တကယ်ကို နားလည်တဲ့သူပဲ

"ဧကရာဇ်လုပ်ရတာ ဘာပျော်စရာရှိလို့လဲ ငြင်းလိုက်ပါလား"

ကျန်းပေရန်က သူ နန်းတက်ရမယ့် အကြောင်းစုံကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှီဖုန်းလန်က ဖုံးကွယ်မထားတဲ့ မထီမဲ့မြင် အမူအရာနဲ့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။

လာပြန်ပြီ ဧကရာဇ်ဖြစ်ရတာကို အထင်သေးတဲ့ နောက်တစ်ယောက်ပဲ

အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က သူ့ဘေးနားက ရှောင်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ရုတ်တရက် နည်းနည်း စူးစမ်းချင်စိတ် ပေါ်လာတာနဲ့ သူ မေးလိုက်တယ်။

"ရှောင်လေး၊ ဂိုဏ်းထဲမဝင်ခင်တုန်းက ဧကရာဇ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလို့ ထင်ခဲ့လဲ"

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှာ ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစေခံမလေး မဖြစ်လာခင်က ရှောင်လေးဟာ သာမန်မိသားစုက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ဧကရာဇ်အပေါ် နားလည်မှုက သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ အမြင်ကို ထင်ဟပ်နိုင်ဖွယ် ရှိတယ်။

ရှောင်လေး ခဏတာ ပြန်စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

"ညီမ ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေ ပြောပြတာတော့ ဧကရာဇ်တွေက အရမ်း ပျော်ရွှင်ရမယ်တဲ့"

"သူတို့က ထမင်းစားတိုင်း ဂျုံဖြူပေါက်စီတွေ စားရတယ်၊ နောက်ပြီး မစင်သယ်တဲ့ ထမ်းပိုးကိုတောင် ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ဟာ သုံးတယ်"

ဒီစကားကြားတော့ ရှီဖုန်းလန် အားရပါးရ ရယ်တော့တယ်။

"ဟားဟားဟား ပေရန်လေး၊ ဒါဆို မင်းက မစင် သွားသယ်ရတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား"

ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့တယ်။

အင်တာနက်မရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ လူတွေရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေက ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် တကယ်ကို အကန့်အသတ်ဖြစ်နေတာပဲ။

တကယ်တော့ နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုရဲ့ အလွန်အမင်း ချိတ်ဆက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာတောင် ချမ်းသာသူတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေက သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကူးနိုင်စွမ်းထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေတတ်တာပဲ။

သာမန်ပြည်သူတွေ သတင်းအချက်အလက် လုံးဝနီးပါး မရရှိနိုင်တဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့။

သူတို့အတွက်တော့ သူတို့ စိတ်ကူးနိုင်သမျှ အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ နေ့တိုင်း လုံလုံလောက်လောက် စားသောက်ရဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။

ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ ရယ်မောသံကို လျစ်လျူရှုရင်း ကျန်းပေရန်က ရှောင်လေးကို ဆက်မေးလိုက်တယ်။

"ဒါဆို ဂိုဏ်းထဲမဝင်ခင်တုန်းက လောကကြီးမှာ ဘယ်သူက အစွမ်းအကြီးဆုံးလို့ မင်း ထင်ခဲ့လဲ"

"ဒါပေါ့ အနက်ရောင်ဧကရာဇ်ပေါ့"

"ပြီးတော့ရော"

"အနက်ရောင်သူတော်စင်"

နောက်ထပ်အဖြေက အနက်ရောင်ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိထားတာကြောင့် ကျန်းပေရန် သူ မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ပုံစံကို အနည်းငယ် ပြောင်းလိုက်တယ်။

"မင်းကို ဒီအရာတွေကို ဘယ်သူ သင်ပေးခဲ့တာလဲ"

"တချို့က အဖေ့ဆီက၊ တချို့က ရွာသူကြီးဆီက တချို့အချက်လေးတွေကတော့ တောဆရာကြီးဆီက ကြားဖြတ် ကြားမိတာ"

"ဒါနဲ့ 'အရှင်မင်းကြီး' ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာ မှတ်မိသေးလား"

"အော်၊ ပထမဆုံးအကြိမ်"

ရှောင်လေး အသည်းအသန် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ၊ တစ်ခါက ခရိုင်ဝန်မင်းက ကျွန်မတို့ရွာကို အခွန်လာကောက်တယ်။ ရွာသူကြီးက အခွန်ဝန်ထမ်းကို ရက်အနည်းငယ်လောက် လျှော့ပေါ့ပေးဖို့ တောင်းပန်ကြည့်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခွန်ဝန်ထမ်းက ရွာသူကြီးကို ဘေးကန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူက အရှင်မင်းကြီးအတွက် အလုပ်လုပ်တာလို့ ပြောတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကများ နှောင့်နှေးဖို့ ကြိုးစားရင် တစ်ရွာလုံးကို သတ်ပစ်မယ်တဲ့"

ကျန်းပေရန်က မေးခွန်းများ အဆက်မပြတ် ဆက်မေးလိုက်ပြီး အဆုံးမှာတော့ ရှောင်လေးက ဧကရာဇ်ကို ဘယ်လို ရှုမြင်သလဲဆိုတာကို သူ အနည်းနှင့်အများ နားလည်သွားသည်။

သူမအတွက်တော့ လောကကြီးမှာ အတော်ဆုံး လူတွေက ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။

ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို တွေ့တိုင်း ကလေးတွေက အချိန်အကြာကြီး အော်ဟစ် အားပေးကြတယ်။

ရွာသူကြီးက လူတိုင်း စားသောက်နိုင်ဖို့ သေချာအောင် လုပ်ပေးရတဲ့သူ

ခရိုင်ဝန်မင်းက သူတို့ ပိုက်ဆံတွေကို လာယူတဲ့သူ

ပြီးတော့ သူ ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေအားလုံးက ဧကရာဇ်အတွက်လို့ ပြောကြတယ်။

ဟက် ဒါဆို ဧကရာဇ်ဆိုတာက ဒဏ်ခံဖို့ သက်သက်ပဲပေါ့

"ဒါဆို ရှောင်လေး မင်း ဧကရာဇ်ကို မုန်းလား"

ရှောင်လေးက ကျန်းပေရန်ကို အရင် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ရွာထဲက လူတိုင်းက ခရိုင်ဝန်မင်းကို မုန်းကြတယ် ဧကရာဇ်ကိုလည်း မုန်းကြတယ်။ဒါပေမဲ့ ရွာသူကြီးက ကျွန်မတို့ကို အဲ့လို အသံထွက် မပြောဖို့ မှာထားတယ်၊ မဟုတ်ရင် ခေါင်းဖြတ်ခံရမယ်တဲ့"

ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းပေရန်၏ မေးခွန်းမေးမြန်းမှု ရပ်သွားသည်။

ဒါဆို သာမန်ပြည်သူတွေက ဧကရာဇ်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြတုန်းပဲ။

ပြီးတော့ ဒါက လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပေမယ့် ကျန်းပေရန်က ခုနက ကွမ်းရှီအန်းနဲ့ ဆက်ဆံပြီးတဲ့နောက်မှာ အနည်းငယ် မသေမချာ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ရှောင်လေးနဲ့ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ရယ်မောနေတုန်းဖြစ်တဲ့ ရှီဖုန်းလန်ဘက် လှည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ခန်းမသခင်ရော ဧကရာဇ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

ရှီဖုန်းလန် ချက်ချင်း မဖြေဘဲ မစင်သယ်တဲ့ အမူအရာကို တုပ လုပ်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် လှုပ်ရှားကြည့်ပြီးနောက် မစင်သယ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာ ပုံရိပ်မှ မရှိမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဒါနဲ့ သူမ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မေးတယ်။

"ပေရန်လေး မစင်ကို ဘယ်လို သယ်ရတာလဲဟင်"

မျိုးရိုးမြင့် သခင်မလေးတွေက တကယ်ကို အခြေခံအကျဆုံး အသိတရားလေးတောင် မရှိကြဘူး

ရှီဖုန်းလန်က ငွေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာတာ ထင်ရှားတယ်။

ဘယ်တုန်းကမှ ကိုယ်ကာယ လုပ်အား မစိုက်ထုတ်ဖူးဘဲ မစင် ဘယ်လို သယ်ရသလဲဆိုတာကို သူမ မသိတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး။

ကျန်းပေရန်က အဲ့လို တုံးအတဲ့ မေးခွန်းမျိုးကို ဖြေဖို့ ဘာ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘဲ ဆက်လက် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"မေးခွန်းကို အရင် ဖြေ"

"ဧကရာဇ် ဟုတ်လား"

ရှီဖုန်းလန် ပါးဖောင်းလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက သာမန်လူတွေကို အုပ်ချုပ်တာလေ"

"ဒါဆို သူက မင်းကို အုပ်ချုပ်နိုင်လား"

"သူ မလုပ်ရဲပါဘူး"

ပြည့်စုံသွားပြီ။ ဒါ အချုပ်ပဲ

ရှင်းလင်းပြီး တိကျပြတ်သားစွာ ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း သူ့ခြေထောက်ပေါ် သူ ပြန်ရပ်တည်နိုင်သွားသည်။

ဒါက သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာနဲ့ အနည်းနဲ့အများ တူညီပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရာအားလုံးက အခု ပိုပြီး ခိုင်မာသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ကျန်းပေရန် အတွေးနက်သွားတာကို မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်က သူ့လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်တယ်။

"မသွားပါနဲ့ ဧကရာဇ်လုပ်ရတာက အရမ်း ပျင်းစရာကောင်းမှာ"

"ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်က ပေးတဲ့ တာဝန်ပဲ။ သွားရမယ်"

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဧကရာဇ် လုပ်ရမှာလဲ။ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ"

သူ့ရဲ့ လောကအမြင်ကို အနည်းငယ် တိမ်းစောင်းသွားစေတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ကျန်းပေရန် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

" ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် တစ်သက်လုံး ဧကရာဇ်ပဲ"

"ဘာ"

ရှီဖုန်းလန် တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်တယ်။

"တစ်သက်လုံး ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ တစ်သက်တာ ခန့်အပ်မှုပဲ"

"ဒါ မဖြစ်ဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လို တာဝန်မျိုး ပေးနိုင်ရတာလဲ။ ငါ အခုချက်ချင်း သူနဲ့ သွားရှင်းမယ်"

ကျန်းပေရန် သူမ ပြေးထွက်မသွားခင် အမြန် ဆွဲထားလိုက်ရတယ်။

"ပြဿနာ မရှာနဲ့။ ငါ ဧကရာဇ် မလုပ်ချင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်တဲ့အထိ စောင့်၊ ပြီးမှ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ သွားပြော"

"အင်း... ဒါဆိုလည်း ပြီးရော"

ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ဧကရာဇ် ဖြစ်သွားရင် နေ့တိုင်း ငါနဲ့ လောင်းကစား လာလုပ်ပေးနိုင်ဦးမှာလား"

" နန်းတော်ကို ရောက်ပြီး အခြေအနေကို အရင် ကြည့်ရဦးမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျမှ ကျွန်တော် သိနိုင်မှာ"

"တကယ်ပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာလို့ အဲ့လောက် အလုပ်ရှုပ်တဲ့ တာဝန်ကို မင်းအပေါ် ပုံချရတာလဲ"

"တစ်ခါတလေတော့ ကျွန်တော်လည်း တကယ့်အလုပ်တွေ လုပ်ရမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုရောက်ပြီး အခြေအနေတွေကို သိရပြီဆိုရင် ခန်းမသခင်ဆီ စာရေးလိုက်မယ် ကျွန်တော်သွားတော့မယ်"

ဒီတစ်ခါ ပေရန်လေးဆီက စာ ရမယ်လို့ ကြားလိုက်ရတော့ ရှီဖုန်းလန် ချက်ချင်း တက်ကြွသွားတယ်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့ဆီ မြန်မြန် စာရေးရမယ်နော်"

"စိတ်ချ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တံခါး တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကောင်းကင်တိမ်တိုက်တောင်ထွတ်သို့ မသွားမီ ကျန်းပေရန် ချင်းစစ်နဲ့ တခြားသူတွေကို နှုတ်ဆက်သင့်သလား စဉ်းစားလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ မလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ နန်းတော်ကို ရောက်သွားရင် အခြေအနေတွေ ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် တကယ် မသိသေးဘူး။

ဘာမှ မပြောခင် စောင့်နေတာ ပိုကောင်းပါတယ်

ကောင်းကင်တိမ်တိုက်တောင်ထွတ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ကျန်းပေရန် စားသောက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကွမ်းရှီအန်းက အဝစားသောက်ပြီးနောက် သူ့ကို မော့မန်က သူ့အခန်းဆီ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး လူယင်လုံ တစ်ယောက်တည်းသာ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ စောင့်နေဆဲ ဖြစ်တယ်။

"ဂိုဏ်းချုပ်"

ကျန်းပေရန် ရှေ့တိုးပြီး အရိုအသေပြုလိုက်တယ်။

လူယင်လုံ ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးပြီးပြီလား"

"ဂိုဏ်းချုပ်ကို အစီရင်ခံပါတယ်။ အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းတော့... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် တပည့် ဘာတွေ ထုပ်ပိုးရမလဲဆိုတာတောင် သေချာမသိပါဘူး"

ကြားလိုက်ရသောအခါ လူယင်လုံ ညင်သာစွာ ရယ်လိုက်သည်။

"မင်း တကယ် မသွားချင်ဘူးဆိုရင် ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်းနဲ့ စကားပြောပြီး တခြားတစ်ယောက်ကို ရွေးခိုင်းလို့ ရတယ်"

ကျန်းပေရန် ဒါက ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောတာမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။

အစကတည်းက ငြင်းဆန်တာက အကြောင်းပြချက် ရှိနိုင်သေးပေမယ့် အခုမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်ပြင်တာက ကွမ်းရှီအန်းရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါနဲ့ ကျန်းပေရန်က လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပြုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တပည့်ကလည်း တောင်ထွတ်ပြည်နယ်ရဲ့ နိုင်ငံသားတွေနဲ့ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်ပါတယ်"

လူယင်လုံ မထိန်းနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်း အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားအောင် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"မင်းမှာ အဲ့လို ရည်ရွယ်ချက် ရှိတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းက မင်း ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ သေချာလုပ်"

ကွမ်းရှီအန်းနဲ့ ယှဉ်ရင် လူယင်လုံရဲ့ နန်းတွင်းရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေအပေါ် အသိအမြင်က ပိုပြီး လက်တွေ့ကျပုံရပြီး ဒါက ကျန်းပေရန်ကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။

"တပည့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။ တပည့်က နန်းတွင်းနဲ့ တစ်ခါမှ ပတ်သက်ဆက်နွယ်မှု မရှိခဲ့ဖူးတော့ တကယ်ကို ပြင်ဆင်မှု မရှိသလို ခံစားနေရပါတယ်"

"ဟားဟား၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက မင်းရဲ့ နောက်ခံ အမြဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ နန်းတွင်းက မရိုးရှင်းတဲ့ နေရာ ဖြစ်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ရဲပါဘူး။ အချိန်ယူပြီးသာ လေ့လာ မင်း မှတ်ထားရမယ့် အချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်"

ရုတ်တရက် လေးနက်သွားတဲ့ သူ့လေသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျန်းပေရန် ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော့်ကို ညွှန်ကြားပေးပါ"

"ကြားနေ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းဘက်မှ မလိုက်နဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ မင်းမှာ အဲ့လိုလုပ်နိုင်တဲ့ အင်အား မရှိသေးဘူး"

ဒါမှ ငါ ကြားချင်တဲ့ စကားပဲ

ကျန်းပေရန် အဲ့နေရာမှာတင် လက်ခုပ်တီးမိတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။

အရင်ကတည်းက သူ သဘောပေါက်ထားတာက လူယင်လုံဟာ အပေါ်ယံ ပုံစံနဲ့ မတူဘဲ ရိုးစင်းတဲ့ အရိုင်းအစိုင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပဲ။

သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက တိုင်းတာပြီးသား၊ စဉ်းစားပြီးသားတွေချည်းပဲ ရှီဖုန်းလန်ကို သူ ဘယ်လို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သလဲ ဆိုတာက သက်သေပဲ။

သူ့လူတွေကို ကာကွယ်တဲ့အခါ သူ နည်းနည်း စိတ်ခံစားမှု လိုက်တတ်ပေမယ့် ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အတွက် ချီးကျူးစရာ အရည်အသွေးတစ်ခုပဲ။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားရင်း ကျန်းပေရန်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တပည့် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်သားထားပါ့မယ်"

"ငါ ပြောစရာ ရှိတာ ဒါပါပဲ။ ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ ဧကရာဇ် ပလ္လင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ငါ အရင်က သိပ် အလေးအနက် မထားခဲ့မိဘူး။ ဒါပေမဲ့..."

လူယင်လုံက ကျန်းပေရန်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါ ထင်တယ် အဲ့ဒါ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်"

စကားလုံးတွေက ကျန်းပေရန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စွဲကျန်ရစ်စေမယ့် သိမ်မွေ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ သယ်ဆောင်နေတယ်။

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က ဧကရာဇ် ဖြစ်လာလို့ လူယင်လုံက အခု ပိုပြီး အလေးအနက် ထားလာတာလား။

ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ ရှန့်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးကို အပြောင်းအလဲတွေ ယူဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလား

လူယင်လုံရဲ့ နက်နဲတဲ့ အကြည့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ ရှီဖုန်းလန်နဲ့ တွေ့ပြီးနောက် လူယင်လုံအပေါ် သူ့ရဲ့ ကနဦး သုံးသပ်ချက်တွေကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

ဒါဆို ဂိုဏ်းချုပ်မှာလည်း သူ့ရဲ့ နက်နဲမှုတွေ ရှိတာပဲ... ငါ သဘောကျတယ်

နှစ်ယောက်သား မိုးလင်းတဲ့အထိ စကားပြောဖြစ်ကြတယ်၊ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ပြီး လန်းဆန်းနေတဲ့ ကွမ်းရှီအန်း ခန်းမဆောင်ထဲ ပြန်ဝင်လာတဲ့ အချိန်အထိပဲ။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန် အရိုအသေပြုလိုက်တယ်။

အပြန်အလှန် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ကွမ်းရှီအန်းက လူယင်လုံကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဂိုဏ်းချုပ်လူ တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ဘူးလား။ ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ တပည့်နဲ့ ခွဲခွာရမှာ နှမြောနေပုံပဲ၊ ဟားဟားဟား"

လူယင်လုံ ရယ်လိုက်သည်။

"ပေရန်က စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းရဲ့ အကောင်းဆုံး တပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ကို လွှတ်ပေးရမှာ ခက်ခဲနေတာ သဘာဝကျပါတယ်"

"လာစမ်းပါ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ရုံလေးပဲ။ဘာများ အရေးကြီးနေလို့လဲ။ အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားရင် သူ အချိန်မရွေး ပြန်လာလို့ ရတာပဲ"

စကား အနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ကွမ်းရှီအန်းက ကျန်းပေရန်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်တယ်။

"ဒါနဲ့၊ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးပြီးပြီလား"

ကျန်းပေရန် နောက်တစ်ကြိမ် လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပြုလိုက်တယ်။

"အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းတော့ ဘာတွေ ထုပ်ပိုးရမလဲဆိုတာတောင် ကျွန်တော် သေချာမသိခဲ့ဘူး"

"စိတ်မပူနဲ့။ မင်းအတွက် ဟိုမှာ အရာအားလုံး ငါ ပြင်ဆင်ပြီးသား။ တခြား ဘာပဲ လိုလို ဖွင့်ပြောလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"ဒါဆို သွားကြစို့။ နန်းတော်က လူတွေအားလုံး မင်းကို စောင့်နေကြပြီ"

သူတို့ တကယ် အရာအားလုံးကို တွေးထားပြီးသားပဲ

လူယင်လုံကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ကွမ်းရှီအန်း စီစဉ်ပေးထားသော ပျံသန်းရွေ့လျားယာဉ်ပေါ် တက်ပြီး ယွင်ကျိုးပြည်နယ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ရှန့်တိုင်းပြည်၏ နန်းတော်သည် ပြည်နယ်၏ ဗဟိုမြို့ဖြစ်သော ငြိမ်သက်မြို့တော်တွင် တည်ရှိသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းပေရန် နန်းတော်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို မခံစားရသေးခင်မှာပင် ရင်းနှီးသော အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူ့ကို ကြိုဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ ယင်ကျန်းဟုန်မှလွဲ၍ အခြား မဟုတ်ပေ။

ဒီဘဲကြီးနှစ်ပွေကိုတော့ အသိအမှတ်ပြုရမယ် သူတို့ တကယ် စံနမူနာပြပြီး အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ကြတာပဲ

ဒါပေမဲ့ တောင်ထွတ်ပြည်နယ်က အသွင်ကူးပြောင်းရေး ကာလတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေချိန်မှာ ဒါက ဖြစ်သင့်တာပါပဲ။

မြေခွေးအိုကြီးတွေက တည်ငြိမ်မှုကို သေချာစေဖို့ အရာအားလုံးကို ထိပ်ဆုံးကနေ သိရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ် မဟုတ်ရင် သူတို့ တစ်နေ့ တရားစခန်းကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ သူတို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားတာကို တွေ့သွားနိုင်တယ်။

"မင်း လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ သိပြီးသား"

ယင်ကျန်းဟုန်က ကျန်းပေရန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကွမ်းရှီအန်း ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

"ဟေ့၊ သူ့ကို ခေါ်လာတာ ငါလေ မင်းက ဘာလို့ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုကျနေတာမျိုး လုပ်နေရတာလဲ။ ရှက်တတ်ဦး"

ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်း တကယ်ကို စပြီး လွဲနေပြီ

ကျန်းပေရန် သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ကွမ်းရှီအန်း၏ အမူအရာသည် ယင်ကျန်းဟုန်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီ။

"ဒါ ပထမဆုံးကတည်းက ငါ့အကြံ မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား"

ယင်ကျန်းဟုန်က မေးလိုက်သည်။

"လက်တွေ့မလုပ်ဘဲ အကြံက ဘာ ကောင်းကျိုး ရှိလို့လဲ။ ငါ ကိုယ်တိုင် မသွားခဲ့ရင် ကျန်းက နေရာကို ရောက်လာမှာတောင် မဟုတ်ဘူး"

ကွမ်းရှီအန်းက ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ရင်း အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

အလိုက်သင့် ကစားရင်း ကျန်းပေရန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်းရဲ့ အချိန်မီ နိုးထစေတဲ့ စကားတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော် အခုထိ နေ့တိုင်း ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ဖြတ်သန်းနေရဦးမှာပါ"

ကျေနပ်သွားသော ကွမ်းရှီအန်း ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး မသွေးရသေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းပဲ။ မင်း အရင်က မှန်ကန်တဲ့ နေရာမှာ မရောက်ရှိခဲ့လို့ပဲ။ အခု မင်း ငြိမ်သက်မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒါ မင်း တောက်ပဖို့ စင်မြင့်ပဲ မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"

ကြားလိုက်ရသောအခါ ယင်ကျန်းဟုန် ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်းကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ကျန်တာ ငါ တာဝန်ယူလိုက်မယ်"

ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ကွမ်းရှီအန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျန်းပေရန်ကို မင်းလက်ထဲ အပ်ခဲ့ပြီ။ ငါ မုန့်ကျောင်းဆီ သွားပြီး အဆုံးထိ တွေ့လိုက်ဦးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ယင်ကျန်းဟုန်က လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"တော်စမ်းပါ ငါ့ကို အဲ့လို လာမလုပ်နဲ့။ငါ ဒါကို ငါတို့ ဖြောင့်မတ်ဂိုဏ်းရဲ့ သာယာဝပြောမှုအတွက် လုပ်နေတာ၊ မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး။ ယဉ်ကျေးစရာ မလိုဘူး"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

ကွမ်းရှီအန်း အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ယင်ကျန်းဟုန်က ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးကွမ်းရဲ့ အသိဉာဏ်မဲ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားတယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ဘာကို ဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် သေချာ မသိပါဘူး"

"ငါ့ကို လာပြီး တုံးအချင်ယောင် မဆောင်နဲ့ အဘိုးကြီးက ပလ္လင်ရဲ့ တကယ့် အရေးပါမှုကို ဘာမှ မသိဘူး။ သူက အရိုင်းအစိုင်းသက်သက်ပဲ မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်လူကို သံသယဝင်သွားစေမှာ မစိုးရိမ်ရင် ငါ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကို ရုတ်တရက် သွားလည်မှာ ငါ သူ့ကို လွှတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းပေရန် သံသယဝင်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် အစကတည်းက ယင်ကျန်းဟုန်သည် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကွမ်းရှီအန်းထက် အများကြီး ပို နားလည်ထားသည်။

သို့သော် ယဉ်ကျေးမှုအရ သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် ကျွန်တော် တကယ် နားလည်လက်ခံသွားခဲ့တာပါ"

"ကစားနေတုန်းပဲလား မဆိုးဘူး ဆက်ထိန်းထား"

ထို့နောက် ယင်ကျန်းဟုန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့၊ အခု မင်း ဧကရာဇ် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ပထမဆုံး ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နန်းတွင်း နိုင်ငံရေးနဲ့ တစ်ခါမှ မပတ်သက်ခဲ့ဘူး။ သိတာ တစ်ခုက ကျွန်တော် လေ့လာစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ဆိုတာပါပဲ။ ပထမဆုံး ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် တကယ် ဘာမှ မစဉ်းစားရသေးပါဘူး"

"ငါ မင်းကို အကြံဉာဏ် တချို့ ပေးရမလား"

ယင်ကျန်းဟုန်က ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သိပ် ကျေးဇူးတင်မှာပါ"

ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ကွမ်းရှီအန်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ နေရာကို ဘာလို့ သိပ် တန်ဖိုးမထားလဲ မင်း သိလား"

အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ယင်ကျန်းဟုန်က ဆက်ပြောသည်။

"သူ့ရဲ့ နောက်ခံကြောင့်ပဲ သူက မျိုးရိုးကြီးတစ်ခုရဲ့ တရားဝင် မျိုးဆက်၊ မွေးရာပါ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ ပါလာတာ။ အနက်ရောင်ဘိုးဘေးအဆင့်ကို သွားတဲ့ သူ့ရဲ့ လမ်းက တကယ့် အခက်အခဲ မရှိခဲ့ဘူး"

အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ယင်ကျန်းဟုန်က ကျန်းပေရန်ကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ... ငါက မတူဘူး။ ငါက အောက်ခြေကနေ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် တက်လာခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် လောကကြီး ဘယ်လောက်တောင် အမှောင်ကျလဲဆိုတာ ငါ အတိအကျ သိတယ်"