ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ရောက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ရောက်ခြင်း

[ကောင်းကင်ဘုံရှိ ထျန်းဟော်မြစ်ရဲ့ အစွန်အဖျား။]

ပေချူရှာဟာ အဝေးကို ငေးကြည့်နေပြီး ယဲ့ယွီနဲ့ သူမရဲ့ အချိန်တွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာနေတယ်။

[ဒါပေမဲ့ မျက်ရည်တွေကတော့ မရပ်မနား ကျဆင်းနေခဲ့တယ်။]

သူမဟာ အခု အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားခဲ့ပြီ။

[ယဲ့ယွီက ဒီလိုပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက သူမ ကောင်းကင်ဘုံကို မလာခင်မှာ ကောင်းကောင်းကျင့်ကြံနိုင်ဖို့ပါ။]

[ဖြစ်နိုင်တာက သူဟာ ဒီဆက်ဆံရေးကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ ပေချူရှာကို အချိန်အလုံအလောက် ပေးချင်ခဲ့တာ။]

[နှစ်ရှည်လများအတွင်းမှာ အရာအားလုံး မှေးမှိန်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။]

ဒါပေမဲ့ ငါ့ယောက်ျား၊ ဒါဟာ ထောင်နဲ့ချီတဲ့နှစ်တွေ ဒါမှမဟုတ် သောင်းနဲ့ချီတဲ့နှစ်တွေတောင် ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်။

[မင်းမရှိရင် ဒီဘုံခြောက်ပါးမှာ ငါဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ?]

[နောက်ဆုံးမှာတော့ ပေချူရှာဟာ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး ထျန်းဟော်မြစ်ထဲကို ခုန်ချလိုက်တယ်။]

ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲတော့ မသိဘူး။

ပေချူရှာဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာခဲ့တယ်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ရင်းနှီးတဲ့ အရာအားလုံးကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ။

သူမဟာ လွန်စွာ မူးဝေနေခဲ့တယ်။

ငါ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျူချွဲပြည်နယ်က ကျူထျန်းဖန်ရဲ့ မြင့်မားတဲ့မျှော်စင်ကို ငါပြန်ရောက်လာတာလဲ?

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုပဲလား?

ပေချူရှာဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတယ်။

တစ်ချက်တည်းမှာပဲ။

သူမဟာ လျှပ်စီးပစ်ခံရသလိုဖြစ်ပြီး တုန်ရီနေတဲ့လက်တွေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံးကို ကိုင်လိုက်တယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ယဲ့ယွီရဲ့ အရိပ် ပေါ်လာတယ်။

အဲ့ဒီဇာတ်ကြောင်းကို ထပ်ပြီး ဖွင့်လိုက်တယ်။

"အရာရာတိုင်း အဆုံးသတ်သွားတဲ့အခါ အရာရာတိုင်း ပြန်စလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ဒါက နတ်ဆိုးလောကမှာ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ပေချူရှာဟာ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတယ်။

သေဆုံးခြင်းဟာ အဆုံးသတ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။

အခုက ပြန်စဖို့အချိန်ပဲ။

ဒါဆို ဒါဟာ ယဲ့ယွီနဲ့ ငါ အခု ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?

ဒီအကြောင်းတွေးလိုက်တယ်။

ပေချူရှာဟာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။

သူဟာ မျှော်စင်အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး ယဲ့ယွီကို ရှာဖို့ အလျင်အမြန် လုပ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ မထွက်ခင်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်တယ်။

သူမဟာ အလှပဆုံးအဝတ်စားတွေကို ဂရုတစိုက် ဝတ်ဆင်လိုက်တယ်။

ငါ့ယောက်ျားကို အကြာကြီး မတွေ့တာဆိုတော့ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းဝတ်စားဆင်ယင်ရမှာပေါ့။ ငါ ဘာလို့ ဖရိုဖရဲဖြစ်ပြီး မျက်ရည်ကွက်တွေနဲ့ နေရမှာလဲ။

အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက်မှာ။

ပေချူရှာဟာ အလျင်အမြန် မျှော်စင်အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး ကျူထျန်းဖန်မှာ ယဲ့ယွီရဲ့ တည်နေရာကို သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သတိနဲ့ ရှာဖွေစတင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာအစအနမှ မတွေ့ရဘူး။

သူက မရောက်သေးတာများလား?

ပေချူရှာ စိတ်မပျက်ခဲ့ပါဘူး။

သူမရဲ့ ယောက်ျား မလာရင် သူမက သွားရှာမှာပေါ့။

ပေချူရှာဟာ ကျူချွဲပြည်နယ်ရဲ့ နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို အမြန်ဆုံး သွားခဲ့တယ်။

ဒီမှာ သူမဟာ ယဲ့ချန်ယန်နဲ့ ယွဲ့ရှင်းအာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်မ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ယဲ့ယွီ ဘယ်မှာလဲ?"

ဒါကိုကြားတော့။

ယဲ့ချန်ယန်နဲ့ ယွဲ့ရှင်းအာရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတွေဟာ လွန်စွာ အံ့ဩဖို့ကောင်းနေခဲ့တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တော့မှ ကြောင်နေခဲ့ကြတယ်။

"အာ၊ မင်း လူမှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းပြောတဲ့ ယဲ့ယွီဆိုတာ ဘယ်သူလဲ? ငါတို့ မသိဘူး။"

ပေချူရှာရဲ့ မျက်နှာဟာ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်သွားတယ်။

သူမဟာ စိတ်ပျက်နေတဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်– "ယဲ့ယွီက ရှင့်တို့ရဲ့သားပါ၊ ကျွန်မက ရှင့်တို့ရဲ့ ချွေးမပါ။"

ယဲ့ချန်ယန်ရဲ့ မျက်နှာညှိုးနေတဲ့ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

သူက လက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်တယ်– "မိန်းကလေးမင်းကရုပ်လေးလှတပတနဲ့ ပြောချင်ရာပြောနေလို့မရဘူးလေ။ ငါတို့မှာ ဘာသားမှ မရှိဘူး။ မင်း လူမှားနေတာလား?"

မရှိဘူးလား?

ပေချူရှာဟာ နောက်ဘက်ကို ယိုင်ထိုးသွားတယ်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။

ယဲ့ယွီ မမွေးသေးတာများလား?

ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အချိန်ဇယားအရဆိုရင် ယဲ့ယွီဟာ အခု အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိသင့်တယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုပဲလား?

ဒါက တကယ်ကို အိပ်မက်ဆိုရင် ငါ့လက်ထဲက မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံးအကြောင်းကို ငါ ဘာပြောသင့်လဲ?

ပေချူရှာဟာ အရာအားလုံးကို ပြန်အမှတ်ရဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက် သူမရဲ့ပုံရိပ်က လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

သူမ အဖြေရှာဖို့ နေရာတစ်ခုကို သွားတော့မယ်!

ပေချူရှာ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ။

ယဲ့ချန်ယန်ဟာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်တယ်– "တကယ်ထူးဆန်းတယ်။ ဒီလိုလှတဲ့ နတ်ဆိုးမလေးက နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ ရမ်းပြောနေတာပဲ။ ရယ်စရာပဲဟ။နော်မိန်းမ..?

ဘာလို့လဲ၊ ငါ့မိန်းမ၊ မင်း ဘာလို့ မပြုံးတာလဲ?"

ယွဲ့ရှင်းအာဟာ မျက်နှာညှိုးနေခဲ့တယ်။

"ငါ ပြုံးသင့်တယ်လို့ ရှင်ထင်လား? ရှင့်မှာအပြင်ဘက်မှာ ယဲ့ယွီလို့ခေါ်တဲ့ ဖောက်ပြန်ထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနိုင်လား?

ပြီးတော့ အဲ့ဒီယဲ့ယွီဆိုတဲ့ကောင်လေးက နတ်ဆိုးမလေးကို ယဲ့ချန်ယန်၊ လွတ်မြောက်ခြင်းပြည်နယ်ရဲ့ နတ်ဆိုးသခင်ရဲ့သားဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်တယ်။

အခု၊ အဲ့ဒါက ပိုပြီးတော့ ရှင်ဖောက်ပြန်နေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းသေချာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ယဲ့ချန်ယန်ရဲ့ မျက်နှာက လုံးဝပြောင်းလဲသွားတယ်၊ သူပြောတာ တကယ်ပဲ အကြောင်းပြချက်ရှိနေပုံရတယ်။

ဒါက သူမ ဘာလို့ ဒီလောက်အလျင်စလို ထွက်သွားရတာလဲဆိုတာကိုလည်း ရှင်းပြနိုင်တယ်။

သူအဆော်ခံရတော့မယ်ဆိုတာကို ယဲ့ချန်ယန်စပြီး ကြောက်စိတ်ဝင်လာခဲ့ပြီ

"ဒါက မမှန်ဘူးလေမိန်းမ!

မင်း ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး!

ငါ ဘာမှတကယ်မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ငါ ဘုရားသခင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုတယ်။"

ယဲ့ချန်ယန် ရှင်းပြတော့မလို လုပ်ခဲ့ပေမဲ့။

ရုတ်တရက်သူ့နားရွက်ကအဆွဲခံရလို့တော်တော်လေးနာသွားတယ်။

“ရှင်တော်တော်လေးကို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ကောင်၊ ရှင့်မှာ ဖောက်ပြန်ထားတဲ့ မိန်းမရှိတာကို မရှင်းပြသေးဘူး။

လာပါ၊ ဒီနေ့ အားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ။

ငါတို့ မပြီးသေးဘူး!”

"ငါ့မိန်းမ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ငါ့မိန်းမ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ငါ တကယ် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး!"

…

တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ပေချူရှာဟာ လွတ်မြောက်ခြင်းပြည်နယ်ရဲ့ နယ်စပ်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်။

သူ့စိတ်ထဲက မှတ်ဉာဏ်ကို လိုက်နာပြီး။

ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အပြည့်အဝ မပေါင်းစည်းသေးတဲ့ လီယောင်ကို အောင်မြင်စွာ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။

ဒီအချိန်မှာ သူက အားအနည်းဆုံးအချိန်ပဲ။

ပေချူရှာက သူ့ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးပြီး သတ်ပစ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ဒါဟာ ရိုးရိုးလေး အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ့နှလုံးသားထဲမှာ လုံးဝသေချာနေခဲ့တယ်။

သူမဟာ ဂရုတစိုက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့တယ်။

ဒီနတ်ဆိုးလောကမှာ ယဲ့ယွီ ပျောက်ဆုံးသွားတာကလွဲရင် အရာအားလုံးဟာ အိပ်မက်ထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာနဲ့ လုံးဝတူနေတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်။

ဒါက အိပ်မက်အစစ်မဟုတ်တာကို အတည်ပြုပေးတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ဒါက နတ်ဆိုးလောကမှာ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

မှန်တယ်၊ အရာအားလုံး မှန်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ ယဲ့ယွီဟာ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှိနေသင့်တယ်။

အိပ်မက်ထဲမှာ ယဲ့ယွီကို ရှာမတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက။

အရာအားလုံး မပြီးသေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။

အခု အရာအားလုံး ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အရာအားလုံး ပြန်စလိမ့်မယ်!

ပေချူရှာဟာ သွေးနီရောင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ အခု အတွေးတစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်– ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ရောက်ခြင်း! ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ရောက်ခြင်း!

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

ကောင်းကင်ဘုံမှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်လှေထဲမှာ။

ကျိူးလန်ချင် ရဲ့ အမူအရာက ညှိုးမှိုင်းနေခဲ့တယ်။

ကျောင်းရှိုးရှူးနဲ့ နှလုံးသားနတ်ဆိုးတွေအကြောင်း ယဲ့ယွီပြောတာကို သူမ မနားလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ ငါပြန်တွေးလိုက်တယ်။

ငါ ရုတ်တရက် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာက ယဲ့ယွီက သူ့ကို ဒီနည်းနဲ့ ပယ်ချနေခဲ့တာ။

ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့အတွေးပဲ။

ဒါက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ဒါကို လမ်းမှားသွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူရအောင်။

နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့တဲ့အခါမှာ သိပ်ပြီး မရှက်စရာကောင်းတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမ တကယ်ဝမ်းနည်းနေခဲ့တယ်။

ကျိူးလန်ချင်ဟာ သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး ရှက်ရဲနေတဲ့ အကြည့်ကို မျက်လုံးလေးပုက်ကလက်ပုတ်ကလက်လုပ်ကာ ဝှက်ထားဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

"ခုနက မင်းပြောတာ တကယ်ပဲလား?"

ယဲ့ယွီရဲ့ စကားတွေကြောင့် အနည်းငယ် ထိန်းမနိုင်ဖြစ်နေတဲ့ ကျိူးလန်ချင်ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေက လုံးဝပေါက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မ တကယ်ပါ။ ကျွန်မ နတ်သမီးဝတ်ရုံကို ပြောင်းဝတ်ပြီး အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ရှင်က အခုထိ သဘောမတူသေးဘူး၊ ပြီးတော့…"

ကျိူးလန်ချင်ဟာ ဒီအရာပြီးနောက်မှာ ဆက်ပြောလို့မရတော့ဘူး။

အသံက နစ်မွန်းနေခဲ့တယ်။

ပယ်ချခံရတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို နာကျင်တယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ ယဲ့ယွီဟာ သူ့လက်တွေကို အကြိမ်ကြိမ်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်တယ်– "မငိုပါနဲ့၊ ဘာလို့ငိုနေတာလဲ? ငါ သဘောမတူဘူးလို့ မပြောရသေးဘူး!"

ဒါကိုကြားတော့။

ကျိူးလန်ချင်ရဲ့ မူလက စီးကျနေတဲ့ မျက်ရည်တွေက တစ်ခဏချင်း ရပ်သွားခဲ့တယ်။

သူက တုန်ရီနေတဲ့အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်– "ဒါဆို ရှင် သဘောတူတာလား?"

ယဲ့ယွီဟာ စကားပြောဖို့ ချီတုံချတုံဖြစ်နေခဲ့တယ်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျိူးလန်ချင်ဟာ သူ့ရင်ခွင်ထဲကို သူ့ကိုယ်သူ ခုန်ဝင်လိုက်တယ်။

"ဘာလို့ ကျွန်မမေးမိနေတာလဲမသိတော့ဘူး? ရှင်သဘောမတူဘူးလို့ မပြောခဲ့တဲ့အတွက်သဘောတူတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။

အခု ကျွန်မ ပြောပြီးသွားပြီဆိုတော့ မနောင်တရနိုင်ဘူး!"

ယဲ့ယွီဟာ ခဏတာ ဘယ်လိုဖြေရမှန်း မသိတော့ဘူး။

အဲ့ဒီနောက်ဖြူဝင်းကာလှပလွန်းတဲ့ ကျိူးလန်ချန်ရဲ့အလှပတွေကို ယဲ့ယွီအပြည့်ဝစတင်ကာခံစားခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ရမက်လွန်စွာအော်ညဉ်းသံတွေက လှေတစင်းလုံးပြန့်လွင့်နေခဲ့တယ်။

နှစ်ရက်အကြာမှာ။

ဝိညာဉ်လှေဟာ ဝူဝေ့တာဝါရဲ့ အပေါ်ကို နောက်ဆုံးမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီဟာ လှေဦးမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ နတ်ဂိုဏ်းကို အောက်ကနေ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့တယ်။

သူ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိတယ်။