ငါ့သင်္ချိုင်းကို ဘယ်သူ လုယက်သွားတာလဲ

နောက်နေ့မနက်မှာ။

ရှန်ကွမ်းကျူကျူ ဟာ ယဲ့ယွီ ကို ထပ်တွေ့ခဲ့တယ်။

ကျူးရန်ချင် ရဲ့ တည်နေရာအကြောင်းကို ဆက်မေးခဲ့တယ်။

ဒါက သူမ ကျူးရန်ချင်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို တကယ်စိုးရိမ်လို့ပါ။

ဒါက ယဲ့ယွီကို ပြောစရာစကားမရှိဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။

ရှန်ကွမ်း၊ အို ရှန်ကွမ်း၊ ရှင့်က ကောင်းကင်ဘုံမှာ တကယ်ကောင်းတဲ့ ညီမတစ်ယောက်ပဲ။ ဟိုမိန်းမက မင်းယောကျာ်းကို လုယက်သွားတယ်။

မင်းက သူမရဲ့ဘေးကင်းရေးကို ခုထိ စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ!

ဒါက ငါ့ကို တကယ်စိတ်ထိခိုက်စေတယ်။

ကူကယ်ရာမဲ့ ယဲ့ယွီက ထပ်ပြီး ပြောနိုင်တာကတော့ – “ငါ မိန်းမကို အာမခံနိုင်တာက ကျူးရန်ချင်ဟာ တကယ်ကို ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူး။”

“သူမဟာ ရုတ်တရက်ကိစ္စလေးတခုပေါ်လာလို့ နှစ်ရက်လောက် ခရီးထွက်သွားခဲ့တာပါ။”

“ငါ ထင်တာတော့ သူမ ပြန်လာဖို့ အချိန်အများကြီး မလိုဘူး၊ အချစ်အနေနဲ့ အေးဆေးလေး စိတ်ချလက်ချနေနိုင်ပါတယ်!”

"အန္တရာယ်မရှိဘူးလို့ သေချာလား?"

ရှန်ကွမ်းကျူကျူက နောက်ထပ် ထပ်မေးလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီက သေချာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

အကြိမ်ကြိမ် တွေးပြီးနောက်မှာ သူ ကျူးရန်ချင်အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောသေးဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကနေ စရမှန်း သူ တကယ်မသိဘူး။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားတာက။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှန်ကွမ်းကျူကျူက စပြီး ပြောခဲ့တာပဲ။

"သူမက ရှင့်ကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား?"

"အာ-ဟွန်?"

ယဲ့ယွီဟာ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး မယုံကြည်နိုင်တဲ့အကြည့်နဲ့ ရှန်ကွမ်းကျူကျူကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေဟာ တုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။

သူမ ဘယ်လိုသိတာလဲ? မိန်းမတွေရဲ့ အလိုလိုသိစိတ် ဉာဏ်ကို လျော့တွက်လို့မရဘူးလို့ မပြောပါနဲ့။

ဒါက တကယ်ဆိုရင် နည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းမလား?

ရှန်ကွမ်းကျူကျူဟာ ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်တယ်။

"တကယ်တော့ ကျူးရန်ချင်က ရှင့်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက သတိထားမိနေတာ။"

"တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်တဲ့အခါမျက်လုံးတွေထဲက အကြည့်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘူး။"

"ပြီးတော့ သူမ အဆင်ပြေနေပြီး ပြန်မလာဘူးဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင်။"

"ဒါကြောင့် သူမက ရှင့်ကို ဖွင့်ပြောခဲ့တာ သေချာတယ်လို့ ကျွန်မ ခန့်မှန်းတယ်။"

"ဒါပေမဲ့၊ ကိုက သဘောတူခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် ငြင်းပယ်ခဲ့တာလား?"

ဒီစကားကိုကြားတော့ ယဲ့ယွီဟာ မိန်းမတွေရဲ့ စေ့စေ့စပ်စပ် ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကို မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

သူတို့ စိတ်ဝင်စားတဲ့အရာတွေနဲ့ပတ်သက်လာရင်။

မိန်းမတွေဟာ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေကို အမြဲတမ်း ပေါက်ကွဲထွက်စေနိုင်ပြီး ဒါက လူတွေကို အံ့အားသင့်စေတယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးစကားတခွန်းက ပိုပီး ထက်မြက်စွာ ယဲ့ယွီစိတ်ကို လှုပ်ခတ်လာစေပြန်တယ်။

အများကြီး တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက်မှာ။

ယဲ့ယွီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ်– "ကိုသူ့အချစ်ကို အားနာနာနဲ့ လက်ခံ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။"

ဒီနေရာမှာ သူဟာ ရှန်ကွမ်းကျူကျူကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဒါမှမဟုတ် လိမ်လည်ဖို့ မလိုချင်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရှန်ကွမ်းကျူကျူက မျက်ရည်တွေအပြည့်နဲ့ ဒေါသတွေထွက်နေတဲ့ပုံတော့ မပေါ်လာခဲ့ဘူး။

ရှန်ကွမ်းကျူကျူဟာ အရမ်းသက်တောင့်သက်သာဖြစ်နေပုံရတယ်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါက အရမ်းကောင်းတယ်၊ ကျမတို့ အခုကစပြီး တကယ်ညီအစ်မတွေ ဖြစ်နိုင်ပြီ။"

"ဒီလိုဆိုရင် ရှင် ပြန်လာပြီဆိုတာ သူမကို အသိပေးလိုက်လို့ ရပြီ။"

"အပြင်ဘက်မှာ အချိန်တိုင်း လျှောက်သွားနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။”

ယဲ့ယွီက အရမ်းအံ့သြပြီး စမ်းသပ်တဲ့အနေနဲ့ မေးလိုက်တယ်– "အချစ်လေး ဒေါသမထွက်ဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် သူမကို လိမ်ပီး ပြန်ခေါ်ပြီး မှအသာလေး သတ်ပစ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလား?"

ရှန်ကွမ်းကျူကျူရဲ့ အမူအရာက ရုတ်တရက် အလွန်ရီချင်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ အေးချမ်းလှပစွာပြုံးပြနေခဲ့တယ်။

ပြီးနောက် သူက သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ယဲ့ယွီရဲ့ နှာခေါင်းကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်တယ်။

"ရှင့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ကျမ ဒီလိုလူမျိုးလား?

စိတ်ကူးယဉ်တာတွေ ရပ်တော့။

ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အတူရှိနေသရွေ့ တခြားဘာမှ အရေးမကြီးဘူးလို့ အရင်ကပြောခဲ့ပြီးပြီ။

ဒါ့အပြင် ကျူးရန်ချင်နဲ့ ကျွန်မမှာ ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတဲ့အတွက် ဒီအကြောင်းကြောင့် ကျွန်မ ဘာလို့ ဒေါသထွက်ရမှာလဲ?"

ဒီစကားကိုကြားတော့။

ယဲ့ယွီရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထွေးတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး သူ ချက်ချင်း ရှန်ကွမ်းကျူကျူကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားလိုက်တယ်။ပီးတော့အချိန်ရှိတုန်း ကုတင်ပေါ်ကိုပွေ့ချီတင်လိုက်ကာ နွေးထွေးလှပတဲ့သူမရဲ့ကိုယ်လေးကို ချစ်ပွဲဝင်ဖို့သုံးဆောင်မှု စတင်တော့တယ်။

နေ့လည်ခင်းမှာ။

ယဲ့ယွီက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးကို ထုတ်ယူကာ ကျူးရန်ချင်ကို ဆက်သွယ်စတင်လိုက်တယ်။

"မင်း အခု ပြန်လာလို့ရပြီ!"

"ပစ်မှတ်က ဘာပြောလဲ? ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မှုမျိုးလဲ?"

"မင်းက ငါ့နဲ့ သူလျှိုဂိမ်း ကစားနေတာလား? ပြီးတော့ ရှမ်ကွမ်းက ပစ်မှတ်လား? အဲ့ဒါ ရှမ်းကွမ်းကျူကျူက မင်းရဲ့ညီအမဖြစ်သွားပြီပဲလေ! သူမ ဒေါသမထွက်ဘူး၊ ငါတို့ကို သဘောတူတယ်။"

ဒီသတင်းကို ကြားပြီးနောက်။

ကျူးရန်ချင်ဟာ လွန်စွာ စိတ်ထိမိပြီး ဒီညမတိုင်ခင် ပြန်ရောက်နိုင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

သူမဟာ ရှန်ကွမ်းကျူကျူနဲ့ ဝိုင်ခွက်ပေါင်း သုံးရာထိသောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။

ယဲ့ယွီကတော့ ဒီအကြောင်းကို စကားဆက်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒါက တကယ်ပဲ ကျူးရန်ချင်၊ တကယ့်ကို ပဲ ကျူးရန်ချင်ပီသလွန်းနေတာပဲ။

ကိစ္စတွေ မပြီးခင်မှာမင်းကပြေးသွားခဲ့တယ်။ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ ဒီကိုပြန်လာဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

မင်းကတကယ်ကိုပဲ ပါးနပ်လွန်းတဲ့ ကောင်မလေးတယောက်ပါပဲ!

ယဲ့ယွီကျူးရန်ချင်ကို ဆက်သွယ်ပြီးနောက်။

သူဟာကျူးရန်ချင်ရဲ့ အခန်းကို တည့်တည့်သွားခဲ့တယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် တံခါးမှာ ရပ်နေတုန်းမှာ ယဲ့ယွီက နည်းနည်းတော့ မလိုလားသေးဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ကျူးရန်ချင်ဟာ ဒီကို အခုမှ တက်လာခဲ့တာ။

ဒီအချိန်မှာ သူမကို အရမ်း ဝမ်းနည်းအားငယ်စိတ်တွေနဲ့ တွေးမနေစေဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ လေးစားမှု ပေးသင့်တယ်။

သူမကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြာအောင် နံရံကို မျက်နှာမူပြီး သူမရဲ့ အမှားတွေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေနိုင်မှာလဲ?

ယဲ့ယွီက နည်းနည်းတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို အခုမှ တက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးကို ချော့မော့ဖို့ ဝင်တော့မလို လုပ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားတာက။

တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါမှာ။

ကျူးရန်ချင်ဟာ အဆုံးအဖြတ်ပေးပြီး ရှေ့ကို တိုးလာပြီး အလေးအနက်ပြောလိုက်တယ်– "ယောကျ်ား၊ ကျွန်မ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်တယ်၊ အဲ့ဒါကို ကျွန်မ ခုထိ မပြောရသေးဘူး!"

"အာ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?"

ယဲ့ယွီက ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်လုံး မှိတ်လိုက်မိတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ကျူးရန်ချင်က အခု နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ငါ အမြဲခံစားနေရတယ်။

တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

ကျူးရန်ချင်က အသံနက်နက်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်– "ယောကျ်ား၊ ကျွန်မက နတ်ဘုရားမတစ်ပါးရဲ့ ပြန်ဝင်စားလာတဲ့သူဆိုတာ ရှင်သိတယ် မဟုတ်လား?

ကျွန်မ ကျဆုံးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းချီးခံစားရတဲ့မြေနဲ့ နတ်ဘုံက အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ။

တကယ်တော့ ဒါကို ကောင်းချီးခံစားရတဲ့မြေလို့ မခေါ်နိုင်ဘူး။ကျမအရင်ဘဝက နတ်ဘုရားမ အဖြစ်ကနေကျဆုံးခဲ့တဲ့နေရာမလို့

ပိုပြီးတိတိကျကျပြောရရင် အခု ဒါက ကျွန်မရဲ့ သင်္ချိုင်းဖြစ်သင့်တယ်။

ကျွန်မရဲ့ မှော်ဓား၊ မှော်ဝတ်ရုံနဲ့ တခြားအရာအားလုံးက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတယ်။

အခုပဲ အဲ့ဒါကို ပြန်သွားယူမလား?"

ဒီစကားကိုကြားတော့ ယဲ့ယွီက မကန့်ကွက်ခဲ့ပါဘူး။

အခု သူမကကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အတွက် သူ့ ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေကို ပိုပြီးအဆင်ပြေစွာ အသုံးပြုတာက သဘာဝပဲ။

ဒါဟာ တကယ်ပဲ အရေးကြီးတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ထိုက်တန်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ?

ဘာလဲ၊ အဲ့ဒီထဲမှာ အထူးအဆန်းတစ်ခုခု ရှိတာလား?

ယဲ့ယွီရဲ့ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ပြီး ကျူးရန်ချင်က ဖြူစင်တဲ့မျက်လုံးဝိုင်းလေးတွေနဲ့ အကြည့်တချက်ပေးပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူက အလေးအနက် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်– "ယောကျ်ား၊ သွားကြစို့၊ သွားရင်းနဲ့ ပြောကြစို့၊ အချိန်မရှိဘူး။

ကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်မ အဆင့်တူတုန်းက ဘာလို့ ပိုင်ရှီချူကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ကျွန်မ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားလို့ပဲ!

ဒါက ကျွန်မရဲ့လက်ထဲမှာ မှော်ဓား မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲလေ။

ကျွန်မ အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ရတဲ့အထိ ရှင် စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ။

နောင်တဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဘယ်လိုရေးရမလဲဆိုတာကို အဲ့ဒီပိုင်ရှီချူဆိုတဲ့ဟာမ နားလည်စေရမယ်!"

ကျူးရန်ချင်ရဲ့ အဖြေက ယဲ့ယွီကို ထပ်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့တယ်။

သေစမ်း၊ ငါ သူ့ကို ချော့ဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ သူ့ကို ချော့ဖို့ လုံးဝမလိုတော့ဘူး။ အစားထိုးအနေနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးအရာက သူ့ကို ပိုင်ရှီချူနဲ့ မတိုက်ခိုက်အောင် ဘယ်လိုတားရမလဲဆိုတာကို တွေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

ယဲ့ယွီက သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်တယ်။ သူက ကျူးရန်ချင်ကို ထပ်ပြီး ဆွဲဆောင်ချင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျူးရန်ချင်က သူ့ကို ဝူဝေ့တာဝါအပြင်ဘက်ကို တိုက်ရိုက်တွန်းပို့ကာတနေရာကိုဆွဲခေါ်သွားလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

တခြားအခန်းတစ်ခုထဲမှာ။

ပိုင်မီယောင်းလန်ဟာ အပြင်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အခု နေ့လည်ခင်း ရောက်နေပြီ။

သူမရဲ့ယောက်ျားက ဘာလို့ သူမကို လာလွှတ်ပေးသေးတာလဲ?

ဒါက သူမရဲ့ စိတ်ရှည်မှုကို စမ်းသပ်တာလား?

ကောင်းပြီ၊ ဒါက အဲ့လိုဖြစ်နေရင် ခဏလေး ထပ်စောင့်လိုက်ရအောင်!

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ရက်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ကုန်သွားတယ်။

ငါ့ရဲ့ယောက်ျားက ငါ့ကို အရမ်းအကြာကြီး စောင့်ခိုင်းနိုင်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး!

ဒီအကြောင်းတွေးပြီး ပိုင်မီယောင်းလန်ဟာ ခြေထောက်တွေကို ကြက်ခြေခတ် ထိုင်ပြီး တရားထိုင်ကျင့်ကြံတဲ့ အခြေအနေကို ဆက်ဝင်ခဲ့တယ်။

သူတို့ မသိလိုက်တဲ့အရာကတော့။

ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ယောက်ျားက ဝူဝေ့တာဝါနဲ့ ပိုပြီးတော့ အလှမ်းဝေးနေခဲ့ပြီ!

......

ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မြောက်ဘက်အစွန်း။

ခဏလောက် ပျံသန်းပြီးနောက် ကျူးရန်ချင်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ ယဲ့ယွီဟာ နတ်သမီးတောင်တစ်ခုရဲ့ ခြေရင်းကို နောက်ဆုံးမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့သူရဲ့ ပြောကြားချက်အရ ဒီနေရာဟာ သူ့ရဲ့ အရင်က သီးသန့်နတ်ဘုံပဲ။

ရှုခင်းက လှပပြီး လေထဲမှာ နတ်စွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါဟာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့နေရာပဲ။

ပြီးတော့ ကျူးရန်ချင်ဟာ ကာကွယ်ရေးဖွဲ့စည်းပုံကို ပိတ်ပြီး ကောင်းချီးခံစားရတဲ့မြေကို ဝင်ဖို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာ။

ဒါပေမဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံဟာ လုံးဝပျက်စီးနေပြီးသားဆိုတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကောင်းချီးခံစားရတဲ့မြေရဲ့ တံခါးက ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ပွင့်နေပြီး အတွင်းထဲက အရာတွေဟာ လွန်စွာ ရှုပ်ပွနေခဲ့တယ်။

အဲ့ဒါက အကုန်လုံးကို မွှေနှောက်သွားခဲ့သလိုပဲ။

ကျူးရန်ချင်ဟာ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့တယ်– "ဘယ်အရူးကောင်က ငါ့သင်္ချိုင်းကို ဘယ်သူ လုယက်သွားတာလဲ?"