ပေးလို့ရမလား"

"မလိုပါဘူး ငါ သူ့ကို မကြာခင် အချိန်အတွင်း ပြန်တွေ့ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ငါ မင်းအတွက် ပို့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး"

လော့ဝမ်ကျိုး စကားပြောနေစဉ် သူမ ရုတ်တရက် 'ဒုန်း' ကနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ညီမ တကယ်ကို လေးလေးနက်နက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူက ညီမအတွက် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ရင်တောင် သူ ညီမမိသားစု တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့တာပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကိတ်မုန့်တွေကို ယူသွားပြီး ညီမရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားကို သူ့ဆီ ဆက်သပေးပါ"

"ဒါက"

သူမ ဒူးထောက်လျက် ကိတ်မုန့်ဘူးကို လက်ဖြင့် ဆက်သနေသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ဝမ်ကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ငါ ဆက်သပေးလိုက်ပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တကယ် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

လော့ဝမ်ကျိုး အဝေးသို့ ထွက်သွားပြီးမှ ဟုန်ယာရွှမ် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သူမ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ငါ အခု ဘာမှ အများကြီး မလုပ်ပေးနိုင်သေးပေမယ့် ရှေ့လျှောက် ပိုပြီး ကြိုးစားတော့မယ်

တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ သူ့ကို အကူအညီ ပြန်ပေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရမယ်